605 New Articles
Τραμπαδώρος

Top Stories

Η επιστροφή του μαύρου κύκνου

Απόψεις

Του Κώστα Διαμαντόπουλου1

Το 2007 ο Νασίμ Νίκολας Τάλεμπ παρουσίασε το βιβλίο του «Ο μαύρος κύκνος - Ο αντίκτυπος του εξαιρετικά απρόβλεπτου» προβλέποντας την οικονομική κρίση που ακολούθησε. Ο μαύρος κύκνος ταυτίζεται με το αναπάντεχο, το απροσδόκητο, το απίθανα πιθανό. Οι οικονομικές κρίσεις είτε πρωτογενώς είτε δευτερογενώς (περίπτωση πανδημίας) αποσταθεροποιούν κοινωνίες, τροποποιούν καταναλωτικές συμπεριφορές, αναδιατάσσουν παραγωγικά συστήματα.

Η Ηλεία είναι ένας νομός περιορισμένων οικονομικών και κοινωνικών συγκεντρώσεων με χαμηλό κατά κεφαλήν ΑΕΠ. Την περίοδο 2009-2017 η αναμενόμενη μείωσή του ήταν πάντως μικρότερη από τη μείωση σε επίπεδο χώρας (-15,97% στην Ηλεία, -21,65% σε επίπεδο χώρας). Οι αντοχές του πρωτογενή τομέα, η σχετική σταθερότητα της μεταποίησης και η αύξηση των διανυκτερεύσεων και της πληρότητας στα ξενοδοχειακά καταλύματα απορρόφησαν σ΄ ένα βαθμό τους κραδασμούς.

Με όρους ακαθάριστης προστιθέμενης αξίας ο πρωτογενής τομέας σκαρφάλωσε από τα 312 εκατ. (2009) στα 378 εκατ. (2017). Η αξία της μεταποίησης μειώθηκε κατά 10 εκατ. όταν η συνολική ακαθάριστη προστιθέμενη αξία στην Ηλεία μειώθηκε κατά 403 εκατ. Την περίοδο 2010-2018 οι διανυκτερεύσεις στην Ηλεία αυξήθηκαν κατά 30% περίπου και η πληρότητα από 36,6% σε 39,9% σε ετήσια βάση σύμφωνα με το Ινστιτούτο του Συνδέσμου Ελληνικών Τουριστικών Επιχειρήσεων. Η εμπειρία της οικονομικής κρίσης αποκάλυψε τα πλεονεκτήματα της Ηλείας και τους τομείς που χρειάζεται περισσότερο «βάθος» (μεταποίηση).

Το 2020 ο μαύρος κύκνος επιστρέφει. Η υγειονομική κρίση έχει ήδη μετατραπεί σε οικονομική. Ο αγροδιατροφικός τομέας απειλείται από την περιορισμένη λειτουργία της εστίασης και τις χαμηλές πτήσεις του τουρισμού. Η ρευστότητα περιορίζεται και η αβεβαιότητα επιστρέφει. Οι τομείς που κράτησαν όρθια την Ηλεία τώρα δοκιμάζονται.

Η ενίσχυση της ρευστότητας των επιχειρήσεων και η ευνοϊκή ρύθμιση των φορολογικών και ασφαλιστικών υποχρεώσεων που συσσωρεύονται στους πληττόμενους κλάδους είναι αναγκαίες αλλά όχι ικανές συνθήκες για την ανάκαμψη της τοπικής οικονομίας.

Η μετάβαση σ΄ ένα νέο παραγωγικό μοντέλο απαιτεί τη μετατόπιση σε παραγωγικούς κλάδους με ανθεκτικότητα στις μεταβολές της οικονομίας όπως η μεταποίηση, την ενίσχυση των εξαγωγικών επιδόσεων και την ποιοτική αναβάθμιση του τουριστικού προϊόντος.

Οι πόροι του Ταμείου Ανάκαμψης σε συνδυασμό με τις γνωστές πηγές χρηματοδότησης συνιστούν μια ακόμη ευκαιρία. Η περιφερειακή διάσταση στην κατανομή τους δεν έχει συζητηθεί. Η Ηλεία τουλάχιστον είναι απούσα. Είναι προφανές ότι χρειάζεται ένα ρεαλιστικό σχέδιο παραγωγικής αναδιάταξης που θα προβλέπει παρεμβάσεις με ευδιάκριτο αναπτυξιακό και κοινωνικό αποτύπωμα. Θα υπάρξει;

1 Ο Κώστας Διαμαντόπουλος είναι Οδοντίατρος, MSc, πρώην Διοικητής Γενικού Νοσοκομείου Ηλείας και μέλος της Ελληνικής Εταιρείας Management Υπηρεσιών Υγείας.

 

Μ. Κατρίνης: Η ‘’ισότητα’’ του Νόμου και οι ‘’απόκληροι’’ του ν. Κατσέλη

Απόψεις

Η πανδημία του κορωνοϊού προκάλεσε αναστάτωση σε όλες σχεδόν τις πτυχές της κοινωνικής και οικονομικής ζωής της χώρας. Αυτή η πρωτόγνωρη κατάσταση οδήγησε σε αλλαγές, μεταβολές, τροποποιήσεις, παρατάσεις ακόμα και αναβολές αρκετών, αν όχι όλων, των πτυχών της καθημερινότητας.

Σε πολλές περιπτώσεις απαιτήθηκε νομοθετική ρύθμιση για την αλλαγή στον τρόπο σύγκλησης συλλογικών οργάνων, του τρόπου λήψης αποφάσεων, προθεσμιών για την ολοκλήρωση υποχρεώσεων ή διαδικασιών, με τις παρατάσεις να γίνονται ο κανόνας, αφού εν μέσω lockdown όλα είναι (πολύ) πιο δύσκολα και γίνονται (αρκετά) πιο αργά.

Ισχύει αυτό για όλους; Λογικά ναι, αφού η πρόνοια του νομοθέτη θα έπρεπε να καλύπτει όλους όσοι αντιμετωπίζουν τις ίδιες δυσκολίες, κάτω από τις ίδιες συνθήκες, στην ίδια χώρα, την ίδια χρονική περίοδο.

Και όμως, υπάρχουν και κάποιοι ‘’απόκληροι’’ για τους οποίους η πολιτεία δε λαμβάνει τη σχετική μέριμνα. Όσοι υπέβαλλαν αίτηση να υπαχθούν στις προστατευτικές διατάξεις του Ν.3869/10 (νόμος Κατσέλη) δεν περιλαμβάνονται στην πρόνοια του νομοθέτη.

Αυτοί καλούνται από την 1η Δεκεμβρίου, να απευθυνθούν σε τράπεζες, εφορίες και ασφαλιστικά ταμεία και να αναζητήσουν τα σχετικά έγγραφα ώστε να προσκομίσουν όλα τα αποδεικτικά μέσα και τα διαδικαστικά έγραφα και να υποβάλλουν εμπρόθεσμα-εντός 60 ημερών- αίτηση για μπορέσουν να σώσουν την πρώτη κατοικία τους μετά από δικαστική απόφαση [βάσει των διατάξεων του Ν.4738/2020 (207 Α’) ]. Μέσα στις 60 ημέρες πρέπει να κατατεθούν τα αποδεικτικά επίδοσης της αίτησης επαναπροσδιορισμού και της αίτησης ρύθμισης οφειλών, τα πιστοποιητικά για τη διενέργεια των κοινοποιήσεων μέσω ηλεκτρονικής πλατφόρμας και μια σειρά από άλλα έγγραφα και αποδεικτικά. Πως μπορεί άραγε να γίνει αυτό;

Όταν όλοι όσοι συναλλάσσονται με τράπεζες, εφορίες και ασφαλιστικά ταμεία γνωρίζουν ότι, σε κανονικές συνθήκες, απαιτείται διάστημα 30 τουλάχιστον ημερών για την ικανοποίηση σχετικού αιτήματος, πόσο μάλλον τώρα που η φυσική παρουσία δεν είναι και το ευκολότερο πράγμα και η ηλεκτρονική επικοινωνία δεν αποτελεί δυνατότητα για όλους. Ιδιαίτερα, όταν θα πρέπει να αναζητήσεις στοιχεία για δάνεια και κάρτες που ανάγονται 15 ή και 20 χρόνια πριν και η πρόσβαση στα σχετικά αρχεία είναι αντικειμενικά δύσκολη, αφού δεν υπάρχει ηλεκτρονικό αρχείο για όλα!

Εξάλλου, Η ίδια η κυβέρνηση αναγνώρισε τη δυσκολία αυτή, εισηγούμενη στην εθνική αντιπροσωπεία την τρίμηνη παράταση (από 30/11/2020 σε 28/2/2021) της προθεσμίας υποβολής δηλώσεων πόθεν έσχες (κρατικοί λειτουργοί, βουλευτές, δήμαρχοι κλπ), λόγω των έκτακτων συνθηκών που διαμορφώθηκαν από την πανδημία και το δεύτερο lockdown και με σκοπό την προστασία της δημόσιας υγείας [αιτιολογική έκθεση τροπολογίας με αριθμό 556/13-11-2020 που ενσωματώθηκε ως άρθρο 59 στο Ν.4753/2020 (227 Ά) ]

Το Κίνημα Αλλαγής κατέθεσε σχετική ερώτηση στις 18 Νοέμβριου, η οποία έμεινε αναπάντητη. Το Κίνημα Αλλαγής κατέθεσε σχετική τροπολογία στις 23 Νοεμβρίου, ζητώντας 4μηνη παράταση, η οποία απορρίφθηκε.

Προφανώς, για την κυβέρνηση (και όχι μόνο) οι αιτήσεις του Ν.3869/10 αποτελούν πρόβλημα με το οποίο ‘’πρέπει να τελειώνουμε’’, όπως έχει αναφερθεί χαρακτηριστικά κατά τη συζήτηση του σχετικού νομοσχεδίου στη Βουλή.

Για την κυβέρνηση, η απέλπιδα προσπάθεια διάσωσης της κύριας κατοικίας σε μια οικονομία με ύφεση 10,5% , υψηλή ανεργία, κλειστή αγορά και χρέος στις τράπεζες 100 δις αποτελεί μια δυσάρεστη (για την ίδια και όχι μόνο) πραγματικότητα με την οποία πρέπει να ‘’καθαρίσει’’΄.

Η πραγματικότητα αυτή, όμως, αφορά πάνω από 50.000 πολίτες, για τους οποίους η ίδια η Τράπεζα της Ελλάδος προσδιορίζει το ποσοστό στρατηγικών κακοπληρωτών στο 20-25%. Όλοι οι υπόλοιποι, απλά αδυνατούν να ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις τους κάτω από δύσκολες συνθήκες και μετά από μια δεκαετή κρίση. Το έχουν αναλογιστεί αυτό στο Μαξίμου;

Επιπλέον, μια σειρά δικαστικών αποφάσεων χαρακτηρίζει ‘’δόλιους’’ τους δανειολήπτες που προσέφυγαν στο Ν.3869/10, όχι γιατί δεν πλήρωναν ενώ μπορούσαν αλλά γιατί δανείστηκαν πάνω από τις δυνατότητές τους (πριν την κρίση και πριν ψηφιστεί ο νόμος Κατσέλη), δίνοντας τη δυνατότητα στους πιστωτές να διεκδικήσουν μέρος των εισοδημάτων τους, ακόμα και μετά από μια πιθανή πτώχευση!

Το μήνυμα είναι σαφές: Δεν αξίζει να προσφύγεις εκ νέου στο Ν.3869/10 αφού μάλλον θα σε κυνηγάει (ως δόλιο) για μια ολόκληρη ζωή, άσε που είναι και δύσκολο να τρέχεις μέσα στην καραντίνα να μαζεύεις όλα αυτά τα έγγραφα. Καλύτερα να το παρατήσεις (το σπίτι σου).

Από τη στιγμή που η κυβέρνηση δε διασφαλίζει την ισότητα των προϋποθέσεων για εμπρόθεσμη υποβολή, ήρθε η ώρα να μιλήσουν οι δικαστές, με την κρίση και τις αποφάσεις τους. Για να επιβεβαιώσουν και πάλι ότι ‘’Υπάρχουν ακόμα δικαστές εις τας Αθήνας’’.

 

 

Ο αόρατος γορίλας … του συστήματος υγείας

Απόψεις

του Κώστα Διαμαντόπουλου[1]

Στο βιβλίο «Ο αόρατος γορίλας ή πώς αλλιώς μας ξεγελά η διαίσθησή μας» οι πειραματικοί ψυχολόγοι Chabris και Simons περιγράφουν πώς μπορεί να μην δούμε έναν γορίλα ακόμη και όταν αυτός βρίσκεται μπροστά στα μάτια μας.

Πώς όμως συνδέονται η «γνωσιακή ψυχολογίa» και οι «νευροεπιστήμες» με τη χρηματοδότηση του συστήματος υγείας; Ποιος είναι ο αόρατος γορίλας; Ποια είναι εκείνη η πραγματικότητα που ο «προβολέας» των υπεραπλουστευμένων αναλύσεων δε φωτίζει;

Πρόκειται για τις δαπάνες των νοικοκυριών για υγεία. O αόρατος γορίλας του συστήματος υγείας δεν υπήρξε απότοκος της κρίσης. Η αναμενόμενη μείωσή τους την περίοδο της κρίσης συνοδεύτηκε από κατακρήμνιση των δαπανών για εξωνοσοκομειακές υπηρεσίες και αύξηση για φάρμακο και νοσηλεία. Ο γορίλας όμως παραμένει στο δωμάτιο.

Στο υψηλό ποσοστό τους (περίπου 36,4% στο σύνολο των δαπανών το 2018  έναντι 20,1% στις χώρες του ΟΟΣΑ) και τη σύνθεσή τους (38% για φάρμακα, 31% για εξωνοσοκομειακές υπηρεσίες και 31% για νοσηλεία σύμφωνα με την Έρευνα Οικογενειακών Προϋπολογισμών της ΕΛΣΤΑΤ  του 2019) καθρεφτίζονται  εμπόδια στην πρόσβαση, ανικανοποίητες ανάγκες και προφανώς απώλειες στο εισόδημα.

Ο μειωμένος αριθμός συμβεβλημένων ιατρών και εργαστηρίων με τον ΕΟΠΥΥ, η έλλειψη οικογενειακού ιατρού, οι περιορισμένες δυνατότητες απεικονιστικής και εργαστηριακής υποστήριξης των Κέντρων Υγείας, οι αναμονές για «ψυχρά» χειρουργεία στα δημόσια νοσοκομεία (κόστος χρόνου), οι ευέλικτες μορφές νοσηλείας που παρέχει ο ιδιωτικός τομέας (ημερήσια νοσηλεία), η αυξημένη συμμετοχή στο φάρμακο και η μηδενική κάλυψη του ΕΟΠΥΥ για οδοντιατρικές υπηρεσίες διατηρούν σε υψηλό επίπεδο τις ιδιωτικές δαπάνες υγείας.

Η πύκνωση του δικτύου Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας με τη συμμετοχή και του ιδιωτικού τομέα, η πλήρης αξιοποίηση των χειρουργικών αιθουσών των κεντρικών νοσοκομείων, η υιοθέτηση ευέλικτων μορφών νοσηλείας (ημερήσια νοσηλεία), η τιμολόγηση και αποζημίωση των οδοντιατρικών πράξεων από τον ΕΟΠΥΥ θα συμβάλλουν στη συμπίεση των δαπανών των νοικοκυριών. Στην περίπτωση του φαρμάκου η στάθμιση κοινωνικοοικονομικών κριτηρίων στη διαμόρφωση της συμμετοχής και ο καθορισμός ενός ορίου πέραν του οποίου ο ΕΟΠΥΥ θα αναλαμβάνει τη δαπάνη θα λειτουργήσουν θετικά.

Είναι προφανές ότι η υπάρχουσα οικονομική βάση του συστήματος υγείας αδυνατεί να στηρίξει τις συγκεκριμένες επιλογές. Ο κρατικός προϋπολογισμός του 2021 δεν αφήνει περιθώρια αισιοδοξίας. Οι συντάκτες του δε διδάχτηκαν από τα μαθήματα της πανδημίας. Η μονοδιάστατη όμως συζήτηση για το ύψος της χρηματοδότησης λειτουργεί συχνά αποπροσανατολιστικά κουκουλώνοντας οργανωτικές στρεβλώσεις και διαχειριστικές αδυναμίες. Χρειαζόμαστε ένα ρεαλιστικό επιχειρησιακό σχέδιο που θα προβλέπει, εκτός από τη σταδιακή αύξηση των διαθέσιμων οικονομικών πόρων, την ορθολογική ανακατανομή τους δίνοντας έμφαση στην εξωνοσοκομειακή φροντίδα και ιδιαίτερα στις αγορές που ευδοκιμούν οι ιδιωτικές δαπάνες.

[1] Ο Κώστας Διαμαντόπουλος είναι Οδοντίατρος, MSc, πρώην Διοικητής ΓΝ Ηλείας, μέλος της Ελληνικής Εταιρείας Management Υπηρεσιών Υγείας.

Μ. ΚΑΤΡΙΝΗΣ: H ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ 5G ΚΑΙ Ο ΜΑΘΗΤΗΣ ΤΗΣ ΠΕΥΚΗΣ

Απόψεις

‘’Πότε άραγε θα έρθει το 5G στο χωριό για να κάνω και εγώ βιντεοκλήση υψηλής ευκρίνειας με τους φίλους μου’’ θα αναρωτιόταν ο μαθητής Δημοτικού στην Πεύκη Ηλείας, αν διάβαζε την πανηγυρική είδηση της πρώτης βιντεοκλήσης 5G μεταξύ Κυριάκου Μητσοτάκη- Κυριάκου Πιερακάκη, με αφορμή την ολοκλήρωση της δημοπρασίας συχνοτήτων για τα δίκτυα πέμπτης γενιάς.

Αναπάντητο παραμένει το ερώτημα πως είναι δυνατόν να έκανε ο πρωθυπουργός την πρώτη κλήση μέσω δικτύου 5G, όταν οι σχετικές συχνότητες εκχωρήθηκαν στην εταιρία μόλις μία ημέρα πριν και αν πρόλαβαν οι εταιρίες να κάνουν τη σχετική διοικητική και τεχνική διαδικασία σε τόσο λίγες ώρες, ώστε να κάνουν και εγκαίνια. Ή μήπως είναι απλά πιστοί μιμητές εκείνων που εγκαινίασαν σταθμούς Μέτρο με μουσαμάδες; 

Η Πεύκη έγινε γνωστή από την απέλπιδα προσπάθεια του προέδρου της να εξασφαλίσει πρόσβαση στην τηλεκπαίδευση στα παιδιά του χωριού από το δίκτυο του καφενείου του, λοιδωρούμενος-με χειρουργικό τρόπο-από το Μαξίμου και το υπουργείο Παιδείας. Δε λύγισε και τα κατάφερε.

Ως δια μαγείας-και μετά την κατακραυγή-όλοι οι μαθητές που μένουν στην Πεύκη προμηθεύτηκαν μέσα σε λίγες ώρες tablet και ασύρματες συνδέσεις. Και ο άγιος…φοβέρα θέλει, τελικά.

Μόλις πριν 2 ημέρες, τα υπουργεία Ψηφιακής Διακυβέρνησης και Παιδείας έφεραν διάταξη στη Βουλή με την οποία ξεκινά τη διαδικασία επιδότησης tablet σε μαθητές που είναι παιδιά οικονομικά αδύναμων οικογενειών, διαδικασία που είναι αμφίβολο αν θα οδηγήσει στο να παραλάβουν τα tablet οι μαθητές πριν τελειώσει η σχολική χρονιά.

Μόνο στο δήμο Πύργου, σύμφωνα με τα στοιχεία της δημοτικής αρχής και σε συνεννόηση με τις διευθύνσεις των σχολείων, εντοπίστηκαν 500 μαθητές όλων των βαθμίδων που δεν έχουν Η/Υ στο σπίτι τους. Φανταστείτε τι γίνεται πανελλαδικά και την έκταση του προβλήματος, το οποίο βιώνουν χιλιάδες μαθητές και οι οικογένειές τους και γνωρίζουν καλαά οι καθηγητές. Ας τους ρωτήσουν τα υπουργεία Παιδείας και Ψηφιακής Διακυβέρνησης για να ενημερωθούν και να κινητοποιηθούν περισσότερο. Ήδη, άργησαν 9 μήνες.

Η Πεύκη είναι ένα από τα πολλά χωριά της Ελλάδας όπου οι μαθητές δεν έχουν είτε ικανοποιητική σύνδεση διαδικτύου ή τον απαραίτητο εξοπλισμό (Η/Υ ή tablet) για να παρακολουθήσουν απρόσκοπτα τα μαθήματα εξ’αποστάσεως ή απλά να ‘’σερφάρουν’’ στο δίκτυο, κρυφά από τον κ. Πιερρακάκη ο οποίος προειδοποίησε για ‘’κρασάρισμα’’ του δικτύου λόγω chat και messenger στην Ελλάδα του 2020.

Η πρόσφατη δημοπρασία 5G, η οποία ολοκληρώθηκε μέσα σε διθυραμβικό κλίμα, απέφερε στο δημόσιο τα λιγότερα-αναλογικά-έσοδα σε σχέση με ανάλογη διαδικασία σε οποιαδήποτε ευρωπαϊκή χώρα.

Ζητούμενο παραμένει η βέλτιστη αξιοποίηση των 92 εκατ. ευρώ, ειδικά όταν τον πρώτο λόγο στο ‘’Ταμείο Φαιστός’’ εικάζεται ότι θα έχει κορυφαίος-μέχρι πρόσφατα-κρατικός λειτουργός του υπουργείου Ψηφιακής Διακυβέρνησης, ο οποίος σχεδίασε και το πρόγραμμα. Ασυμβίβαστο; Προφανέστατα. Ρωτήσαμε σχετικά, ως Κίνημα Αλλαγής και θα επανέλθουμε.

Όπως ασυμβίβαστο αποτελεί και για κορυφαίο κρατικό λειτουργό του υπουργείου Ψηφιακής Διακυβέρνησης της προηγούμενης κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, η πρόσφατη ανάληψη της θέσης του διευθυντή δημοσίων έργων σε μία από τις τρεις εταιρίες κινητής τηλεφωνίας στη χώρα. Παραγράφεται λόγω ‘’ηθικού πλεονεκτήματος’’; Προφανέστατα, όχι.

Τι κάνουν, άραγε, οι εταιρίες κινητής τηλεφωνίας στη χώρα; Χρεώνουν υπερβολικά τη χρήση δεδομένων με ανεπαρκείς ταχύτητες, για ένα δίκτυο που σέρνεται, παθαίνει βλάβες και πέφτει συχνά σε όλες τις περιφέρειες της χώρας.

Μάλιστα, σύμφωνα με δύο σχετικές εκθέσεις της εταιρίας Rewheel (η πρώτη για λογαριασμό της Επιτροπής Ανταγωνισμού) οι Έλληνες πληρώνουν σχεδόν 60% παραπάνω από τους υπόλοιπους Ευρωπαίους για τη χρήση MB, κάτι που επιβεβαιώνει ακόμα και η έκθεση Πισσαρίδη, ενώ μια σειρά άλλων χρεώσεων αποβαίνουν εις βάρος όσων μένουν στην Ελλάδα και κάνουν χρήση του δικτύου.

Οι υποδομές δεν έχουν βελτιωθεί, τη στιγμή που η πρόοδος της τεχνολογίας είναι τέτοια που επιτρέπει την εκθετική βελτίωση των υποδομών με χαμηλότερο κόστος, με τις μέγιστες ταχύτητες να διπλασιάζονται κάθε 1-2 χρόνια. Στις άλλες χώρες, όχι στην Ελλάδα, αφού ο υπουργός Ψηφιακής Διακυβέρνησης ασχολείται με την οργάνωση του εμβολιασμού, σύμφωνα και με την τοποθέτησή του στην πρόσφατη συζήτηση του προϋπολογισμού.

Η ανάπτυξη του δικτύου 5G (10 φορές ταχύτερο από το 4G) θα απαιτήσει αρκετά χρόνια, πύκνωση των κεραιοσυστημάτων και επενδύσεις αρκετών εκατομμύριων ευρώ. Ελπίζω η εκτίμηση της κυβέρνησης για κάλυψη του 60% της χώρας εντός τριετίας να μην αποτελεί μία από τις συνήθεις κυβερνητικές εκτιμήσεις που αναθεωρούνται και αναιρούνται…με ταχύτητα 5G.

Δεν ξέρω πόσο χρονών θα είναι ο μαθητής στην Πεύκη ή αν θα λέγεται Κυριάκος ο πρωθυπουργός, όταν φτάσει το δίκτυο 5G στην Πεύκη, σίγουρα όμως θα είναι μια πολύ θετική εξέλιξη για το χωριό, την Ηλεία και τη χώρα. Ελπίζω να μην αργήσει, όσο φοβούνται και εκτιμούν οι ειδήμονες των τηλεπικοινωνιών, όσοι τουλάχιστον σπάνε το ‘’πέπλο της σιωπής’’.

Αυτό που ξέρω είναι ότι ο μαθητής από την Πεύκη θα συνεχίσει να δυσκολεύεται να μπαίνει στο Tik Tok, το Facebook και το Instagram, τις ώρες που θα επιλέξει να ψυχαγωγηθεί, ελπίζω, εκτός των ωρών διδασκαλίας. Εκτός και αν οι εταιρίες ξυπνήσουν ή ‘’αφυπνιστούν’’ αυτοί που τους εποπτεύουν. Ή εκτός, αν καθαρίσει και πάλι ο πρόεδρος του χωριού.

Tα δάνεια της χώρας δεν παραγράφονται… Μην ξεχνιόμαστε…

Απόψεις

του Κώστα Χλωμούδη*

Το χρέος μιας χώρας, είναι η μόνη κατηγορία χρέους στην οικονομική ιστορία, μέχρι στιγμής, χωρίς μηχανισμό πτώχευσης.

Γνωρίζουμε και υπάρχουν διαδικασίες ανά κράτος, για άτομα και εταιρείες, με τις οποίες μπορούν να κηρύξουν πτώχευση. Αντίστοιχες διαδικασίες αποδεκτές από τη διεθνή κοινότητα για μια χώρα δεν υπάρχουν.

Η ελληνική οικονομία εξακολουθεί να βρίσκεται αντιμέτωπη με τα όρια και τις αντιφάσεις ενός αναπτυξιακού υποδείγματος που ήδη είχε πυροδοτήσει την ενδογενή πλευρά της οικονομικής κρίσης της περιόδου 2008-2009, η οποία και οδήγησε τη χώρα στην περιπέτεια των μνημονίων, την απαξίωση μεγάλου μέρους του παραγωγικού δυναμικού της χώρας, την καταστροφική και παρατεταμένη λιτότητα και τελικά την ισχνή ανάκαμψη μετά το 2017. Αντιφάσεις και όρια τα οποία σε πολύ μικρό βαθμό διόρθωσαν οι «μεταρρυθμίσεις» που ορίστηκαν ως προαπαιτούμενα των αλλεπάλληλων δανειακών δόσεων (μνημόνια).

Άλλωστε, το ίδιο το γεγονός ότι η χώρα μπήκε στα μνημόνια επειδή αντιμετώπιζε κρίση χρέους και βγήκε από αυτά ακόμη πιο υπερχρεωμένη,  υπήρξε ενδεικτικό μιας θεραπείας που κατέληξε να συνεπάγεται μεγαλύτερο κόστος από τα αρχικά «παθολογικά» συμπτώματα (έστω και με τη φαινομενική «ασφάλεια» ότι μεγάλο μέρος του χρέους αφορά τους ευρωπαϊκούς θεσμούς και τα κράτη-μέλη).

Η δύσκολη κατάσταση της ελληνικής οικονομίας είναι μια πραγματικότητα την οποία δεν χρειάζεται κανείς να τεκμηριώσει ιδιαίτερα. Αποτελεί μάλλον ένα βίωμα, σχεδόν καθολικό και άμεσο, για το μεγαλύτερο μέρος της ελληνικής κοινωνίας.

Και προφανώς αυτή η πραγματικότητα δεν μπορεί να αποδοθεί ιδιαιτέρως και μόνον στην πανδημία, έστω και εάν είναι, τα περιοριστικά μέτρα για τον κορωνοϊό, αυτά που έχουν πυροδοτήσει μια χωρίς προηγούμενο καταβύθιση της ελληνικής οικονομίας, που ήδη αποτυπώνεται στη ρητή παραδοχή για διψήφια υποχώρηση του ΑΕΠ για το 2020.

Αντιλαμβανόμαστε ότι η παρούσα φάση χαλάρωσης της δημοσιονομικής πειθαρχίας από την ΕΕ δεν θα κρατήσει επ’ άπειρον. Στην ουσία σήμερα παίρνει η χώρα απλώς μια μετάθεση χρόνου στην εξυπηρέτηση του χρέους της, αφήνοντας περιθώρια για πρόσθετο δανεισμό, φάση όπου θα κρατήσει μέχρι το πολύ μεταξύ το 2022 και του 2024, από όπου και μετά θα ενταθούν πάλι οι πιέσεις για ένα μεγάλο μέρος του πρόσθετου χρέους.

Η χώρα μας, ως οφειλέτης, θα πρέπει να αντισταθμίσει τη διαφορά με μεγαλύτερες αποπληρωμές και ίσως χρειαστεί να δανεισθεί περισσότερα για να εξυπηρετήσουν το χρέος της, εκτός από οποιοδήποτε άλλο χρέος που θα έχει αναληφθεί στη παρούσα φάση κατά τη διάρκεια της κρίσης του κορονοϊού.

Απαιτείται λοιπόν ένα πλαίσιο εθνικής συμφωνίας που να δημιουργεί ιδέες για την ύπαρξη "χώρου για διαπραγματεύσεις", ούτως ώστε να εξασφαλισθεί εκ των προτέρων και πριν βρεθούμε στην μέγγενη των ασφυκτικών πιέσεων, μια βιώσιμη συμφωνία για την αναδιάρθρωση και διαχείριση του ελληνικού χρέους. 

Στη συμφωνία αυτή θα πρέπει να συμπεριληφθούν οι βασικές Επιχειρησιακές Οδηγίες για τη Βιώσιμη Χρηματοδότηση, έτσι ώστε τεκμηριωθεί η προώθηση της υπεύθυνης πίστωσης και του υπεύθυνου δανεισμού, παράλληλα με την ομαλή, πολυμερή αναδιάρθρωση του χρέους της χώρας.

Με αυτό τον τρόπο θα υποστηριχθεί η διαφάνεια του χρέους και θα παραχθεί ταυτόχρονα από τους πιστωτές μας, η απαραίτητη τεχνική βοήθεια, έτσι ώστε το Ελληνικό κράτος να μπορεί να ενισχύσει την ικανότητα διαχείρισης του χρέους του πριν βρεθεί ΞΑΝΑ σε κίνδυνο.

*Ο Κώστας Χλωμούδης είναι Καθηγητής Οργάνωσης και Διοίκησης Λιμένων στο ΠΑ.ΠΕΙ.

Προς ανοικοδόμησιν του Ναού του Πολιούχου Αγίου Διονυσίου.

Τραμπαδώρος Δ.

του Διονύση (Σάκη) Τραμπαδώρου*

 

Στο ΦΕΚ 98, τεύχος Α΄ Της 24Ης Απριλίου 1909 δημοσιεύτηκε ο Νόμος ΓΤΜΗ’ (3348) περί επιβολής πρόσθετων φόρων επί των εκ του λιμένος Ζακύνθου εξαγομένων ή μεταφερόμενων σταφίδος, ελαίου και ξυλανθράκων, προς ανοικοδόμηση του Ναού του Πολιούχου Αγίου Διονυσίου.

Ο νόμος αποτελείτο από επτά άρθρα. Στο πρώτο από αυτά οριζόταν ότι επιβαλλόταν πρόσθετος φόρος μίας δραχμής επί εκάστου ιονικού χιλιόλιτρου σταφίδος και πενήντα λεπτών επί εκάστης ιονικής βαρέλας ελαίου.

Με το 2ο άρθρο, η διάρκεια της φορολογίας αυτής οριζόταν έως ότου αποπληρωνόταν το δάνειο το οποίο θα συνομολογείτο κατά το άρθρο 5 του παρόντος νόμου.

Στο άρθρο 3 οριζόταν ότι οι φόροι αυτοί θα εισπράττονταν από τον Τελώνη Ζακύνθου και θα κατατίθεντο επ’ ονόματι της διαχειριστικής επιτροπής, η οποία οριζόταν με το επόμενο άρθρο, σε λογαριασμό, στην Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος.

Η διαχειριστική επιτροπή (άρθρο 4ο) η οποία συστηνόταν, αποτελείτο από εννέα πρόσωπα, συγκροτούμενη από τον Σεβασμιότατο Επίσκοπο Ζακύνθου, το δήμαρχο Ζακυνθίων, τον ηγούμενο της Μονής Στροφάδων και Αγίου Διονυσίου και από έξη έγκριτους πολίτες που θα διορίζονταν εφάπαξ μετά από πρόταση του δημοτικού συμβουλίου.

Με το 5ο άρθρο επιτρέπεται στην επιτροπή αυτή να συνομολογήσει δάνειο με την Εθνική Τράπεζα της Ελλάδας ή με άλλη αναγνωρισμένη Τράπεζα μέχρι του ποσού των 250.000 δρχ.

Στο 6ο άρθρο διακανονίζονταν τα περί του τρόπου λειτουργίας της διαχειριστικής επιτροπής, ενώ στο 7ο άρθρο οριζόταν η κατάργηση της ερανικής επιτροπής που είχε συσταθεί με το βασιλικό Διάταγμα της 16ης Μαρτίου του 1900, η οποία αντικαθίσταται από την διαχειριστική επιτροπή του παρόντος νόμου και η οποία θα συνέχιζε την οικονομική διαχείριση των ποσών που είχε συγκεντρώσει η προηγούμενη επιτροπή.

Ο νόμος ψηφίστηκε από τη Βουλή και υπογράφτηκε στην Κέρκυρα από τον Γεώργιο Α΄ και του υπουργούς Οικονομικών Ν. Π. Καλογερόπουλο, Εσωτερικών Ν. Π. Λεβίδη και τον Δικαιοσύνης Κ. Αργ. Λομβάρδο.

Στη συνέχεια, με το νόμο 2799 που δημοσιεύτηκε στο ΦΕΚ αρ. 95, τεύχος Α, της 20ης Ιουνίου 1922, αυξάνεται ο πρόσθετος φόρος σταφίδος σε 2 δρχ. ανά ιονικό χιλιόλιτρο εξαγομένης ή μεταφερομένης σταφίδος και αυξήθηκε επίσης το όριο του δανείου που θα μπορούσε να συνομολογηθεί σε 400.000 δρχ.

Τα ήδη συγκεντρωμένα ποσά και αυτά που θα συγκεντρώνονταν θα διατίθεντο για την ρυμοτόμηση του χώρου ανέγερσης του ναού και για την πρόσκτηση των αναγκαίων οικοπέδων και οικοδομημάτων, ενώ τα περισσεύματα για την εσωτερική διακόσμηση του Ναού.

Για την ανοικοδόμηση και την εσωτερική διακόσμηση του ναού θα διατίθεντο και τα περισσεύματα των εράνων, ενώ για τους ίδιους σκοπούς θα διατίθεντο και τα χρήματα που προήρχοντο από τη διαχείριση του Ηγουμενοσυμβουλίου της Μονής των Στροφάδων (τρέχοντα και προηγούμενων χρήσεων).

Ο νόμος ψηφίστηκε από τη Γ΄ Εθνοσυνέλευση και υπογράφτηκε από τον Κωνσταντίνο, τον επί των Εσωτερικών υπουργό Ν. Στράτο, τον επί των Εκκλησιαστικών υπουργό Κ. Πολυγένη και τον υπουργό των Εσωτερικών Δ. Γούναρη.

Για μια ακόμα φορά αποδεικνύεται ότι οι λιμενικοί φόροι χρηματοδότησαν και άλλα έργα στο ελληνικό κράτος, εκτός των λιμενικών, κάτι άλλωστε που συνάδει και με τη δυνατότατα που έχουν, γενικότερα, τα Λιμενικά Ταμεία να χρηματοδοτούν έργα γενικότερου ενδιαφέροντος που αφορούν τις περιοχές στις οποίες ευρίσκονται.

Προέλευση φωτογραφίας: Youtube 

 

 

*Ο Διονύσης (Σάκης) Τραμπαδώρος είναι απόφοιτος του Οικονομικού Τμήματος του Πανεπιστημίου Μακεδονίας και του Τμήματος Ιστορίας του Ιονίου Πανεπιστημίου, καθώς και κάτοχος Μεταπτυχιακού τίτλου ειδίκευσης στην Μεθοδολογία Κριτικής και Έκδοσης Ιστορικών και Αρχειακών Πηγών, επίσης, του Ιονίου Πανεπιστημίου.

 

 

 

 

 

Προέλευση φωτογραφίας: https://www.zakynthos.gov.gr

Υγεία και Πολιτική Οικονομία

Απόψεις

του Κώστα Διαμαντόπουλου1

Δυσμενές διαμορφώνεται το οικονομικό περιβάλλον στο οποίο θα πορευτεί το σύστημα υγείας το επόμενο έτος. Η εισηγητική έκθεση του κρατικού προϋπολογισμού του 2021 επιφυλάσσει αρνητικές εκπλήξεις. Οι δαπάνες του Υπουργείου Υγείας (τακτικός προϋπολογισμός και Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων) θα είναι μειωμένες κατά 12% περίπου. Οι μεταβιβάσεις σε Νοσοκομεία - Υγειονομικές Περιφέρειες / Κέντρα Υγείας (1) και ΕΟΠΥΥ (2) από τον τακτικό προϋπολογισμό αναμένονται μειωμένες κατά 1,5% και 50,6% αντίστοιχα. Το Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων του Υπουργείου πρόκειται να συρρικνωθεί κατά 10 εκατ. ευρώ.

Είναι προφανές ότι το οικονομικό επιτελείο προεξοφλεί το τέλος της πανδημίας και υποεκτιμά την αναγκαιότητα για αυξημένη χρηματοδότηση του συστήματος υγείας. Οι προσδοκίες για μόνιμου χαρακτήρα παρεμβάσεις απομακρύνονται.

Την ίδια στιγμή η Έκθεση Πισσαρίδη, επίσημο πλέον κυβερνητικό εγχειρίδιο στρατηγικής, προτείνει μείωση του φορολογικού και ασφαλιστικού βάρους στη μισθωτή εργασία συμπεριλαμβανομένων και των εισφορών υγείας χωρίς να προσδιορίζει τις εναλλακτικές πηγές χρηματοδότησης του συστήματος υγείας που θα χρειαστεί να καλύψουν το κενό που θα προκύψει. Η συμβολή της κοινωνικής ασφάλισης με « όχημα » τον ΕΟΠΥΥ προσεγγίζει περίπου το 50% της δημόσιας δαπάνης καταγράφοντας την περίοδο 2014-2018 αύξηση 15% σε απόλυτα μεγέθη. Η θολή και αόριστη μετατόπιση χρηματοδοτικού βάρους στο πεδίο των φορολογικών εσόδων συνιστά μια άσκηση που κρύβει παγίδες δεδομένης της διάρθρωσης τους που χαρακτηρίζεται από χαμηλό ποσοστό άμεσων φόρων (10,2 % ΑΕΠ με μέσο όρο στην Ευρωζώνη 13,3%) και υψηλό ποσοστό έμμεσων φόρων (17,1% ΑΕΠ με μέσο όρο στην Ευρωζώνη 9,9%) και φόρων ακίνητης περιουσίας (2,6% ΑΕΠ με μέσο όρο στην Ευρωζώνη 1,3%) . Η πιθανή άντληση εσόδων από πηγές μη αναδιανεμητικού χαρακτήρα (ΦΠΑ για παράδειγμα) θα αναπαράγει υφιστάμενες οικονομικές ανισότητες. Παράλληλα η μείωση του φορολογικού και ασφαλιστικού βάρους της μισθωτής εργασίας εμπεριέχει τον κίνδυνο διατήρησης και δημιουργίας φθηνών θέσεων εργασίας σε δραστηριότητες χαμηλής προστιθέμενης αξίας.

Η κατάρρευση των δημοσίων δαπανών την περίοδο 2010-2014 αντιστρέφεται την περίοδο 2015-2018 (+3,5%), υστερούν όμως κατά δυο περίπου ποσοστιαίες μονάδες του ΑΕΠ σε σχέση με την ευρωπαϊκή επίδοση. Παράλληλα ο ελέφαντας παραμένει … στο δωμάτιο και πρόκειται για το υψηλό ποσοστό ιδιωτικών δαπανών που αγγίζει το 40% των συνολικών δαπανών υγείας. Το 7,1% των δαπανών των νοικοκυριών αφορούν την Υγεία.

Επειδή όμως η μονοδιάστατη συζήτηση για το ύψος της χρηματοδότησης λειτουργεί συχνά αποπροσανατολιστικά κουκουλώνοντας οργανωτικές στρεβλώσεις και διαχειριστικές αδυναμίες, χρειζόμαστε ένα ρεαλιστικό επιχειρησιακό σχέδιο που θα προβλέπει τη σταδιακή αύξηση των διαθέσιμων οικονομικών πόρων και θα προτείνει ένα υπόδειγμα ορθολογικής (ανα)κατανομής τους δίνοντας έμφαση στην εξωνοσοκομειακή διάσταση και ιδιαίτερα στις αγορές που ευδοκιμούν οι ιδιωτικές δαπάνες.

1 Ο Κώστας Διαμαντόπουλος είναι Οδοντίατρος, MSc, πρώην Διοικητής ΓΝ Ηλείας, μέλος της Ελληνικής Εταιρείας Management Υπηρεσιών Υγείας


.


 

1 Ο Κώστας Διαμαντόπουλος είναι Οδοντίατρος, MSc, πρώην Διοικητής ΓΝ Ηλείας, μέλος της Ελληνικής Εταιρείας Management Υπηρεσιών Υγείας

Η αλεπού, ο σκαντζόχοιρος και το Πανεπιστήμιο στην Ηλεία

Απόψεις

Του Κώστα Διαμαντόπουλου[1]

« Η στρατηγική μοιάζει πιο πολύ με δέντρο παρά μ’ ένα ξερό στειλιάρι καρφωμένο στο χώμα. Όταν χάνεις ένα κλαρί του δέντρου, έχεις τ’ άλλα να κόβεις καρπούς. Δηλαδή μην κολλάς ψυχαναγκαστικά σε μια και μόνη επιλογή....Η αλεπού επινοεί αρκετές εναλλακτικές, ο σκαντζόχοιρος μόνο μία. »

(Μίμης Ανδρουλάκης, Μαύρο Κουτί - Αφορισμοί περί Ηγεσίας και Στρατηγικής, 2015)

Είκοσι περίπου χρόνια μετά την ένταξη της Ηλείας στο χάρτη τριτοβάθμιας εκπαίδευσης της χώρας και η στρατηγική μας σε επίπεδο νομού βρίσκεται για ακόμα μια φορά σε αδιέξοδο. Η σχεδόν ψυχαναγκαστική μας επιλογή στη διεκδίκηση μεμονωμένων τμημάτων διαφορετικών σχολών αποδεικνύεται μη βιώσιμη.

Τα πανεπιστήμια διαρθρώνονται σε σχολές και οι σχολές οργανώνονται σε τμήματα. Η ύπαρξη τμημάτων της ίδιας σχολής, κοινού δηλαδή επιστημονικού πεδίου, στην ίδια περιοχή, διασφαλίζει κοινή δεξαμενή διδασκόντων, κοινά εργαστήρια και δυνατότητα ανάπτυξης κοινών πρωτοβουλιών σε ερευνητικό επίπεδο. Η αποκέντρωση σχολών του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου στις πρωτεύουσες των νομών της αντίστοιχης Περιφέρειας αποδείχτηκε μια έξυπνη επιλογή.

 Δείτε τα παράδοξα του σχεδιασμού που ως ένα βαθμό αποδίδονται στη δική μας αμεριμνησία και την έλλειψη στρατηγικού βάθους.

Το τμήμα Γεωπονίας της Αμαλιάδας ανήκει στη Σχολή Γεωπονικών Επιστημών τα υπόλοιπα τμήματα της οποίας αναπτύσσονται στην Αιτωλοακαρνανία (Αγρίνιο, Μεσολόγγι). Σ’ ένα νομό δηλαδή που η συμβολή του στην ακαθάριστη προστιθέμενη αξία του κλάδου της Γεωργίας στην Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας αντιπροσωπεύει το 27% όταν της Ηλείας προσεγγίζει το 48%. Με όρους περιφερειακής ανάπτυξης η μεταφορά της Σχολής στην Ηλεία, του συνόλου δηλαδή των τμημάτων με εξαίρεση το τμήμα Ζωικής Παραγωγής, Αλιείας και Υδατοκαλλιεργειών του Μεσολογγίου,  θα ήταν μια αυτονόητη επιλογή. Αλήθεια, πότε συζητήσαμε σοβαρά γι’ αυτό;

Το τμήμα Διοίκησης Τουρισμού της Σχολής Οικονομικών Επιστημών και Διοίκησης παραμένει στην Πάτρα μακριά από το νομό (Ηλεία) που διαθέτει τα περισσότερα δωμάτια και τις περισσότερες κλίνες σύμφωνα με το Ξενοδοχειακό Επιμελητήριο Ελλάδας σε επίπεδο Περιφέρειας. Θα μπορούσε να ήταν μια σοβαρή εναλλακτική επιλογή η φιλοξενία του στην Ηλεία έστω και ως μεμονωμένο τμήμα.

Την ίδια στιγμή το τμήμα του Πύργου, εξόριστο και απομονωμένο, χαρακτηρίζεται από στενό επιστημονικό και επαγγελματικό ορίζοντα με αποτέλεσμα να βυθίζεται παρά τις αγωνιώδεις προσπάθειες της Προέδρου του. Ανήκοντας στην ευρύχωρη Σχολή Ανθρωπιστικών και Κοινωνικών Επιστημών η συστέγασή του με το τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας στον Πύργο, που σήμερα βρίσκεται στο Αγρίνιο, θα ήταν μια εύλογη επιλογή. Άλλωστε σχετική πρόταση κατατέθηκε από κυβερνητικό βουλευτή. Αλήθεια, πότε θα συζητήσουμε σοβαρά γι’ αυτό;

Είναι προφανές ότι βρισκόμαστε σ’ ένα σταυροδρόμι κρίσιμων επιλογών. Από τη μια είναι κατανοητή  επιλογή η διατήρηση των κεκτημένων σε Πύργο και Αμαλιάδα, από την άλλη όμως εγκλωβισμένοι στη στρατηγική διατήρησης μεμονωμένων τμημάτων αντιλαμβανόμαστε τους περιορισμούς που υπάρχουν. Στρατηγικό αδιέξοδο λέγεται αυτό....

Το παράθυρο ευκαιρίας που προέκυψε με το ΤΕΦΑΑ το Μάιο του 2019 μάλλον κλείνει. Πρόκειται για δύσκολο εγχείρημα που απαιτεί όραμα, σχέδιο, συνεργασίες, συμμαχίες, υποδομές και επιστημονική τεκμηρίωση. Θα ήταν μια διέξοδος. Φαίνεται όμως πως δεν είμαστε για τα δύσκολα.

Τα είκοσι αυτά χρόνια που ο νομός συναντήθηκε με την τριτοβάθμια εκπαίδευση οι διευθύνουσες ομάδες του λειτούργησαν περισσότερο με τη λογική του σκαντζόχοιρου και λιγότερο με τη λογική της αλεπούς.

 

[1] Ο Κώστας Διαμαντόπουλος είναι Οδοντίατρος, MSc, πρώην Διοικητής του Γενικού Νοσοκομείου Ηλείας, μέλος της Ελληνικής Εταιρείας Management Υπηρεσιών Υγείας

Επιστρέφει ο πληθωρισμός; «Στα πρόθυρα καθεστωτικής αλλαγής η παγκόσμια οικονομία»

Απόψεις

Είμαστε έτοιμοι να εισέλθουμε σε μια νέα εποχή εντυπωσιακά υψηλού πληθωρισμού;

Πολλοί απορρίπτουν την άποψη αυτή, όμως σύμφωνα με το βιβλίο «Η μεγάλη δημογραφική αλλαγή» (The great democraphic shift) από τον ακαδημαϊκό Τσαρλς Γκούντχαρτ και το πρώην στέλεχος της Morgan Stanley, Μανόζ Πράντχαν, κάτι τέτοιο θα συμβεί.

Πηγή, περισσότερα στο https://www.tovima.gr/2020/11/22/finance/epistrefei-o-plithorismos/ 

Γ. Παναγιωτόπουλος: Με συνέπειες στην Ηλειακή αγροτική οικονομία και επικίνδυνη, αυτήν την περίοδο, η περαιτέρω αφαίρεση νερού από τον ταμιευτήρα του φράγματος Πηνειού για την άρδευση της Αχαΐας

Απόψεις

Στην ιστοσελίδα του δήμου Δυτ. Αχαΐας υπάρχει επίσημη ανακοίνωση για παροχέτευση νερού από το φράγμα του Πηνειού στην διώρυγα με σκοπό την άρδευση εκτάσεων  στην Αχαΐα.

Συγκεκριμένα μεταξύ άλλων αναφέρει :

«Ο Δήμαρχος Δυτικής Αχαΐας σε συνεργασία με τον Αντιπεριφερειάρχη Ηλείας κο Γιαννόπουλο Βασίλειο ανακοινώνει ότι το νερό θα παροχετευτεί προς τα αρδευτικά κανάλια την Κυριακή το βράδυ για να μπορέσουν οι αγρότες να το χρησιμοποιήσουν την Τρίτη και την Τετάρτη»

https://ddachaias.gr/i-leipsydria-ginetai-efialtis-gia-tous-agrotes-mas/ 

Ο ΤΟΕΒ Μυρτουντίων αντιδρώντας άμεσα, σε αυτή την απόφαση και έχοντας λάβει υπόψιν την μέχρι σήμερα ανομβρία σε συνδυασμό με το ιστορικό χαμηλό της στάθμης  του ταμιευτήρα αλλά και τις ανάγκες των αρδευτών του , απέστειλε, όπως όφειλε, (21/11/2020 αριθ.πρωτ.:679)  επιστολή στην Περιφερειακή αρχή και στο ΓΟΕΒ Π/Α , διαφωνώντας με την επικείμενη παροχέτευση νερού για άρδευση σε χιλιάδες στρέμματα στην Αχαΐα αυτή την περίοδο.

Το θέμα τίθεται πέραν από τοπικισμούς και αντιπαραθέσεις με την Αχαΐα. Εστιάζεται στην ουσία του ερωτήματος :

Υπάρχει σήμερα διαθέσιμο νερό στο ταμιευτήρα του Πηνειού για άρδευση της Αχαΐας χωρίς να κινδυνεύει η ασφάλεια και ισορροπία του συστήματος και η Ηλειακή αγροτική οικονομία την ερχόμενη περίοδο ; 

Η απάντηση θα πρέπει να είναι τεκμηριωμένη με στοιχεία.    

Επιπλέον των κάτωθι  ερωτημάτων του ΤΟΕΒ Μυρτουντίων,

«1)         Υπάρχει ικανή ποσότητα νερού στον ταμιευτήρια Πηνειού ώστε να σπαταλάτε με πολιτικές εντολές το αρδευτικό ύδωρ που την επόμενη περίοδο μπορεί να είναι σε έλλειψη;

2)            Επισκέφτηκε άραγε κάποιος από τους αρμόδιους φορείς τον ταμιευτήρια Πηνειού για να διαπιστώσει ότι η στάθμη του νερού σήμερα είναι τόσο χαμηλή όσο ποτέ στο παρελθόν, με αποτέλεσμα η επόμενη αρδευτική περίοδο να είναι κυριολεκτικά στον αέρα;

3)            Από ποιον δόθηκε εντολή και με ποία απόφαση και ποιου συλλογικού οργάνου για διοχέτευση νερού στην κεντρική διώρυγα και μάλιστα μετά το πέρας της αρδευτικής περιόδου;

4)            Ποιος θα καταβάλει τα έξοδα σε προσωπικό ,ασφαλιστικές εισφορές και μέσα για την διοχέτευση του νερού σε μεμονωμένους καλλιεργητές που ούτε έχουν δηλώσει καλλιέργειες προς άρδευση ούτε κατέβαλαν το αντίτιμο της χρήσης του νερού αυτού (αρδευτικά τέλη).

5)            Πως αυτοί οι καλλιεργητές του παραπάνω Δήμου μέχρι σήμερα άρδευαν τις καλλιέργειες τους αυτές; Τι αντάλλαγμα και σε ποιον κατέβαλαν για την παροχή νερού στις καλλιέργειες τους και για το κόστος του νερού αυτού.

6)            Γιατί Ο ΓΟΕΒ Π/Α δεν έχει έσοδα από αρδευτικά τέλη στον προϋπολογισμό από καλλιεργητές του Δήμου Δυτικής Αχαΐας ; Οι Ηλείοι πληρώνουν το νερό αυτό ανεβάζοντας σε δυσβάστακτα ύψη το κόστος των δικών τους καλλιεργειών;»

 

καλείται η Περιφέρεια  και ο ΓΟΕΒ να απαντήσουν:

Ποιο είναι το υψόμετρο ασφαλείας (κατώτερο ύψος στάθμης νερού) του ταμιευτήρα;

Ποιο είναι σήμερα το ύψος της στάθμης νερού του ταμιευτήρα;

Ποιο είναι το ποσοστό μέγιστης απόληψης νερού  κατά έτος  από την συνολική χωρητικότητα και  τι ποσοστό απόληψης νερού  είχαμε την αρδευτική περίοδο του 2020; 

Υπάρχει και πόση ποσότητα νερού για χρήση, μέχρι την «μηδενική ωφέλιμη χωρητικότητα»;

Ποια είναι τα μεγέθη εισροών στον ταμιευτήρα σήμερα που να δικαιολογούν την εκροή νερού προς την Αχαΐα;

Σε συνθήκες παρατεταμένης ανομβρίας δικαιολογείται η άρδευση εκτός  αναδασμού εκτάσεων και μάλιστα εκτός περιόδου άρδευσης;

Υπάρχει κίνδυνος για την υποδομή του φράγματος εάν αφαιρεθεί ποσότητα νερού πέραν της οριζόμενης ως συνολικής και  ωφέλιμης χωρητικότητας; 

Ξεκάθαρα και χωρίς δεύτερες σκέψεις,  εάν περισσεύει νερό να αρδευτεί όχι μόνο η Αχαΐα αλλά και άλλοι νομοί.  Αυτό προϋποθέτει όμως , εκσυγχρονισμό συνολικά του υπάρχοντος αρδευτικού δικτύου (όχι μπαλώματα) για την οικονομία της χρήσης και των διαρροών, επέκταση – ολοκλήρωση  για άρδευση στην Βουπρασία  και εξυγίανση της λεκάνης του ταμιευτήρα.   

Οι όποιες αποφάσεις πρέπει να λαμβάνουν στοιχεία που να επιτρέπουν την ανάληψή τους και την υλοποίησή τους , διαφορετικά καθίσταται πιθανόν, έωλες και ζημιογόνες. 

 

 

Παναγιωτόπουλος Γιώργος

Δημοτικός Σύμβουλος Ανδραβίδας Κυλλήνης

Μέλος ΔΣ ΤΟΕΒ Μυρτουντίων

 

Πιθανός κίνδυνος για την υγεία των πολιτών του δήμου Ανδραβίδας Κυλλήνης, η έλλειψη ενεργειών από την δημοτική αρχή

Απόψεις

                                                                                                       Παναγιωτόπουλος Γιώργος

                                                                                           Αν. Καθηγητής Πανεπιστημίου Πατρών

                                                                                  Δημοτικός Σύμβουλος Ανδραβίδας Κυλλήνης

 

Έντονος προβληματισμός επικρατεί στην κοινωνία του Δήμου μας, όπως σε όλη τη χώρα,  κατόπιν της εμφάνισης κρουσμάτων της πανδημίας. Ιδιαίτερη όμως ανησυχία υπάρχει, μετά το τελευταίο κρούσμα στην περιοχή της Μανωλάδας. Αυτό διότι, ο ασθενής, σύμφωνα με έγκυρα ΜΜΕ,   είναι μέλος μιας μεγάλης  πληθυσμιακής ομάδας αλλοδαπών - εργατών γης , περίπου 7000,  που διαβιούν συνωστιζόμενοι   κατά δεκάδες,  σε απαράδεκτους χώρους διαμονής και με ανύπαρκτα μέτρα ή δράσεις υγειονομικής κάλυψης.

Η παράταξή μας, έγκαιρα, είχε θέσει το ζήτημα της ιδιαιτερότητα των αναγκών της περιόδου, καταθέτοντας ερωτήσεις αλλά και προτάσεις, σε χρόνο που επέτρεπε στην δημοτική αρχή να αντιδράσει όπως όφειλε.

 Μεταξύ άλλων , στις 23 -3-2020 είχαμε προτείνει:

«ε/Τέλος, με ειδική μνεία στους αλλοδαπούς, κατά κύριο λόγο, εργάτες γης του δήμου μας.

-    Άμεση πρωτοβουλία για οργανωμένη ενημέρωση από κλιμάκια υγειονομικών των μέτρων αυτοπροστασίας και προστασίας.

-    Προμήθεια υγειονομικού υλικού, σύμφωνα με τις οδηγίες της πολιτείας, για ενίσχυση των μέτρων, στην πολυπληθή ομάδα των αλλοδαπών του δήμου μας σε συνεργασία με τις υπηρεσίες του Υπουργείου Υγείας.

-    Εξασφάλιση από το Υπουργείο Υγείας ειδικού προγράμματος για υγειονομική  καθολική, περιοδική  κάλυψη, λόγω των ιδιαίτερων συνθηκών  διαβίωσης.

-  Επικαιροποίηση του αναγκαίου ζητήματος βελτίωσης των συνθηκών διαβίωσης των αλλοδαπών εργατών γης, με την δημιουργία οργανωμένου  πλαισίου διαμονής.»

https://georgiospanagiotopoulos.blogspot.com/2020/03/28-3-2020.html

Μετά την αδιαφορία της δημοτική αρχής επανήλθαμε στις 6-5-2020 όπου μεταξύ άλλων προτείναμε:

«Στην περιοχή της ευθύνης του Δήμου Ανδραβίδας Κυλλήνης είναι άμεσης, εκτιμούμε, προτεραιότητας,

α.    Η άμεση στελέχωση του πολυϊατρείου Λεχαινών

β.    Η στελέχωση και λειτουργική αναβάθμιση του κέντρου υγείας Βάρδας

γ.    Η αναβάθμιση των περιφερειακών ιατρείων του Δήμου

δ.   Η δικτύωση των παραπάνω δομών με ταυτόχρονη ένταξη του πολυϊατρείου Λεχαινών στην επιστημονική και διοικητική ευθύνη του κέντρου υγείας Βάρδας.

ε.   Η δημιουργία «Παρατηρητήριου Υγείας» στον Δήμο με σκοπό του εν λόγω  Παρατηρητηρίου, να παρακολουθεί και να παρεμβαίνει σε ζητήματα που αφορούν τις δομές πρωτοβάθμιας υγείας  της περιοχής καθώς και κάθε άλλο ζήτημα που αφορά στην υγεία του τοπικού πληθυσμού και στην ποιότητα των υπηρεσιών.

Η πληθυσμιακή ανθρωπογεωγραφία του Δήμου Ανδραβίδας Κυλλήνης (ντόπιος πληθυσμός,  μετανάστες, πρόσφυγες και δυνητικά εντασσόμενοι στην κοινωνική ευαλωτότητα) πρέπει να αφυπνίσει τους διοικούντες. Είναι ευθύνη στρατηγικής σημασίας και όχι  αποσπασματικού τακτικισμού, δράση.»

https://georgiospanagiotopoulos.blogspot.com/2020/05/6-5-2020.html

Συνεχίσαμε να θέτουμε το ζήτημα, όπως στις 17-6-2020

https://georgiospanagiotopoulos.blogspot.com/2020/06/17-6-2020.html  (ερώτηση  3)

όμως καμία ουσιαστική αντίδραση από την δημοτική αρχή.

Είτε λόγω ανικανότητας , είτε λόγω αδιαφορίας  της δημοτικής αρχής , οι δημότες-κάτοικοι  είναι απροστάτευτοι αυτή την κρίσιμη περίοδο.

Μάλιστα με την τελευταία, φημολογούμενη, αποδυνάμωση του κέντρου υγείας Βάρδας, μετακίνηση ιατρού, όλα τα παραπάνω δυστυχώς αποκτούν μια επιπλέον σημασία.

Ας ευχηθούμε να ξεπεράσει τον κίνδυνο ο συνάνθρωπός μας και βέβαια να μην έχει συμβεί διασπορά του ιού στην μικροκοινωνία των αλλοδαπών και των άλλων κατοίκων.

 

Οι επιλογές του σήμερα στην οικονομία σφραγίζουν το οικονομικό μας αύριο

Απόψεις

του Κώστα Χλωμούδη*

O Μανώλης Αναγνωστάκης είχε αναφερθεί στην πολιτική, με αναφορά στη συμπεριφορά των πολιτών επί χούντας και είχε γράψει στο σχετικό ποίημά του ότι φοβόταν «τους ανθρώπους που εφτά χρόνια/έκαναν πως δεν είχαν πάρει χαμπάρι/και μια ωραία πρωία -/μεσούντος κάποιου Ιουλίου-/βγήκαν στις πλατείες με σημαιάκια κραυγάζοντας/”Δώστε τη χούντα στο λαό”».

Μια άκριτη μεταφορά αυτών των διατυπώσεων, στις οικονομικές επιλογές που προκρίνονται σήμερα από τις ελίτ στη χώρα μας, θα ήταν άδικη για τον ποιητή και το έργο του αλλά χρήσιμη για όλους όσους εξ’ ημών θέλουμε να λειτουργούμε ως Πολίτες, με προβολή στο άμεσο προσεχές μέλλον.

Πολλοί είναι αυτοί που σιωπούν για τους κινδύνους διαχείρισης των σωρευμένων δημοσιονομικών περιορισμών το, μετά την πανδημία, προσεχές διάστημα και των αρνητικών μακροοικονομικών μας μεγεθών από την διαχείριση της κρίσης του κορωνοϊού και ως συνέχεια της δεκαετούς κρίσης χρέους της χώρας μας.

Θέματα που αναγνωρισμένα ινστιτούτα και θεσμικοί φορείς, περί και για την οικονομία και τα μακροοικονομικά, θα έπρεπε να προβάλλουν και να χτυπούν τα καμπανάκια των ενδεχόμενων κινδύνων…

Ιδιαιτέρως από τον εθνικό μας τραπεζίτη και τις υπηρεσίες του, από τις πνευματικές και οικονομικές ελίτ της χώρας και από τους Πολίτες με γνώσεις επί των δεδομένων και τεχνογνωσία στις προβλέψεις για την οικονομία μια χώρας.

Γιατί σιωπούν; Λόγω μη ύπαρξης κινδύνων; Από άγνοια; Από αλλοτρίωση απορροφημένοι από τη δυναμική της συγκυρίας; Λόγω μιας “απέραντης δειλίας”, από τον φόβο του πολιτικού κόστους, την εποχή που οι πάντες, οπορτουνιστικά, υποκλίνονται στην ηγεμονία του «Κέϊνσιανισμού»; Ή μήπως επειδή δεν πιστεύουν ότι θα ήταν σωστή μια επιλογή επιστροφής στην προηγούμενη οικονομική κανονικότητα;

Είναι αρκετοί διεθνώς όσοι υποστηρίζουν ότι η οικονομία, όπως την ξέραμε, ίσως να έχει τελειώσει. Και έχει πράγματι μεγάλη δόση αλήθειας, αφού, σύμφωνα με οικονομολόγους, κάποιοι κλάδοι δεν θα ξαναγίνουν ποτέ όπως ήταν πριν από την πανδημία. Λέτε να βαδίζουμε προς την ηγεμονία ενός νέου οικονομικού μοντέλου οργάνωσης των κοινωνιών μας;

Η ανάκαμψη της οικονομίας φαίνεται ότι θα χρειαστεί πολύ χρόνο, για τούτο και ρυθμιστές χρηματοοικονομικών διευθετήσεων στα πλαίσια της παγκόσμιας διακυβέρνησης (Fed, Ευρωπαϊκή Τράπεζα κλπ) υποστηρίζουν ότι θα κάνουν ό,τι είναι εφικτό για να στηρίξουν την οικονομία, με τη συνδρομή όμως πάντα της δημοσιονομικής πολιτικής.

Τί σημαίνουν αυτά για τη χώρα μας; Με ποια δεδομένα πάμε για τον εθνικό μας προϋπολογισμό;

Το δημόσιο χρέος αναμένεται να φτάσει φέτος στα 339-340 δισ. ευρώ και σε συνδυασμό με τη μεγάλη ύφεση του 10%-10,5% να αντιστοιχεί στο 206% του ΑΕΠ.

Το χρέος, σε απόλυτο αριθμό, θα συνεχίσει να αυξάνεται και το 2021. Ο λόγος είναι προφανής: Ο προϋπολογισμός που κατατίθεται την Παρασκευή στη Βουλή θα προβλέπει έλλειμμα γενικής κυβέρνησης άνω των 10 δισ. ευρώ, κάτι που πρακτικά σημαίνει ότι το δημόσιο χρέος θα κλείσει στο τέλος του 2021 (εφόσον βέβαια το επιτρέψει η εξέλιξη της πανδημίας) πάνω από τα 345-347 δισ. ευρώ.

Αντιλαμβανόμαστε όλοι, ακόμη και οι μη ειδικοί, ότι όσο και αν “μανιπουλαριστεί”, μια έκθεση υποστήριξης της βιωσιμότητας του χρέους, σε κάποιες μελλοντικές συγκυρίες θα είναι δύσκολη έως ακατόρθωτη.

Για τούτο χρειάζεται προσοχή και προγραμματική συμφωνία, εθνικής συναίνεσης, για την ιεράρχηση επιλογών χρηματοδότησης από τον κρατικό προϋπολογισμό.

Οι δύσκολες συνθήκες στην οικονομία, δικαιολογούν τομείς και κλάδους της οικονομίας να διεκδικήσουν τεκμηριωμένα χρηματοδοτήσεις από το κράτος.

Ο φόβος είναι ότι, μπαίνοντας σε μια εποχή του “δώσε και σε μένα μπάρμπα” διαμορφώνονται πεδία άνθισης του λαϊκισμού, της πλειοδοσίας, και των κομματικά πελατειακών κριτηρίων κατανομής των δαπανών.

Ας αντισταθούμε και να ανοίξουμε δημόσια τις συζητήσεις έτσι ώστε να “φρενάρουμε” κάπως τις ατεκμηρίωτες διεκδικήσεις, αλλά και τις “κάτω από το τραπέζι” συμφωνίες με κλάδους, όπως συνέβη πολλές φορές κατά το παρελθόν…

Επιλέγω χαρακτηριστικές περιπτώσεις που διεκδικούν χρηματοδότηση, όπως αυτές των διαχειριστών τμημάτων των εθνικών οδών λόγω περιορισμού της Ζήτησης (βάσει όρων στις συμβάσεις παραχώρησης) αλλά και των διαχειριστριών εταιρειών αεροδρομίων για αντίστοιχους λόγους.

Και για να μη περιορίσουμε το εύρος θα αναφερθώ σε δυο περιπτώσεις που είδαν σήμερα με ανακοινώσεις τους το φως της δημοσιότητας και αφορούν ειδικές περιπτώσεις όπως το Βιοτεχνικό Επιμελητήριο της Θεσσαλονίκης, που με επιστολή του προς τον πρωθυπουργό και τους υπουργούς Οικονομικών και Ανάπτυξης το πόλης, θέτει το ζήτημα διαγραφής υποχρεώσεων και όχι απλώς αναστολής τους για τη νέα χρονιά, παρουσιάζοντας την απόγνωση των χιλιάδων μικρομεσαίων επιχειρήσεων της πόλης.

Σύμφωνα με το ΒΕΘ, θα πρέπει να προβλεφθούν ειδικά κονδύλια για τις προαναφερόμενες επιχειρήσεις, τα οποία θα απορροφούνται με πολύ απλές διαδικασίες και κυρίως θα αφορούν επιδοτήσεις και όχι δάνεια, έστω και με ευνοϊκούς όρους. «Κανείς να μη μείνει πίσω», είναι το βασικό μήνυμα του ΒΕΘ...

Την ίδια μέρα ο πρόεδρος του Συνδέσμου Επιχειρήσεων Επιβατηγού Ναυτιλίας (ΣΕΕΝ) ο αγαπητός σε εμένα κος Μιχάλης Σακέλλης, σε συνέντευξη τύπου, τόνισε την ανάγκη ανανέωσης του ακτοπλοϊκού στόλου με την συνδρομή τόσο της πολιτείας όσο και της ΕΕ Ο κ. Σακέλλης τεκμηρίωσε το αίτημα με το επιχείρημα, μεταξύ άλλων σημαντικών, ότι η χώρα μας διαθέτει σήμερα 105 ακτοπλοϊκά πλοία που εξυπηρετούν τις ανάγκες των νησιών και τα οποία αποτελούν έναν αξιόλογο στόλο συμβατικών πλοίων και ταχυπλόων, τα οποία προσφέρουν εξαιρετικές υπηρεσίες στα νησιά μας χειμώνα καλοκαίρι και πρέπει να ανανεωθούν, γιατί διαφορετικά θα υπάρχει σημαντική επίπτωση στις υπηρεσίες που προσφέρουν στα νησιά μας…

Δεν είναι της παρούσης να αξιολογήσουμε ή να κρίνουμε στο παρόν σχόλιό μας τα αιτήματα των επί μέρους κλάδων.

Αυτό όμως που πρέπει να γίνει είναι να συμφωνηθούν, σε εθνικό επίπεδο, τα κριτήρια και οι μέθοδοι αξιολόγησης, όπως και μια συμπεφωνημένη ιεράρχηση των επιλογών της χώρας, μιας και είναι δεδομένο ότι ούτε όλες αλλά ούτε όλοι οι κλάδοι θα ικανοποιηθούν…

Είναι η ώρα να σκεφτούμε με τις επιλογές μας αν θέλουμε ή όχι να επιστρέψουμε στην προηγούμενη κανονικότητα της χώρας ή σε κάποια άλλη κανονικότητα.

Προσωπικά δεν θα ήθελα να επιστρέψω σε ένα οικονομικό μοντέλο λειτουργίας της χώρα μας, όπως αυτό μιας εποχής πριν την δεκαετή κρίση χρέους και αυτήν πριν την πανδημία, όπου το κράτος δανείζεται μεγάλα ποσά για να ικανοποιήσει ανάγκες του ασφαλιστικού πέρα από τους ευρωπαϊκούς μέσους όρους, ανάγκες για εξοπλισμούς στρατιωτικές δαπάνες πέρα από τους Μ.Ο. των λοιπών Νατοϊκών άλλων χωρών, να χρηματοδοτήσει κρατικοδίαιτους καπιταλιστές και χαμηλής αποδοτικότητας κρατικές δομές.

Δεν θα ήθελα να αγνοούμε τα πρωτογενή ελλείματα και να κρυβόμαστε από το χρέος της χώρα μας.

Δεν θα ήθελα να παρέχω για διαχείριση σε διεθνή κεφάλαια υποδομές της χώρας, αποκλείοντας τα εθνικά (ιδιαιτέρως τα ασφαλιστικά) από μέρος των συμμετοχών στις συμβάσεις παραχώρησης υποδομών και δικτύων.

Δεν θα ήθελα μια οικονομία όπου περίπου το 1% του πληθυσμού μας να κατέχει το 99% του λειτουργικού πλούτου της χώρας. Δεν θα ήθελα δηλαδή να χτίσουμε ένα μοντέλο όπου η δημοκρατία έχει κίνδυνο αλλοίωσης από την οικονομική κυριαρχία.

Όλο και περισσότερο στη χώρα μας εντοπίζουμε κάποιες πρώτες, αλλά ισχυρές, εκφάνσεις «πλουτοκρατίας», οι οποίες μας θυμίζουν φεουδαρχία…

Με κάποιο τρόπο βιωματικά, αλλά και σε έρευνες, φαίνεται ότι ο πλούτος και η φτώχεια, με κάποιο τρόπον (ας αποτελέσει αντικείμενο μελέτης), κληροδοτούνται στις επόμενες γενιές. Στη χώρα μας και με την στρεβλή συμβολή του ιδιότυπου ελληνικού μοντέλου της “δωρεάν παιδείας”, θεωρητικά όλοι έχουν τη δυνατότητα ανέλιξης. Στην πράξη, όμως, όλο και περισσότερο τα τελευταία χρόνια, δεν συμβαίνει αυτό και δεν έχουμε τη δυναμική για μια ανοικτή κοινωνία, όπως θα επιθυμούσαμε και σε κάποιο βαθμό ίσχυε μεταπολεμικά και στη χώρα μας.

Ζούμε τη στιγμή που οι προβλέψεις αναιρούνται η μία μετά την άλλη, καθώς η πανδημία και οι επιδράσεις της στην κοινωνία, δεν θα τελειώσει τη στιγμή που θα βρεθεί κάποιο αποτελεσματικό εμβόλιο.

Ας προετοιμαστούμε ως κοινωνία για την επόμενη μέρα, με επιλογές για δίκαιη κατανομή του κόστους και υποστήριξης των παικτών της οικονομίας την επόμενη μέρα χωρίς να κλαδεύουμε το κλαδί του δέντρου που βρισκόμαστε. Αναφερόμαστε στην οικονομία της χώρας μας.

* Ο Κώστας Χλωμούδης είναι καθηγητής του Τμήματος Ναυτιλιακών Σπουδών του ΠΑΠΕΙ.