414 New Articles

ΟΑΕΔ: 42.933 προσλήψεις με 8 νέα προγράμματα

Αλεξάνδρα Κλειδαρά

 Προσλήψεις για περίπου 42.933 ωφελούμενους θα προκηρύξει το επόμενο διάστημα το υπουργείο Εργασίας και ο ΟΑΕΔ με αρχή την κοινωφελή εργασία που ξεκινάει την επόμενη εβδομάδα.

 Πρόκειται για μια σειρά προγραμμάτων τα οποία αναμένεται να ανακοινωθούν σήμερα από την Υπουργό Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Κοινωνικής Αλληλεγγύης, Έφη Αχτσιόγλου και τον Υφυπουργό Εργασίας, Νάσο Ηλιόπουλο κατά την διάρκεια συνέντευξης Τύπου με θέμα τις δράσεις για τη μείωση της ανεργίας και την καταπολέμηση της παραβατικότητας στην αγορά εργασίας. Αναλυτικότερα πρόκειται για τα προγράμματα του ΟΑΕΔ:

1.Το νέο πρόγραµµα δεύτερης επιχειρηµατικής ευκαιρίας αφορά σε 5.000 ανέργους πρώην αυτοαπασχολούµενους, που έκλεισαν τις επιχειρήσεις τους κατά τη διάρκεια της οικονοµικής κρίσης και στους οποίους θα δοθεί επιχορήγηση για να ξεκινήσουν µια νέα επιχειρηµατική δραστηριότητα µόνοι ή µαζί µε άλλους.

Η διάρκεια της επιχορήγησης ορίζεται σε δώδεκα µήνες. Μετά τη λήξη του δωδεκαµήνου οι δικαιούχοι δεσµεύονται να διατηρήσουν τις επιχειρήσεις τους για άλλους τρεις µήνες.

Παράλληλα δίνεται η δυνατότητα επέκτασης του διαστήµατος επιχορήγησης για δώδεκα επιπλέον µήνες. Το ποσό επιχορήγησης ορίζεται ως εξής: έως 12.000 ευρώ για ατοµικούς επιχειρηµατίες/επιτηδευµατίες (ατοµικές επιχειρήσεις) και µέλη νοµικών οντοτήτων µε ποσοστό συµµετοχής στο εταιρικό κεφάλαιο τουλάχιστον 51% (και έως 8.000 ευρώ για τους 12 µήνες επέκτασης του προγράµµατος) έως 9.000 ευρώ/ανά µέλος νοµικών οντοτήτων, που συµµετέχουν στο συνολικό εταιρικό κεφάλαιο κατά 1/2, έκαστος (και έως 5.000 ευρώ για τους 12 µήνες επέκτασης του προγράµµατος) έως 8.000 ευρώ/ανά µέλος νοµικών οντοτήτων, που συµµετέχουν στο συνολικό εταιρικό κεφάλαιο κατά 1/3, έκαστος (και έως 4.000 ευρώ για τους 12 µήνες επέκτασης του προγράµµατος).

Δυνατότητα συμμετοχής στο συγκεκριμένο πρόγραμμα θα έχουν και σε όσοι δεν προχώρησαν έως τώρα σε διακανονισμό των οφειλών τους με τον ΕΦΚΑ. Θα υπάρξει συμψηφισμός μέχρι το 25% του ποσού της επιχορήγησης, που θα δίνεται απευθείας από τον ΟΑΕΔ στον ΕΦΚΑ, για να καλυφθούν οι οφειλές. Έτσι δεν θα έχουν πρόβλημα για ασφαλιστική και φορολογική ενημερότητα.

2.Το πρόγραµµα κοινωφελούς εργασίας που αφορά στην πρόσληψη 8.933 ανέργων σε θέσεις πλήρους απασχόλησης σε 51 δήµους, 5 περιφέρειες και σε Κέντρα Πρόνοιας της χώρας. Για το εν λόγω πρόγραμμα θα ξεκινήσει η υποβολή των αιτήσεων την άλλη εβδομάδα. Η δράση στοχεύει αφενός στην άµεση αντιµετώπιση της ανεργίας πληθυσµιακών οµάδων που πλήττονται περισσότερο από την ανεργία και αφετέρου στην αναβάθµιση των προσόντων των συµµετεχόντων, µε κατάρτιση και παροχή συµβουλευτικών υπηρεσιών.

∆ικαίωµα συµµετοχής έχουν οι εγγεγραµµένοι στο µητρώο ανέργων του ΟΑΕ∆ που ανήκουν σε οικογένειες στις οποίες δεν εργάζεται κανένα µέλος ή είναι άνεργοι που αποτελούν µέλη µονογονεϊκών οικογενειών όπου επίσης δεν εργάζεται κανένας, ή είναι µακροχρόνια άνεργοι, ή είναι άνεργοι πτυχιούχοι ΑΕΙ/ΤΕΙ, ή ανήκουν στην κατηγορία των ΑµεΑ, ή είναι άνεργοι άνω των 29 ετών, ή είναι δικαιούχοι του Κοινωνικού Εισοδήµατος

  1. Το Πρόγραµµα νέων πτυχιούχων θετικής, τεχνολογικής, οικονοµικής κατεύθυνσης για 3.000 ανέργους ηλικίας 24-29. Αφορά στην κατάρτιση ανέργων αποφοίτων σχετικών αντικειµένων σε Τεχνολογίες Πληροφορικής και Επικοινωνίας (ΤΠΕ), µε έµφαση σε ειδικότητες που σχετίζονται µε την ανάπτυξη λογισµικού. Στόχος είναι να γίνει ένα ουσιαστικό βήµα στην κατεύθυνση της ψηφιακής αναβάθµισης και του παραγωγικού µετασχηµατισµού της οικονοµίας.

Ο προϋπολογισµός του προγράµµατος ανέρχεται σε 40,2 εκατ. ευρώ.

  1. Το πρόγραµµα που αφορά σε «Παρέµβαση επαγγελµατικής ενδυνάµωσης για 10.000 ανέργους ηλικίας 18-29 ετών»,απόφοιτους ∆ευτεροβάθµιας και Τριτοβάθµιας Εκπαίδευσης. Προβλέπεται επένδυση σε ανθρώπινο δυναµικό σε κλάδους αιχµής της ελληνικής οικονοµίας, που εµφανίζουν σηµαντικές επιδόσεις, σε εξωστρέφεια και προοπτικές ανάπτυξης και ενίσχυση της κλαδικής διασύνδεσης της ελληνικής οικονοµίας – γέφυρες ανάµεσα σε κρίσιµους τοµείς όπως ο τουρισµός µε την αγροδιατροφή
  2. Το πρόγραµµα «Στοχευµένη Κατάρτιση και πιστοποίηση 3.000 ανέργων θεωρητικών σπουδών σε κλάδους αιχµής». Η δράση έχει ως οµάδα στόχου ανέργους αποφοίτους σχολών Θεωρητικής Κατεύθυνσης έως 29 ετών. ∆ηµιουργεί νέες επαγγελµατικές διεξόδους σε άνεργους πτυχιούχους θεωρητικών αντικειµένων. Στις ενδεικτικές ειδικότητες αναφέρονται η διαχείριση κοινωνικών δικτύων, το marketing πολιτιστικών οργανισµών, η διοίκηση πολιτιστικών οργανισµών, η συµβουλευτική τρίτης ηλικίας και η αντιµετώπιση µαθησιακών δυσκολιών.
  3. Το πρόγραμμά για την προώθηση της νεανικής επιχειρηματικότητας και τη στήριξη νέων έως 29 ετών, οι οποίοι θα μπορούν να καταθέσουν τις επιχειρηματικές τους ιδέες. Ωφελούμενοι θα είναι 5.000 άνεργοι και θα ενισχυθούν 2.500 επιχειρηματικά σχέδια». Το πόσο της ενίσχυσης μπορεί να φτάσει και τα 18.000 ευρώ.
  4. Β' κύκλο του ειδικού προγράμματος απασχόλησης για 3.000 άνεργους πτυχιούχους ανώτατων εκπαιδευτικών και τεχνολογικών ιδρυμάτων, ηλικίας 22-29 ετών, σε Υπουργεία και εποπτευόμενους δημόσιους φορείς. Ειδικότερα μετά την πρόσληψη των 5.500 της πρώτης φάσης θα υπάρξει δεύτερη φάση του προγράμματος.
  5. Το Πρόγραμμα Ολοκληρωμένης Παρέμβασης το οποίο αφορά νέους, που δεν έχουν επαγγελματική εκπαίδευση, δηλαδή, αποφοίτους γυμνασίου και ενιαίου λυκείου. Σύμφωνα με τον αρχικό σχεδιασμό, από το πρόγραμμα αυτό αναμένεται να ωφεληθούν 5.000 άτομα και αναμένεται να ξεκινήσει τον Μάιο. Πρόκειται για θέσεις εργασίας στον ιδιωτικό τομέα σε 10 συγκεκριμένες ειδικότητες όπως υπάλληλοι γραφείου, πωλητές και σερβιτόροι.

Πηγή: https://www.dikaiologitika.gr

Δελτίο τύπου-ΣΥΡΙΖΑ Ηλείας, Πολιτική εκδήλωση με ομιλητή τον Νίκο Παππά

Το Σάββατο 16 Φεβρουαρίου 2019, στις  20:30  θα πραγματοποιηθεί η πολιτική εκδήλωση του ΣΥΡΙΖΑ Ηλείας με πολιτική ομιλία, συνεστίαση και την κοπή της πίτας για το νέο έτος, στο εστιατόριο “Αίγλη”στον Πύργο (διασταύρωση Βουνάργου) .

Στην εκδήλωση θα παρευρίσκεται και θα μιλήσει το μέλος της  Πολιτικής Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ και υπουργHYPERLINK "https://el.wikipedia.org/wiki/Υπουργείο_Ψηφιακής_Πολιτικής,_Τηλεπικοινωνιών_και_Ενημέρωσης"όςHYPERLINK "https://el.wikipedia.org/wiki/Υπουργείο_Ψηφιακής_Πολιτικής,_Τηλεπικοινωνιών_και_Ενημέρωσης" Ψηφιακής Πολιτικής, Τηλεπικοινωνιών και Ενημέρωσης  σύντροφος Νίκος Παππάς. 

Ο ΣΥΡΙΖΑ Ηλείας καλεί τα μέλη και τους φίλους του να παρευρεθούν στην εκδήλωση που σηματοδοτεί την έναρξη του εκλογικού έτους 2019.

Η νέα χρονιά αποτελεί μια χρονιά ορόσημο για τους αγώνες και την πορεία της χώρας  μας την μεταμνημονιακή εποχή, για την σταθεροποίηση της  μεγάλης πολιτικής αλλαγής, για να μην επιστρέψουν οι δυνάμεις του νεοφιλελευθερισμού, της χρεοκοπίας και της διαφθοράς.

Το 2019  θα είναι  η χρονιά της μεγάλης κοινωνικής μάχης για την στήριξη της κοινωνίας, των εργαζομένων, του κοινωνικού κράτους.

Για τη δικαίωση των αγώνων μας  και των θυσιών του  ελληνικού λαού.

Για μια νέα νικηφόρα πορεία για την Αριστερά.                       

 Ν.Ε. ΣΥΡΙΖΑ Ηλείας

Του Σταυρου Τζιμα

Μπορεί η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων να άκουσε κάτι για «μακεδονικό ζήτημα» το 1991 όταν εμφανίστηκε -σαν «Σκοπιανό»- σε όλη του τη «μεγαλοπρέπεια», μετά τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας και την εμφάνιση στα βόρεια σύνορά μας κράτους με το όνομα «Μακεδονία», η εθνική μας αυτή πληγή, ωστόσο, έρχεται από πολύ μακριά. Από την Οθωμανική Αυτοκρατορία ακόμα.

Επί πολλές δεκαετίες η σκέψη και μόνο για προσέγγιση του περίπλοκου αυτού προβλήματος προσέκρουε στην κρατούσα αντίληψη περί «ανύπαρκτου Μακεδονικού» την ώρα που η από βορρά προπαγάνδα γύρω από αυτήν τη δυνάμει «ωρολογιακή» για τα Βαλκάνια βόμβα οργίαζε και οι θέσεις του Βελιγραδίου και των Σκοπίων κέρδιζαν έδαφος διεθνώς.

Τα αποτελέσματα της συλλογικής άγνοιας φάνηκαν στις αρχές του '90 όταν το «μακεδονικό κράτος» έπεσε σαν κεραμίδα στα κεφάλια μας και έκτοτε τρέχουμε και δεν φτάνουμε.

Ποιο είναι λοιπόν αυτό το «λεγόμενο μακεδονικό» και γιατί έκαιγε τόσο πολύ ώστε να καταστεί επί δεκαετίες ταμπού για εμάς τους Ελληνες;

Ο διαμελισμός της Μακεδονίας

Οι ιστορικοί χαρακτηρίζουν το «μακεδονικό ζήτημα» ως μέρος του γενικότερου «ανατολικού ζητήματος», του προβλήματος, δηλαδή της διανομής των εδαφών της παραπαίουσας Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Εμφανίστηκε περί τα μέσα του 19ου αιώνα με την προσπάθεια των νεόκοπων κρατών της Ελλάδας, Σερβίας και Βουλγαρίας, να διεισδύσουν στον χώρο της Μακεδονίας, που τότε αποτελείτο από τα βιλαέτια (περιφέρειες) Θεσσαλονίκης, Μοναστηρίου και Σκοπίων, και να προσεταιριστούν, για λογαριασμό τους η κάθε μια, το πληθυσμιακό της μωσαϊκό που συγκροτείτο από Ελληνες, Βουλγάρους, Σέρβους, λίγους Ρουμάνους και Αλβανούς, Εβραίους (κυρίως στη Θεσσαλονίκη) και βεβαίως πολλούς Τούρκους και γενικά μουσουλμάνους. Οι εθνικιστικές διαμάχες για την κατάκτησή της κράτησαν περίπου μισό αιώνα, από το 1870 έως το 1918 που έληξε ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος, οπότε η Μακεδονία έλαβε την οριστική της μορφή, όπως αυτή είχε διαμορφωθεί στους βαλκανικούς πολέμους.

Καθώς η Οθωμανική Αυτοκρατορία είχε αρχίσει να αποσυντίθεται, η Βουλγαρία έστρεψε το ενδιαφέρον της προς τη Μακεδονία με στόχο, διά της προπαγάνδας στην αρχή και μέσα από την τρομοκρατική δράση ένοπλων ομάδων (Κομητατζήδες) στη συνέχεια, τον βίαιο εκβουλγαρισμό των κατοίκων. Αποκορύφωμα της δράσης των ομάδων αυτών υπήρξε η εξέγερση στο Κρούσεβο, κοντά στο Μοναστήρι, το 1903, γνωστή ως «επανάσταση του Ιλιντεν» -την οποία οι σημερινοί Σλαβομακεδόνες έχουν μυθοποιήσει θεωρώντας την ως την απαρχή της αφύπνισης του «μακεδονικού έθνους»- με σκοπό την έναρξη ένοπλου αγώνα για την προσάρτηση της Μακεδονίας στην επικράτειά της.

Ετσι τον Σεπτέμβριο του 1904 τα πρώτα ελληνικά ένοπλα τμήματα έκαναν την εμφάνισή τους στη Μακεδονία με αρχηγό τον Παύλο Μελά, για να ακολουθήσει ο Μακεδονικός Αγώνας, ένας αιματηρός, ανορθόδοξος και σκληρός ανταρτοπόλεμος που αποσκοπούσε στη διατήρηση του εθνικού φρονήματος των Ελλήνων της Μακεδονίας και έληξε το 1908 με την επικράτηση του κινήματος των Νεοτούρκων στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, οι οποίοι απαγόρευσαν τη δράση όλων των αντάρτικων ομάδων (ελληνικών, βουλγάρικων, σέρβικων) στη Μακεδονία.

Οι Βαλκανικοί Πόλεμοι και ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος σήμαναν τον διαμελισμό της Μακεδονίας τα εδάφη της οποίας, με τη συνθήκη του Βουκουρεστίου το 1913 και του Νεϊγί το 1919, δόθηκαν: 51,56% στην Ελλάδα, 38,32% στη Σερβία και 10,12% στην Βουλγαρία.

Οι σλαβόφωνοι

Και ενώ με τη λήξη των πολέμων και την οριοθέτηση των συνόρων φαινόταν ότι το «μακεδονικό ζήτημα» είχε λυθεί οριστικά, καθώς μάλιστα έγιναν και ανταλλαγές πληθυσμών, η παρουσία περίπου 80.000 σλαβόφωνων στη Δυτική Μακεδονία, αρκετοί εκ των οποίων είχαν σλαβική συνείδηση, σε συνδυασμό με τη θέση, στον μεσοπόλεμο, των ανερχόμενων βαλκανικών κομμουνιστικών κομμάτων, μεταξύ αυτών και το ΚΚΕ, περί ξεχωριστού μακεδονικού κράτους ή αυτόνομης Μακεδονίας, συντήρησαν το πρόβλημα.

Η ελληνική πλευρά, παρά ταύτα, έκρινε ότι το ζήτημα είχε λυθεί και όσον αφορά τους σλαβόφωνους της Δυτικής Μακεδονίας υποστήριζε ότι δεν αποτελούσαν ξένη μειονότητα, αλλά ήταν Ελληνες οι οποίοι μιλούσαν απλώς ένα σλαβικό ιδίωμα.

Σε αυτό το διάστημα το ΚΚΕ ακροβατούσε μεταξύ των αποφάσεων της Βαλκανικής Κομμουνιστικής Ομοσπονδίας, αλλά και της Κομιντέρν περί ίδρυσης «ενιαίας και ανεξάρτητης Μακεδονίας» και της ελληνικής πολιτικής πραγματικότητας, θέση από την οποία αποστασιοποιήθηκε το 1935, υιοθετώντας την αρχή της πλήρους ισότητας και των δικαιωμάτων των μειονοτήτων. Με πρόσχημα τις θέσεις του ΚΚΕ, οι σλαβόφωνοι της Δυτικής Μακεδονίας υπέστησαν σκληρές διώξεις στα τέλη της δεκαετίας του '30 με εξορίες και φυλακίσεις και εξαναγκασμό πολλών εξ αυτών σε φυγή στη Γιουγκοσλαβία.

Στην Κατοχή

Με την κατάληψη της Μακεδονίας το 1941 από τα ναζιστικά στρατεύματα, και την παραχώρηση της ελληνικής Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης στους Βούλγαρους, το Μακεδονικό φούντωσε και πάλι.

Η βουλγαρική προπαγάνδα προσέλκυσε ως συνεργάτες της διαβόητης μυστικής της αστυνομίας «Οχράνα», που επιδόθηκε σε τρομοκρατία και προέβη σε αγριότητες, αρκετούς «βουλγαρομακεδόνες» ενώ πολλοί αριστεροί σλαβόφωνοι επηρεασμένοι από την προπαγάνδα του Τίτο περί ίδρυσης μακεδονικού κράτους συγκρότησαν το Σλαβομακεδονικό Λαϊκό Απελευθερωτικό Μέτωπο, γνωστό ως SΝΟF.

Η οργάνωση αυτή των σλαβομακεδόνικης συνείδησης κατοίκων της Δυτικής Μακεδονίας συμμετείχε στον ΕΛΑΣ μ' ένα τάγμα, αλλά τα σχέδια του Τίτο για τη Βαλκανική και η προπαγάνδα περί μακεδονικού έθνους στην οποία επιδόθηκε, την έφεραν γρήγορα σε τροχιά συγκρουσης με τον ΕΛΑΣ. Ετσι, στις αρχές Οκτωβρίου του 1944, ο στρατηγός Σαράφης διέταξε την 9η Μεραρχία να διαλύσει το τάγμα των σλαβομακεδόνων ανταρτών, το οποίο αναγκάστηκε να καταφύγει στη Γιουγκοσλαβία.

Στις 2 Αυγούστου του 1944 η γιουγκοσλαβική Μακεδονία, ανακηρύχθηκε από την Αντιφασιστική Συνέλευση της Λαϊκής Απελευθέρωσης της Μακεδονίας ανεξάρτητο κράτος στο πλαίσιο της ομόσπονδης Γιουγκοσλαβίας και αμέσως έγινε δεκτή από την ηγεσία του Βελιγραδίου που την κατέστησε μία από τις Δημοκρατίες του ομόσπονδου κράτους, γνωστή πλέον ως «Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Μακεδονίας».

Ο πυρήνας για μελλοντική προσάρτηση των εδαφών της ελληνικής και βουλγαρικής Μακεδονίας είχε δημιουργηθεί από τον Τίτο, και ακολούθησε το δύσκολο έργο της καλλιέργειας μακεδονικής συνείδησης στους βουλγαρίζοντες κατοίκους της περιοχής.

Η σταυροφορία «μακεδονοποίησης» συνοδεύτηκε από διώξεις πολιτών με βουλγαρική συνείδηση και επιχείρηση ανάδειξης όλων εκείνων των στοιχείων που χαρακτηρίζουν μια εθνότητα (γλώσσα, ιστορία, πολιτισμός) σε μια περιοχή όπου σύμφωνα με τους ιστορικούς, πλην φυσικά εκείνων της «άλλης πλευράς», δεν είχε αναφερθεί ποτέ, πριν από το 1943, η ύπαρξη σλαβικού μακεδονικού έθνους.

Στον Εμφύλιο

Η έναρξη του Εμφυλίου Πολέμου και η επικέντρωση των πολεμικών επιχειρήσεων στον ορεινό όγκο της Δυτικής Μακεδονίας έφερε στις τάξεις του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας μερικές χιλιάδες σλαβόφωνους αριστερούς μαχητές της NOF (Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο), οργάνωσης που στο καταστατικό της περιελάμβανε τη «διεκδίκηση των εθνικών δικαιωμάτων του μακεδονικού λαού».

Η ηγεσία του ΚΚΕ δεν είδε ποτέ με καλό μάτι τους «συναγωνιστές» της ΝΟF στο βουνό και οι σχέσεις χειροτέρευσαν μετά την «προδοσία του Τίτο» το '48.

Με τη συντριβή του ΔΣΕ το '49, περί τους 35.000 σλαβόφωνους με σλαβική συνείδηση εγκατέλειψαν με τη θέλησή τους ή εκδιώχθηκαν βίαια από τη Δυτική Μακεδονία όπου απέμειναν άλλοι 42.000 με ελληνική συνείδηση.

Μόνιμη εστία κρίσης στις ελληνογιουγκοσλαβικές σχέσεις

Για μια ακόμη φορά η ελληνική πλευρά θεώρησε ότι είχε τελειώσει με το Μακεδονικό ή, τουλάχιστον, αυτό είχε πάψει να αποτελεί εσωτερικό πρόβλημα έστω με τη μορφή του μειονοτικού ζητήματος, μια και έφυγαν απο την ελληνική Μακεδονία όσοι είχαν σλαβομακεδονική συνείδηση.

Τα πράγματα όμως δεν ήταν ακριβώς έτσι. Τα Σκόπια, όπου είχαν καταφύγει οι Σλαβομακεδόνες της ελληνικής Μακεδονίας, εξέπεμπαν αλυτρωτισμό και πίεζαν διαρκώς την κεντρική κυβέρνηση του Βελιγραδίου να συντηρεί το θέμα και να προβάλλει αξιώσεις έναντι της Αθήνας, με αποτέλεσμα τον Σεπτέμβριο του 1950 η Γιουγκοσλαβία να θέσει επίσημα στον ΟΗΕ ζήτημα αναγνώρισης μακεδονικής μειονότητας στην Ελλάδα.

Οι σχέσεις Ελλάδας - Γιουγκοσλαβίας έκτοτε πέρασαν από πολλά κύματα εξαιτίας του Μακεδονικού, το ίδιο και οι σχέσεις Βελιγραδίου - Σόφιας. Περί τα τέλη της δεκαετίας του '50, όμως, και ενώ η γιουγκοσλαβική προπαγανδιστική δραστηριότητα είχε ατονήσει, η κατάσταση εξομαλύνθηκε και μάλιστα Τίτο και Καραμανλής, τον Ιούνιο του 1959, υπέγραψαν συμφωνία με βάση την οποία επιτρεπόταν η ελεύθερη μετακίνηση ανθρώπων και διακίνηση προϊόντων στα σύνορα Ελλάδας - Γιουγκοσλαβίας σε βάθος δέκα χιλιομέτρων.

Δύο χρόνια μετά, οι Γιουγκοσλάβοι άρχισαν να εγείρουν και πάλι ζήτημα μακεδονικής μειονότητας στην Ελλάδα, υποστηρίζοντας μάλιστα ότι υφίσταται κακομεταχείριση, αναγκάζοντας την ελληνική κυβέρνηση να κλείσει, το 1962, τα σύνορα παγώνοντας έτσι μονομερώς τη συμφωνία, η οποία καταργήθηκε οριστικά αργότερα από τη δικτατορία.

Το 1980, με τον θάνατο του Τίτο, η γιουγκοσλαβική ηγεσία ενέτεινε την επιθετικότητά της γύρω από το Μακεδονικό με αιχμή του δόρατος τα Σκόπια. Δηλώσεις περί καταπίεσης των «Μακεδόνων του Αιγαίου» από την Ελλάδα, χάρτες της «Μεγάλης Μακεδονίας», δημοσιεύματα για αρπαγή μακεδονικών εδαφών από Ελλάδα και Βουλγαρία κ.ά. προκάλεσαν την έντονη αντίδραση της Αθήνας, η οποία το 1982 προέβη σε διάβημα προς το Βελιγράδι.

Η επισκεψη το 1983 στην Αθήνα της τότε πρωθυπουργού της Γιουγκοσλαβίας Μίρκας Πλάνιτς και η πρωτοβουλία της να εγείρει στις συναντήσεις θέμα μακεδονικής μειονότητας, αλλά και το ταξίδι του Ανδρέα Παπανδρέου στο Βελιγράδι, το 1986, όπου επίσης του ετέθη από τους Γιουγκοσλάβους το ίδιο ζήτημα, απείλησαν να τινάξουν τις σχέσεις των δύο χωρών στον αέρα.

Οι Γιουγκοσλάβοι δεν αμφισβητούσαν, τουλάχιστον μεταπολεμικά, τα υφιστάμενα σύνορα στα Βαλκάνια, όμως οι πιέσεις που ασκούσαν τα Σκόπια στο Βελιγράδι για την προβολή διεθνώς ζητήματος ύπαρξης ενός «μακεδονικού έθνους» και καταπίεσης αλύτρωτων Μακεδόνων στην Ελλάδα και τη Βουλγαρία, δηλητηρίαζε διαρκώς τις σχέσεις τους με τη Σόφια και την Αθήνα.

Φτάσαμε έτσι στη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας και την ίδρυση, το 1991, του «Μακεδονικού κράτους» με την ονομασία στη συνέχεια «Δημοκρατία της Μακεδονίας», και τα υπόλοιπα είναι περίπου γνωστά: Το 1993 μετά και τις αντιδράσεις της Ελλάδας το κράτος αυτό αναγνωρίστηκε από τον ΟΗΕ ως FYROM, ακολούθησε το 1994 το ελληνικό εμπάργκο, ένα χρόνο μετά υπογράφηκε η μεταξύ μας Ενδιάμεση Συμφωνία και τώρα η εξωτερική μας πολιτική βρίσκεται και πάλι στα χαρακώματα.

 

Πηγή: http://www.kathimerini.gr (18.11.2007 )

Γιώργος Καπόπουλος: Σύγκρουση συμφερόντων στην Ανατολική Μεσόγειο στρατηγικού χαρακτήρα

 

Τη συνέντευξη πήραν η Ιωάννα Δρόσου και ο Παύλος Κλαυδιανός

Τα τελευταία χρόνια φαίνεται ότι μεταφέρεται όλο και περισσότερο το βάρος στην Ανατολική Μεσόγειο. Που οφείλεται αυτό;
Οφείλεται σε δύο λόγους. Ο ένας είναι οικονομικός, επιχειρηματικός και ενεργειακός και ο άλλος γεωπολιτικός. Έχουμε δηλαδή, από τη μια την ανάγκη εξακρίβωσης –μέσω σειράς γεωτρήσεων- του τι υπάρχει στο βυθό της Ανατολικής Μεσογείου, γιατί μέχρι στιγμής έχουμε μόνο εκτιμήσεις, και, από την άλλη, την εμπλοκή κρατών της περιοχής στην αξιοποίηση ενεργειακών πόρων της Ανατολικής Μεσογείου. Αυτή έχει πολλαπλά γεωπολιτικό χαρακτήρα για τις ΗΠΑ. Πρώτον εντάσσεται στο σχέδιο εναλλακτικής πηγής ενέργειας και εναλλακτικής όδευσης φυσικού αερίου και πετρελαίου που να μειώνει την εξάρτηση της ΕΕ από τον ενεργειακό πλούτο της Ρωσίας. Δεύτερον, με την περιφερειακή συνεργασία χωρών, όπως η Αίγυπτος ή το Ισραήλ, με πολυεθνικές πετρελαϊκές εταιρείες και αν είναι δυνατόν μαζί με την Κυπριακή Δημοκρατία και την Ελλάδα και τη συμμετοχή της Τουρκίας προφανώς επιδιώκεται να στηθεί ένα πλαίσιο, το οποίο να διασφαλίζει ότι καμία από τις περιφερειακές δυνάμεις δεν θα κινδυνεύσει να θέσει σε αμφιβολία τη συμμετοχή της στο ενεργειακό αυτό κονσόρτσιουμ, ακολουθώντας άλλη ατζέντα, επιβλαβή ή μετωπικά συγκρουόμενη με τα συμφέροντα των ΗΠΑ. Αυτοί, λοιπόν, είναι οι προφανείς γεωπολιτικοί λόγοι. Αυτό, όμως, που εκτιμά η Τουρκία ως στρατηγικής διάστασης κίνδυνο δεν ανταλλάσσεται ακόμα και με τις μεγαλύτερες δυνατές αντισταθμιστικές παραχωρήσεις των Αμερικανών σε ό,τι αφορά την εκμετάλλευση του ενεργειακού πλούτου.

Το Κουρδικό και οι ΗΠΑ

Επομένως, ποιος είναι ο μη προφανής λόγος, που όμως ορίζει την κατάσταση στην περιοχή;
Η χειραφέτηση των Κούρδων είναι ζήτημα εξαιρετικής στρατηγικής σημασίας. Μετά το 1991 και την «Καταιγίδα της ερήμου» είχαμε το δεύτερο κουρδικό κράτος στην ιστορία του 20ου αιώνα, το Βόρειο Ιράκ. Πρώτο κουρδικό κράτος, να θυμίσουμε στους αναγνώστες, υπήρξε την περίοδο 1943-46 στο Ιράν όταν η χώρα είχε μοιραστεί ανάμεσα σε σοβιετική και βρετανική ζώνη κατοχής. Οι σοβιετικοί δημιούργησαν το πρώτο αυτόνομο κουρδικό κράτος. Μετά το 2014 και μετά την επέλαση των τζιχαντιστών του ΙΣΙΣ στην Συρία και το Ιράκ, οι ΗΠΑ έκαναν μια ρεαλιστική στροφή και επένδυσαν στους Κούρδους της Συρίας, οι οποίοι δεν έχουν καμία σχέση με την κρατική υπόσταση και τη στρατιωτική δύναμη των Κούρδων του Ιράκ, που είναι συντηρητικοί. Οι Κούρδοι της Συρίας και οι βασικές τους οργανώσεις, η οργάνωση BYD και η λαϊκή πολιτοφυλακή YPG, είναι το PKK, με άλλο όνομα.
Το κουρδικό, λοιπόν, έχει πολλαπλά οφέλη για τις ΗΠΑ. Μια χειραφέτηση των Κούρδων στη Συρία και στο Ιράκ, εμποδίζει την επανεμφάνιση μιας ατζέντας ριζοσπαστικού αραβικού εθνικισμού, είτε στη Βαγδάτη είτε στη Δαμασκό. Επιπλέον, σε μια Αμερική, η οποία έχει στοχοποιήσει το Ιράν, η αναμόχλευση του Κουρδικού, θα ήταν ένας παράγοντας αποσταθεροποίησης και του ίδιου του Ιράν. Φυσικά, με το Κουρδικό σε δυνητική άμεση ανάπτυξη στο Ιράκ, στη Συρία και στο Ιράν, η Τουρκία χάνει τον έλεγχο των εξελίξεων, που είχε μέχρι στιγμής στο δικό της εσωτερικό κουρδικό μέτωπο στη νοτιοανατολική Τουρκία. Άρα η δημιουργία ενός κουρδικού συμπλέγματος, σύμμαχου προς το Ισραήλ και τις ΗΠΑ, είναι μια ζωτική απειλή για την ακεραιότητα και τα συμφέροντα της Τουρκίας που δεν μπορεί κατά κανένα τρόπο να το δεχτεί ο Ερντογάν.

Επομένως υπάρχει ισχυρή σύγκρουση συμφερόντων μεταξύ Τουρκίας και ΗΠΑ.
Οι Αμερικανοί έκαναν έναν ελιγμό πρόσφατα. Ενώ εξακολουθούν και δίνουν βαριά όπλα και εκπαιδεύουν τους Κούρδους αντάρτες στη Συρία –τους οποίους μόλις πριν από τέσσερα χρόνια χαρακτήριζαν ως τρομοκράτες- επικήρυξαν με ποσά από 3 έως 5 εκατομμύρια δολάρια ιστορικούς ηγέτες του ΡΚΚ που βρίσκονται στο Βόρειο Ιράκ. Αυτό όσο και να φαίνεται σαν παιδαριώδες τέχνασμα, είναι ένα μήνυμα προς τον Ερντογάν, ότι αν δεν παρενοχλήσεις την επένδυση που κάνουμε στους Κούρδους στη Συρία και στο Ιράκ, τότε εμείς θα εμφανιζόμαστε εγγυητές ότι δεν θα ενισχύσουν οι Κούρδοι της Συρίας και του Ιράκ ένοπλη ανταρσία εντός της Τουρκίας. Όπως καταλαβαίνετε, όμως, δεν μπορεί οποιοδήποτε κράτος να υπαγάγει την εθνική του ασφάλεια και ακεραιότητα στη διακριτική ευχέρεια μιας μεγάλης δύναμης. Άρα η σύγκρουση συμφερόντων Τουρκίας και ΗΠΑ στην περιοχή έχει προσλάβει στρατηγικό χαρακτήρα.

Στάση αναμονής για την Ελλάδα

Όσο μας αναλύεις την κατάσταση, τόσο προκύπτουν ερωτήματα για το πώς θα τοποθετηθεί η Ελλάδα σε αυτή τη σύγκρουση.
Η Ελλάδα παρατηρεί μια αλλαγή ισορροπιών και διεθνούς συγκυρίας στον ευρύτερο μεσανατολικό χώρο και πρέπει να βγάλει τα συμπεράσματά της. Είναι η πρώτη φορά μετά το 1945 που ο αμερικανικός παράγοντας δεν αντιμετωπίζει την Τουρκία ως στρατηγικό σύμμαχο αλλά ως ενδεχόμενο αντίπαλο. Οι ΗΠΑ προσπαθούν να κρατήσουν όσο μπορούν μια ισορροπία με την Τουρκία, προσπαθούν να την παρακάμψουν όπου μπορούν και αν χρειαστεί θα συγκρουστούν μετωπικά μαζί της. Είναι δηλαδή όλα τα ενδεχόμενα ανοιχτά. Αυτή τη στιγμή στη βορειοανατολική Συρία, όπου υπήρξαν βολές πυροβολικού πριν από ένα μήνα από πλευράς Τουρκίας κατά των Κούρδων ανταρτών ανατολικά του Ευφράτη, αυτό είναι μια κόκκινη γραμμή για τους Αμερικανούς. Από τότε υπάρχουν κοινές περιπολίες Κούρδων ανταρτών και αμερικανών πεζοναυτών στην τουρκοσυριακή μεθόριο. Αν οι ΗΠΑ, για να κατευνάσουν τον Ερντογάν, έπρεπε να προδώσουν τους Κούρδους της Συρίας, ξέρουν πολύ καλά τι θα συμβεί την επόμενη μέρα. Οι Κούρδοι της Συρίας θα στραφούν προς τον Άσαντ και την Ρωσία. Η Ελλάδα, λοιπόν, μπορεί να τηρήσει στάση αναμονής, αξιοποιώντας το γεγονός ότι η έκλειψη του παράγοντα Τουρκία για το σχεδιασμό των ΗΠΑ, την ευνοεί τακτικά και στρατηγικά. Αν ρίξει κανείς μια ματιά στα κράτη της περιοχής που είναι οι σύμμαχοι των ΗΠΑ, η Ελλάδα είναι η πιο σταθερή και προβλέψιμη χώρα στην περιοχή.

Ναι αλλά η Ελλάδα χρειάζεται να έχει και καλές σχέσεις με την Τουρκία. Επομένως, υπάρχει μια διαφορά απόψεων με την Αμερική.
Εννοείται. Η Ελλάδα έχει τη δική της εθνική ατζέντα. Έχουμε επίγνωση ότι παρά την εμπρηστική ρητορική του Ερντογάν, δεν είναι προτεραιότητά του να δημιουργήσει κάποιο θερμό επεισόδιο ούτε στην Ανατολική Μεσόγειο, ούτε στο Αιγαίο. Η προτεραιότητά του είναι το Κουρδικό. Άρα σε αυτή τη μεταβατική περίοδο, που είναι ζητούμενο πού θα σταθμίσουν οι σχέσεις ΗΠΑ και Τουρκίας, νομίζω ότι η Ελλάδα μπορεί ταυτόχρονα να εμβαθύνει τη στρατηγική της πολιτική με τις ΗΠΑ, να κρατά ανοιχτό το διάλογο προς αποφυγή παρερμηνειών, ατυχημάτων ή κινήσεων στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο. Χωρίς να θέλω να απλοποιώ τα πράγματα, η σύγκρουση στην Ανατολική Μεσόγειο, δεν είναι τόσο ανάμεσα στην Τουρκία, την Ελλάδα και την Κυπριακή Δημοκρατία, όσο προέκταση της αντιπαράθεσης των ΗΠΑ με την Τουρκία στην ευρύτερη Μέση Ανατολή. Γι’ αυτό έχει μεγάλη σημασία και η εξομάλυνση και επιστροφή στην κανονικότητα των διμερών σχέσεων μεταξύ Ελλάδας και Ρωσίας.

Ρευστή κατάσταση

Η πολιτική των υδρογονανθράκων για την Κύπρο και για την Ελλάδα θεωρήθηκε ότι θα λύσει και τα γεωπολιτικά ζητήματα. Μπορεί να επιτευχθεί αυτό;
Αυτό εξαρτάται πάντοτε από το πώς θα κινηθεί η Τουρκία. Όντως, η συνεκμετάλλευση των κοιτασμάτων στην Ανατολική Μεσόγειο θεωρητικά, αν δεν υπήρχε η κόντρα μεταξύ ΗΠΑ και Τουρκίας, θα ήταν ένας παράγοντας ευνοϊκός για την επίλυση του Κυπριακού. Αλλά εδώ έχουμε την εκκρεμούσα απάντηση για τη σχέση Ουάσιγκτον Άγκυρας, και γι’ αυτό πρέπει να είμαστε πάρα πολύ προσεκτικοί, να κρατάμε όλους τους δίαυλους ανοιχτούς διότι πρόκειται για μια ρευστή κατάσταση.

Οι εταιρείες έχουν αυτονομία ως οικονομικές μονάδες ή επηρεάζονται από τις στρατηγικές επιλογές;
Και τα δύο. Έχουμε παραδείγματα που τα μεγάλα πετρελαϊκά μονοπώλια των ΗΠΑ υπαγορεύουν την πολιτική στον Λευκό Οίκο, το Στέιτ Ντιπάρτμεντ και το Πεντάγωνο και έχουμε και το ανάποδο. Έχουμε, δηλαδή, απόφαση κυβερνητικών μηχανισμών των ΗΠΑ να κατασκευάσουν τον πετρελαιοαγωγό Τσεϊχάν Μπακού, που ξεκινά από το Αζερμπαϊτζάν και φτάνει στην Τουρκία απέναντι από την Κύπρο και ο οποίος παρότι δεν συνέφερε οικονομικά και ήταν ένα άχρηστο μεταφορικό έργο, επιβλήθηκε από τον Λευκό Οίκο στις πετρελαϊκές εταιρείες, για να εξυπηρετήσουν τους γεωπολιτικούς στόχους της χώρας.

Η Ρωσία κυρίαρχη στη Συρία

Ο ρόλος της Ρωσίας ποιος είναι;
Είναι σύνθετος. Η Ρωσία είναι κυρίαρχος του παιχνιδιού στη Συρία, προφανώς με τη σιωπηρή ανοχή ή παρασκηνιακή συμφωνία των ΗΠΑ, όχι μόνο υπό την έννοια ότι οι δυνάμεις του καθεστώτος Άσαντ ελέγχουν σχεδόν το σύνολο της χώρας, αλλά και γιατί όποιος θέλεις κάτι την επόμενη μέρα από τη Συρία πρέπει να περάσει πρώτα από το Κρεμλίνο. Για παράδειγμα, οι ισραηλινοί που θεωρούν στρατηγική απειλή την παρουσία των Ιρανών και φιλοϊρανικών δυνάμεων κοντά στα σύνορά τους, δεν έχουν καμία αντίρρηση αν τις δυνάμεις αυτές τις υποκαταστήσουν ρωσικές δυνάμεις. Άλλο παράδειγμα είναι η Σαουδική Αραβία που έχει προβλήματα με την Τουρκία και τις ΗΠΑ λόγω της δολοφονίας του Κασόγκι και όπως είδαμε υπήρξε επικοινωνία του Πούτιν με τον βασιλιά της Σαουδικής Αραβίας.

Ποιες είναι οι σχέσεις Ρωσίας Τουρκίας;
Η Ρωσία έχει όμηρο την Τουρκία. Αν αυτή τη στιγμή οι Τούρκοι είναι παρόντες στη Συρία, που είναι στο Αφρίν και στο Ιντλίμπ, είναι στο έλεος της απόφασης της Μόσχας να ανεχτεί την παρουσία τους. Δεν είναι ορατή αυτή τη στιγμή μια συμμαχία με την Ρωσία. Καταρχήν είναι ανταγωνιστικές οι επιλογές τους. Η Τουρκία θεωρεί τη Συρία υπ’ αριθμόν ένα πρόβλημα τον Άσαντ και ο Άσαντ είναι ο μεγαλύτερος σύμμαχος της Μόσχας στην ευρύτερη περιοχή. Οι Τούρκοι και οι Ιρανοί έχουν ανταγωνιστικά σχέδια για την Μέση Ανατολή. Ο Ερντογάν θέλει να εμφανιστεί ως προστάτης των σουνιτών, από τους μετριοπαθείς έως και τους τζιχαντιστές, ενώ οι Ιρανοί επενδύουν στους σιίτες στο Ιράκ, στους σαλαουίτες στη Συρία και στη χεζμπολάχ στον Νότιο Λίβανο. Άρα πρόκειται για ένα «μέτωπο δυσαρεστημένων» με την αμερικανική πολιτική, χωρίς όμως στρατηγικό βάθος.

 

Πηγή: Η Εποχή (5.12.2018)

 

Πηγή: https://commonality.gr

ΣΥΡΙΖΑ ΗΛΕΙΑΣ ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΣΤΗΝ ΚΟΠΗ ΠΙΤΑΣ

Σας προσκαλούμε στην κοπή της πρωτοχρονιάτικης πίτας του ΣΥΡΙΖΑ Ηλείας το Σάββατο 16/2/2019 και ώρα 8:30 μμ στο Κέντρο “Αίγλη” στον Πύργο (διασταύρωση Βουνάργου).

Κεντρικός ομιλητής είναι ο υπουργός Ψηφιακής Πολιτικής Νίκος Παππάς, ο οποίος θα μιλήσει για την συστράτευση των προοδευτικών δυνάμεων σε Ελλάδα και Ευρώπη.

         (δηλώσεις συμμετοχής στα τηλ.: 2621022409, 6982007922, 6973649214)

Όσα θα πρέπει να ξέρετε για το Μακεδονικό - Βιβλίο

  • Αναδρομή στο Μακεδονικό Ζήτημα από τη γέννησή του, στο δεύτερο μισό του19ου αιώνα, έως τις μέρες μας.
  • Πώς προέκυψε και πώς σχετίζεται με τη Μακεδονία της αρχαιότητας;
  • Οι τέσσερις φάσεις του Μακεδονικού (έως τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, στον Μεσοπόλεμο, μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και μετά τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας) και τα χαρακτηριστικά τους.
  • Πώς δίνεται το όνομα σε ένα κράτος και τι δείχνει η διεθνής εμπειρία.
  • Μια ψύχραιμη ανάγνωση της Συμφωνίας των Πρεσπών.

Μια τεκμηριωμένη ματιά σε ένα περίπλοκο θέμα. Με ερωτήσεις και απαντήσεις για όλα τα κρίσιμα ζητήματα.
Με πλήθος τεκμηρίων, πλούσια βιβλιογραφική υποστήριξη και αποκαλυπτική εικονογράφηση.

Των Νίκου Ζάικου, αναπληρωτή καθηγητή Διεθνούς Δικαίου, Πανεπιστήμιο Μακεδονίας, και Ιάκωβου Μιχαηλίδη, αναπληρωτή καθηγητή Νεότερης και Σύγχρονης Ιστορίας, ΑΠΘ.

 

Πηγή: http://www.kathimerini.gr (17.09.2018)

Αποψη: Τουρκικός εθνικισμός και ελληνοτουρκικές σχέσεις

Στην Τουρκία, ο εθνικισμός λαμβάνει όλο και επιθετικότερη μορφή. Το βλέμμα του κυβερνώντος κόμματος (AKP) και της κεμαλικής αντιπολίτευσης (CHP) έχει στραφεί στον ιστορικό αναθεωρητισμό περί τα κυριαρχικά δικαιώματα στο Αιγαίο.

Περισσότερα Άρθρα...

Εγγραφείτε προκειμένου να λαμβάνετε δωρεάν ειδοποιήσεις όταν έχουμε νεότερες πληροφορίες.