510 New Articles

«Ορθια» η Αττική από τα 5,1 Ρίχτερ - περιορισμένες οι ζημιές

«Αντεξε» η Αττική τη σεισμική δόνηση των 5,1 Ρίχτερ που σημειώθηκε το μεσημέρι της Παρασκευής, μιας και δεν υπήρξαν σοβαροί τραυματισμοί, ενώ περιορισμένες ήταν και οι υλικές ζημιές.

Συγκεκριμένα, τα αξιοσημείωτα περιστατικά ήταν η κατάρρευση παλαιού κτιρίου στο λιμάνι του Πειραιά, αλλά και οι σοβαρές ζημιές σε ακατοίκητα και εγκαταλελειμμένα κτίρια στη Δραπετσώνα, την οδό Ερμού στο κέντρο της Αθήνας και τα Πετράλωνα.


Κατέρρευσε ο παλιός ταινιόδρομος στην πύλη Ε1 στο λιμάνι του Πειραιά, χωρίς να υπάρξει κάποιος τραυματισμός ή εγκλωβισμός πολίτη. 
 

Κομμάτια από μάρμαρα έπεσαν στο δρόμο μπροστά από την εκκλησία της Αγίας Ειρήνης επί της οδού Αιόλου, καθώς μπροστά και από το δημαρχείο της Αθήνας, στην πλατεία Κοτζιά. Σοβάδες όμως έπεσαν και στο κτίριο της Βουλής αλλά και στους διαδρόμους του κτιρίου όπου στεγάζεται η Εισαγγελία Πρωτοδικών Αθηνών.

Δείτε εδώ βίντεο από τη στιγμή της δόνησης.


Σοβαρές ζημιές υπέστη εγκαταλελειμμένο κτίριο στην περιοχή των Πετραλώνων.  

Μετασεισιμική δραστηριότητα

Η δόνηση, μεγέθους 5,1 Ρίχτερ, καταγράφηκε στις 14:13. Το επίκεντρο του σεισμού εντοπίστηκε 23 χλμ βορειοδυτικά της Αθήνας και 4 χλμ βόρεια της Μαγούλας Αττικής.

Ο σεισμός είχε μεγάλη διάρκεια και έγινε αισθητός σε μεγάλη απόσταση από το επίκεντρο.

Στη συνέχεια ακολούθησαν αρκετοί μετασεισμοί, με τον μεγαλύτερο στις 15:11, μεγέθους 4,3 Ρίχτερ, όπως ανακοίνωσε το Γεωδυναμικό Ινστιτούτο του Εθνικού Αστεροσκοπείου Αθηνών.

Η Πυροσβεστική είχε δεχθεί έως αργά το απόγευμα 76 κλήσεις συνολικά για παροχή βοήθειας και απεγκλωβισμούς ατόμων.

Ειδικότερα, οι 45 κλήσεις αφορούσαν παροχή βοήθειας και οι 31 σε απεγκλωβισμούς ατόμων από ασανσέρ, όταν διακόπηκε το ρεύμα.

Πηγή: https://www.kathimerini.gr

Ορκίστηκε η νέα Βουλή (Φωτογραφίες)

Με την ορκωμοσία των βουλευτών, η οποία ολοκληρώθηκε λίγο μετά τις 11:30, άρχισε σήμερα και επίσημα η νέα κοινοβουλευτική περίοδος.

«Καλή δύναμη» ευχήθηκε στους 300 βουλευτές της 18ης Συνόδου της Βουλής ο αρχιεπίσκοπος Αθηνών και Πάσης Ελλάδος, Ιερώνυμος, ο οποίος μαζί με τα μέλη της Ιεράς Συνόδου τέλεσε τον καθιερωμένο αγιασμό και την ορκωμοσία.

Τη σύνθεση της Βουλής, όπως αυτή προέκυψε από τις εκλογές της 7ης Ιουλίου, απαρτίζουν έξι κόμματα, με το Mέρα25 και την «Ελληνική Λύση» να εισέρχονται για πρώτη φορά στο Κοινοβούλιο, «αντικαθιστώντας» την Ενωση Κεντρώων και τη Χρυσή Αυγή, που μένει εκτός για πρώτη φορά από το 2012.

Από τους 300 βουλευτές, η Νέα Δημοκρατία έχει 158 έδρες, ο ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία 86, το Κίνημα Αλλαγής 22, το ΚΚΕ 15, η «Ελληνική Λύση» 10 και η «ΜέΡΑ25» 9 έδρες.

Αρχικά, πραγματοποιήθηκε η ορκωμοσία με θρησκευτικό όρκο των βουλευτών, ενώ ακολούθησε ο όρκος στο κοράνι των τριών μουσουλμάνων βουλευτών και αμέσως μετά έδωσαν πολιτικό όρκο όσοι βουλευτές το επιθυμούσαν.

Στην έδρα της Ολομέλειας της Βουλής προήδρευσε ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ και Β' αντιπρόεδρος της προηγούμενης Συνόδου, Γιώργος Βαρεμένος, καθώς σύμφωνα με τον Κανονισμό της Βουλής προεδρεύει ο πρώτος τη τάξη αντιπρόεδρος της Βουλής που έχει επανεκλεγεί και είναι μέλος της νέας Βουλής.

Η νέα Βουλή εκπροσωπείται από 61 γυναίκες και έξι κόμματα, ενώ οι 112 είναι νέοι βουλευτές που εκλέχτηκαν για πρώτη φορά.

Αύριο, Τετάρτη, θα πραγματοποιηθεί η ψηφοφορία για τον νέο πρόεδρο, με τον προτεινόμενο από τη Ν.Δ., Κώστα Τασούλα, να αντικαθιστά τον Νίκο Βούτση, έχοντας στήριξη και από την αξιωματική αντιπολίτευση.

Το απόγευμα του Σαββάτου εκκινεί η τριήμερη διαδικασία της ανάγνωσης και ψήφισης των προγραμματικών δηλώσεων της νέας κυβέρνησης.

Πηγή: https://www.kathimerini.gr (Online)

Προβληματισμός στην ευρωπαϊκή αριστερά

«Με όλους κόντρα εδώ και τέσσερα χρόνια, ο Τσίπρας υποστηρίζεται από το 31,5% του εκλογικού σώματος. Το μάθημα αυτών των ετών είναι ότι οι οικονομικές δυνάμεις και τα ΜΜΕ έχουν περισσότερη ισχύ από το λαό. Όμως, ο ΣΥΡΙΖΑ πάλεψε. Αξίζει το σεβασμό μας.» Ο Πάμπλο Ιγγλέσιας, ηγέτης του Ποδέμος, με αυτό το μήνυμα απέδωσε με σαφήνεια την πορεία των τεσσάρων χρόνων της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ. Ήταν αναμενόμενο ότι το εκλογικό αποτέλεσμα θα προκαλούσε το έντονο ενδιαφέρον των μέσων μαζικής ενημέρωσης της Ευρώπης και όχι μόνο. Καθώς και ότι θα άνοιγε τη συζήτηση για τα πεπραγμένα της πρώτης αριστερής κυβέρνησης στην Ελλάδα.

Προκαλεί, ωστόσο, εντύπωση πώς ορισμένοι αναλυτές παρέμειναν στο 2015 για να βγάλουν τα συμπεράσματά τους, σαν να μην παρακολούθησαν τις εξελίξεις στη χώρα μας. Δεν αναφέρονται καθόλου στην κοινωνική και οικονομική πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ, τα δικαιώματα, το προσφυγικό, τη Συμφωνία των Πρεσπών και τέλος την έξοδο από την επιτροπεία και τη ρύθμιση του χρέους. Ακόμα αρνήθηκαν να αναφερθούν στο υψηλό ποσοστό 31,5% του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές.
Ένα ποσοστό πρωτοφανές για κυβέρνηση που μπήκε στα μνημόνια. Όλα σχεδόν τα κόμματα των ευρωπαϊκών χωρών που εφάρμοσαν πολιτικές λιτότητας, με μνημόνια ή όχι, όπως π.χ. το Γαλλικό Σοσιαλιστικό Κόμμα είδαν τα ποσοστά τους να περιορίζονται σημαντικά, προσβλήθηκαν από τον ιό της «πασοκοσιζασιόν». Ο ΣΥΡΙΖΑ αντίθετα συνεχίζει να είναι δυναμικά παρών στην ελληνική πολιτική ζωή και στην ευρωπαϊκή αριστερά. Από αυτή την άποψη, έχει ενδιαφέρον να αναφέρουμε πως είδε τα αποτελέσματα μια μη αριστερή εφημερίδα της Γαλλίας η «Ζουρνάλ ντε Ντιμάνς»: «Ο απερχόμενος πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας αναγνώρισε την καθαρή νίκη του αντιπάλου του και υποσχέθηκε ότι θα είναι παρών από τη θέση της αντιπολίτευσης και έτοιμος να αντισταθεί σε κάθε προσπάθεια κατάργησης των κατακτήσεων που σημειώθηκαν στη διάρκεια της θητείας του.» Έτσι έδωσε απάντηση και σε γνωστό φιλόσοφο, ο οποίος σε συνέντευξή του στο «Nouvelle Obs» έθεσε το ερώτημα τι θα κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ και ο Τσίπρας όταν ο Μητσοτάκης θα παίρνει μέτρα λιτότητας. Και συνέχισε: «Ο Αλ. Τσίπρας αναδείχθηκε πολιτικός ηγέτης τότε που η Ελλάδα βρισκόταν σε πλήρες χάος, λόγω της κρίσης χρέους και της λιτότητας που είχαν επιβάλει οι δανειστές της. […] Προκάλεσε κύμα ενθουσιασμού με την εκλογή του το 2015 και αναζωπύρωσε την ελπίδα σε ένα λαό σαστισμένο από τη χρεοκοπία και τα κοινωνικά προγράμματα προσαρμογής. Ωστόσο ο νέος ηγέτης της ριζοσπαστικής αριστεράς αναγκάστηκε να δεχθεί ένα πρόγραμμα για να αποφύγει τα χειρότερα, την έξοδο της χώρας του από την ευρωζώνη και αυτό φαίνεται οι ψηφοφόροι δεν το συγχώρησαν.»

Η επιστροφή της «φαμιλιοκρατίας»

Σε άλλο σημείο η εφημερίδα αναφέρει πως η Ελλάδα μετά από την αποφυγή της χρεοκοπίας της προχώρησε στις πρώτες εκλογές. Ο ΣΥΡΙΖΑ πήρα το 31,5% των ψήφων και εξέλεξε 86 βουλευτές από τους 144 που είχε στις εκλογές του Σεπτεμβρίου του 2015. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης κέρδισε την απόλυτη πλειοψηφία των 158 εδρών στις 300 με το 39,8% των ψήφων. Η εκλογή του τρία χρόνια μετά την ανάδειξή του στην ηγεσία του κόμματος της ΝΔ είναι μια επιτυχία. Ο Κ. Μητσοτάκης θεωρείται ένθερμος μεταρρυθμιστής, προσκείμενος στους επιχειρηματικούς κύκλους και ο ίδιος δεν σταμάτησε να υπόσχεται ότι η οικονομία θα ανακάμψει και ότι θα αφήσει την τελευταία κρίση πίσω. Η εκλογή αυτού του νέου πρωθυπουργού, που προέρχεται από μια πολιτική δυναστεία, σηματοδοτεί την επιστροφή της κυβέρνησης της Ελλάδας στη «φαμιλιοκρατία». Πρόκειται για μια παράδοση που διέκοψε ο Αλ. Τσίπρας παίρνοντας την κυβέρνηση σε ηλικία 40 χρονών.

Αποτυχία της ευρωπαϊκής αριστεράς

Τα εκλογικά αποτελέσματα και το τέλος της κυβέρνησης Τσίπρα κάλυψε με ρεπορτάζ, συνεντεύξεις και άρθρα η «Ουμανιτέ»: «Είναι προφανές πως πρέπει να αναλυθούν οι αιτίες αυτής της αποτυχίας. Η αποτυχία του Αλ. Τσίπρα είναι αποτυχία της ευρωπαϊκής Αριστεράς». Γιατί στη μεγάλη σύγκρουση των πρώτων μηνών του 2015 κανείς στην Ευρώπη δεν κατόρθωσε να βοηθήσει «πραγματικά την ελληνική κυβέρνηση». Την ίδια άποψη έχει εκφράσει και ο γνωστός οικονομολόγος-ακτιβιστής Πιέρ Κάλφα υπογραμμίζοντας πως δεν έγινε ούτε μια ελληνική απεργία που είχε ανάγκη η Ελλάδα. Μια χώρα που έχει μόνο το 2% του ΑΕΠ της ευρωζώνης, «μια χώρα ταπεινωμένη, πειραματόζωο της τρόικας» που ταυτόχρονα επεδίωκε να καταδικάσει σε αποτυχία την κυβέρνηση της Αριστεράς. Η μαζική απόρριψη από τον ελληνικό λαό «των όρων που ήθελε να επιβάλει η τρόικα με το δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου του 2015 δεν ήταν ικανό να προκαλέσει ένα πραγματικό ρήγμα στη σιδερένια λογική της ευρωπαϊκής λιτότητας. Η ελληνική κυβέρνηση αφέθηκε μόνης της να δώσει τη μάχη. Έτσι καταπολεμήθηκε και εξαναγκάστηκε να υπογράψει το τρίτο μνημόνιο. Μετά κατέφυγε και πάλι στις εκλογές τον Σεπτέμβριο του 2015 τις οποίες κέρδισε. Η έξοδος όμως από την επιτροπεία ήρθε τον Αύγουστο του 2018». Τότε η ελληνική κυβέρνηση άρχισε να παίρνει μέτρα που σηματοδοτούσαν μια αριστερή πολιτική. Τα μέτρα αυτά δεν ήταν αμελητέα, προκάλεσαν «νέες αντιπαραθέσεις στην ελληνική κοινωνία, σταμάτησαν το σπιράλ της κοινωνικής αποδιάρθρωσης με τα μέτρα υπέρ των πιο φτωχών στρωμάτων. Οι συνθήκες ζωής, όμως, συνολικά δεν καλυτέρευσαν. Για παράδειγμα, ο κατώτατος μισθός αυξήθηκε, οι μεσαίες όμως αμοιβές συνέχισαν να παραμένουν στάσιμες». Η επιστροφή της Δεξιάς στην κυβέρνηση φοβίζει γιατί μπορεί να σημάνει την έναρξη ενός νέου σπιράλ προς τα κάτω.

Ζητούνται απαντήσεις

Τα ερωτήματα που τίθενται στην ευρωπαϊκή αριστερά είναι δύο: «Από τη μια, πώς μπορεί να εξηγηθεί η αδυναμία της να δώσει πραγματική βοήθεια στην ελληνική κυβέρνηση και, από την άλλη, αυτή η κατάσταση αδυναμίας θέτει εκ νέου το πρόβλημα άσκησης της εξουσίας από την Αριστερά και την ανάγκη αλλαγής του συσχετισμού δυνάμεων σε μια μη επαναστατική κατάσταση, έτσι ώστε να μετακινηθούν οι διαφορετικές γραμμές σε μια Ευρώπη όπου κυριαρχείται από το νεοφιλελευθερισμό». Γι’ αυτά τα ερωτήματα-κλειδιά είναι ανάγκη να ανοίξει μια πλατιά πολιτική συζήτηση καθώς και για την οικοδόμηση του συσχετισμού δυνάμεων στην Ευρώπη, αναφέρει ο αρθρογράφος. Τα ερωτήματα αυτά είχαν τεθεί και πριν από την ελληνική εμπειρία, με την περίπτωση της Κύπρου, όταν το ΑΚΕΛ είχε κερδίσει την προεδρία με τον αείμνηστο Χριστόφια. Τα ίδια ερωτήματα, σε διαφορετικές συνθήκες και με διαφορετικούς όρους, τίθενται και για τις περιπτώσεις που επιτυγχάνεται μια κοινοβουλευτική πλειοψηφία της Αριστεράς χωρίς τη συμμετοχή σε κυβερνητικές ευθύνες με την κριτική στήριξη των σοσιαλδημοκρατικών κυβερνήσεων Πορτογαλίας, Δανίας και ενδεχομένως Ισπανίας.
Η ευρωπαϊκή αριστερά, δυνάμεις της σοσιαλδημοκρατίας και της οικολογίας βρίσκονται ήδη μετά τις πρόσφατες ευρωεκλογές και τη νέα ηγεσία της Ευρώπης, μπροστά σε νέα προβλήματα που θα πρέπει να δώσουν απαντήσεις.

Μπάμπης Κοβάνης

 
Πηγή: http://epohi.gr

Η ολοκλήρωση ενός κύκλου επανευθυγραμμίσεων

2012-2019: ΚΟΜΜΑΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΚΑΙ ΨΗΦΟΦΟΡΟΙ

Η ολοκλήρωση  ενός κύκλου επανευθυγραμμίσεων 

 

Πιθανότατα οι εκλογές του 2019 θα μείνουν στην ιστορία ως το κλείσιμο ενός κύκλου του κομματικού συστήματος, ο οποίος θα πρέπει να ειδωθεί με ενιαίο τρόπο. Οι εκλογές του 2019 αποτέλεσαν ουσιαστικά και το επισφράγισμα της επιστροφής στην «κανονικότητα», η οποία διαταράχθηκε κατά τον διπλό εκλογικό σεισμό του 2012. Σημαντικότερη ένδειξη της ομαλοποίησης του κομματικού συστήματος αποτελεί αναμφίβολα ή επιστροφή των ποσοστών του δικομματισμού στα επίπεδα που αυτά είχαν σταθεροποιηθεί το 2009, δηλαδή λίγο πάνω από 70%. Ο δικομματισμός (ΝΔ-ΠΑΣΟΚ) το 2009 άθροιζε 77,4%, στις εκλογές αποευθυγράμμισης του 2012 μειώθηκε δραματικά στο 35,7%, ενώ τα επόμενα χρόνια εν μέσω μιας διαδικασίας επανευθυγραμμίσεων ψηφοφόρων και ανάδειξης ενός νέου δικομματισμού (ΝΔ-ΣΥΡΙΖΑ) κυμάνθηκε σε επίπεδο βουλευτικών εκλογών μεταξύ 56,6% και 64,1%, φτάνοντας στις πρόσφατες κάλπες το εντυπωσιακό 71,4%.

Παράλληλα, έναν δεύτερο παράγοντα ομαλοποίησης ενός κομματικού συστήματος αποτελεί και το ύψος της εκλογικής συμμετοχής. Σε αυτό το επίπεδο, η μείωση της συμμετοχής που παρουσιάστηκε σταδιακά και με επί μέρους διακυμάνσεις (71% max – 59,3% min) από το 2009 μέχρι και τις πρώτες εκλογές του 2015, φαίνεται ότι σταθεροποιήθηκε ουσιαστικά λίγο κάτω από το 60% κατά τις τρείς εκλογικές αναμετρήσεις που διεξήχθησαν έως και σήμερα (βουλευτικές εκλογές Σεπτεμβρίου 2015, ευρωεκλογές 2015, βουλευτικές εκλογές 2019). Η μείωση της εκλογικής συμμετοχής είναι ένα ζήτημα που ταλανίζει τις δυτικές δημοκρατίες τις τελευταίες δεκαετίες και υπό αυτή την έννοια η αναχαίτιση και τελικά σταθεροποίηση της προηγούμενης πτωτικής της πορείας φαντάζει ισχυρή ένδειξη κανονικοποίησης ενός κομματικού συστήματος (βλ. πίνακας 1)

 

Πίνακας 1.

Ο τρίτος σημαντικός παράγοντας που συμβαδίζει με τις εξελίξεις στον διεθνή αλλά και ελληνικό χώρο είναι η άνοδος ακραία συντηρητικών κομμάτων,  των οποίων η σημαντική ορατότητα οφείλεται σε μια σειρά από παράγοντες που σχετίζονται μεταξύ άλλων με την προσφυγική και οικονομική κρίση αλλά και το εμφανές έλλειμμα δημοκρατίας των πολιτικών συστημάτων. Στην ελληνική περίπτωση η εκλογική επιρροή σχηματισμών της άκρας δεξιάς δεν ξεπέρασε ποτέ από την μεταπολίτευση και έπειτα το 6,5% (βλ. πίνακα 2), όταν και στον διπλό εκλογικό σεισμό του 2012, εμφανίστηκαν να αθροίζουν περίπου 22%. Η πορεία τους από εκείνο το σημείο και έπειτα (και με επιμέρους μετακινήσεις στο εσωτερικό του ακροδεξιού χώρου) παρουσίασε σταδιακή πτώση, με αποκορύφωμα τις πρόσφατες βουλευτικές εκλογές του 2019, όπου η εκλογική επιρροή της άκρας δεξιάς περιορίστηκε περίπου στα επίπεδα που βρίσκονταν και το 2009, δηλαδή στο 6,9%. Η σημαντικότερη ένδειξη της επιστροφής στην κανονικότητα είναι η δραματική συμπίεση της πιο ακραίας έκφρασης του ακροδεξιού κύματος που εξαπλώθηκε την τελευταία δεκαετία στην Ευρώπη, της νεοναζιστικής Χρυσής Αυγής, η οποία συμπίεση παρά την ανάδειξη νέων -μετριοπαθέστερων συγκριτικά- ακροδεξιών σχηματισμών (βλ. Ελληνική Λύση) σηματοδοτεί αναμφίβολα την ποιοτική υποχώρηση της πολιτικής ανωμαλίας.

Πίνακας 2.

Ενδεικτική της πορείας προς την κανονικοποίηση είναι και η εκλογική επιρροή του παραδοσιακού πολιτικού εκφραστή του χώρου που εκτείνεται από την κεντροδεξιά έως και τις παρυφές της υπερσυντηρητικής δεξιάς, της Νέας Δημοκρατίας. Η συντηρητική παράταξη κατέγραψε το 2009 ποσοστό 33,5%, το 2012 σημείωσε αρνητικό εκλογικό ρεκόρ, περιοριζόμενη στο 18,9%, ενώ για τα επόμενα 7 χρόνια και σε 4 εκλογικές διαδικασίες δεν κατάφερε να ξεπεράσει το 29,7%. Στις βουλευτικές εκλογές του 2019 κατέγραψε για πρώτη φορά μετά από σχεδόν μια δεκαετία ποσοστά άνω του 35% (βλ. πίνακας 2).

Πίνακας 3.

Παράλληλα, η τελευταία ένδειξη ότι συντελείται μια κανονικοποίηση του κομματικού συστήματος αποτελεί και η εξαφάνιση σχηματισμών «κομητών» από την πολιτική σκηνή με τον τρόπο που ακριβώς εμφανίστηκαν: Αιφνίδια. Ευκαιριακοί σχηματισμοί χωρίς κοινωνικές αναφορές που αξιοποίησαν ευκαιρίες σε μια περίοδο κρίσης του κομματικού συστήματος, όπως η Ένωση Κεντρώων.

Η επόμενη μέρα της λεγόμενης «κανονικοποίησης» αποτελεί ουσιαστικά την επιστροφή σε μια μορφή δικομματισμού, με συντριπτική συμπίεση ακραία δεξιών κομμάτων αλλά και άλλων σχηματισμών χωρίς κοινωνικές αναφορές. Ο νέος κύκλος που ανοίγεται μπροστά είναι το νέο τοπίο εντός του οποίου θα διεξαχθεί τα επόμενα χρόνια ο κομματικός ανταγωνισμός. Σε αυτό το νέο σκηνικό μοιάζουν όλοι να εκκινούν κερδισμένοι, ακριβώς γιατί ο καθένας δείχνει να λαμβάνει σαφώς οριοθετημένο πολιτικό χώρο έναντι του άλλου. Η Νέα Δημοκρατία θα αποτελέσει τον μεγάλο και ευρύ πόλο έλξης του συντηρητικού χώρου, ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ τον αντίστοιχο και εξίσου ευρύ πόλο του προοδευτικού χώρου έπειτα από τις συνεχείς αποστοιχίσεις και επαναστοιχίσεις ψηφοφόρων που σημειώθηκαν ένα προηγούμενο διάστημα εντός του χώρου (βλ. πίνακα 4). Στην πραγματικότητα, το νέο τοπίο αν και κανονικοποιημένο από την οπτική των ευθυγραμμίσεων, μοιάζει ποιοτικά διαφορετικό από το προηγούμενο, καθώς το κέντρο βάρους του προοδευτικού πόλου εντοπίζεται αριστερότερα συγκριτικά με τον προηγούμενο υπό την κυριαρχία του ΠΑΣΟΚ, ενώ από την άλλη μεριά ο συντηρητικός πόλος δείχνει «απλωμένος» από το φιλελεύθερο κέντρο έως και την ακραία δεξιά.

Το Κίνημα Αλλαγής δείχνει ότι θα αποτελέσει τον διακριτό πόλο των μετριοπαθέστερων ψηφοφόρων, ενώ το Κομμουνιστικό Κόμμα τον πόλο εκείνο που θα συσπειρώνει το παραδοσιακά ορατό κομμουνιστογενές ρεύμα της ριζοσπαστικής αριστεράς.

 

Πίνακας 4.

Καταληκτικά, μένει να φανεί αν τα δύο μικρότερα κόμματα που κατόρθωσαν οριακά να εισέλθουν στο ελληνικό κοινοβούλιο (Ελληνική Λύση και ΜΕΡΑ25) θα καταφέρουν να δημιουργήσουν νέους χώρους σε αυτό το μάλλον μακροπρόθεσμα (για τους χρόνους των κομματικών συστημάτων) κανονικοποιημένο νέο τοπίο. Το πρώτο θα διεκδικήσει ουσιαστικά την αυτοτελή ορατότητα της ακροδεξιάς εντός του πεδίου μέσα στο οποίο διεξάγεται ο κομματικός ανταγωνισμός, ενώ το δεύτερο σε μια μάλλον πιο δύσκολη αποστολή θα επιχειρήσει να βρει ζωτικό χώρο μεταξύ του ΣΥΡΙΖΑ και του ΚΚΕ. Ωστόσο, οι εξελίξεις του επόμενου διαστήματος θα φανερώσουν αν όντως υπάρχουν ακόμα ευκαιρίες για παγίωση τέτοιων σχηματισμών στην νέα εποχή που ανοίγεται μπροστά ή αν η εκλογική τους επιτυχία είναι απλώς ό,τι απέμεινε από έναν 10ετή σχεδόν κύκλο ρευστότητας που μόλις ολοκληρώθηκε.

 

Άγγελος Σεριάτος, MSc Political Communication, University of Amsterdam

Πηγή: http://epohi.gr

Τι χρειάζεται ν’ αλλάξει στον ΣΥΡΙΖΑ

Από την πρώτη κιόλας μετεκλογική συνεδρίαση της πολιτικής γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ έχει τεθεί το ζήτημα της αντιστοίχισης του κόμματος με την εκλογική επιρροή του. Υπάρχει, ωστόσο, ένα ερώτημα που προηγείται: η ηγεσία αυτού του κόμματος, το οποίο κατόρθωσε να διευρύνει την εκλογική επιρροή του σε τέτοιο βαθμό, υπήρξε και είναι αντιστοιχημένη με τις απαιτήσεις και τις ανάγκες του, που αναδείχθηκαν στη διάρκεια της διεύρυνσης της εκλογικής επιρροής του;
Να εξηγήσουμε γιατί. Το μέγεθος και η σταθερότητα της εκλογικής επιρροής ενός κόμματος εξαρτάται σχεδόν αποκλειστικά από την ικανότητά του να συλλαμβάνει και να εκφράζει τις απαιτήσεις και τις προσδοκίες μεγάλων τμημάτων του εκλογικού σώματος. Ένα κόμμα που έχει κατορθώσει από το επίπεδο του μονοψήφιου εκλογικού ποσοστού να φτάσει να διεκδικεί και να εξασφαλίζει σε αντίξοες συνθήκες την προτίμηση του ενός τρίτου του εκλογικού σώματος, κατά τεκμήριο έχει κάνει κατά βάση ορθές στρατηγικές και τακτικές επιλογές. Δηλαδή, έχει αντιστοιχηθεί με τις ανάγκες και τις απαιτήσεις της σχετικής, τουλάχιστον, πλειονότητας των εκλογέων. Συνεπώς, έχει στην πράξη απαντήσει στο αρχικό ζήτημα. Και δεν έχει απλώς το δικαίωμα, αλλά και την υποχρέωση να αντιστρέψει το ερώτημα και να απευθυνθεί στην ηγεσία του: εκείνη, βρίσκεται σε αντιστοίχιση με τα καθήκοντα που από καιρό της έχει θέσει η αυξανόμενη και εδραιούμενη εκλογική επιρροή του ΣΥΡΙΖΑ;

Κόμμα με προϊστορία

Το κόμμα, ως συλλογικός πολιτικός οργανισμός μελών και στελεχών, έχει επανειλημμένα και σε κρίσιμες στιγμές αποδείξει ότι υπερβαίνει εαυτόν και προσπαθεί να βρίσκεται σε αντιστοιχία με τις ανάγκες που αναδεικνύει η κοινωνική και πολιτική πραγματικότητα: από ένα κόμμα που αγωνιούσε αν θα μπει στη Βουλή (Συνασπισμός), μεταβλήθηκε, όχι διά μαγείας αλλά με ορθές και συνεπείς επιλογές, σε ενωτικό κόμμα της ριζοσπαστικής αριστεράς, που μπορεί να θέτει με αξιώσεις ως στόχο τη διεκδίκηση της κυβέρνησης (ΣΥΡΙΖΑ). Και όλα αυτά που συνήθως λέγονται ελαφρά τη καρδία περί «κόμματος διαμαρτυρίας», που ευτυχώς άλλαξε χαρακτήρα, δείχνουν μάλλον άγνοια: αυτή η αριστερά που υπηρετούμε μισό αιώνα, δεν υπήρξε ποτέ «κόμμα διαμαρτυρίας», από το αντίθετο σύνδρομο κινδύνεψε ορισμένες φορές. ΚΚΕ Εσωτερικού, ΣΥΝ, ΑΚΟΑ, ακόμα και το ΚΚΕ της εποχής, στην πράξη δεν αδιαφόρησαν ποτέ για το ζήτημα της κυβέρνησης, παρότι τα οράματά τους ήταν οράματα αριστεράς και ο ορίζοντάς τους δεν περιοριζόταν στα όρια της συγκυρίας.
Αυτός ο πολιτικός οργανισμός αποδείχθηκε ικανός να ασκήσει και κυβερνητικά καθήκοντα σε καθεστώς μνημονιακού καταναγκασμού, χωρίς να διαλύσει την εκλογική επιρροή του, αντίθετα σταθεροποιώντας τη. Κι αυτό συνέβη παρά τις λανθασμένες τακτικές, επικοινωνιακές και άλλες επιλογές της ηγεσίας του, παρά τις άστοχες εκτιμήσεις της, που έθεσαν σε σοβαρό κίνδυνο τα έως τότε θετικά βήματα, όπως φάνηκε στις ευρωεκλογές. Το ακριβώς αντίθετο, λοιπόν, μπορεί να ισχυριστεί κάποιος: παρότι αυτό το κόμμα επιχειρεί και μέχρι τώρα το καταφέρνει να αντιστοιχείται, με δυσκολία έστω, στις αυξημένες απαιτήσεις της διευρυνόμενης εκλογικής επιρροής του, η ηγεσία του δεν έχει κάνει κάτι σημαντικό και ουσιαστικό (όχι μόνο στην τετραετία που την απορρόφησαν τα κυβερνητικά καθήκοντα), ώστε η ίδια να αντιστοιχηθεί με τις ανάγκες αυτού του κόμματος, που υπολειτουργεί, δεν αναπτύσσεται, δεν μπορεί να μετατρέψει τους προβληματισμούς των μελών του σε ιδεολογική, πνευματική και πολιτική τελικά καλλιέργεια και παραγωγή, δεν βοηθιέται να μετατραπεί σε κόμμα που μετασχηματίζει την εκλογική επιρροή του σε στέρεη, διαρκή και αναπτυσσόμενη σχέση με τα κοινωνικά στρώματα που προσβλέπουν σ’ αυτό.
Αυτό το κομματικό σώμα έχει αποδείξει ότι είναι σε θέση να αναλάβει έναν τέτοιο ρόλο, εάν και εφόσον η ηγεσία του αντιληφθεί και αναλάβει τις δικές της υποχρεώσεις. Εάν αναλύσει την πραγματική κατάσταση και δεν αναλωθεί σε ευρήματα και τακτικισμούς μιας χρήσης, που υποκαθιστούν με το χειρότερο τρόπο την ανάγκη να καλυφθεί ένα πραγματικό κενό, δηλαδή με τη συντήρηση μιας ακόμα κρισιμότερης απουσίας: της απουσίας ηγεσίας που νοιάζεται για την οικοδόμηση κόμματος όχι απλώς αντίστοιχου με την εκλογική επιρροή του (πράγμα τόσο αυτονόητο που καταντάει κοινοτοπία), αλλά και ικανού να τη μετατρέπει σε στρατηγική ενίσχυσης και αναβάθμισης του δεσμού με τα κοινωνικά στρώματα που θέλει να εκφράσει πολιτικά και εκλογικά.

Σχέση καλής γειτονίας με το κέντρο

Από τη στιγμή, όμως, που θα προφέρουμε τη λέξη «στρατηγική», θα πρέπει να αφήσουμε τα παιχνίδια με τις λέξεις. Ο ΣΥΡΙΖΑ, και πρώτα απ’ όλα η ηγεσία του, οφείλει να εντάξει όλες τις σχετικές κινήσεις του σε μια στρατηγική μακράς πνοής και όχι ευκαιρίας. Ως κυβέρνηση έχει νομοθετήσει την απλή αναλογική. Πώς θα αντιστοιχίσει αυτή τη σαφή επιλογή του με την πρακτική του ως κόμμα που επιδιώκει την ανάδειξή του στην κυβέρνηση; Μπορεί να υπηρετηθεί αυτή η αξιακή επιλογή με την επιδίωξη της αφομοίωσης των όμορων πολιτικών δυνάμεων ; Και όσοι δεν αφομοιωθούν, είναι αδιάφορο τι θα απογίνουν, ποιον θα προσεγγίσουν; Η επιλογή της απλής αναλογικής κάνει ακόμα πιο απαραίτητη την επεξεργασία και εφαρμογή μιας στρατηγικής συμμαχιών σε άμεση συνάφεια με το ρόλο και το χαρακτήρα του ΣΥΡΙΖΑ. Εδώ εντοπίζεται μια πολύ σοβαρότερη αναντιστοιχία που απαιτείται να αρθεί.
Ειδικότερα, χρειάζεται μια επαρκέστερη ανάλυση για το ρόλο των κομμάτων του κέντρου, για το ρόλο των μεσοστρωμάτων, για τον χαρακτήρα των μικροαστικών πολιτικών συμπεριφορών και προσδοκιών, για την ιδεολογία που τις στηρίζει, για τις ιδιαιτερότητες των μερίδων που τα αποτελούν. Δεν αρκεί το σύνθημα της – αναγκαίας – φορολογικής ελάφρυνσής τους. Αν ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θεωρεί τα κόμματα αυτά τεχνητά εμπόδια μιας αυτοδυναμίας, αλλά πιθανούς συμμάχους σε μια προγραμματική σύγκλιση, οφείλει να αποκτήσει αντίστοιχη στρατηγική. Στις συνθήκες που διαμορφώνονται με κυβέρνηση ΝΔ και με αναμφισβήτητα προέχουσα πια τη θέση του ΣΥΡΙΖΑ στη δημοκρατική αντιπολίτευση, είναι πιο πιθανό να διαμορφωθούν οι προϋποθέσεις για σχέσεις καλής γειτονίας με τις δυνάμεις του κέντρου στην κεντρική πολιτική σκηνή, αλλά και στα κινήματα. Ένα κόμμα που φιλοδοξεί να παίξει ηγεμονικό ρόλο στον εντεύθεν της δεξιάς πολιτικό χώρο, δεν μπορεί να μη θέτει αυτά τα ερωτήματα και να μην αναζητά απαντήσεις. Χωρίς απαντήσεις, χωρίς καν να τεθούν τέτοιου είδους ερωτήματα, η πιο πιθανή κατάληξη για το αίτημα της αντιστοίχισης του ΣΥΡΙΖΑ με την εκλογική επιρροή του, είναι η πλήρης ταύτισή του μ’ αυτή την επιρροή και η απουσία κόμματος, η απουσία στρατηγικής, η απουσία πολιτικής, η απουσία οργανικής σχέσης με την κοινωνία. Υπάρχει έστω και ένας, και αστικός ακόμα, πολιτικός σχηματισμός που να έχει επιχειρήσει κάτι τέτοιο; Αυτός που μας νίκησε, πάντως, στις πρόσφατες εκλογές, ήταν πάντοτε ένα κόμμα καλά οργανωμένο και ιδεολογικά συγκροτημένο, ανεξάρτητα από τη συγκυριακή αύξηση ή μείωση της εκλογικής επιρροής του.

Χ. Γεωργούλας

Πηγή: http://epohi.gr

Ισραηλιτικό Συμβούλιο για Βορίδη: Να αποποιηθεί του παρελθόντος του με δημόσια δήλωση

Στην φωτογραφία, ο  ΓΓ του Κεντρικού Ισραηλιτικού Συμβουλίου Βίκτωρ Ελιέζερ  FACEBOOK

"Υπάρχει ένα σκοτεινό παρελθόν και τον καλούμε δημόσια να αποκηρύξει το αντισημιτικό του παρελθόν" είπε ο ΓΓ του Κεντρικού Ισραηλιτικού Συμβουλίου και πρόσθεσε ότι "δεν είμαστε χαρούμενοι με την υπουργοποίηση Βορίδη".

"'Στείλαμε συγχαρητήριες επιστολές σε όλους τους υπουργούς της νέας κυβέρνησης, αλλά όχι στον Μάκη Βορίδη" είπε στο ραδιόφωνο News 24/7 στους 88,6 ο Γ.Γ. του Κεντρικού ΙσραηλιτικούΣυμβουλίου Βίκτωρ Ελιέζερ.

Μιλώντας στον Σεραφείμ Κοτρώτσο σημείωσε ότι "δεν μπορούμε να είμαστε ιδιαίτερα χαρούμενοι με την υπουργοποίηση του κ. Βορίδη, καθώς δεν έχει αποκηρύξει τις ναζιστικές ιδέες που είχε".

Μάλιστα συμπλήρωσε ότι "υπάρχει ένα σκοτεινό παρελθόν και τον καλούμε δημόσια να αποκηρύξει τις αντισημιτικό παρελθόν του".. Επισήμανε δε ότι ένα ναζιστικό κόμμα και οι ναζιστικές ιδέες δεν αφορούν μόνο το Ισραήλ αλλά όλο τον κόσμο.

Πρόσθεσε τέλος ότι "η κυβέρνηση του Ισραήλ έχει πολύ καλές σχέσεις με την κυβέρνηση Μητσοτάκη" και υπενθύμισε τη βράβευση της θείας του κ. Μητσοτάκη γιατί έσωσε Εβραίους στην Κρήτη αλλά και την αναγνώριση του κράτους από τον πατέρα του.

Πηγή: https://www.news247.gr

 

Brain drain: «Ξεθωριάζει» η επιστροφή

ΛΙΝΑ ΓΙΑΝΝΑΡΟΥ

Μικρή κουκκίδα στον ορίζοντα η Ελλάδα για όλο και περισσότερους Ελληνες του εξωτερικού. Οπως αποτυπώθηκε στην τελευταία σχετική έρευνα της ICAP, ο πληθυσμός του brain drain μεγαλώνει ηλικιακά, στήνει τη ζωή του στο εξωτερικό, δημιουργεί δεσμούς, φτιάχνει οικογένεια. Την ίδια στιγμή, εξελίσσεται εργασιακά, καταλαμβάνοντας υψηλότερες ιεραρχικά θέσεις και κερδίζοντας περισσότερα χρήματα. Οσο περισσότερο όμως επιτυγχάνουν στις νέες τους πατρίδες, τόσο πιο μακρινή αρχίζει να δείχνει η προοπτική επιστροφής τους στην Ελλάδα.

Τη διεθνή έρευνα για τη γενιά των νέων απόδημων Ελλήνων (γενιά του brain drain) διεξήγαγε η ICAP People Solutions από 27 Μαρτίου έως 8 Μαΐου 2019, για πέμπτη συνεχόμενη χρονιά, με σκοπό να διερευνήσει τους λόγους για τους οποίους παρατηρείται στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια το φαινόμενο της «μετανάστευσης ανθρώπινου κεφαλαίου» και τους παράγοντες που θα συντελούσαν στην επιστροφή των ατόμων αυτών. Φέτος, συμμετείχαν 942 Ελληνες από 43 χώρες. Η πλειονότητα (75%) εργάζεται στην Ευρώπη και κυρίως στο Ηνωμένο Βασίλειο (24%), ένα 9% στις ΗΠΑ και ένα 5% στην Αυστραλία. Οι κυριότεροι κλάδοι στους οποίους απασχολούνται είναι: πληροφορική, τραπεζικός, οικονομικός και ασφαλιστικός κλάδος. Ακολουθούν οι υπηρεσίες προς επιχειρήσεις, η επιστήμη και έρευνα και η εκπαίδευση.

Αυτές ήταν και οι σπουδές τους. Σε ποσοστό 38% έχουν σπουδάσει Διοίκηση Επιχειρήσεων, Οικονομικά και Μάρκετινγκ, το 16% πήρε πτυχίο Πληροφορικής και το 15% Μηχανικής. Το 69% έχει μεταπτυχιακό τίτλο ή και διδακτορικό. Εχει ενδιαφέρον ότι το 41% των κατόχων διδακτορικού το απέκτησε στην Ελλάδα. Στην αντίστοιχη έρευνα του 2015, το ποσοστό αυτό δεν ξεπερνούσε το 22%.

Διαφθορά, αβεβαιότητα

Σύμφωνα με την τελευταία έρευνα, το 60% μετακινήθηκε στο εξωτερικό, αφότου είχε ήδη εργαστεί στην Ελλάδα. Οι λόγοι, η έλλειψη αξιοκρατίας και η διαφθορά στη χώρα μας, αλλά και η γενικευμένη αβεβαιότητα.

Το 61% έφυγε από την Ελλάδα πριν από πέντε χρόνια και περισσότερο. Εξάλλου, πάνω από το 50% είναι 30-40 ετών, ενώ ένα 29% των Ελλήνων του εξωτερικού είναι 41 ετών και άνω. Το 2015 το ποσοστό αυτό ήταν μόλις 12%. Σήμερα άγαμοι είναι σε ποσοστό 48%. Το 2015, χωρίς δεσμεύσεις ήταν το 71%. Για ακόμα μία φορά, ο αριθμός των υπαλλήλων παρουσίασε μείωση και αντιστοίχως αυξήθηκαν οι ανώτερες και ανώτατες θέσεις (το 2019 προϊστάμενοι, διευθυντές και ανώτατα στελέχη είναι το 46%, έναντι του 27% το 2015), γεγονός που αποτυπώνεται και στις αμοιβές τους. Οι επιχειρηματίες παραμένουν ελάχιστοι.

Από εκείνους που έλαβαν πέρυσι μέρος στην ίδια έρευνα στη χώρα μας επέστρεψε το 5%. Οπως λένε οι ίδιοι, επέστρεψαν κατά κύριο λόγο (51%) επειδή αγαπούν την Ελλάδα, αλλά και σε σημαντικό ποσοστό (36%) γιατί θέλουν να κάνουν οικογένεια. Για όσους παραμένουν έξω, οικογενειακοί λόγοι είναι πλέον αυτοί που θα τους έκαναν να επιστρέψουν (56%). Το 2015, οι περισσότεροι δήλωναν ότι θα γυρνούσαν κυρίως για το κλίμα και τον τρόπο ζωής στην Ελλάδα.

Το 42% όσων ζουν στο εξωτερικό δηλώνει ότι δεν σκοπεύει να γυρίσει πίσω. (Πριν από λίγα μόλις χρόνια το ποσοστό δεν ξεπερνούσε το 30%.) Το 45% θεωρεί πιθανό να επιστρέψει στην Ελλάδα σε τρία χρόνια. Αλλωστε, ήδη το 41% έχει συμπληρώσει 5-9 χρόνια στο εξωτερικό.

Τι περιμένουν από τις επιχειρήσεις και τους φορείς στην Ελλάδα; Περισσότερη αξιοκρατία, ανταγωνιστικές χρηματικές απολαβές και καλύτερο εργασιακό περιβάλλον.

Πηγή: https://www.kathimerini.gr (Έντυπη έκδοση)

Περισσότερα Άρθρα...

Join Radio

Εγγραφείτε προκειμένου να λαμβάνετε δωρεάν ειδοποιήσεις όταν έχουμε νεότερες πληροφορίες.