442 New Articles

Το πακέτο των χρηματοδοτικών εργαλείων της νέας ΚΑΠ για τους νέους αγρότες

Η ηλικιακή ανανέωση στη γεωργία αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους στόχους της νέας ΚΑΠ, όπως δήλωσε ο Ευρωπαίος επίτροπος Γεωργίας, Φιλ Χόγκαν, κατά τη διάρκεια ομιλίας του στο προεδρείο της Πανευρωπαϊκής Ένωσης Νέων Αγροτών (Ceja). Μέσα από ένα ευρύ φάσμα υποχρεωτικών, αλλά και εθελοντικών μέτρων που προτείνει, η Κομισιόν επιδιώκει τη στήριξη των νέων, ώστε να εισέλθουν στο αγροτικό επάγγελμα, συμβάλλοντας έτσι στην ανανέωση των γενεών.

Σύμφωνα με τον Ευρωπαίο επίτροπο, τουλάχιστον το 2% των άμεσων ενισχύσεων προτείνεται να δοθεί για την ηλικιακή ανανέωση, υπερδιπλασιάζοντας το ποσοστό της προηγούμενης περιόδου. Το ποσό αυτό μπορεί να διατεθεί είτε υπό τη μορφή συμπληρωματικής εισοδηματικής ενίσχυσης από τον Πυλώνα Ι είτε ή και μέσω των κατ’ αποκοπή επιδοτήσεων εγκατάστασης από τα κονδύλια του Πυλώνα ΙΙ.

Πρόκειται για μία πολύ σημαντική καινοτομία, η οποία τίθεται στη διακριτική ευχέρεια των κρατών-μελών, εάν θα την αξιοποιήσουν ή θα τη χάσουν

σχολίασε ο κ. Χόγκαν, συμπληρώνοντας παράλληλα ότι αποτελεί επιλογή των κρατών-μελών να ενισχύσουν ακόμη περισσότερο αυτήν τη στήριξη, προσαρμόζοντάς τη στις εθνικές τους ανάγκες. Στην ίδια κατεύθυνση και το εθνικό απόθεμα θα χρησιμοποιηθεί, κατά προτεραιότητα, σε νέους αγρότες και νεοεισερχόμενους.

Έμφαση στις συνεργασίες
 

Παράλληλα, τα κράτη-μέλη θα έχουν τη δυνατότητα να υποστηρίξουν διάφορες μορφές συνεργασίας μεταξύ των γεωργών, αλλά και συνεργασίες μεταξύ διαφορετικών γενεών γεωργών, παρέχοντας κίνητρα και διευκολύνσεις για τη μεταβίβαση εκμετάλλευσης και την απόκτηση γης. Στο πλαίσιο αυτό, θα μπορούν να υποστηρίξουν καινοτόμους εθνικούς ή περιφερειακούς οργανισμούς που δραστηριοποιούνται στην προώθηση αυτής της διασύνδεσης μεταξύ των γενεών.

Και στο Erasmus οι νέοι γεωργοί

Ταυτόχρονα, οι νέοι αγρότες θα συνεχίσουν να επωφελούνται από την υποστήριξη επενδύσεων, καθώς και τη μεταφορά γνώσης και κατάρτισης στο πλαίσιο του EIP-Agri, μέσω της χρηματοδότησης των Leader, καθώς και άλλων παρεμβάσεων αγροτικής ανάπτυξης. Αξιοποιώντας ένα μερίδιο της χρηματοδότησης του ΕΓΤΑΑ, θα δίνεται η δυνατότητα στα κράτη-μέλη να προωθούν τη διακρατική εκπαιδευτική κινητικότητα που παρέχεται από τον κανονισμό Erasmus. Συμπληρωματικά, θα παρέχεται η δυνατότητα στα κράτη-μέλη να δημιουργήσουν χρηματοδοτικά μέσα για την υποστήριξη του κεφαλαίου κίνησης, κάτι που θεωρείται κρίσιμο κατά το ξεκίνημα ενός νέου.


Νέο πρόγραμμα δανειοδότησης από την ΕΤΕπ

Στο ίδιο πλαίσιο εντάσσεται και η πρωτοβουλία της Κομισιόν με την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων, για νέο πρόγραμμα δανειοδότησης, που προσφέρει επιπλέον δυνατότητες στους νέους γεωργούς. Ο συνολικός σχεδιασμός συνίσταται σε δάνειο ύψους 1 δισ. ευρώ, που θα χρηματοδοτείται πλήρως από την ΕΤΕπ, για νέους γεωργούς και βιοοικονομία. «Πρόκειται για μία από τις μεγαλύτερες πράξεις χρηματοδότησης της ευρωπαϊκής γεωργίας από την ΕΤΕπ που, σε πραγματικούς όρους, θα σημαίνει δανειακή διευκόλυνση που δίνει προτεραιότητα στους νέους αγρότες, με μεγαλύτερη διάρκεια έως και τα 15 έτη και χαμηλότερο επιτόκιο από αυτά που ισχύουν στην αγορά», σχολίασε ο κ. Χόγκαν.

Οικονομική «συνεργασία» ή κοινωνικός συνεργατισμός;

Για να επανασυνδεθούν οι γλωσσικές έννοιες με το στέρεο έδαφος των αναφερομένων τους χρειάζεται να ξαναχτίσουμε τα φαντασιακά μας

Για την οικοδόμηση ενός νέου κοσμοειδώλου είναι απαραίτητο, μέσα από μια παιδευτική διαδικασία, ν’ αποδομηθεί ο διάχυτος και κυρίαρχος οικονομισμός (και η «οικονομική επιστήμη» που τον στηρίζει), μαζί και η θεολογία του ανταγωνισμού. Πιο συγκεκριμένα, η ρητορική του κυρίαρχου σήμερα (χρηματο) οικονομισμού συνοδεύεται από ένα σύνολο μυθολογιών με κύρια την αποτελεσματικότητα – αποδοτικότητα που επιτυγχάνεται με την (ανύπαρκτη ή ατελή) ορθολογικότητα του homo oeconomicus και των αγορών, το «θετικο / τεχνικοεπιστημονικό» και οικονομικό σκέπτεσθαι και την επιδίωξη του ατομικού συμφέροντος –το οποίο ούτε και ο Άνταμ Σμιθ θεωρούσε το πρώτιστο. Στη θέαση αυτή, το σύνολο των ατομικών ορθολογικών συμπεριφορών συμβάλλει στη γενική ευημερία. Σταδιακά η κουλτούρα της εξατομίκευσης και του άκρατου – ακραίου ανταγωνισμού κυριάρχησε και έγινε ηγεμονική εξοβελίζοντας την «πρώτη» κουλτούρα της συλλογικότητας, της συνεργατικότητας και της αλληλεγγύης. Στον αντίποδα της λογικής που διατρέχει το παραπάνω υπόδειγμα, μια άλλη είναι εφικτή, που ανατρέχει στις ρίζες, τα μέσα και τους στόχους της πρώτης οικονομίας του συμβιωτικού και συνεργατικού ανθρώπου (homo cooperans). Το εναλλακτικό αυτό υπόδειγμα θα χαρακτηρίζεται, αφενός, από την επιστροφή στις μορφές της κοινωνικής και αλληλέγγυας οικονομίας (κ.αλ.ο.) και στην οικονομία των πολιτών («εκ των κάτω») και των «κοινών», αφετέρου, από την επανασύνδεση και μάλιστα άρρηκτα με την οικολογική (ή πράσινη, υπό την ευρεία όμως έννοια) οικονομία.

Και οι δύο μαζί σχηματίζουν μια κοινωνικοοικολογική προσέγγιση του κόσμου. Η οικονομία ξαναεντάσσεται στην κοινωνία (Κ. Πολάνυι) και αυτή στη φύση. Και οι τρεις αυτές κατηγορίες συνιστούν πλέον ένα ενιαίο όλο, μια «ολική οικολονομία».
Κατ’ αυτόν τον τρόπο επίσης και σε αυτό το επίπεδο («εκ των κάτω» και σε μικροχωροτοπική κλίμακα) μπορούμε ευκολότερα να «δραπετεύσουμε» από τους σημερινούς καταναγκασμούς της παγκοσμιοποιημένης και αλληλεξαρτώμενης οικονομίας και τεχνολογίας που δεσμεύουν τις κεντρικές πολιτικές και διοικήσεις.
Αυτή η οικονομία βασίζεται στον κοινωνικό δεσμό, στην αμοιβαιότητα, στις κοινωνικές σχέσεις, όπου ο πλούτος (όχι μόνο ο ποσοτικός και ποσοτικοποιημένος) θα είναι αντικείμενο κοινωνικής χρήσης, ενώ η αξία χρήσης θα προηγείται της ανταλλακτικής αξίας.
Στο πλαίσιο αυτό η απλή συνεργασία (collaboration) στις διάφορες ψευδεπίγραφες σύγχρονες δικτυακές μορφές της (οικονομία της συνεργασίας ή της διαμοίρασης) αντικαθίσταται από τη συνεργατικότητα (cooperation) σε όλα τα επίπεδα (εργασία, παιδεία κ.ά.). Συνεργατικότητα που την γνωρίζουμε από παλιά με διάφορα τυπικά και άτυπα παραδείγματα και θεσμούς, αλλά και την οποία ξανασυζητάμε και ζητάμε σήμερα, ιδίως στον οικονομικό και ειδικότερα χρηματοπιστωτικό τομέα (αλληλοασφαλιστικές ή ηθικές ή συνεταιριστικές τράπεζες, τοπικές ενώσεις πιστώσεων ή κοινοτικά ταμεία επενδύσεων, μικροπιστώσεις, εναλλακτικά τοπικά νομίσματα κ.ά.).

Η οικολογική οικονομία

Η οικολογική οικονομία ειδικότερα, στο πλαίσιο της προηγούμενης προοπτικής αλλαγής παραδείγματος, συνίσταται στην επανένωση της βιόσφαιρας με τις ανθρώπινες δραστηριότητες και στη διεπιστημονική προσέγγιση των κρίσεων. Είναι αναμφισβήτητο σήμερα πως ακόμα και ο κυρίαρχος οικονομισμός δεν έχει νόημα έξω από το περιβάλλον και τα οικοσυστήματα. Όμως η προσφυγή στις μορφές οικολογικής οικονομίας (π.χ. κυκλική οικονομία κ.ά.) προϋποθέτει την έξοδο, όπως προαναφέρθηκε, από το μύθο της λεγόμενης πράσινης μεγέθυνσης. Την αναγωγή δηλαδή της μεγέθυνσης όχι μόνο σε στόχο κυρίαρχο (ή ενίοτε και αυτοσκοπό) αλλά και σε σχέδιο κοινωνικό. Μια εκδοχή τούτης, όμως, που παράλληλα την συρρικνώνει σε ποσοτικό δείκτη αποτυπούμενο στο ΑΕΠ που υφίσταται έντονη πλέον κριτική εδώ και δεκαετίες, αφού δεν εκφράζει τον πραγματικό συνολικό πλούτο και την οικονομική ευημερία («δείκτης ψευδούς ευημερίας») αγνοώντας την οικολογική βιωσιμότητα, διατηρησιμότητα και ανθεκτικότητα.
Η οικολογική οικονομία συναντά και βασίζεται στις μορφές συνεργατικότητας και οικονομίας των πολιτών με στόχο την ευημερία, ενώ η (απλή) οικονομική «συνεργασία» στοχεύει (απλώς) στη μεγέθυνση και στο κέρδος. Βέβαια υπάρχουν και γνήσιες – αυθόρμητες – άτυπες μορφές συνεργασίας πολιτών που απαντούν σε σημαντικά κοινωνικά προβλήματα [περιβάλλον, συμμετοχική χρηματοδότηση, ανταλλαγές, διαμοίραση, ανακυκλωτήρια, συν-αυτοκίνηση (covoiturage), κοινά ψηφιακά κ.λπ.]. Συνεπώς η λεγόμενη συνεργασιακή οικονομία περιλαμβάνει ένα σύνολο ετερόκλητων πρακτικών και οργανισμών με κύρια όμως και παραπλανητική χρήση του όρου από πολυεθνικές (Uber, Blablacar, Airnbnb κ.ά.) που επιδιώκουν κατά βάση την ευκαιριακή μεγιστοποίηση του κέρδους (M. Prieto, A. Slim, 2018).

Εμπιστοσύνη και αμοιβαιότητα

Είναι αλήθεια ότι σήμερα ζούμε στην εποχή των «συνεργασιών». Όμως η «συνεργασία», η οποία φαίνεται να απωθεί το συνεργατισμό, υφαίνεται κυρίως ψηφιακά ανάμεσα σε (νεοφυείς ) επιχειρήσεις και (οικονομικά) άτομα. Εγγράφεται στο κυρίαρχο οικονομικό υπόδειγμα που προαναφέραμε. Αντίθετα, ο συνεργατισμός που διακρίνει ειδολογικά τον άνθρωπο από τα ζώα (αυτά συνεργάζονται μπροστά στον κίνδυνο ή για να κυνηγήσουν) δεν αφορά μόνο στην επιβίωση και στην κοινωνική αναπαραγωγή. Αφορά στη διαμοίραση μιας κοινής προσπάθειας, σε έκταση και βάθος μέσα από την οποία προβάλλει η ατομική δημιουργία (Π. Κροπότκιν, 2009). Ο ανθρώπινος συνεργατισμός διαφοροποιείται από τον υπόλοιπο ζωικό συνεργατισμό μέσα από την αναζήτηση και βελτίωση των γνώσεων του και του κόσμου. Αντίθετα, η απλή συνεργασία αφορά (όπως και στα ζώα) μόνο στην πράξη και στην οργάνωση αλλά και στη διαδικασία προς επίτευξη αυτής, κυρίως αναπαραγωγή και επιβίωση, με μέσον μόνο την εργασία. Δεν βασίζεται όπως ο συνεργατισμός στην (κοινή) εμπιστοσύνη και την αμοιβαιότητα, και δεν είναι ένωση προσώπων.
Πράγματι ο άνθρωπος μπορεί να μην γεννήθηκε συνεργατικός (όπως τα ζώα) αλλά να έγινε στην εξελικτική διαδικασία με κίνητρα είτε εγωιστικά – συμφεροντολογικά είτε αλτρουιστικά – χαριστικά, και έπειτα στηρίχθηκε σε θεσμούς τυπικούς ή άτυπους. Η «φυσική επιλογή» του Κ. Δαρβίνου δεν ήταν ταυτισμένη με τον ανταγωνισμό αλλά με διαδικασίες και μηχανισμούς αποφυγής του όπως έδειξε και ο Π. Κροπότκιν (2009).

Ο «πόλεμος των ορισμών»

Δεν πρέπει άλλωστε να διαφεύγει της προσοχής πως την τελευταία δεκαετία έχουν κάνει τη (λεκτική) εμφάνισή τους επιχειρήσεις οικονομικής «συνεργασίας» («συνεργασιακή οικονομία» ή «οικονομία της διαμοίρασης» σε διάφορους τομείς (κυρίως κατανάλωση, κατοικία – διαμονή, μετακίνηση) και με διάφορες μορφές διαχειριζόμενες από ηλεκτρονικές πλατφόρμες στο πλαίσιο της λεγόμενης ψηφιακής οικονομίας (των δικτύων) με τη συμμετοχή – συνεργασία των πολιτών – πελατών (χρηστών, καταναλωτών). Στην ουσία πρόκειται για μια μετα – αγοραία κατάσταση του καπιταλισμού από το χωρο – τόπο (γεωγραφία) στον κυβερνοτόπο, όπου συναντιούνται προμηθευτές και χρήστες, πάροχοι και πελάτες. Πρόκειται για «οικονομία – παροχή κατά ζήτηση» αλλά και «εργασία με το κομμάτι».
Οι νεοφυείς αυτές επιχειρήσεις (start – up) χρησιμοποιούν παραπλανητικά και ψευδεπίγραφα τη «συνεργασία» ή συνεργατκότητα, ή «διαμοίραση», παραπέμποντας στις πρώτες μη εμπορευματικές κοινότητες της διαμοίρασης και ανταλλαγής (M. Sahlins, 1997) στις οικονομικές τους δραστηριότητες, ενώ πρόκειται για καπιταλιστικές – κερδοσκοπικές επιχειρήσεις στο πλαίσιο του πλατφορμικού καπιταλισμού (Τ. Νικολόπουλος, Δ. Καπογιάννης, 2017). Τέτοια εγχειρήματα δεν αποσκοπούν σε μια συνεργατική, αλληλέγγυα και «κοινή» (ψηφιακά κοινά) οικονομία και κοινωνία. Στην «πόλεμο των ορισμών για τον έλεγχο του κόσμου» (Th. Szaz ) χρησιμοποιούνται και οικειοποιούνται λέξεις με εύηχο θετικό πρόσημο καταστρατηγώντας μεθοδικά και συνειδητά τις πρώτες σημασίες. Στην ουσία όμως συγκαλύπτονται πραγματικές σχέσεις κυριαρχίας και ανισότητας, και εκβιάζονται συναινέσεις μέσα από τη χειραγώγηση των μαζών (Φ. Τερζάκης, 2019). Άλλωστε ήταν ο Θουκυδίδης(ΙΙΙ,82) που είχε ήδη επισημάνει το φαινόμενο: «την ειωθυίαν αξίωσιν των ονομάτων εις τα έργα αντήλλαξαν τη δικαιώσει».
Για να επανασυνδεθούν οι γλωσσικές έννοιες με το στέρεο έδαφος των αναφερομένων τους (Φ. Τερζάκης, 2019) και για να επανεύρουμε ειδικότερα την πραγματική συνεργασία, τον συνεργατισμό (cooperation), χρειάζεται (E. Laurent, 2018) να ξαναχτίσουμε τα φαντασιακά μας (του δυτικού πολιτισμού) και να αναθεωρήσουμε τους θεσμούς μας. Το φαντασιακό χτίζει τις σημασίες – αξίες μιας κοινωνίας ενώ οι θεσμοί πλάθουν τις συμπεριφορές μας (οπ. παρ.).

Τάκης Νικολόπουλος,
Δημήτρης Καπογιάννης

 

Ανάκαμψη πολλών ταχυτήτων στην παγκόσμια ναυτιλία

ΗΛΙΑΣ ΜΠΕΛΛΟΣ

Από την πλευρά της προσφοράς μεταφορικής δυναμικότητας, η εικόνα είναι θετική, σημειώνει η Clarksons Research. Η αύξηση κατά 1,9% της χωρητικότητας του παγκόσμιου στόλου το πρώτο εξάμηνο είναι κάτω από τον ιστορικό μέσο όρο της δεκαετίας και φαίνεται να είναι διαχειρίσιμη.

Ενα θετικό πρώτο εξάμηνο ολοκληρώθηκε για τη ναυλαγορά, χωρίς όμως αυτό να προεξοφλεί ούτε την πλήρη ανάκαμψή της ούτε τη βελτίωσή της πάνω από τους ιστορικούς μέσους όρους. Ο ευρύτερος δείκτης του ναυλομεσιτικού οίκου Clarksons Research, ο ClarkSea Index, που περιλαμβάνει πολλούς διαφορετικούς τύπους πλοίων, αυξήθηκε με ετήσιο ρυθμό 8% κατά το πρώτο εξάμηνο, για να κινηθεί οριακά πάνω από τη μέση τάση της περιόδου 2009-2018.

Παρ’ όλα αυτά, μερικές επιμέρους κατηγορίες τα πηγαίνουν καλύτερα από άλλες: η αγορά των δεξαμενόπλοιων βρίσκεται σίγουρα σε πολύ καλύτερη θέση από ό,τι πριν από ένα χρόνο, καθώς τα κέρδη της αυξήθηκαν κατά 80% στο πρώτο τρίμηνο, επισημαίνει η Clarksons Research. Ομως η εποχικότητα, η σχετικά μικρή φετινή χειμερινή περίοδος χαμηλών θερμοκρασιών, οι πολλές παραδόσεις νεότευκτων πλοίων και οι συντηρήσεις διυλιστηρίων, που περιόρισαν τη ζήτηση για μεταφορές, μεταφράζονται σε επιδόσεις, σε όρους ημερήσιων ναύλων, ελαφρώς κάτω από τη μέση επίδοση της τελευταίας δεκαετίας.

Την ίδια ώρα, η ναυλαγορά των πλοίων μεταφοράς ξηρού φορτίου χύδην χονδρικής βίωσε ένα δύσκολο πρώτο εξάμηνο ύστερα από κάποια σοκ της ζήτησης (21% χαμηλότερη του μέσου όρου δεκαετίας και -22% σε σχέση με την αντίστοιχη περυσινή περίοδο), παρά την όψιμη βελτίωση της αγοράς στην εκπνοή του εξάμηνου.

Στη ναυλαγορά των πλοίων μεταφοράς εμπορευματοκιβωτίων, οι επιδόσεις είναι οριακά πάνω από τον μέσο όρο της δεκαετίας, με κάποια πιο ενθαρρυντικά κέρδη σε μεγαλύτερα μεγέθη πλοίων (τα έσοδα πλοίων δυναμικότητας 9.000 teu διαμορφώθηκαν στις 36.000 δολάρια την ημέρα).

Τα δεξαμενόπλοια μεταφοράς υγροποιημένου αερίου (LPG) κινήθηκαν επίσης ανοδικά (με τα μέσα έσοδα 6% κάτω από τη δεκαετή τάση έναντι – 65% το αντίστοιχο περυσινό εξάμηνο). Στην εκπνοή του Ιουνίου όμως καταγράφηκαν υψηλότερες επιδόσεις, στις 70.000 δολάρια την ημέρα, έπειτα από κάποιες ενθαρρυντικές τάσεις στις εξαγωγές των ΗΠΑ και της Αυστραλίας.

Στα πλοία μεταφοράς οχημάτων (Ro-Ro) τα έσοδα παρέμειναν πολύ πάνω από την τάση, ενώ οι παραγγελίες για ναυπήγηση νέων πλοίων κρουαζιέρας εξακολουθούν να κινούνται σε επίπεδα-ρεκόρ (η αξία των παραγγελιών προς ναυπήγηση αγγίζει τα 50 δισεκατομμύρια δολάρια).

Τα offshore πλοία που υποστηρίζουν την υπεράκτια βιομηχανία υδρογονανθράκων καταγράφουν ημερησία έσοδα περίπου 10% χαμηλότερα από τον μέσο όρο της δεκαετίας. Πέρυσι τέτοια εποχή βέβαια βρίσκονταν στο -35%, άρα καταγράφεται πρόοδος.

Από την πλευρά της προσφοράς μεταφορικής δυναμικότητας η εικόνα είναι θετική, σημειώνει η Clarksons Research. Η αύξηση κατά 1,9% της χωρητικότητας του παγκόσμιου στόλου το πρώτο εξάμηνο είναι κάτω από τον ιστορικό μέσο όρο της δεκαετίας και φαίνεται να είναι διαχειρίσιμη, παρά τη συγκρατημένη αύξηση της παραγωγής των ναυπηγείων και τη μείωση της ανακύκλωσης παλαιότερων ποντοπόρων. Το βιβλίο παραγγελιών, το σύνολο δηλαδή των συμβασιοποιημένων προς ναυπήγηση εμπορικών πλοίων, ανέρχεται σε μόλις 10% του παγκόσμιου στόλου και η πρόβλεψη της Clarksons Research για αύξηση του στόλου το 2020 (+1,9% σε χωρητικότητα dwt) μεταφράζεται στον χαμηλότερο ρυθμό ανάπτυξης του στόλου εδώ και δύο δεκαετίας. Οι παραγγελίες νεότευκτων παραμένουν κατά 49% χαμηλότερα από τον μέσο όρο της τελευταίας δεκαετίας ενώ και οι όγκοι αγοραπωλησιών μεταχειρισμένων πλοίων κινήθηκαν λίγο κάτω από την τάση της περιόδου 2009-2018.

Η εκτίμηση του οίκου Clarksons για την αύξηση του εμπορίου κατά το 2019 υποβαθμίστηκε πάντως στο +2,2% από την αρχική προβολή για ενίσχυση κατά 3,2%. Υπάρχει μια σειρά ζητημάτων που οδήγησε σε αυτό, από τον «εμπορικό πόλεμο» και την κατάρρευση του φράγματος της Vale στη Βαρζιλία ή τους κυκλώνες της Αυστραλίας έως τις περικοπές της παραγωγής του ΟΠΕΚ.

Πηγή: https://www.kathimerini.gr (Έντυπη έκδοση)

Κλείνουν άρον άρον εκκρεμότητες ετών

ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΜΑΝΔΡΑΒΕΛΗΣ

Αν λειτουργούσε η δημόσια διοίκηση όπως λειτουργεί τις τελευταίες δύο εβδομάδες, η χώρα μας θα ήταν τουλάχιστον... Δανία. Στα υπουργεία τρέχουν για να κλείσουν άρον άρον μεγάλες συμβάσεις. Το ΤΑΙΠΕΔ προκήρυξε στο παρά ένα των εκλογών την πώληση του 30% του ΔΑΑ, ενώ στην κυβέρνηση επιχειρούν εναγωνίως να φέρουν έστω και μία από τις τρεις Κοινές Υπουργικές Αποφάσεις (ΚΥΑ) που απαιτούνται για την υλοποίηση της αξιοποίησης του πρώην αεροδρομίου στο Ελληνικό. Παράλληλα, φαίνεται ότι χθες αναζητήθηκε λύση και στο θέμα των επενδύσεων στον ΟΛΠ, αλλά χωρίς μεγάλη επιτυχία. Η κυβέρνηση επιχειρεί εναγωνίως τις τελευταίες ημέρες να αποδείξει ότι είναι μια σύγχρονη και αποτελεσματική κυβέρνηση, η οποία αφήνει πίσω της μεγάλη παρακαταθήκη έργων. Γι’ αυτό τις τελευταίες εβδομάδες εργάζονται νυχθημερόν στα υπουργεία, με στόχο να χτιστεί το φιλοεπενδυτικό προφίλ της.

Προς την κατεύθυνση αυτή εργάστηκαν ακόμη και μέσα στο Σαββατοκύριακο στο υπουργείο Υποδομών. Δεκάδες αποφάσεις κοινοποιήθηκαν στη «Διαύγεια» το Σάββατο και την Κυριακή, με προεξάρχουσα εκείνη που καθιστά την κοινοπραξία «Ακτωρ - AutostradeTech - Intrakat - Intrasoft International» προτιμητέο επενδυτή για το έργο των αναλογικών διοδίων. Η εταιρεία, αν και πιο ακριβή κατά 57 εκατ. ευρώ από τον δεύτερο ενδιαφερόμενο, κατάφερε να της πάρει τη δουλειά με προσφορά ύψους 290 εκατ. ευρώ. Το έργο, ως γνωστόν, έχει υποστηριχθεί αναφανδόν από τον υπουργό Χρήστο Σπίρτζη, παρά το γεγονός ότι η αγορά θεωρεί ανέφικτη την υλοποίησή του.

Τρεχάματα μεγάλα, όμως, υπάρχουν και στο υπουργείο Ψηφιακής Πολιτικής. Την ερχόμενη Πέμπτη 4 Ιουλίου η Κοινωνία της Πληροφορίας θα  πραγματοποιήσει δημόσια εκδήλωση για την υπογραφή σύμβασης 108 εκατ. ευρώ. Η σύμβαση αυτή υλοποιείται στο πλαίσιο της δημιουργίας του δικτύου «Σύζευξις ΙΙ» και είναι από τα λίγα συγχρηματοδοτούμενα έργα του ΕΣΠΑ, παρακαταθήκη από το 2015, για το οποίο υπήρξαν τεράστιες καθυστερήσεις. 

Αίφνης οι διαδικασίες έτρεξαν, όπως έτρεξαν και για την τηλεματική και το ηλεκτρονικό εισιτήριο του ΟΑΣΘ. Ο υπουργός Ψηφιακής Πολιτικής επιμένει πως η υποβολή προσφορών για το αμφιλεγόμενο έργο, ύψους 39 εκατ. ευρώ, θα γίνει την 4η Ιουλίου 2019. Το έργο έχει προσελκύσει το ενδιαφέρον δύο επενδυτικών σχημάτων, αλλά οι όροι του διαγωνισμού έχουν προκαλέσει πολλές αντιδράσεις και αιτιάσεις για τη σκοπιμότητα του. Μετά μάλιστα τη μετάθεση της διενέργειας του διαγωνισμού προμήθειας των λεωφορείων (συμπεριλαμβανομένων κι εκείνων του ΟΑΣΘ) δείχνει την πρόθεση της κυβέρνησης να θέλει να υλοποιήσει το έργο στα υφιστάμενα «σαραβαλάκια» του οργανισμού. 

Πηγή: https://www.kathimerini.gr (Έντυπη)

Περισσότερα Άρθρα...