453 New Articles

Ευρωεκλογές: Πώς Θα Επηρεάσουν Την Εσωτερική Πολιτική Σε Κράτη-Μέλη

Εκτός από τον καθορισμό της ισορροπίας δυνάμεων στο επόμενο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, οι ευρωεκλογές μπορεί να έχουν έμμεσα αποτελέσματα στην εσωτερική πολιτική των κρατών – μελών της Ευρώπης.

Οι πιθανές συνέπειες των αποτελεσμάτων των ευρωεκλογών σε εθνικό επίπεδο, σύμφωνα με το Reuters.

ΓΑΛΛΙΑ:

Οι εκλογές θα αποτελέσουν δημοψήφισμα για τα δύο πρώτα χρόνια στην εξουσία του προέδρου Εμανουέλ Μακρόν. Έχοντας θέσει την Ευρώπη στην καρδιά της προεδρικής εκστρατείας του και έχοντας βάλει στοίχημα να ηγηθεί η Γαλλία της μεταρρύθμισης της ευρωζώνης, αν το κόμμα του έρθει δεύτερο μετά τον ακροδεξιό Εθνικό Συναγερμό της Μαρίν Λεπέν, όπως δείχνουν οι δημοσκοπήσεις, θα είναι ένα ισχυρό πλήγμα στις φιλοδοξίες του. Μπορεί επίσης να τον εξασθενήσει σε ό,τι αφορά τις διαπραγματεύσεις για τα πιο υψηλόβαθμα αξιώματα στην Ε.Ε., περιλαμβανομένου εκείνου του προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, για το οποίο το Παρίσι φιλοδοξεί να είναι Γάλλος.

ΓΕΡΜΑΝΙΑ:

Μια φτωχή επίδοση για τους συντηρητικούς της Άγκελα Μέρκελ θα μπορούσε να προσδώσει βαρύτητα στις εκκλήσεις προς την καγκελάριο να εξηγήσει με λεπτομέρειες πώς οραματίζεται την προαναγγελθείσα αποχώρησή της από την εξουσία. Εν τω μεταξύ, οι Σοσιαλδημοκράτες εταίροι της στο συνασπισμό, που παραπαίουν στις δημοσκοπήσεις, είναι διχασμένοι ανάμεσα στο αν θα έπρεπε να κάνουν μια ξεκάθαρα αριστερή στροφή στην οικονομική πολιτική ή να εμμείνουν στην κεντρώα πορεία τους με την ελπίδα μιας δημοσκοπικής μεταστροφής. Σε αυτό το υπόβαθρο, ακτιβιστές από τα περισσότερα κόμματα εκτιμούν πως η ακροδεξιά AfD θα επαναλάβει την ισχυρή επίδοση που είχε στις εθνικές εκλογές του 2017.

ΒΡΕΤΑΝΙΑ:

Τόσο οι υποστηρικτές του Brexit (Leavers) όσο και οι υποστηρικτές της παραμονής (Remainers) θα εκμεταλλευθούν το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών, το οποίο θα είναι άλλο ένα καρφί στο φέρετρο της Τερέζα Μέι ως πρωθυπουργού. Στις έρευνες της κοινής γνώμης για τις προθέσεις των ψηφοφόρων, το Κόμμα Brexit του Νάιτζελ Φάρατζ προηγείται έναντι των Συντηρητικών της Μέι και των αντιπολιτευόμενων Εργατικών, που είναι βαθιά διαιρεμένοι για το Brexit ενώ οι Remainers πρέπει να αποφασίσουν πού θα ρίξουν την ψήφο τους μεταξύ τριών ξεκάθαρα φιλοευρωπαϊκών κομμάτων.

ΙΤΑΛΙΑ:

Η εκστρατεία για τις ευρωεκλογές έχει δημιουργήσει μια σφήνα ανάμεσα στους εταίρους του κυβερνώντος συνασπισμού -την ακροδεξιά Λέγκα και το αντικαθεστωτικό Κίνημα 5 Αστέρων- θέτοντας το μέλλον του σε κίνδυνο. Η Λέγκα ελπίζει πως στην κάλπη θα αυξηθεί το εκλογικό της μερίδιο, ενισχύοντας τη θέση της. Το αντιπολιτευόμενο Δημοκρατικό Κόμμα υπό νέα ηγεσία ελπίζει ότι θα ξεπεράσει τα Πέντε Αστέρια, ενώ η Φόρτσα Ιτάλια του πρώην πρωθυπουργού Σίλβιο Μπερλουσκόνι φοβάται πως μια επίδοση κάτω του 10% μπορεί να επιταχύνει την πτώση της.

ΔΑΝΙΑ:

Η υποστήριξη για την Ευρωπαϊκή Ένωση βρίσκεται σε ιστορικά υψηλά επίπεδα στη Δανία κυρίως εξαιτίας ενός χαοτικού Brexit. Η εκστρατεία για τις ευρωεκλογές, που διεξάγονται μόλις 10 ημέρες πριν από τις βουλευτικές εκλογές, έχει επικεντρωθεί σε θέματα όπως η κλιματική αλλαγή και ο έλεγχος των συνόρων. Ο πρωθυπουργός Λαρς Λόκε Ράσμουσεν έχει ζητήσει να διεξαχθεί δημοψήφισμα για εξαίρεση της Δανίας από τα αμυντικά προγράμματα της Ε.Ε, ενώ η ηγέτιδα της Σοσιαλδημοκρατικής αντιπολίτευσης Μέτε Φρέντρικσεν των Σοσιαλδημοκρατών έχει ταχθεί εναντίον της ελεύθερης κυκλοφορίας των εργαζομένων εντός της Ε.Ε.

ΠΟΛΩΝΙΑ:

Η ψηφοφορία θα αποτελέσει ένα τεστ για τη δημοτικότητα του εθνικιστικού κυβερνώντος κόμματος Νόμος και Δικαιοσύνη (PiS) πριν από τις βουλευτικές εκλογές που θα διεξαχθούν τον Οκτώβριο ή τον Νοέμβριο. Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν πως το PiS θα προηγηθεί πιθανόν στις ευρωεκλογές, όμως ένας συνασπισμός κομμάτων της αντιπολίτευσης βρίσκεται σε κοντινή απόσταση. Αν το αποτέλεσμα αυτό επαναληφθεί το φθινόπωρο, η αντιπολίτευση θα μπορούσε να λάβει αρκετές ψήφους ώστε να σχηματίσει κυβέρνηση. Αυτός ο χρόνος θα είναι καθοριστικός για τη διαμόρφωση της θέσης της Πολωνίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Η Πολωνία, άλλοτε ένα μέλος με επιρροή, έχει περιθωριοποιηθεί υπό τη διακυβέρνηση του PiS με τους επικριτές της να κατηγορούν τη Βαρσοβία ότι υπονομεύει τον δημοκρατικό έλεγχο.

ΙΡΛΑΝΔΙΑ:

Κάπως απομακρυσμένη από την έντονη εκλογική αντιπαράθεση, η Ιρλανδία δεν διαθέτει λαϊκιστικές ή ακροδεξιές δυνάμεις ενώ πολύ λίγοι αληθινά ευρωσκεπτικιστές υποψήφιοι διεκδικούν την ψήφο των πολιτών. Το κύριο σημείο εστίασης των ψηφοφόρων τείνει να είναι τα εσωτερικά θέματα.

ΙΣΠΑΝΙΑ:

Οι ευρωεκλογές, που θα διεξαχθούν την ίδια ημέρα με τις τοπικές και τις περιφερειακές εκλογές, θεωρούνται ένα πιθανό ορόσημο για τα πολιτικά κόμματα ώστε να βάλουν στην άκρη τα προεκλογικά τεχνάσματα και να ξεκινήσουν συνομιλίες για μια νέα κυβέρνηση μετά τις εκλογές της 28ης Απριλίου. Οι Σοσιαλιστές του πρωθυπουργού Πέδρο Σάντσεθ κέρδισαν τις εκλογές χωρίς να εξασφαλίζουν απόλυτη πλειοψηφία και θα χρειαστούν την υποστήριξη άλλων κομμάτων προκειμένου να παραμείνουν στην εξουσία. Ένα πειστικό αποτέλεσμα στις ευρωεκλογές για τους Σοσιαλιστές είναι πιθανό να ενισχύσει περαιτέρω τη διαπραγματευτική τους θέση. Οι Ισπανοί Σοσιαλιστές ελπίζουν ότι θα διεκδικήσουν ένα από τα πιο υψηλόβαθμα αξιώματα στην Ε.Ε.

ΠΟΡΤΟΓΑΛΙΑ:

Οι ευρωεκλογές θεωρούνται πρόβα για τις βουλευτικές εκλογές που θα διεξαχθούν τον Οκτώβριο, όπου οι Σοσιαλιστές του προέδρου Αντόνιο Κόστα αναμένεται να αναδειχθούν νικητές, αν και μπορεί να μην εξασφαλίσουν την κοινοβουλευτική πλειοψηφία.

ΟΥΓΓΑΡΙΑ:

Το δεξιό κόμμα Fidesz του πρωθυπουργού Βίκτορ Όρμπαν αναμένεται να εξασφαλίσει μια ισχυρή νίκη στις ευρωεκλογές, αφού κέρδισε μια τρίτη σαρωτική νίκη σε εθνικές εκλογές πέρυσι στη βάση μιας σκληρής αντιμεταναστευτικής πλατφόρμας. Το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών δεν θα έχει σημαντική επίδραση στην Ουγγαρία, όπου η εξουσία του Όρμπαν θεωρείται στέρεη μέχρι τις επόμενες εκλογές, το 2022. Ωστόσο ανοικτό παραμένει κατά πόσον το Fidesz θα εγκαταλείψει το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα προκειμένου να συμπαραταχθεί με τους ακροδεξιούς εθνικιστές στο νέο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.

Πηγή: http://athina984.gr 

Κύπρος: Διάβημα ΥΠΕΞ και επιστολή Προέδρου στη Μέι για την κυπριακή ΑΟΖ

Σε δηλώσεις προχώρησε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος της Κύπρου για τον τρόπο που θα αντιδράσει η Κυπριακή Δημοκρατία.

Το Υπουργείο Εξωτερικών της Κύπρου προβαίνει σήμερα επίσημα σε διάβημα προς το Ηνωμένο Βασίλειο, μέσω του Υπάτου Αρμοστή της χώρας στην Κύπρο Στίβεν Λίλι, για τη βρετανική στάση σε ό,τι αφορά την κυπριακή ΑΟΖ, ενώ ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Νίκος Αναστασιάδης θα απευθύνει για το ζήτημα αυτό επιστολή στη Βρετανίδα Πρωθυπουργό Τερέζα Μέι.

Σύμφωνα με όσα μετέδωσε το Κυπριακό Πρακτορείο ο κ. Πρόδρομος Προδρόμου δήλωσε πως "ο Ύπατος Αρμοστής του Ηνωμένου Βασιλείου έχει κληθεί στο Υπουργείο Εξωτερικών προκειμένου να γίνουν τα απαραίτητα διαβήματα προς τη χώρα του για τις ατυχείς δηλώσεις του Υφυπουργού Ευρώπης Σερ ‘Αλαν Ντάνκαν, ενώ ταυτόχρονα ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας θα απευθύνει επιστολή στην κ. Μέι".

Σημειώνεται ότι ο Σερ Άλαν Ντάνκαν, είπε πως η Κυπριακή ΑΟΖ είναι μια περιοχή "υπό αμφισβήτηση" προκαλώντας σφοδρές αντιδράσεις.

Φωτό αρχείου: Ο πρόεδρος της Κύπρου Νίκος Αναστασιάδης  EUROKINISSI
Πηγή: https://www.news247.gr
 

Η παραμεθόριος Ευρώπη

Ο Ετιέν Μπαλιμπάρ και η Κατερίνα Ντι Φάτζιο* συζητούν

Η Ευρώπη δεν είναι ένας τόπος όπου τα σύνορα υπάρχουν το ένα δίπλα στο άλλο,
αλλά το ένα πάνω από το άλλο, δίχως να είναι ικανά το ένα να ενσωματώσει το άλλο

Κατερίνα Ντι Φάτζιο: Mε τη «Χάρτα 2020», το Agora Europe, μια πρωτοβουλία που ξεκίνησε τον Μάιο 2018 και στοχεύει στο να ανοίγει το διάλογο για την αναδιοργάνωση του ευρωπαϊκού πολιτικού χώρου και την επανένταξη σε αυτόν (agoraeupoliti­cal­space.word­press.com), ρίξαμε φως στην αναγκαιότητα για συμμετοχική δημοκρατία, όχι για να αντικαταστήσει την αντιπροσωπευτική δημοκρατία αλλά για να ενσωματωθεί σε αυτήν, και υποστηρίξαμε το κάλεσμα για συλλογικά κινήματα που να δρουν υπερεθνικά και για τοπικές συμμετοχικές πρακτικές που να περνούν τα σύνορα.
Στο τελευταίο του μανιφέστο, ο γάλλος πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν κάλεσε και αυτός για την αναγέννηση της Ευρώπης. Σε τι διαφέρει το κάλεσμα που απευθύνει το Μανιφέστο του Agora Europe από αυτό του Μακρόν; Πώς μπορεί τελικά η Ευρώπη να επανιδρυθεί;
Ετιέν Μπαλιμπάρ: Αυτό που σήμερα υφίσταται στην Ευρώπη είναι ένα σύστημα ψευδο-ομοσπονδιακών θεσμών, το οποίο δεν προσδίδει στους ευρωπαίους πολίτες τη δυνατότητα να συμμετέχουν στις διαβουλεύσεις και τις αποφάσεις από κοινού, αλλά συντηρεί μια συνεχιζόμενη δυνατότητα για τις εθνικές κυβερνήσεις να ασκούν βέτο. Ως συνέπεια, αποτρέπει το σοβαρό προβληματισμό για το θέμα του μετασχηματισμού των εθνών και της κυριαρχίας στη νέα παγκοσμιοποιημένη περίοδο. Παράλληλα, αυτό το σύστημα απορρίπτει κάθε ιδέα συλλογικής αντιμετώπισης των τεράστιων ανισοτήτων (οικονομικών, κοινωνικών και εδαφικών) στη σημερινή Ευρώπη.
Από αυτήν την άποψη, η κεντρική ιδέα του Μανιφέστο του Agora Europe, δηλαδή η έννοια των δημόσιων αγαθών, αποτελεί θεμελιακή καινοτομία στο διευρωπαϊκό διάλογο μεταξύ διανοητών. Και είναι αυτό ακριβώς που απουσιάζει παντελώς από την αντίληψη του Μακρόν για την «αναγέννηση», στην οποία μπορούμε να αναγνωρίσουμε κάποια θετικά –ιδιαίτερα αν δεν δώσουμε ιδιαίτερη σημασία στην αντίθεση μεταξύ αυτού που προτείνει για την Ευρώπη και αυτού που εφαρμόζει στη Γαλλία. Αλλά και αυτή ακόμα απορρίπτεται κατηγορηματικά και από τους εθνικιστές, όπως ο Ορμπάν και ο Σαλβίνι, και από τους αυστηρούς γερμανούς νεοφιλελεύθερους, όπως η νέα ηγέτιδα των χριστιανοδημοκρατών –η οποία είναι στην πραγματικότητα επίσης εθνικίστρια. Ωστόσο, η αντίληψη του Μακρόν δεν περιλαμβάνει την πιθανότητα της σύγκρουσης με τους υπάρχοντες θεσμούς. Βεβαίως δεν πιστεύω ότι αυτή η προοπτική είναι εύκολη, αλλά θα απομείνει ως η μόνη εναλλακτική στη διάλυση, όταν η παρούσα κρίση μπει σε νέα φάση.

ΚΝΦ: «Τείνουμε να θεωρούμε ότι τα περιφερειακά σύνορα της Ευρωπαϊκής Ένωσης ορίζουν τα πραγματικά σύνορα της Ευρώπης, πράγμα το οποίο είναι λανθασμένο», γράφαμε το 2018. Επί του παρόντος, η Ευρώπη επανασχεδιάζει τη φαντασιακή γεωγραφία της, μέσω μιας διαδικασίας προς τα έξω μετάθεσης, όπως αυτή επικυρώνεται από τις συμφωνίες με τη Λιβύη και την Τουρκία. Τα κράτη μεταθέτουν προς τα έξω τη διαχείριση του ανθρώπινου κύματος μετανάστευσης και προσφυγιάς, για να αποφύγουν την ευθύνη. Κάποτε μίλησες για τη δυσκολία να οριστούν τα σύνορα της Γαλλίας ως έθνους, λόγω των κτήσεων της εκτός συνόρων. Κατά αναλογία, σε τι διαφέρει το φαινόμενο της προς τα έξω μετάθεσης των συνόρων της Ευρώπης από την αποικιοποίηση;
ΕΜ: Τα σύνορα, γενικά μιλώντας, υπόκεινται ένα μετασχηματισμό ως προς την πολιτική τους έννοια, την κοινωνική και πολιτιστική τους λειτουργία και τη θεσμική τους εφαρμογή στο σύγχρονο κόσμο. Εφευρέθηκαν στην Ευρώπη, στο πλαίσιο της τάξης πραγμάτων που πήγαζε από τη Συνθήκη της Βεστφαλίας, και προβλήθηκαν στο προς τα έξω πεδίο μέσω της αποικιοκρατίας, η οποία σήμαινε μια συνεχή πληθυσμιακή ροή από την Ευρώπη προς την περιφέρεια, με «εκπολιτιστικές» και «εξολοθρευτικές» διαστάσεις.
Υπάρχει, βεβαίως, σήμερα μια αμυντική, και τελικά αντιδραστική, τάση να φανταζόμαστε ότι η έννοια του «συνόρου», ως μια γραμμή «κυριαρχικού αποκλεισμού», μπορεί να μεταφερθεί από τα έθνη – κράτη σε μια Μείζονα Ευρώπη, αλλά διαπιστώνουμε ότι αυτό το σχέδιο ήδη καταρρέει πριν καν εφαρμοστεί. Η μόνη λύση είναι να εφεύρουμε μια διαφοροποιημένη έννοια των συνόρων, πιο δημοκρατική και πιο πολύπλευρη, η οποία να έχει το σαφή στόχο να οργανώσει και να κανονικοποιήσει τις συνδιαλλαγές με τον έξω κόσμο και όχι να τις θέσει υπό έλεγχο.
Πάντως, δεν μπορούμε να ορίσουμε τα σύνορα με έναν απλό, ομοιογενή τρόπο, λόγω κυρίως δύο προβλημάτων: Το πρώτο είναι ότι η Ευρώπη ως ιστορική, πολιτιστική ένωση, ιδέα αν προτιμάτε, δεν θα μπορούσε ποτέ να εγκλωβιστεί σε ένα σύστημα συνόρων. Υπάρχουν πολλές «θεσμικές φόρμες» που περικλείουν την Ευρώπη και η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι μία από αυτές. Αλλά αν η Ευρώπη έχει ανάγκη να «επαρχιοποιηθεί» –σύμφωνα με το διάσημο τίτλο του βιβλίου του Ντιπές Τσακραμπάρτι– χρειάζεται επίσης να διατηρήσει και να εμπλουτίσει τους δεσμούς της με όλα τα άλλα μέρη του κόσμου στη βάση της ισοτιμίας.
Αυτό οδηγεί στο δεύτερο πρόβλημα, την αποικιοποίηση. Σαφώς, η κληρονομιά της αποικιοκρατίας, με τη μορφή θεσμικού ρατσισμού και αντιδιεθνιστικών πολιτικών (για παράδειγμα τη νέα σκανδαλώδη απόφαση των γαλλικών πανεπιστημίων να επιβάλουν ειδικά δίδακτρα στους ξένους φοιτητές, που στην πράξη σημαίνει τους αφρικανούς φοιτητές) βρίσκεται παντού. Είναι ιδιαιτέρως ορατά στην εσωτερική πολιτική χωρών όπως η Γαλλία, η Ιταλία κ.λπ. Αλλά η γεωπολιτική κατάσταση έχει ριζικά αλλάξει. Οι πληθυσμιακές ροές, οι οποίες κατά την περίοδο της αποικιοκρατίας ήταν αποκλειστικά μονόπλευρες, έχουν γίνει αμφίδρομες. Από αυτήν την άποψη, οι ευρωπαϊκές πολιτικές στη Μεσόγειο, που συμπεριλαμβάνουν την προς τα έξω μετάθεση των συνόρων για να αποτραπούν η μετανάστευση και οι πρόσφυγες, είναι αποκρουστικές από ανθρώπινη άποψη, αλλά δεν είναι αποικιοκρατικές. Η αποικιοκρατία με την κύρια έννοιά της ήταν μια επιθετική ευρωπαϊκή πολιτική απέναντι στο μη ευρωπαϊκό κόσμο, ενώ αυτό που διαμείβεται σήμερα είναι αμυντικά μέτρα, όσο βίαια κι αν είναι αυτά.

ΚΝΦ: Πρόσφατα επιχειρηματολόγησες υπέρ της ανθρωπιστικής έννοιας της «ελεύθερης μετακίνησης ως θεμελιώδους ανθρώπινου δικαιώματος». Κυκλοφορία, παραμονή και άσυλο αποτελούν οριοθετημένες έννοιες που περιλαμβάνονται στην Οικουμενική Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου. Ωστόσο, όπως δήλωσες το 2018, η οριοθέτησή τους περιορίζεται από το γεγονός ότι «τα εθνικά κεκτημένα και η εδαφική κυριαρχία αποτελούν τον απόλυτο ορίζοντα». Με άλλα λόγια, είναι πάντα στη διάθεση των επί μέρους εθνικών κυριαρχιών να αποφασίσουν εάν θα παραχωρήσουν το δικαίωμα στο άσυλο και θα σεβαστούν τις διεθνείς συνθήκες. Αυτό δεν φαίνεται να αποθαρρύνει «τις απόπειρες αλληλεγγύης της κοινωνίας των πολιτών» που διαπιστώνουμε διαρκώς.
ΕΜ: Καθένας με ολίγη σοβαρότητα συμφωνεί ότι πρόκειται για ένα βίαιο κύκλο. Η διεύρυνση και η εφαρμογή του δικαιώματος στην ελεύθερη κυκλοφορία είναι εφικτή μόνο με τη μορφή διεθνών συνθηκών και κανόνων, οι οποίοι θα πρέπει πρώτα να καταγραφούν ως διεθνής νόμος ως προσθήκες ή τροποποιήσεις στην Οικουμενική Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και το Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών. Αλλά αυτοί οι θεσμοί είναι εξ ορισμού υπό τον έλεγχο κρατών που μπορούν να εμποδίσουν την εφαρμογή αυτών των αρχών, εάν πιστεύουν ότι αντιστρατεύονται τα κυριαρχικά τους συμφέροντα. Με τη δικονομική έννοια, δρουν διαρκώς κακή τη πίστη. Αυτό δεν είναι καινούργιο και δεν οδηγεί στο συμπέρασμα ότι οι δικονομικές αρχές και κανόνες είναι άχρηστοι. Στην πραγματικότητα, εάν αυτός ο κύκλος δεν είχε ποτέ διανυθεί, δεν θα υπήρχε καμία διεθνής νομιμότητα. Όμως αναδεικνύει το γεγονός ότι και άλλες δυνάμεις χρειάζεται να διαδράσουν, οι οποίες δεν μπορούν απλά να αγνοηθούν. Κάποιες έχουν οριστεί –και μάλιστα με μεγάλο κόστος– από τους αγώνες των ίδιων των μεταναστών. Κάποιες άλλες είναι ηθικές δυνάμεις. Γι’ αυτό πρόσφατα επέμεινα ιδιαίτερα στην αναφορά όχι μόνο στο δικαίωμα της ελεύθερης κυκλοφορίας –που αποτελεί νομικό όρο– αλλά και στην αρχή της φιλοξενίας, που είναι απλώς μια ηθική έννοια με «ιδεολογική» ισχύ.

ΚΝΦ: Τι πιστεύεις για την ποινικοποίηση διαφόρων διασωστικών πληρωμάτων μελών ΜΚΟ, τη δέσμευση των πλοίων τους, αλλά και το κλείσιμο των λιμανιών από την πλευρά της Ιταλίας; Η διάσωση από θαλάσσης αποτέλεσε πυλώνα του ανθρώπινου πολιτισμού από τις απαρχές της ιστορίας, ανεξάρτητα από πολιτικές πεποιθήσεις. Θα είμαστε ο πρώτος ανθρώπινος πολιτισμός που θα ποινικοποιήσουμε τη θαλάσσια διάσωση;
ΕΜ: Δεν ξέρω αν θα είμαστε ο πρώτος, αλλά ξέρω ότι οι πολιτικές του Σαλβίνι είναι εγκληματικές και θα κριθούν ως τέτοιες στο μέλλον. Ωστόσο, θέλω κατευθείαν να προσθέσω ότι ο Σαλβίνι δεν είναι μόνος, στηρίζεται από όλες τις άλλες ευρωπαϊκές χώρες, ιδιαίτερα τη Γαλλία, παρά τις ευκαιριακές εκφράσεις αηδίας απέναντι στο «λαϊκισμό» του. Η Γαλλία θα μπορούσε να δώσει στο Ακουάριους το καινούργιο διαβατήριο που χρειαζόταν για να συνεχίσει τις επιχειρήσεις διάσωσης και να ανοίξει η ίδια τα λιμάνια της στους πρόσφυγες, πράγμα το οποίο επιμελώς απέφυγε, όπως ακριβώς τορπίλισε τις προσπάθειες της Άνκελας Μέρκελ να ανοίξει τα σύνορα το 2015. Ο γάλλος υπουργός Εσωτερικών Καστανέρ μόλις συμφώνησε δημοσίως με τον Σαλβίνι ότι οι ΜΚΟ είναι συνεργοί στο εμπόριο ανθρώπων στη Μεσόγειο…

ΚΝΦ: Στη Χάρτα 2020 ορίσαμε τη φιλοξενία ως θεμελιώδες δικαίωμα και, πιο συγκεκριμένα, το δικαίωμα στη φιλοξενία ως «από κοινού υπευθυνότητα». Ζητήσαμε επίσης ένα Ανθρωπιστικό Διαβατήριο. Παρότι διεθνείς και ευρωπαϊκές συνθήκες προστατεύουν το δικαίωμα στο άσυλο, αυτό που βιώνουμε επί του παρόντος είναι η «αντιστροφή του δικαιώματος στο άσυλο», γεγονός το οποίο δημιούργησε μια νέα κατηγορία, τους καταφεύγοντες χωρίς καταφύγιο. Μαζί με την αλληλεγγύη, τα κράτη – μέλη εγκατέλειψαν και την ίδια τη βάση της πολιτικής, την υπευθυνότητα. Όπως έχεις υποστηρίξει: «Η ειρωνεία είναι ότι μέρος της λύσης βρίσκεται πολύ κοντά. Το ελάχιστο θα μπορούσε να επιτευχθεί με 1) μια επίσημη ανακήρυξη όλων των εδαφών υπό την αιγίδα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής σε καθεστώς ανθρωπιστικής κρίσης και 2) τη δεσμευτική υποχρέωση όλων των κρατών – μελών της ΕΕ να αντιμετωπίζουν τους πρόσφυγες με αξιοπρέπεια και δικαιοσύνη». Είσαι υπέρ μιας Κοινής Υπηρεσίας Ασύλου που θα αναδιένειμε την ευθύνη ανάμεσα στα κράτη – μέλη, ενοποιώντας τον ευρωπαϊκό πολιτικό χώρο και εμμένοντας για μια κοινή αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής κρίσης;
ΕΜ: Απολύτως. Πρόκειται για συνέχεια του προηγούμενου επιχειρήματος. Η πικρή ειρωνεία είναι ότι η ιταλική κυβέρνηση δεν έκανε λάθος όταν υποστήριζε ότι άλλα ευρωπαϊκά κράτη (ιδιαιτέρως η Γαλλία) αρνούνταν να αντιμετωπίσουν την προσφυγική κρίση ως κοινό ευρωπαϊκό πρόβλημα, μεταθέτοντας όλο το βάρος στην Ιταλία (και στην Ελλάδα ακόμα περισσότερο, θα πρέπει να προσθέσουμε). Οι μόνες λύσεις είναι οι συλλογικές λύσεις. Και απαιτούν την εγκατάλειψη του Κανονισμού του Δουβλίνου. Τότε θα γινόταν προφανές ότι το «πρόβλημα» είναι δυνατόν να επιλυθεί με σύνεση. Λαϊκιστές και φασίστες εκβιάζουν τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις με έναν τρόπο που, δυστυχώς, φαίνεται να αποδίδει.

ΚΝΦ: Ένα ακόμα ευρωπαϊκό αγαθό που προωθεί η Χάρτα 2020 είναι η Ευρωπαϊκή Υπηκοότητα. Όμως τι θα σημαίνει μια τέτοια έννοια απέναντι στους μη ευρωπαίους που βρίσκονται ή θα βρεθούν σε ευρωπαϊκό έδαφος; Πώς η πολιτική έννοια των ευρωπαίων μπορεί να ενσωματώσει και τους πολίτες και τους διαμένοντες; Ποιοι αποτελούν εν τέλει το «εμείς» στη φράση «εμείς οι πολίτες της Ευρώπης»;
ΕΜ: Εδώ και πολύ καιρό υποστηρίζω ότι η ιδέα της ανάδειξης μιας νέου τύπου μετα-εθνικής ομοσπονδιακής ένωσης θα συμπεριελάμβανε διαφορετικούς κανόνες για την απόδοση της υπηκοότητας. Υποστηρίζω επίσης την ιδέα ότι η ευρωπαϊκή έννοια του υπηκόου μπορεί να είναι ευρύτερη από την έννοια που προκύπτει από την εξίσωση της υπηκοότητας με την εθνικότητα, περιορίζοντας όσο το δυνατόν περισσότερο την πολλαπλή υπηκοότητα και αποδίδοντας σε μόνιμους αλλοδαπούς διαμένοντας –που μπορεί να είναι εργάτες ή καλλιτέχνες που συνεισφέρουν στο κοινό καλό και φορολογούμενοι– περισσότερα από μια παθητική εκδοχή της υπηκοότητας. Συνεχίζω να υποστηρίζω την ιδέα ότι ο «ευρωπαϊκός λαός», με την ουσιαστική έννοια του όρου, συναποτελείται από όλους τους κατοίκους, ίσως με κάποιους κανόνες προσαρμογής.

ΚΝΦ: «Η Ευρώπη στην πραγματικότητα δεν έχει σύνορα, είναι μάλλον η ίδια μια σύνθετη μεθόριος: την ίδια στιγμή μία και πολλές, ακίνητη και κινούμενη, εσωτερική και εξωτερική, η Ευρώπη είναι μια παραμεθόριος. Δεν είναι ένας τόπος όπου τα σύνορα υπάρχουν το ένα δίπλα στο άλλο, αλλά το ένα πάνω από το άλλο, δίχως να είναι ικανά το ένα να ενσωματώσει το άλλο», γράφαμε το 2015. Έχεις περιγράψει την παρούσα κατάσταση ως μια «εκατόμβη της Μεσογείου με διαστάσεις γενοκτονίας, που συμβαίνει όχι σε ένα περίκλειστο έδαφος, αλλά σε μια παραμεθόριο μεταξύ κρατών». Πιστεύετε ακόμα ότι αυτό που διαπράττουμε αυτή τη στιγμή στη Μεσόγειο είναι μια πραγματική γενοκτονία;
ΕΜ: Ήταν ένας οξύς όρος που χρησιμοποίησα για να προκαλέσω την αντίδραση των αναγνωστών. Έχει όμως ενδιαφέρον ότι το Μόνιμο Δικαστήριο των Λαών, που συνήλθε στο Παρίσι τον Ιανουάριο του 2018, χρησιμοποίησε την έκφραση «εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας», ο οποίος είναι ευκολότερο να υποστηριχθεί με δικονομικούς όρους. Η αιτιολόγησή μου είναι επί της ουσίας ότι οι πρόσφυγες και οι μετανάστες, που είναι περιπλανόμενοι ή περιδιαβαίνοντες σε διεθνή χώρο (και ιδιαίτερα στη θάλασσα) δεν είναι απλώς άτομα, είναι «ένα κινούμενο τμήμα ανθρωπότητας». Είναι αυτό το τμήμα που οι κυβερνήσεις επιχειρούν παθητικά ή ενεργητικά να εξαλείψουν.

ΚΝΦ: Έχεις επισημάνει ότι χρειάζεται να προχωρήσουμε πέρα από την προσφυγική κατηγοριοποίηση και ότι δεν πρέπει να χρησιμοποιούμε τις λέξεις «πρόσφυγας» ή «μετανάστης», διότι είναι διχαστικές και διαχωριστικές. Πρέπει, αντ’ αυτών να χρησιμοποιούμε, όπως πρότεινες, τις λέξεις «περιδιαβαίνων» ή «εξόριστος» για αυτούς που περιέγραψες ως «κινούμενο τμήμα ανθρωπότητας»; Και αν ναι, γιατί;
ΕΜ: Συμφωνώ με τον Ετιέν Τασίν ότι αυτή είναι μια κατάσταση όπου η κατά Χάνα Άρεντ έννοια του «δικαιώματος να έχεις δικαιώματα» χρειάζεται να δικαιωθεί αλλά και να διευρυνθεί, διότι στην αρχική της σύλληψη ήταν σε μεγάλο βαθμό συναρτημένη στην ιδέα ότι η βασική πολιτική κοινότητα, όπου τέτοια δικαιώματα αποδίδονται, είναι η εθνική κοινότητα. Ωστόσο, η κριτική της για μια καθαρά ηθική αντίληψη των ανθρώπινων δικαιωμάτων, ως προϊόν της αποσύνθεσης του κλασικού έθνους – κράτους, οδηγεί λογικά στο ερώτημα, όπως οδηγείται και ο Τασίν στο έργο του, τι είδους διεθνιστική κοινότητα μπορεί να γίνει αντιληπτή στην οποία οι «εξόριστοι» δεν είναι θύματα αλλά αναγνωρίζονται ως πολιτικά υποκείμενα;
Αντίστοιχα, ο Καντ βλέπει μόνο άτομα και απομονώνει το ζήτημα της «επίσκεψης» (δηλαδή της εισόδου σε ξένο έδαφος) από το ζήτημα της «εγκατάστασης» ή της «διαμονής», εν μέρει διότι αντιτίθεται στην αποικιοκρατία αλλά και γιατί θεωρεί το εμπόριο ως βασική μορφή κυκλοφορίας. Ωστόσο, η αρχή του να μην αντιμετωπίζονται οι αλλοδαποί –και εν γένει οι ξένοι– ως εχθροί έχει πολύ μεγαλύτερο φάσμα και εύρος εφαρμογής, όταν αποσύρουμε αυτούς τους περιορισμούς. Και πρέπει να το κάνουμε διότι η μεταμόρφωση του ξένου σε εχθρό πήρε θεσμική μορφή στην πράξη στην Ευρώπη –και αλλού όπως στις ΗΠΑ του Τραμπ, στην Αυστραλία. Σε τέτοιο βαθμό, ώστε να μην έχουμε μέση επιλογή: ή φιλοξενία ή εχθρότητα (διάφοροι τρόποι εξάλειψης). Αυτή είναι η επιλογή που έχουμε μπροστά μας, το πρόβλημά μας για τα χρόνια, ίσως και τις δεκαετίες, που έρχονται.

* Η Κατερίνα Ντι Φάτζιο είναι συνιδρύτρια του Agora Europe, μαζί με την Νάντια Ουρμπινάτι και τον Ετιέν Μπαλιμπάρ. Ολοκλήρωσε το διδακτορικό της στη Φαινομενολογία του πολιτικού χώρου, στο Paris 1 Panthéon-Sorbonne University και κάνει μεταδιδακτορικό στο Studio Europa του Πανεπιστημίου του Μάαστριχτ, στη γενεαλογία του καθεστώτος του πρόσφυγα.
Η συζήτηση δημοσιεύτηκε στο Open Democracy.

Πηγή: Η Εποχή

Αναδημοσίευση από το https://commonality.gr

Η νίκη των Κίτρινων Γιλέκων

Μέχρι να καταλάβει ο αριστερός κοινωνιολόγος τι συνέβαινε, τι είχε μπροστά του εκείνη τη στιγμή, μέχρι να μπορέσει να αρθρώσει τα πρώτα σωστά ερωτήματα, να τα βάλει σε μια σειρά που λέμε και να τα κουβεντιάσει, να τα αναλύσει, τα Κίτρινα Γιλέκα είχαν ήδη επινοήσει και επιβάλει το δικό τους παράδειγμα ακηδεμόνευτου (ανεξέλεγκτου) κοινωνικού αγώνα, είχαν καταφέρει να τρομάξουν στ’ αλήθεια την άρχουσα τάξη της Γαλλίας και να την αναγκάσουν σε μια άνευ προηγουμένου απτή υποχώρηση – τουλάχιστον στα χρονικά της Ευρωζώνης.
 
 
                                                 Πηγή: « Gilets jaunes », M5S italien : quelles différences, quelles ressemblances ? (Le Monde)
 

– Δηλαδή πιστεύετε ότι τα Κίτρινα Γιλέκα έχουν δίκιο;
– Τα Κίτρινα Γιλέκα είναι ο λαός. Και λαός δεν έχει
ούτε δίκιο ούτε άδικο. Ο λαός αποφασίζει.

Βενσάν Κασέλ, σε βραδινό τοκ σόου.

Τη στιγμή που πολεμάς, δεν πολεμάς επειδή έχεις δίκιο. Πολεμάς για να νικήσεις.
Μισέλ Φουκώ, 1971.

Τα Κίτρινα Γιλέκα νίκησαν. Δεν χρειάζεται να το κουράζουμε άλλο. Αυτό ήταν. Ένα καθαρό κίνημα νίκης, πάνω απ’ όλα. Ούτε καν «κίνημα», στην ουσία. Μια κίνηση νίκης. Ένα ρουά ματ. Μέχρι να καταλάβει ο αριστερός κοινωνιολόγος τι συνέβαινε, τι είχε μπροστά του εκείνη τη στιγμή, μέχρι να μπορέσει να αρθρώσει τα πρώτα σωστά ερωτήματα, να τα βάλει σε μια σειρά που λέμε και να τα κουβεντιάσει, να τα αναλύσει, τα Κίτρινα Γιλέκα είχαν ήδη επινοήσει και επιβάλει το δικό τους παράδειγμα ακηδεμόνευτου (ανεξέλεγκτου) κοινωνικού αγώνα, είχαν καταφέρει να τρομάξουν στ’ αλήθεια την άρχουσα τάξη της Γαλλίας και να την αναγκάσουν σε μια άνευ προηγουμένου απτή υποχώρηση – τουλάχιστον στα χρονικά της Ευρωζώνης. Ο wannabe αρσενικός Θάτσερ συν τη γοητεία, ο φτάνει-πια-με-τους-οπισθοδρομικούς-Γαλάτες και ο θα-τα-βάλω-με-όλους-και-θα-νικήσω, καταγράφεται έτσι ως ο πρώτος ευρωπαίος ηγέτης επί εποχής δόγματος Λιτότητας που τελικά κάνει πίσω, έστω και λίγο, που αποσύρει άδικο φόρο και που επιστρέφει (κάποια) λεφτά στους από κάτω. Και αυτό, όχι μετά από υπόδειξη της Φρανκφούρτης αλλά επειδή τον εξώθησε με τον πιο άμεσο και απειλητικό τρόπο ο ίδιος του ο λαός. Ποιος λαός όμως; Τι «λαός»;

Δεν πρέπει εδώ να το βαρύνουμε το πράγμα με επιστημολογίες, τι σημαίνει λαός, το Υποκείμενο, κ.λπ. Λίγη γεωγραφία μόνο, και λίγη ιστορία. Το κίνημα των γιλέκων ξεκινάει από τη γαλλική επαρχία. Συγκεκριμένα από τα επαρχιακά δίκτυα, εφόσον ο επίμαχος φόρος στα καύσιμα πλήττει καταρχήν όσους δεν μπορούν να μην χρησιμοποιήσουν αμάξι, στη μετακίνηση και στην εργασία τους. Ξεκινάει λοιπόν από τη λεγόμενη «βαθιά Γαλλία» (έκφραση που δεν σχετίζεται με την έννοια του βαθέος κράτους – κάθε άλλο: αναφέρεται ακριβώς στα μέρη εκείνα και στις επικράτειες που το υπερσυγκεντρωτικό γαλλικό κράτος δυσκολεύεται ιστορικά να εκσυγχρονίσει, να κανονικοποιήσει) μπλοκάροντας οδικούς κόμβους αρχικά και σύντομα και διυλιστήρια, για να εξαπλωθεί ήδη από την πρώτη εβδομάδα στα αστικά κέντρα κατορθώνοντας να συγκεράσει και να εκφράσει όλες τις τρέχουσες κοινωνικές διαμαρτυρίες. Διαμαρτυρίες που σχετίζονται μεν με τη φτώχεια, αλλά που βρίσκούν τη μαγική τους στιγμή, τον καίριο κοινό τους παρανομαστή στην πράξη του ντυσίματος στα κίτρινα. Ξέρω ότι πολλοί αριστεροί φίλοι μου συγχύστηκαν μ’ αυτήν την κακογουστιά, ότι θα είχαν προτιμήσει ένα κίνημα με κόκκινα γαρύφαλλα στο πέτο, κατά προτίμηση και με τραγιάσκες τύπου gavroche λίγο λοξοβαλμένες στο μέτωπο, ένα κίνημα ιδεολογικά καθαρό, αψεγάδιαστο, πειθαρχημένο, δασκαλεμένο, έτοιμο για χρήση, ετοιμοπαράδοτο κατ’ οίκον ίσως μαζί με μια πίτσα ζαμπόν μανιτάρια κι ένα Gauloises άφιλτρο παρακαλώ, μόνο που εδώ οι κοινωνικά αποκλεισμένοι προτίμησαν τη σημειολογία της κοινωνικής ορατότητας (αυτό που τους λείπει δηλαδή) και όχι αυτήν του χυδαίου πολιτικού καμουφλάζ. Ναι. Και έδωσαν τη μάχη, έτσι, μόνοι τους. Με ένα φωσφοριζέ γιλέκο του ενός ευρώ περασμένο στην πλάτη και την απελπισία τους ανά χείρας.

Μέσα σε τέσσερις εβδομάδες εντατικής κινητοποίησης, συχνά βίαιης, συχνά ηρωικής, το κίνημα αυτό υπερκέρασε το κόρτε της άκρας Δεξιάς, το βλακώδες μούδιασμα της Αριστεράς, την κατασυκοφάντηση των ΜΜΕ και την πρωτοφανή βία του κράτους, για να γραφτεί ετσιθελικά στους μεγάλους εξεγερσιακούς κύκλους της γαλλικής ιστορίας – με τον δικό του, άσχημο γραφικό χαρακτήρα. Από το 1789 μέχρι σήμερα, δεν υπάρχει ούτε μία γενιά Γάλλων που να μην γνώρισε κάποια πολύ σοβαρή κοινωνική εξέγερση. Σ’ όλη τη διάρκεια του 19ου αιώνα και μέχρι τον Μάη του 68, οι κύκλοι αυτοί ήταν περίπου τριακονταετείς. Μία πλήρης πολιτική περιστροφή γύρω από το βαθύτερο Είναι κάθε εποχής. Από το ’80 και μετά οι κύκλοι γίνονται μικρότεροι, ο χρόνος συμπιέζεται κι η Ιστορία καλπάζει. 1995, 2006, 2018… Τα Κίτρινα Γιλέκα έφτιαξαν μόνα τους τη στιγμή τους, την κατασκεύασαν, και νίκησαν ολοκληρωτικά – όχι επειδή απέσπασαν 100 ευρώ ή επειδή ο Μακρόν πήρε πίσω τον φόρο, αλλά γιατί επέτρεψαν σε μικρούς ανθρώπους, τσαλαπατημένους, να ξανασηκωθούν όρθιοι και να πουν «εγώ είμαι ο Λαός, αυτός είναι ο ορισμός μου, αυτός Είμαι», φτιάχνοντας ένα νέο αξιοζήλευτο υπόδειγμα κοινωνικής πάλης, διακριτό, αγενές, ορατό από όλους μέσα στην πηχτή ομίχλη της ευρωπαϊκής πολιτικής καταχνιάς.

Μάκης Μαλαφέκας

Πηγή: https://marginalia.gr 

Το βιογραφικό του νέου αρχιεπισκόπου Αμερικής

Ο Μητροπολίτης Προύσης Ελπιδοφόρος, μέλος της Ιεράς Συνόδου του Πατριαρχείου και καθηγούμενος της Ι. Μονής Αγίας Τριάδας της Χάλκης, εξελέγη, από την Αγία και Μεγάλη Ιερά Σύνόδο στο Φανάρι νέος Αρχιεπίσκοπος Αμερικής.

Μόλις στα 52 του χρόνια ο Μητροπολίτης Προύσης Ελπιδοφόρος είναι από τους πιο δραστήριους Μητροπολίτες του Φαναρίου και στενός συνεργάτης του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου. Έχει ένα εντυπωσιακό βιογραφικό, ενώ όσοι τον γνωρίζουν επισημαίνουν ότι πρόκειται για ένα σπάνιο ιεράρχη που διακρίνεται για την καλοσύνη του και την αγάπη του προς το συνάνθρωπο.

Ο κ. Ελπιδόφορος γεννήθηκε στο Μακρυχώρι Κωνσταντινουπόλεως στις 28 Νοεμβρίου 1967, αποφοίτησε από τη Θεολογική Σχολή Θεσσαλονίκης το 1991.

Το 1993 ολοκλήρωσε τις μεταπτυχιακές του σπουδές στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Βόννης. Το έτος 1994 χειροτονήθηκε Διάκονος στον Πάνσεπετο Πατριαρχικό Ναό του Αγίου Γεωργίου στο Φανάρι. Εν συνεχεία, διορίσθηκε Κωδικογράφος της Ιεράς Συνόδου. Το επόμενο έτος 1995 διορίστηκε Υπογραμματέας Ιεράς Συνόδου.

Μεταξύ των ετών 1996-1997 φοίτησε στη Θεολογική Σχολή του Αγίου Ιωάννου του Δαμασκηνού στο Μπαλαμάντ του Λιβάνου, όπου βελτίωσε τη γνώση της αραβικής γλώσσας. Το έτος 2001 υπέβαλε διδακτορική διατριβή στη Θεολογική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης υπό τον τίτλο: «Η έναντι της Συνόδου της Χαλκηδόνος στάσις του Σεβήρου Αντιοχείας» και αναγορεύθηκε διδάκτωρ της Θεολογίας με βαθμό άριστα.

Το έτος 2004 προσκλήθηκε ως επισκέπτης καθηγητής στη Θεολογική Σχολή του Τιμίου Σταυρού Βοστώνης, όπου δίδαξε επί ένα εξάμηνο. Τον Μάρτιο του έτους 2005, κατόπιν προτάσεως του Οικουμενικού Πατριάρχη κ. Βαρθολομαίου προήχθη σε Αρχιγραμματέας της Ιεράς Συνόδου.

Το 2009 η Θεολογική Σχολή Θεσσαλονίκης τον εξέλεξε ομόφωνα ως Αναπληρωτή Καθηγητή της Συμβολικής και των Διορθοδόξων και Διαχριστιανικών Σχέσεων, ενώ υπέβαλλε, μεταξύ άλλων, δύο υφηγεσίες υπό τους τίτλους: «Ο θεσμός της Συνάξεως Ιεραρχών του Οικουμενικού Θρόνου (1951-2004)» και «Οι ενενήντα πέντε Θέσεις του Λουθήρου. Ιστορικοθεολογική θεώρηση - Κείμενο - Μετάφραση - Σχόλια». Από το 2011 υπηρετεί στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης ως αναπληρωτής καθηγητής, όπου διδάσκει Συμβολική, Διορθόδοξες και Διαχριστιανικές Σχέσεις.

Τον Μάρτιο του έτους 2011 εξελέγη εν ενεργεία Μητροπολίτης Προύσης, ενώ τον Αύγουστο του ίδιου έτους διορίσθηκε Ηγούμενος της εν Χάλκη Ιεράς Πατριαρχικής και Σταυροπηγιακής Μονής Αγίας Τριάδος.

Το 2018 στις εγκαταστάσεις της οποίας στεγάζεται η ιστορική Θεολογική Σχολή της Χάλκης, εκλέχτηκε ομόφωνα τακτικός καθηγητής από τους καθηγητές του Τμήματος Ποιμαντικής Θεολογίας της Θεολογικής Σχολής του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Για την ακαδημαϊκή εξέλιξη στην ανώτατη ακαδημαϊκή βαθμίδα του τακτικού καθηγητή, ο Μητροπολίτης κ. Ελπιδοφόρος μεταξύ άλλων, υπέβαλε προς κρίση και το γνωστό του πόνημα με τίτλο «Πρώτος άνευ ίσων (Primus sine paribus)», όπου υποστηρίζει ότι ο Οικουμενικός Πατριάρχης δεν είναι ίσος στην πράξη με τους άλλους προκαθημένους, αφού έχει έκτακτες διοικητικές ευθύνες που προέρχονται από την ιδιότητά του ως προέδρου των Πανορθόδοξων Σωμάτων.

Ο Ελπιδοφόρος συνέγραψε και ένα άλλο επίκαιρο βιβλίο με θέμα την Εκκλησία της Ουκρανίας σε τρεις γλώσσες: την Ελληνική, την Αγγλική και την Ουκρανική.

Η Αρχιγραμματεία της Αγίας και ιεράς Συνόδου εξέδωσε την επίσημη ανακοίνωση της πλήρωσης της Αρχιεπισκοπής Αμερικής. Το ανακοινωθέν έχει ως εξής:

ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΝ ΑΝΑΚΟΙΝΩΘΕΝ

Σήμερον, Σάββατον, 11ην Μαΐου 2019, ἡ Ἁγία καί Ἱερά Σύνοδος, συνεχίζουσα τάς ἐργασίας αὐτῆς, προέβη εἰς πλήρωσιν τῆς Ἱερᾶς Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀμερικῆς, χηρευσάσης μετά τήν οἰκειοθελῆ παραίτησιν τοῦ μέχρι τοῦδε ποιμενάρχου αὐτῆς Σεβ. Ἀρχιεπισκόπου Γέροντος Ἀμερικῆς κ. Δημητρίου.

Οὕτω, εἰσηγήσει, ἀδείᾳ καί προτροπῇ τῆς Α. Θ. Παναγιότητος, οἱ ἅγιοι συνοδικοί πάρεδροι κατελθόντες εἰς τόν Πάνσεπτον Πατριαρχικόν Ναόν, μετά τήν ἐπίκλησιν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ψήφους κανονικάς προβαλόμενοι ἐξελέξαντο παμφψηφεί Ἀρχιεπίσκοπον Ἀμερικῆς τόν Σεβ. Μητροπολίτην Προύσης κ. Ἐλπιδοφόρον, Ἡγούμενον τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ἁγίας Τριάδος Χάλκης καί Καθηγητήν τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Ἀριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.

Ἐκ τῆς Ἀρχιγραμματείας τῆς Ἁγίας καί Ἱερᾶς Συνόδου.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Αναδημοσίευση από την http://www.kathimerini.gr

Παραιτήθηκε ο αρχιεπίσκοπος Αμερικής Δημήτριος

                                Ο αρχιεπίσκοπος Αμερικής Δημήτριος EUROKINISSI/ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ ΝΕΑΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

Την παραίτησή του υπέβαλε ο αρχιεπίσκοπος Αμερικής Δημήτριος, σύμφωνα με ανακοίνωση που εξέδωσε το Οικουμενικό Πατριαρχείο στην Κωνσταντινούπολη.

Στο κείμενο που έδωσε στη δημοσιότητα η Αρχιγραμματείας της Ιεράς Συνόδου, ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος θα θέσει το ζήτημα της παραίτησης του κ. Δημητρίου την προσεχή Πέμπτη στην Ιερά Σύνοδο που πρόκειται να συνέλθει κατά την τακτική συνεδρίαση του τρέχοντος μήνα.

Προηγήθηκε συνάντηση του κ. Δημήτριου με τον κ. Βαρθολομαίο, κατά την οποία φαίνεται να υπήρξε και ενημέρωση του πρώτου προς τον δεύτερο, για τα θέματα που απασχολούν την αρχιεπισκοπή της Αμερικής. 

Το παρασκήνιο

Σύμφωνα με πληροφορίες, σημαντικό ζήτημα που ενδεχομένως διαδραμάτισε ρόλο στην παραίτηση του κ. Δημήτριου αποτέλεσαν οι καταγγελίες για κατάχρηση των κονδυλίων που είχαν συγκεντρωθεί προκειμένου να αναγερθεί ο ναός του Αγίου Δημητρίου κοντά στο «σημείο 0» της Νέας Υόρκης (δηλαδή εκεί που βρίσκονταν οι Δίδυμοι Πύργοι που καταστράφηκαν κατά την τρομοκρατική επίθεση της 11ης Σεπτεμβρίου του 2001).

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος είχε εδώ και πολλούς μήνες καλέσει τον αρχιεπίσκοπο Δημήτριο σε παραίτηση, με τον δεύτερο να υποστηρίζει ότι μπορεί να λύσει ο ίδιος τα προβλήματα στην αρχιεπισκοπή του. 

Όπως είχε γράψει η εφημερίδα της ομογένειας «Εθνικός Κήρυξ», ο Πατριάρχης δεν ήθελε να προχωρήσει σε μονομερή ενέργεια αποπομπής του αρχιεπισκόπου και ανέμενε να συναινέσει ο αρχιεπίσκοπος σε παραίτησή του. 

Σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες, οι δύο εκκλησιαστικοί ηγέτες είχαν συμφωνήσει από τον Νοέμβριο του 2018 στη Γενεύη, πως ο αρχιεπίσκοπος θα παραδώσει την παραίτησή του.

Ο «Εθνικός Κήρυξ» ανέφερε επίσης ότι ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος ενοχλήθηκε από την κίνηση του Αρχιεπισκόπου να μεταβεί στο Φανάρι (ζητώντας ενδεχομένως νέα παράταση της θητείας του, την τέταρτη κατά σειρά), καθώς η συμφωνία ήταν αμέσως μετά το Πάσχα να του στείλει την παραίτησή του.

Η ανακοίνωση

Το πλήρες κείμενο της ανακοίνωσης του Οικουμενικού Πατριαρχείου αναφέρει τα εξής:

«ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΝ

»Ἀνακοινωθέν

»Διά τοῦ παρόντος ἀνακοινοῦται ὅτι σήμερον, Σάββατον, 4ην Μαΐου 2019, ἡ Α.Θ.Παναγιότης ὁ Πατριάρχης ἐδέχθη εἰς ἀκρόασιν τόν Σεβ. Ἀρχιεπίσκοπον Γέροντα Ἀμερικῆς κ. Δημήτριον, ὁ ὁποῖος ἐνημέρωσεν Αὐτόν ἐπί διαφόρων θεμάτων τῆς κατ΄αὐτόν θεοσώστου Ἐπαρχίας.

»Ἐν συνεχείᾳ ἡ Α.Σεβασμιότης ὁ Ἀρχιεπίσκοπος ὑπέβαλε γραπτῶς τήν παραίτησίν του ἐκ τοῦ θρόνου τῆς ἥν ἐπί εἰκοσαετίαν θεοφιλῶς ἐποίμανεν Ἱερᾶς Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀμερικῆς, τήν ὁποίαν ὁ Πατριάρχης θά φέρῃ ἐνώπιον τῆς Ἁγίας καί Ἱερᾶς Συνόδου κατά τήν συνεδρίαν αὐτῆς τῆς προσεχοῦς Πέμπτης, 9ης Μαΐου.

»Ἐκ τῆς Ἀρχιγραμματείας τῆς Ἁγίας καί Ἱερᾶς Συνόδου»

Πηγή: https://www.efsyn.gr

Η Παναγία των Παρισίων

Η Παναγία των Παρισίων (Notre-Dame de Paris) είναι ο καθεδρικός ναός της γαλλικής πρωτεύουσας και η έδρα της Αρχιεπισκοπής των Παρισίων της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας. Είναι ένα από λαμπρότερα δείγματα της Γαλλικής Γοτθικής Αρχιτεκτονικής και ένα από τα δημοφιλέστερα αξιοθέατα της «Πόλης του Φωτός», με 12 εκατομμύρια επισκέπτες το 2018.

Ο ναός βρίσκεται στην νησίδα Ιλ ντε λα Σιτέ εντός του ποταμού Σηκουάνα. Στην ίδια θέση υπήρχαν παλαιότερα μια μικρή εκκλησία αφιερωμένη στην Παναγία και ένας καθεδρικός ναός αφιερωμένος στον Άγιο Στέφανο. Προϋπήρχε και των δύο, ένας ρωμαϊκός ναός αφιερωμένος στον Δία.

Η ιδέα για την ανέγερση ενός επιβλητικού χριστιανικού ναού στην καρδιά του μεσαιωνικού Παρισιού ανήκε στον αρχιεπίσκοπο Μορίς ντε Σιλί και ο θεμέλιος λίθος τέθηκε το 1163 από τον Πάπα Αλέξανδρο Γ'. Χρειάστηκαν περί τα εκατό χρόνια για την οριστική του αποπεράτωση του, το 1260.

Μεγάλο μέρος του κινητού διακόσμου και της μνημειακής γλυπτικής καταστράφηκε κατά την διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης, ενώ γλύτωσε από την κατεδάφιση χάρις στον Μέγα Ναπολέοντα, ο οποίος στέφθηκε αυτοκράτορας της Γαλλίας στο ναό το 1804.

Στα χρόνια της Τρίτης Γαλλικής Δημοκρατίας (1870-1940), η Παναγία των Παρισίων ήταν ο συνήθης ναός για τις κηδείες των Προέδρων της Γαλλίας. Στα μέσα του 19ου αιώνα, υπέστη εκτεταμένη ανακαίνιση από τον αρχιτέκτονα Εζέν Βιολέ-λε-Ντικ.

Η Παναγία των Παρισίων είναι το σκηνικό δράσης του ομώνυμου ιστορικού μυθιστορήματος του Βίκτωρος Ουγκώ, που εκτυλίσσεται του 1482 κατά την διάρκεια της βασιλείας του Λουδοβίκου ΙΑ', με πρωταγωνίστρια την τσιγγάνα Εσμεράλντα, την οποία διεκδικούν ερωτικά ο αρχιδιάκονος Φρολό, ο στρατιωτικός Φοίβος και ο καμπούρης κωδονοκρούστης Κουασιμόδος. Το βιβλίο εκδόθηκε στις 16 Μαρτίου1831, γνώρισε μεγάλη επιτυχία και βοήθηκε στην ανάδειξη του ναού ως ένα από τα δημοφιλέστερα αξιοθέατα του Παρισιού.

Στις 15 Απριλίου 2019, η Παναγία των Παρισίων υπέστη σημαντικές καταστροφές από πυρκαϊά που εκδηλώθηκε από άγνωστη, μέχρι στιγμής, αιτία.

Πηγή: https://www.sansimera.gr

 

Περισσότερα Άρθρα...

Εγγραφείτε προκειμένου να λαμβάνετε δωρεάν ειδοποιήσεις όταν έχουμε νεότερες πληροφορίες.