705 New Articles

Κυριότερα Κοινωνικά Νέα

Στήλη Ἅλατος ... Ἡ ἑορτὴ τῆς Σταυροπροσκυνήσεως

Κοινωνια

  Ὁ Ἐπίσκοπος Ὠλένης

  Α Θ Α Ν Α Σ Ι Ο Σ                      Κυριακή  4 Ἀπριλίου   2021 

 Στήλη Ἅλατος ...    

 

 

     Σήμερα Γ΄Κυριακή  τῶν Νηστειῶν, ἀγαπητοί μου ἀναγνῶστες, ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία σοφὰ προβάλλει τὴν ἑορτὴ τῆς Σταυροπροσκυνήσεως. Ἡ Σαρακοστὴ εἶναι ἡ σταύρωση τοῦ ἑαυτοῦ μας, δὲν μποροῦμε ὅμως νὰ σηκώσουμε τὸν σταυρό μας καὶ νὰ ἀκολουθήσουμε τὸ Χριστὸ, ἂν δὲν ἀτενίζουμε τὸ Σταυρὸ ποὺ Ἐκεῖνος σήκωσε γιὰ νὰ μᾶς σώσει. Ἔτσι ἡ Ἐκκλησία ὑψώνει σήμερα τὸν Σταυρὸ ἐνώπιον ὅλων μας, ὥστε ἀτενίζοντάς Τον νὰ θυμόμαστε ὅτι ὁ δικός Του Σταυρὸς σώζει καὶ δίνει νόημα στὸν δικό μας σταυρὸ, ἀλλὰ ταυτόχρονα καὶ τὴν δύναμη νὰ τὸν σηκώσουμε.

    Καλούμεθα, λοιπὸν, νὰ γίνουμε μαθητές Του καὶ νὰ ζήσουμε μὲ τὸν Ἰησοῦ καὶ ὄχι ἁπλῶς νὰ Τὸν ἀκολουθήσουμε ὡς ἁπλοὶ ὁπαδοί Του. Νὰ μιμηθοῦμε τὸν τρόπο ζωῆς Του. Αὐτὸ σημαίνει ὅτι ἡ ἐπιλογὴ μας πρέπει νὰ εἶναι συνειδητή· ὅτι δὲν γίναμε χριστιανοὶ προσβλέποντες στὴν κοινωνικὴ διασφάλιση, ὅτι δηλαδὴ ὁ Θεὸς εἶναι ὑποχρεωμένος νὰ μᾶς χαρίσει ὑγεία καὶ ὑλικὰ ἀγαθά. Αὐτὴ εἶναι μία καθαρὰ κοσμικὴ ἀντίληψη. Δὲν μπορεῖ, δηλαδή, ἡ ἀπόφαση καὶ ἡ πορεία μας νὰ εἶναι διαφορετικὲς ἀπὸ τὴν πορεία καὶ τὴν ἀπόφαση ποὺ πῆρε ὁ Κύριός μας νὰ ἐνδυθεῖ ἀπὸ ἄκρα ταπείνωση τὴν ἀνθρώπινη ἀδυναμία καὶ νὰ καταδεχθεῖ γιὰ τὸν ἑαυτὸ Του τὸν δρόμο τῶν Παθῶν καὶ τοῦ Σταυροῦ.

     Ἡ Μεγάλη Τεσσαρακοστὴ εἶναι μία περίοδος πνευματικῆς περι-συλλογῆς, κατὰ τὴν ὁποίαν καλούμεθα εἰς μίαν γενικὴν ἐσω-τερικὴν ἀνασύνταξι καὶ προετοιμασίαν, ἀποβλέποντες εἰς τὴν ψυχι-κὴν μας κάθαρσι, ὥστε μὲ ἐξαγνισμένη καρδιά νὰ συναντήσουμε τὸν Σωτῆρα μας Ἰησοῦν Χριστόν.

      Ἐπειδὴ ὅμως εἴμεθα ἄνθρωποι καὶ ἐνδέχεται νὰ ἀποκάμωμεν ἐκ τῆς ὁδοιπορίας καὶ νὰ λησμονήσωμεν τὸν κύριον σκοπὸν τῆς πο-ρείας αὐτῆς, ἡ Ἐκκλησία ἔρχεται νὰ προβάλῃ ἔμπροσθεν μας τὸν   Τίμιον Σταυρόν, καὶ νὰ μᾶς ὑπομνήσῃ ὅτι ἡ σωτηρία τῆς ψυχῆς τοῦ καθενός μας,  εἶναι τὸ μεγάλο θέμα, ὁ μεγάλος σκοπὸς τῆς Τεσσα-ρακοστῆς, τῆς Μεγάλης Παρασκευῆς, καὶ τῆς πρωΐας τῆς Ἀναστάσεως.

       Ὁ Σταυρὸς φανερώνει τὴν σταύρωσιν τοῦ Χριστοῦ· σημαίνει τὸ μυστηριῶδες εἰς τὸν Γολγοθᾶν πάθος τοῦ Θεανθρώπου, τὸ ἀκατά-ληπτον μυστήριον τῆς ἐνανθρωπήσεως τοῦ Χριστοῦ καὶ τῆς ἀπο-λυτρώσεως τῆς Ἀνθρωπότητος. «Σταυρὸς, - ἔλεγεν ὁ ἱερὸς Χρυσό-στομος- σταυρὸς ξύλον εἰς οὐρανοὺς ἀνάγον καὶ ὑψηλοὺς ἐργαζό-μενον». Καὶ : «σταυρὸς ἀπὸ τοῦ βυθοῦ τῆς κακίας ἀνασπάσας, εἰς αὐτὴν τὴν κορυφὴν τῆς ἀρετῆς ἀνήγαγε» (Migne 56, 313).

    Ὁ ἄνθρωπος πρὸ τοῦ σταυροῦ γίνεται ὑψηλὸς κατὰ τὴν ἀντίλη-ψιν καί κατὰ τὰ φρονήματα. Ὡπλισμένος μὲ τὰ ὅπλα τοῦ σταυροῦ καὶ ἐφωδιασμένος μὲ τὰ ἄϋλα πτερὰ τῆς ἀνωτέρας ἀνθρώπινης δύ-ναμης, φθάνει εὶς τά ἰλιγγιώδη ὕψη τῆς χριστιανικῆς ἀρετῆς. Φθά-νει ἐκεῖ ὅπου εὑρέθει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, ὅταν ἔλεγε «Χριστῷ συνεσταύρωμαι ζῶ. δὲ οὐκέτι ἐγώ, ζῇ δὲ ἐν ἐμοὶ Χριστός»(Γαλ.Β΄,20).      Ὁ Σταυρὸς ἔχει καὶ τήν ἔννοιαν τῆς καταπολέμησης, τῆς ἐκμηδένησης τῶν παθῶν μας. Διά τοῦ Σταυροῦ ἐπιτυγχάνεται ἡ ἀποβολή, ἡ ἐκρίζωση κάθε αἰσθήματος, σκέψης, διάθεσης ποὺ δὲν συμφωνεῖ μὲ τὰ ἰδανικὰ τοῦ Χριστοῦ. Ὅ,τι δὲν συμβιβάζεται μὲ τὸ πνεῦμα τοῦ Χριστοῦ, πρέπει νὰ τὸ ἀποτινάξωμε, νὰ τὸ ἀπομακρύνωμε ἀπὸ τὸν ἔσω ἄνθρωπον. Ἡ ἐκρίζωση τῶν ἐλαττω-μάτων καὶ τῶν παθῶν μας προϋποθέτει ὅμως μάχες καὶ πολέμους ἐσωτερικούς. Σταυρὸς λοιπὸν  εἶναι καὶ ἡ ἀνάγλυφος παράστασις τῶν θλίψεων καὶ τῶν διωγμῶν τοῦ Χριστοῦ καὶ τῶν χριστιανῶν, διότι       « Χριστὸς ἔπαθεν ὑπὲρ ὑμῶν, γράφει ὁ Ἀπόστολος Πέτρος, ὑμῖν ὑπολιμπάνων ὑπογραμμὸν ἵνα ἐπακολουθήσητε τοῖς ἴχνεσιν αὐτοῦ» (Α΄Πέτρου Β΄, 21).

   Ἐάν ὁ πόνος εἶναι μία σκληρή πραγματικότης,ἐάν ἕκαστος ἐξ ἡμῶν αἴρη τόν σταυρόν του καί ἀναβαίνει τόν Γολγοθᾶ του, μή λησμονοῦμε, ὅτι ὄπισθεν τοῦ Σταυροῦ διαφαίνεται ὁ κενός Τάφος, αἰώνιον σύμβολον τῆς Ἀναστάσεως. Ὄπισθεν τοῦ ζοφεροῦ Γολγο-θᾶ αἴρεται λαμπρόν καί δεδοξασμένον τό ὄρος τῶν Ἐλαιῶν, σύμβο-λον καί τοῦτο τῆς χαρᾶς, ἡ ὁποία ἀναμένει ἐκείνους οἱ ὁποῖοι γνω-ρίζουν νά φέρουν μέ ὑπομονή καί μέ πίστι τίς θλίψεις καί τίς στενοχώριες τοῦ Βίου.

   Αὐτόν τόν Σταυρόν τοῦ Κυρίου καλούμεθα νά σηκώσουμε ἐπάξια καί αὐτόν σηκώνοντας νά ἀκολουθήσουμε μέ πίστη τόν Θεάνθρωπον Κύριον, διότι μόνον: τότε θά ἀπολαύσουμε τά βραβεῖα καί τά οὐράνια στεφάνια, πού ἑτοίμασε ὁ Θεός γιά τούς ἀγαπώντας Αὐτόν. ΑΜΗΝ.

Πηγή εικόνας: http://anavaseis.blogspot.com/2011/03/27.html 

Διεκομίσθη εσπευσμένα - Σε κρίσιμη κατάσταση νοσηλεύεται ο εφοπλιστής Γιάννης Αγγελικούσης

Κοινωνια

Σε κρίσιμη κατάσταση σε ιδιωτικό νοσοκομείο της Αθήνας νοσηλεύεται από χθες, Σάββατο 20 Μαρτίου, ο εφοπλιστής Γιάννης Αγγελικούσης.

Σύμφωνα με πληροφορίες, ο Έλληνας εφοπλιστής, ηλικίας 73 ετών, ένιωσε το βράδυ της Παρασκευής αδιαθεσία, ενώ το πρωί του Σαββάτου υπέστη λιποθυμικό επεισόδιο. Ο Γιάννης Αγγελικούσης μεταφέρθηκε χωρίς τις αισθήσεις του στο νοσοκομείο και αμέσως μπήκε σε καταστολή.

Πηγή, περισσότερα στα https://www.tanea.gr/2021/03/21/greece/se-idiotiko-nosokomeio-nosileyetai-o-efoplistis-giannis-aggelikousis/ 

Στήλη Ἅλατος ... Ἡ Κυριακή τῆς Ὀρθοδοξίας

Κοινωνια

  Ὁ Ἐπίσκοπος Ὠλένης

  Α Θ Α Ν Α Σ Ι Ο Σ                      Κυριακή  21  Mαρτίου   2021 

 Στήλη Ἅλατος ...    

 

 

        Σήμερα  Κυριακή τῆς Ὀρθοδοξίας, ἀγαπητοί μου ἀναγνῶστες, ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία ἑορτάζει τήν νίκη της κατά τῆς αἵρεσης τῆς εἰκονομαχίας.Σέ μία ἐποχή ὅπου πάμπολλοι παραμορφωτικοί φακοί ὑπάρχουν, πού διαστρεβλώνουν τήν ἀλήθεια. Ἡ Κυριακή τῆς ᾽Ορθοδοξίας, γιά μία ἀκόμη φορά, ἔρχεται μέ τήν ἀνάμνηση τῆς ἀναστήλωσης τῶν Ἱερῶν Εἰκόνων νά μᾶς ὑπενθυμίσει τήν παρουσία τοῦ Θεοῦ στήν ζωή μας μέ τήν κατά σάρκα Γέννησί Του.

    Σήμερα, αὐτό πού τιμᾶται, εἶναι ὁ ἴδιος ὁ ἄνθρωπος, στήν ὁλότητά του ὡς ψυχή καί ὡς σῶμα, ὡς κάτι τό ἄϋλο ἀλλά καί κάτι τό ὑλικό, ὡς κάτι τό ἀόρατο, ἀλλά καί ὡς κάτι τό ὁρατό. Σήμερα ὁ ἄνθρωπος, τόν ὁποῖο τόσο βάναυσα ὁ ὑλικός πολιτισμός ὑποβίβασε σέ ἀπρόσωπη ὀντότητα καί τόν μετέβαλε σέ ὕπαρξη χωρίς ὄνομα, χωρίς ἀξία καί χωρίς σημασία, ἀποκαθίσταται.

   Οἱ εἰκονομάχοι ἀπηγόρευαν τήν ἀπεικόνιση τοῦ Χριστοῦ ὡς ὑποτιμητική γιά τήν θεότητά Του, ἀποδομοῦσαν κατ’ οὐσίαν τό θεμελιωδέστερο στοιχεῖο τοῦ σχεδίου τῆς θείας οἰκονομίας.Ἔτσι ἐπεχείρησαν νά ἐπιβάλουν ἕνα τύπο πνευματικῆς ζωῆς, πού ἀπεχθάνεται τό σῶμα καί θεωρεῖ τήν ὑλικότητα παντελῶς ξένη πρός τό πνεῦμα.

    Ἡ εἰκονομαχία, μέ τήν ἄρνηση τῆς δυνατότητας ἐξεικονισμοῦ τοῦ Κυρίου καί τῶν Ἁγίων, διότι τάχα ἔτσι ὑπῆρχε ἐκτροπή πρός τήν εἰδωλολατρία, ἀρνεῖτο τό πιό καίριο στοιχεῖο τῆς ἐν Χριστῷ ἀποκάλυψης, δηλαδή ὅτι ὁ Θεός ἔγινε ἄνθρωπος εἰς τό  πρόσωπον τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ἡ ἄρνηση αὐτή σήμαινε ταυτοχρόνως καί τήν μή ἀποδοχή τῆς σωτηρίας τοῦ ἀνθρώπου ἀπό τόν σαρκωθέντα προαιώνιον Λόγον τοῦ Θεοῦ. Πάνω σ᾽ αὐτήν τήν πραγματικότητα κρίθηκε ἀπαρχῆς ἡ ἀλήθεια τῆς πίστεως ἀπό τήν αἵρεση, ὅπως τό διατύπωσε ἀνάγλυφα ὁ Ἅγιος ᾽Ιωάννης ὁ Θεολόγος: «Πᾶν πνεῦμα ὅ ὁμολογεῖ Ιησοῦν Χριστόν ἐν σαρκί ἐληλυθότα, ἐκ τοῦ Θεοῦ ἐστι∙καί πᾶν πνεῦμα ὅ μή ὁμολογεῖ τόν Ιησοῦν Χριστόν ἐν σαρκί ἐληλυθότα, ἐκ τοῦ Θεοῦ οὐκ ἔστι»(Α΄Ἰωάννου Δ, 2-3).Ἡ νίκη, λοιπόν, τῆς ᾽Εκκλησίας μέ τήν ἀποκατάσταση τῶν εἰκόνων ἦταν ἡ διακήρυξη, γιά μία ἀκόμη φορά, ὅτι «ὁ Λόγος σάρξ ἐγένετο καί ἐσκήνωσεν ἐν ἡμῖν» (᾽Ιωάν. 1, 14).

    Ἔτσι ἡ ὕπαρξη τῶν εἰκόνων στήν ᾽Εκκλησία μας λειτουργεῖ ἀφ’ἑνός ὡς ἕνα εἶδος ἐποπτικοῦ Συμβόλου τῆς Πίστεως, ἀφ’ἑτέρου ὡς διαρκής προτροπή γιά τόν ὀρθό προσανατολισμό τοῦ πιστοῦ, νά βλέπει ὅτι ὁ Χριστός εἶναι ὁ σκοπός τῆς ζωῆς του. Οἱ εἰκόνες, δηλαδή, στήν ᾽Εκκλησία δέν ὑπάρχουν γιά λόγους αἰσθητικῆς, ἀλλά ἀποτελοῦν τήν αἰσθητοποίηση τῆς πίστεως καί παραπέμπουν σέ ὅ,τι συνιστᾶ αὐτοσυνειδησία τῆς ᾽Εκκλησίας.

   Κριτήριο, λοιπόν, στήν Ὀρθοδοξία εἶναι ὅ,τι κρατάει ζωντανή τή σχέση τοῦ πιστοῦ μέ τόν Χριστό, κι’αὐτό τό κριτήριο λειτούργησε καί στόν ἀγῶνα γιά τίς εἰκόνες. Ἡ σχέση μέ τόν Χριστό ἀποτελεῖ τόν θησαυρό τῆς πίστεως, γι᾽ αὐτό καί κάθε τί ἄλλο ὑποβαθμίζεται ἤ ἀπορρίπτεται ὡς ἀνάξιο λόγου. Ὁ Ἀπόστολος Παύλος διεκήρυξε ὅτι «ἡγοῦμαι πάντα σκύβαλα εἶναι, ἵνα Χριστόν κερδήσω» (Φιλ.Γ, 8). ᾽Από τήν ἄποψη αὐτή, καταλαβαίνουμε ὅτι στήν πίστη μας δέν βρῆκαν καθόλου χῶρο νά παγιωθοῦν οἱ ὅποιες τάσεις παρουσιάστηκαν ἰδεολογοποιήσεως τῆς Ὀρθοδοξίας ἤ κατανόησής της μέ τρόπο φανατικό καί ζηλωτικό. Διότι καί ἡ ἰδεολογία καί ὁ φανατισμός καί ὁ ζηλωτισμός διαγράφουν ἐντελῶς καί διά μιᾶς τή ζωντα-νή σχέση μέ τόν Κύριο,διότι ὁ Θεός εἶναι ἀγάπη (Α´ ᾽Ιωάν. 4, 16).

    Αὐτό ἀκριβῶς προβάλλει πάνω ἀπό ὅλα ἡ Κυριακή τῆς Ὀρθοδοξίας μέ τήν ἀναστήλωση τῶν εἰκόνων, γεγονός πού συνιστᾶ καί τήν πρόκληση γιά νά μετρήσουμε καί τίς δικές μας ὀρθόδοξες ἀντοχές. Αὐθεντικός ἑαυτός  δέν εἶναι ἄλλος ἀπό τήν ἀποκαταστημένη εἰκόνα τοῦ Θεοῦ μέσα μας, ἡ ὁποία λειτουργεῖ σωστά, ὅταν πορεύεται πάνω στίς ράγες τῆς ἀγάπης. Ἡ Κυριακή τῆς Ὀρθοδοξίας ἑορτάζεται ὅταν μᾶς βρίσκει νά ζοῦμε ὡς ὁ Χριστός ἐπί τῆς γῆς, ἔχοντας ὡς γνώρισμά μας τήν ἀγάπη ᾽Εκείνου πρός τόν Θεό καί πρός τόν συνάνθρωπο. Ἡ ὕπαρξη τῆς ἀγάπης  εἶναι αὐτή πού ἀποκαλύπτει τόν βαθμό τῆς ὀρθοδοξίας μας. Πατᾶμε στέρεα πάνω στήν ἀλήθεια τῆς παράδοσης τοῦ Χριστοῦ καί τῶν Ἀποστόλων καί φανερώνουμε τό στέρεο αὐτό πάτημά μας μέ τό βίωμα τῆς ἀγάπης μας, ἔτσι ἀλήθεια καί ἀγάπη συνυπάρχουν στήν πορεία τῆς ᾽Εκκλησίας μας.

     Καλούμεθα νά παραμείνουμε μέσα στόν ὀρθόδοξο χῶρο τῆς Ἐκκλησίας , νά ἀναστηλώσουμε τήν εἰκόνα τοῦ Θεοῦ μέσα μας, διά νά ὁδηγηθοῦμε ἀπό τήν ἐπίγεια Ἐκκλησία εἰς τήν ἐπουράνιο θριαμβεύουσα Ἐκκλησία.ΑΜΗΝ.

Πηγή εικόνας: https://www.pemptousia.gr/2021/03/i-kiriaki-tis-orthodoxias-4/ 

Στήλη Ἅλατος ... Ἡ Κυριακή τῆς Τυρινῆς - Ἡ ἐξορία τῶν Πρωτοπλάστων ἀπό τόν Παράδεισο

Κοινωνια

  Ὁ Ἐπίσκοπος Ὠλένης

  Α Θ Α Ν Α Σ Ι Ο Σ                      Κυριακή  14  Mαρτίου   2021 

 Στήλη Ἅλατος ...    

 

          Σήμερα Κυριακή τῆς Τυρινῆς, ἀγαπητοί μου ἀναγνῶστες, ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία μᾶς ὑπενθυμίζει τήν ἐξορία  τῶν Πρωτοπλάστων ἀπό τόν Παράδεισο.Αἰτία  εἶναι ἡ ἀμφισβήτηση  τῶν λόγων τοῦ Θεοῦ καί τῶν ὑποσχέσεών Του, ὅτι δηλαδή διά τῆς ὑπακοῆς των στήν ἐντολή τοῦ Θεοῦ νά μή φᾶνε ἀπό τό δένδρον τοῦ γιγνώσκειν καλό καί πονηρόν, θά παρέμεναν εἰς τόν Παράδεισον τῆς τρυφῆς καί θά ἀπελάμβαναν  τήν αἰώνια ζωή καί μακαριό-τητα. Ἀποτέλεσμα τῆς παρακοῆς των ἦτο νά γεμήση ἡ ζωή τους ἀπό ἀγκάθια καί τριβόλια καί νά γευθοῦν τήν φθορά καί τόν θάνατον.

   Διά νά ἀποφύγουμε  τίς συνέπειες τῆς παρακοῆς  τῶν Πρωτο-πλάστων, πρέπει νά ὑπακούουμε στίς ἐντολές τοῦ Θεοῦ καί νά ἐφαρμόζουμε τό θέλημά Του. Ὁ Χριστός μᾶς ὁμιλεῖ νά συγχωροῦμε τούς συνανθρώπους μας καί νά ἐκφράζουμε τήν ἀγάπη μας πρός αὐτούς, γιά νά τύχουμε  τῆς συγγνώμης ἀπό τόν Θεόν.

       Κρινόμεθα βάσει τῆς ἔμπρακτης ἐφαρμογῆς τῆς ἀγά­πης μας  ὡς μέλη τῆς ἀν­θρώπινης κοινωνίας. Ὁ Θεός δέν ἔπλασε ἄτομα, αὐτό­νομα καί ἀνεξάρτητα. Μᾶς ἔπλασε, γιά νά γίνουμε πρόσωπα καί κοινωνία προσώπων. Οἱ μεγαλύτε­ρες ἀρετές, ἄν μείνουν ἁπλῶς ἀτομικές, εἶναι μετοχές χωρίς ἀντίκρυσμα ἐνώπιον τοῦ Μεγάλου Κριτοῦ, διότι δέν βρῆκαν τήν πραγμάτωση τους μέσα στήν ἀν­θρώπινη κοινωνία. Ἔτσι λ.χ. ἡ γνώση εἶναι θεία εὐλογία, ὅταν ὅμως θηρεύεται γιά χάρη τοῦ συνανθρώπου, γιά τήν διακονία τοῦ πλησίον. Τό ἴδιο καί ἡ ἐγκράτεια καί ἡ εὐλάβεια καί ἡ νηστεία καί σύνολη ἡ ἄσκησή μας. Ἄν ὅλα αὐ­τά γίνονται γιά μία ἀτομική δικαίωση καί ὄχι ὡς δια­κονία τῶν ἀδελφῶν μας, τῶν πλησίον μας, μᾶς ἐλέγχει ἡ φωνή τοῦ Θεοῦ: «Ἔλεον θέλω καὶ οὐ θυσίαν» (Ματ. θ΄ 13).

    Ὁ κόσμος ἔχει μάθει νά ἐξαγοράζει τά πάντα, ἀκόμη καί τίς συνειδήσεις. Στό χῶρο ὅμως τῆς πίστε­ως δέν ἰσχύει ὁ νόμος αὐτός. Ἡ ἀτομική εὐσέβεια δέν μπορεῖ νά ἐξασφαλίσει θέση στήν βασιλεία τοῦ Θεοῦ, ἄν δέν γίνει πρῶτα ἐκκλησιαστική, ἄν δέν συνοδεύε­ται δηλαδή ἀπό τά ἔργα τῆς ἀγάπης. Ὁ στίβος τοῦ χριστιανοῦ εἶναι καί ἡ κοινωνία καί ὄχι μόνο τό «ταμιεῖον». Εἰς τό ταμιεῖον του καταφεύγει ὁ Χριστια­νός γιά τόν πνευματικό του ἀνεφοδιασμό. Ποτέ ὅμως δέν ἐξαντλεῖται ἡ πολιτεία του στό στενό χῶρο τῆς ἀ­τομικότητάς του. Ἄν ἡ πνευματικότητά μας εἶναι ὀρ­θή, θά ὁδηγεῖ σέ ἀνιδιοτελή ἀγάπη. Τό ἐπιχείρημα τῶν γλυκανάλατων χρι­στιανῶν τῆς ἀνευθυνότητας καί τοῦ «λάθε βιώσας» δέν ἔχει καμμιά δύναμη. Πρέπει, λοιπόν, νά συνοδεύεται καί ἀπό τό στίβο: «Πάλευσε γιά νά φτιάξεις τή χριστιανική κοινωνία». Διαφορετικά θά εἴμασθε κατά λάθος ἀνάμεσα σέ χριστια­νούς.

    Ὁ Θεός δέν εἶναι μόνο ἀ­γάπη, εἶναι καί ἀλήθεια (Ἰωάν. ιδ’ 6· Α’Ἰωάν.δ’ 8,δ΄16, ε’ 6) καί μάλιστα Αὐτοαλήθεια. Ὅποιος προδίδει τήν ἀλήθεια, προδίδει καί τήν ἀγάπη. Ἡ ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ «συγχαίρει  τῇ ἀληθείᾳ» (Α΄ Κορ. ιγ΄ 6).Δηλαδή ἡ ἀγάπη συνευδοκιμεῖ μέ τήν ἀλήθεια, δέν ὑπάρχει χωρίς αὐ­τήν. Νά λοιπόν πῶς καταξιώνεται ὁ ἀγώνας γιά τήν καθαρότητα τοῦ δόγμα-τος. Ὁ  ἀγώνας γιά τήν ἀγάπη  εἶναι ἡ μεγαλύτερη ἐκκλησιαστική διακονία. Εἶναι ἀγώνας πρώτιστα κοινωνικός, γιατί γίνεται χά­ριν τοῦ Λαοῦ τοῦ Θεοῦ, γιά νά μείνει ἀνεπηρέαστος ἀ­πό τήν πλάνη, πού εἶναι πραγματική αὐτοκτονία.

     Ὅποιος εἰλικρινά ἀσκεῖ τήν ἀγάπη «δέχεται» τόν Θεό, ἔστω καί ἄν τόν ἀγνοεῖ.Μόνο ἐκεῖ πού ὑπάρχει βάπτισμα καί «ἅγιο Πνεῦμα», εἶναι δυνατό νά ὑπάρξει «τελεία ἀγάπη», ἀγάπη χριστιανι­κή. Τό Εὐαγγέλιο λέγει καθαρά: «ὁ… μὴ πιστεύων ἤδη κέκριται, ὅτι μὴ πεπίστευκεν εἰς τὸ ὄνομα τοῦ μονογενοῦς υἱοῦ τοῦ Θεοῦ» (Ἰωαν.γ’ 18). Μετά τήν ἔνσαρκη δηλαδή οἰκονομία ἡ κρίση εἶ­ναι συνέπεια τῆς στάσης κάθε ἀνθρώπου ἔναντι τοῦ Χριστοῦ. Κριτήριο μένει ἡ ἀγάπη. Ἀγάπη ὅμως πού προϋποθέτει τήν εἰς Χριστόν πίστη. Γιατί αὐτή εἶναι ἡ μόνη ἀληθινή. Αὐτή μονάχα δικαιώνει και σώζει…Αὐτή μόνο μπορεῖ νά συγχωρεῖ καί νά ἑνώνει τούς ἀνθρώπους μεταξύ τους καί μέ τόν Θεόν.Ἔτσι ὁ Θεός μᾶς ἕλκει κοντά Του καί μᾶς καθιστᾶ Μέλη τῆς Ἐπουρανίου Βασιλεία Του.ΑΜΗΝ.

Προέλευση εικόνας: https://www.orthodoxianewsagency.gr

Στήλη Ἅλατος ... Ἡ Κυριακή τῶν Ἀπόκρεω. - Ἡ Δευτέρα παρουσία τοῦ Κυρίου

Κοινωνια

 Ὁ Ἐπίσκοπος Ὠλένης

  Α Θ Α Ν Α Σ Ι Ο Σ                      Κυριακή  7  Mαρτίου   2021 

 Στήλη Ἅλατος ...    

 

 

          Σήμερα Κυριακή τῶν Ἀπόκρεω, ἀγαπητοί μου ἀναγνῶστες, ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία μᾶς ὑπενθυμίζει τήν Δευτέρα παρουσία τοῦ Κυρίου, πού θά ἔλθει γιά νά κρίνει ζῶντας καί νεκρούς, θά παρουσιαθοῦμε ὅλοι ἐνώπιον αὐτοῦ τοῦ ἀδέκαστου Δικαστηρίου γιά νά ἀπολογηθοῦμε γιά τήν ἐπίγεια ζωή μας.

     Ὁ Κύριός μας πού ἐμφανίζεται ὡς ὁ Δίκαιος Κριτής, βάζει τίς προϋποθέσεις ἐκεῖνες πού καταξιώνουν τόν ἄνθρωπο νά εἰσέλθει στή Βασιλεία Του. Οἱ προϋποθέσεις αὐτές συνδέονται μέ τήν σχέση πού ἀναπτύσσει μέ τόν Θεό καί τόν συνάνθρωπό του σέ μία πορεία ἀνάβασής του στόν οὐρανό.

     Ἡ διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας μας, ὅπως γνωρίζουμε εἶναι τό Σῶμα τοῦ Χριστοῦ, δέν κινεῖται σέ ἔννοιες ἀφηρημένες καί θεω-ρητικές, ἀλλά ἀποκτᾶ πρακτικό νόημα καί περιεχόμενο στήν καθημερινή μας ζωή. Ὅλοι γνωρίζουμε ὅτι τήν περίοδο αὐτή βρισκό-μαστε σέ μία πορεία πού ἔχει ὡς κέντρο τήν ἄσκηση μέ σκοπό τήν ἀπόκτηση ἀρετῶν, κατά τρόπο πού ὁ ἄνθρωπος νά γίνεται χαριτωμένη ὕπαρξη. Αὐτή ἡ πορεία περνᾶ μέσα ἀπό τήν σύσταση τοῦ Κυρίου μας νά βλέπουμε τόν Ἴδιο στό πρόσωπο τῶν συνανθρώπων μας καί νά βιώνουμε τήν χαρά Του μέσα ἀπό τόν πλοῦτο τῆς μυστηριακῆς καί λειτουργικῆς ζωῆς τῆς Ἐκκλησίας μας.

    Μάλιστα, θά πρέπει νά ἔχουμε ὑπ’ ὄψιν ὅτι ὁ ἄνθρωπος μπορεῖ νά ἀγαπήσει πραγματικά τόν ἀδελφό του, μόνο ὅταν ἀντλεῖ ἀπό τήν μεγάλη πηγή τῆς Χάριτος πού προσφέρει ἡ Ἐκκλησία μας. Ἔξω ἀπό τή χαρά τῆς Ἁγίας μας Ἐκκλησίας ὁ ἄνθρωπος δέν βλέπει τόν συνάνθρωπό του ὡς ἀδελφό ἀλλά ὡς ἀνταγωνιστή πού τόν γεμίζει μέ ἀνασφάλειες καί καχυποψίες.

   Καλούμεθα σήμερα νά συνειδητοποιή­σουμε τρία πράγματα.
Πρῶτον, ὅτι Κριτής μας θά εἶναι ὁ Χριστός, ὡς Σωτήρ ἀλλά καί ὡς Κριτής. Ἄν τήν πρώτη φορά ἦλθε ταπεινός στή γῆ, «ἵνα σώσῃ τόν κόσμον», τώρα θά ἔλθει «ἐν τῇ δόξῃ αὐτοῦ», ἵνα κρίνη τόν κόσμον. Αὐτός πού ἔγινε γιά μᾶς «κατάρα» πάνω στόν Σταυρό, ἔχει κάθε δικαίωμα νά μᾶς κρίνει, ἄν ἀφήσαμε νά μείνει μέσα μας καί στήν κοινωνία μας ἀνενέργητη ἡ θυσία Του.

Δεύτε­ρον θά κρίνει ὄχι μόνο τούς Χριστιανούς, οὔτε μόνο τούς ἐθνικούς, ὅπως πίστευαν οἱ Ἑβραῖοι γιά τήν κρί­ση τοῦ Θεοῦ. Θά κρίνει ὅλους τούς ἀνθρώπους, χρι­στιανούς καί μή, πιστούς καί ἀπίστους.

Τρίτον βάση τῆς κρίσεως, τό κριτήριο δηληδή, θά εἶναι  ἡ ἀγάπη μας ἀπέναντι στούς συνανθρώπους μας. Καθο­λική–παγκόσμια εἶναι ἡ κρίση, καθολικό–παγκόσμιο εἶναι καί τό κριτήριο. Εἶναι ὁ  παγκόσμιος νόμος τῆς ἀνθρωπιᾶς, στόν ὁποῖο συναντῶνται ὅλοι, χριστιανοί καί μή. Ὅσοι ἐγνώρισαν τόν Χριστό καί ὅσοι δέν μπόρεσαν νά τόν γνωρίσουν καί γι’ αὐτό ἔμειναν μακριά ἀπό τό Εὐαγγέλιό Του. Στό νόμο αὐτό, δέν ὑπάρχει χῶρος γιά προφάσεις καί δικαιολογίες. Ἡ πείνα, ἡ δίψα, ἡ γύ­μνια, ἡ ἀρρώστια, ἡ φυλακή βοοῦν, δέν μποροῦν νά μείνουν κρυφά, γιά νά ἔχει τό δικαίωμα νά ἰσχυρισθεῖ κάποιος πώς δέν τά πρόσεξε… Δέν μπορεῖ νά τά ἀγνοή­σει κανείς, χωρίς προηγουμένως νά παύσει νά ἔχει συναισθήματα ἀνθρώπου, ἄν δέν ἔχει τελείως «ἀχρειώσει», ἐξαθλιώσει, τήν εἰκόνα τοῦ Θεοῦ μέσα του.

    Ἄς προσπαθήσουμε, λοιπόν, καί ἐμεῖς στή ζωή μας νά ἀποβάλουμε ὅλα τά πάθη καί τίς ἀδυναμίες πού ἐμφωλεύουν στίς καρδιές μας. Ἰδιαίτερα αὐτή τήν περίοδο πού μπαίνουμε στό στάδιο τῶν ἀρετῶν, ἡ Ἐκκλησία μας παραπέμπει σ΄ αὐτή τήν πορεία ζωῆς.

    Μέ τή χάρη τοῦ Θεοῦ ἀλλά καί μέ τή δική μας προσπάθεια μποροῦμε νά φθάσουμε στό σημεῖο νά βλέπουμε στό πρόσωπο τοῦ κάθε συνανθρώπου μας τόν  Χριστόν. Καί τότε θά μποροῦμε νά ἀκούσουμε καί ἐμεῖς τό “δεῦτε οἱ εὐλογημένοι τοῦ Πατρός μου, κληρονομήσατε τήν ἡτοιμασμένην ὑμῖν βασιλείαν ἀπό καταβολῆς κόσμου”(Ματθ. ΚΕ΄35). Ἡ διαβεβαίωση τοῦ Χριστοῦ “ἐφ΄ ὅσον ἐποιήσατε ἑνί τούτων τῶν ἀδελφῶν μου τῶν ἐλαχίστων ἐμοί ἐποιήσατε”(Ματθ. ΚΕ,40),  ἀποτελεῖ μία μαρτυρία ζωῆς γιά ὅλους μας. Μία μαρτυρία τελείωσης καί θέωσης.Μία μαρτυρία κληρονομιᾶς τῆς Ἐπουρανίου Βασιλείας τοῦ Θεοῦ. ΑΜΗΝ.

Πηγή εικόνας: https://www.ekklisiaonline.gr/arxontariki/os-kyrios-erchete-amartoloys-kolasasthe-dikaious-sose-kyriaki-tis-apokreo/ 

Στήλη Ἅλατος ... Ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία μᾶς ὑπενθυμίζει τήν παραβολή τοῦ ἀσώτου υἱοῦ

Κοινωνια

Ὁ Ἐπίσκοπος Ὠλένης

  Α Θ Α Ν Α Σ Ι Ο Σ                      Κυριακή  28  Φεβρουαρίου   2021 

 Στήλη Ἅλατος ...    

    

 

      Σήμερα Κυριακή  τοῦ ἀσώτου υἱοῦ, ἀγαπητοί μου ἀναγνῶστες,ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία μᾶς ὑπενθυμίζει τήν παραβολή τοῦ ἀσώτου υἱοῦ, πού ἐπιστρέφει μετανοιωμένος γιά τήν ἀπρεπῆ συμπεριφορά του πρός τόν Πατέρα του, γιά νά μᾶς διδάξει ὅτι διά τῆς εἰλικρινοῦς μετανοίας ὁ ἄνθρωπος ἐπιστρέφει στόν Θεό καί συμφιλιώνεται μαζί Του.

      Μετάνοια σημαίνει «ἀλλαγή τοῦ νοῦ», ὄχι ἀπλῶς λύπη γιά τό παρελθόν,ἀλλά μία θεμελιώδης μεταμόρφωση τῆς ὅρασής μας, ἕνας νέος τρόπος νά βλέπουμε τόν ἑαυτόν μας, τούς ἄλλους καί τόν Θεό, εἶναι μία μεγάλη κατανόηση.

     Ἡ μετάνοια δέν εἶναι ἕνας παροξυσμός τύψεων καί αὐτο-οικτιρμοῦ, ἀλλά  μεταστροφή, ἐπανατοποθέτηση τοῦ κέντρου τῆς ζωῆς μας στήν Ἁγία Τριάδα.

    Ὡς νέος νοῦς καί ὡς μεταστροφή τοῦ κέντρου τῆς ζωῆς ἡ μετάνοια εἶναι κάτι τό θετικό καί ὄχι ἀρνητικό. Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης  τῆς Κλίμακος λέγει ὅτι «Μετάνοια ἐστί θυγάτηρ ἐλπίδος καί ἄρνησις ἀπελπισίας». Δέν εἶναι ἀπελπισία οὔτε αὐτομίσος, ἀλλά ἐπιβεβαίωση τοῦ ἀληθινοῦ μας ἑαυτοῦ, τοῦ δημιουργημένου κατ’εἰκόνα Θεοῦ.

     Ἡ μετάνοια εἶναι μία φώτιση, μία μετάβαση ἀπό τό σκότος στό φῶς, μετάνοια σημαίνει νά  ἀνοίξουμε τά μάτια μας στήν θεϊκή ἀκτινοβολία καί νά χαιρετοῦμε τήν αὐγή πού ἔρχεται. Ἡ σύνδεση τῆς μετανοίας μέ τήν ἔλευση τοῦ μεγάλου φωτός εἶναι ἰδιαίτερα σημαντική. Τό φῶς τοῦ Χριστοῦ διαλύει τό σκοτάδι τῆς ψυχῆς μας καί βλέπουμε ξεκάθαρα τίς ἁμαρτίες μας καί καταλαβαίνουμε ἀληθινά τήν  ἁμαρτωλότητά μας.

     Αὐτή εἶναι λοιπόν ἡ ἀρχή τῆς μετανοίας, ἕνα ὅραμα ὀμορ-φιᾶς, ὄχι ἀσχήμιας.Μία συνειδητοποίηση τῆς δόξας τοῦ Θεοῦ καί ὄχι τῆς δικῆς μας ρυπαρότητας.Ὁ Κύριος μᾶς τονίζει ὅτι «Μακάριοι οἰ πενθοῦντες, ὅτι αὐτοί παρακληθήσονται»( Ματθ. Ε΄, 4) .Ἡ μετάνοια δηλαδή ἐκφράζει ὄχι ἀπλῶς τό πένθος γιά τίς ἁμαρτίες μας, ἀλλά καί τήν παρηγοριά, πού προέρχεται άπό τήν βεβαιότητα τῆς συχώρεσης τοῦ Θεοῦ.΄

    Μετάνοια σημαίνει  τήν ἀναγνώριση ὅτι τό φῶς λάμπει στό σκοτάδι, καί πώς τό σκοτάδι δέν καταπίνει τό φῶς(Ἰωάν. Α΄, 5).   

      Μετάνοια μέ ἄλλα λόγια εἶναι ἡ ἀναγνώριση πώς ὑπάρχει καλό καί κακό, ἀγάπη καί μῖσος, ἡ βεβαίωση πώς τό καλό εἶναι δυνατότερο τοῦ κακοῦ καί ἡ πίστη στήν τελική νίκη τῆς ἀγάπης. Μετανοῶν εἶναι ἐκεῖνος πού δέχεται τό θαῦμα πώς ὁ Θεός ἔχει τήν δύναμη νά συγχωρεῖ ἁμαρτίες.

     Οἱ Ἅγιοι Πατέρες μᾶς δείχνουν πέντε δρόμους τῆς μετανοίας:

Πρῶτος δρόμος μετανοίας εἶναι νά αὐτοκαταδικάζεσαι γιὰ τὶς ἁμαρτίες σου. Ὁ Κύριος ἐκτιμᾶ ἰδιαίτερα αὐτή σου τὴν πράξη. Αὐτὸς ποὺ μόνος του καταδίκασε τά ἁμαρτήματά του πολὺ δύσκολα θὰ τὰ ἐπαναλάβει καί διὰ τῆς αὐτοκατηγορίας δὲν θὰ ἔχει κατήγορο στὸ οὐράνιο κριτήριο.

Δεύτερος δρόμος μετανοίας εἶναι νὰ μὴ βαστᾶς κακία γιὰ κανένα, ἀκόμα καὶ γι’ αὐτοὺς τοὺς ἐχθρούς σου. Νὰ συγκρατεῖς πάντοτε τὴν ὀργή σου, νὰ συγχωρεῖς τ’ ἁμαρτήματα τῶν ἄλλων, γιατί ἔτσι θὰ ἐξαλείψει καὶ τὰ δικά σου ὁ Κύριος. Εἶναι αὐτὸ ἕνα ἀποτελεσματικὸ καθαρτικό,πού μᾶς ὑπέδειξε ὁ Κύριος (Ματθ.ΣΤ΄,1).

Τρίτος ἀσφαλὴς δρόμος μετανοίας εἶναι ἡ ὀρθή, θερμὴ καὶ ἐκ βαθέων καρδιακὴ προσευχή. Μὴ λησμονᾶμε τὴν χήρα τοῦ Εὐαγ-γελίου,ποὺ ἐπέμενε στὸ αἴτημά της στὸν δύστροπο δικαστὴ καὶ τελικὰ ἔλαβε τὸ ποθούμενο (Λουκ. 18, 1-8). Πόσο μᾶλλον ἐμεῖς ποὺ ἔχουμε οὐράνιο πατέρα ἤρεμο, φιλικὸ καὶ φιλάνθρωπο καὶ  θὰ μᾶς δωρίσει τὰ πρὸς τὴ σωτηρία μας αἰτήματα.

Τέταρτος δρόμος μετανοίας εἶναι τῆς ἐλεημοσύνης, ποὺ ἡ δύναμή της εἶναι ἀνέκφραστα μεγάλη. Ἡ ἀγάπη εἶναι ἱκανὴ νὰ ἐξαλείψει ἁμαρτήματα. Ὁ μετανοημένος παραβάτης μὲ τὴ φιλανθρωπία ἐπανορθώνει τὰ πάντα μὲ τὸν ἀγώνα του καὶ τὴ χάρη τοῦ Θεοῦ. Καί

   Πέμπτος δρόμος σταθερὸς ὁ συνδυασμὸς πηγαίας μετριοφρο-σύνης καί ἐγκάρδιας ταπεινοφροσύνης. Ἡ γνήσια ταπεινοφρο-σύνη  μπορεῖ νά  ἀποτινάξει  ὅλο τὸ βαρὺ φορτίο τῶν ἁμαρτιῶν μας.

     Δέν ἔχουμε παρά νά καταδικάζουμε τὶς ἁμαρτίες μας, νὰ συγχωροῦμε τὶς ἁμαρτίες τῶν ἀδελφῶν μας, νὰ ἔχουμε κερδο-φόρα προσευχή, καρποὺς ἐλεημοσύνης καὶ ταπεινοφροσύνης, νὰ  βαδίζουμε αὐτούς  τούς πέντε  σωτήριους δρόμους καθημερινά καί  τότε νά εἴμεθα βέβαιοι ὅτι ὁ Θεός θά μᾶς ἐλεήση καί θά μᾶς δεχθῆ αἰώνια στίς θεῖες Του ἀγκάλες. ΑΜΗΝ.

Πηγή εικόνας: https://www.pemptousia.gr/2016/02/119541/