650 New Articles

Top Stories

Η αλεπού, ο σκαντζόχοιρος και το Πανεπιστήμιο στην Ηλεία

Απόψεις

Του Κώστα Διαμαντόπουλου[1]

« Η στρατηγική μοιάζει πιο πολύ με δέντρο παρά μ’ ένα ξερό στειλιάρι καρφωμένο στο χώμα. Όταν χάνεις ένα κλαρί του δέντρου, έχεις τ’ άλλα να κόβεις καρπούς. Δηλαδή μην κολλάς ψυχαναγκαστικά σε μια και μόνη επιλογή....Η αλεπού επινοεί αρκετές εναλλακτικές, ο σκαντζόχοιρος μόνο μία. »

(Μίμης Ανδρουλάκης, Μαύρο Κουτί - Αφορισμοί περί Ηγεσίας και Στρατηγικής, 2015)

Είκοσι περίπου χρόνια μετά την ένταξη της Ηλείας στο χάρτη τριτοβάθμιας εκπαίδευσης της χώρας και η στρατηγική μας σε επίπεδο νομού βρίσκεται για ακόμα μια φορά σε αδιέξοδο. Η σχεδόν ψυχαναγκαστική μας επιλογή στη διεκδίκηση μεμονωμένων τμημάτων διαφορετικών σχολών αποδεικνύεται μη βιώσιμη.

Τα πανεπιστήμια διαρθρώνονται σε σχολές και οι σχολές οργανώνονται σε τμήματα. Η ύπαρξη τμημάτων της ίδιας σχολής, κοινού δηλαδή επιστημονικού πεδίου, στην ίδια περιοχή, διασφαλίζει κοινή δεξαμενή διδασκόντων, κοινά εργαστήρια και δυνατότητα ανάπτυξης κοινών πρωτοβουλιών σε ερευνητικό επίπεδο. Η αποκέντρωση σχολών του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου στις πρωτεύουσες των νομών της αντίστοιχης Περιφέρειας αποδείχτηκε μια έξυπνη επιλογή.

 Δείτε τα παράδοξα του σχεδιασμού που ως ένα βαθμό αποδίδονται στη δική μας αμεριμνησία και την έλλειψη στρατηγικού βάθους.

Το τμήμα Γεωπονίας της Αμαλιάδας ανήκει στη Σχολή Γεωπονικών Επιστημών τα υπόλοιπα τμήματα της οποίας αναπτύσσονται στην Αιτωλοακαρνανία (Αγρίνιο, Μεσολόγγι). Σ’ ένα νομό δηλαδή που η συμβολή του στην ακαθάριστη προστιθέμενη αξία του κλάδου της Γεωργίας στην Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας αντιπροσωπεύει το 27% όταν της Ηλείας προσεγγίζει το 48%. Με όρους περιφερειακής ανάπτυξης η μεταφορά της Σχολής στην Ηλεία, του συνόλου δηλαδή των τμημάτων με εξαίρεση το τμήμα Ζωικής Παραγωγής, Αλιείας και Υδατοκαλλιεργειών του Μεσολογγίου,  θα ήταν μια αυτονόητη επιλογή. Αλήθεια, πότε συζητήσαμε σοβαρά γι’ αυτό;

Το τμήμα Διοίκησης Τουρισμού της Σχολής Οικονομικών Επιστημών και Διοίκησης παραμένει στην Πάτρα μακριά από το νομό (Ηλεία) που διαθέτει τα περισσότερα δωμάτια και τις περισσότερες κλίνες σύμφωνα με το Ξενοδοχειακό Επιμελητήριο Ελλάδας σε επίπεδο Περιφέρειας. Θα μπορούσε να ήταν μια σοβαρή εναλλακτική επιλογή η φιλοξενία του στην Ηλεία έστω και ως μεμονωμένο τμήμα.

Την ίδια στιγμή το τμήμα του Πύργου, εξόριστο και απομονωμένο, χαρακτηρίζεται από στενό επιστημονικό και επαγγελματικό ορίζοντα με αποτέλεσμα να βυθίζεται παρά τις αγωνιώδεις προσπάθειες της Προέδρου του. Ανήκοντας στην ευρύχωρη Σχολή Ανθρωπιστικών και Κοινωνικών Επιστημών η συστέγασή του με το τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας στον Πύργο, που σήμερα βρίσκεται στο Αγρίνιο, θα ήταν μια εύλογη επιλογή. Άλλωστε σχετική πρόταση κατατέθηκε από κυβερνητικό βουλευτή. Αλήθεια, πότε θα συζητήσουμε σοβαρά γι’ αυτό;

Είναι προφανές ότι βρισκόμαστε σ’ ένα σταυροδρόμι κρίσιμων επιλογών. Από τη μια είναι κατανοητή  επιλογή η διατήρηση των κεκτημένων σε Πύργο και Αμαλιάδα, από την άλλη όμως εγκλωβισμένοι στη στρατηγική διατήρησης μεμονωμένων τμημάτων αντιλαμβανόμαστε τους περιορισμούς που υπάρχουν. Στρατηγικό αδιέξοδο λέγεται αυτό....

Το παράθυρο ευκαιρίας που προέκυψε με το ΤΕΦΑΑ το Μάιο του 2019 μάλλον κλείνει. Πρόκειται για δύσκολο εγχείρημα που απαιτεί όραμα, σχέδιο, συνεργασίες, συμμαχίες, υποδομές και επιστημονική τεκμηρίωση. Θα ήταν μια διέξοδος. Φαίνεται όμως πως δεν είμαστε για τα δύσκολα.

Τα είκοσι αυτά χρόνια που ο νομός συναντήθηκε με την τριτοβάθμια εκπαίδευση οι διευθύνουσες ομάδες του λειτούργησαν περισσότερο με τη λογική του σκαντζόχοιρου και λιγότερο με τη λογική της αλεπούς.

 

[1] Ο Κώστας Διαμαντόπουλος είναι Οδοντίατρος, MSc, πρώην Διοικητής του Γενικού Νοσοκομείου Ηλείας, μέλος της Ελληνικής Εταιρείας Management Υπηρεσιών Υγείας

Επιστρέφει ο πληθωρισμός; «Στα πρόθυρα καθεστωτικής αλλαγής η παγκόσμια οικονομία»

Απόψεις

Είμαστε έτοιμοι να εισέλθουμε σε μια νέα εποχή εντυπωσιακά υψηλού πληθωρισμού;

Πολλοί απορρίπτουν την άποψη αυτή, όμως σύμφωνα με το βιβλίο «Η μεγάλη δημογραφική αλλαγή» (The great democraphic shift) από τον ακαδημαϊκό Τσαρλς Γκούντχαρτ και το πρώην στέλεχος της Morgan Stanley, Μανόζ Πράντχαν, κάτι τέτοιο θα συμβεί.

Πηγή, περισσότερα στο https://www.tovima.gr/2020/11/22/finance/epistrefei-o-plithorismos/ 

Γ. Παναγιωτόπουλος: Με συνέπειες στην Ηλειακή αγροτική οικονομία και επικίνδυνη, αυτήν την περίοδο, η περαιτέρω αφαίρεση νερού από τον ταμιευτήρα του φράγματος Πηνειού για την άρδευση της Αχαΐας

Απόψεις

Στην ιστοσελίδα του δήμου Δυτ. Αχαΐας υπάρχει επίσημη ανακοίνωση για παροχέτευση νερού από το φράγμα του Πηνειού στην διώρυγα με σκοπό την άρδευση εκτάσεων  στην Αχαΐα.

Συγκεκριμένα μεταξύ άλλων αναφέρει :

«Ο Δήμαρχος Δυτικής Αχαΐας σε συνεργασία με τον Αντιπεριφερειάρχη Ηλείας κο Γιαννόπουλο Βασίλειο ανακοινώνει ότι το νερό θα παροχετευτεί προς τα αρδευτικά κανάλια την Κυριακή το βράδυ για να μπορέσουν οι αγρότες να το χρησιμοποιήσουν την Τρίτη και την Τετάρτη»

https://ddachaias.gr/i-leipsydria-ginetai-efialtis-gia-tous-agrotes-mas/ 

Ο ΤΟΕΒ Μυρτουντίων αντιδρώντας άμεσα, σε αυτή την απόφαση και έχοντας λάβει υπόψιν την μέχρι σήμερα ανομβρία σε συνδυασμό με το ιστορικό χαμηλό της στάθμης  του ταμιευτήρα αλλά και τις ανάγκες των αρδευτών του , απέστειλε, όπως όφειλε, (21/11/2020 αριθ.πρωτ.:679)  επιστολή στην Περιφερειακή αρχή και στο ΓΟΕΒ Π/Α , διαφωνώντας με την επικείμενη παροχέτευση νερού για άρδευση σε χιλιάδες στρέμματα στην Αχαΐα αυτή την περίοδο.

Το θέμα τίθεται πέραν από τοπικισμούς και αντιπαραθέσεις με την Αχαΐα. Εστιάζεται στην ουσία του ερωτήματος :

Υπάρχει σήμερα διαθέσιμο νερό στο ταμιευτήρα του Πηνειού για άρδευση της Αχαΐας χωρίς να κινδυνεύει η ασφάλεια και ισορροπία του συστήματος και η Ηλειακή αγροτική οικονομία την ερχόμενη περίοδο ; 

Η απάντηση θα πρέπει να είναι τεκμηριωμένη με στοιχεία.    

Επιπλέον των κάτωθι  ερωτημάτων του ΤΟΕΒ Μυρτουντίων,

«1)         Υπάρχει ικανή ποσότητα νερού στον ταμιευτήρια Πηνειού ώστε να σπαταλάτε με πολιτικές εντολές το αρδευτικό ύδωρ που την επόμενη περίοδο μπορεί να είναι σε έλλειψη;

2)            Επισκέφτηκε άραγε κάποιος από τους αρμόδιους φορείς τον ταμιευτήρια Πηνειού για να διαπιστώσει ότι η στάθμη του νερού σήμερα είναι τόσο χαμηλή όσο ποτέ στο παρελθόν, με αποτέλεσμα η επόμενη αρδευτική περίοδο να είναι κυριολεκτικά στον αέρα;

3)            Από ποιον δόθηκε εντολή και με ποία απόφαση και ποιου συλλογικού οργάνου για διοχέτευση νερού στην κεντρική διώρυγα και μάλιστα μετά το πέρας της αρδευτικής περιόδου;

4)            Ποιος θα καταβάλει τα έξοδα σε προσωπικό ,ασφαλιστικές εισφορές και μέσα για την διοχέτευση του νερού σε μεμονωμένους καλλιεργητές που ούτε έχουν δηλώσει καλλιέργειες προς άρδευση ούτε κατέβαλαν το αντίτιμο της χρήσης του νερού αυτού (αρδευτικά τέλη).

5)            Πως αυτοί οι καλλιεργητές του παραπάνω Δήμου μέχρι σήμερα άρδευαν τις καλλιέργειες τους αυτές; Τι αντάλλαγμα και σε ποιον κατέβαλαν για την παροχή νερού στις καλλιέργειες τους και για το κόστος του νερού αυτού.

6)            Γιατί Ο ΓΟΕΒ Π/Α δεν έχει έσοδα από αρδευτικά τέλη στον προϋπολογισμό από καλλιεργητές του Δήμου Δυτικής Αχαΐας ; Οι Ηλείοι πληρώνουν το νερό αυτό ανεβάζοντας σε δυσβάστακτα ύψη το κόστος των δικών τους καλλιεργειών;»

 

καλείται η Περιφέρεια  και ο ΓΟΕΒ να απαντήσουν:

Ποιο είναι το υψόμετρο ασφαλείας (κατώτερο ύψος στάθμης νερού) του ταμιευτήρα;

Ποιο είναι σήμερα το ύψος της στάθμης νερού του ταμιευτήρα;

Ποιο είναι το ποσοστό μέγιστης απόληψης νερού  κατά έτος  από την συνολική χωρητικότητα και  τι ποσοστό απόληψης νερού  είχαμε την αρδευτική περίοδο του 2020; 

Υπάρχει και πόση ποσότητα νερού για χρήση, μέχρι την «μηδενική ωφέλιμη χωρητικότητα»;

Ποια είναι τα μεγέθη εισροών στον ταμιευτήρα σήμερα που να δικαιολογούν την εκροή νερού προς την Αχαΐα;

Σε συνθήκες παρατεταμένης ανομβρίας δικαιολογείται η άρδευση εκτός  αναδασμού εκτάσεων και μάλιστα εκτός περιόδου άρδευσης;

Υπάρχει κίνδυνος για την υποδομή του φράγματος εάν αφαιρεθεί ποσότητα νερού πέραν της οριζόμενης ως συνολικής και  ωφέλιμης χωρητικότητας; 

Ξεκάθαρα και χωρίς δεύτερες σκέψεις,  εάν περισσεύει νερό να αρδευτεί όχι μόνο η Αχαΐα αλλά και άλλοι νομοί.  Αυτό προϋποθέτει όμως , εκσυγχρονισμό συνολικά του υπάρχοντος αρδευτικού δικτύου (όχι μπαλώματα) για την οικονομία της χρήσης και των διαρροών, επέκταση – ολοκλήρωση  για άρδευση στην Βουπρασία  και εξυγίανση της λεκάνης του ταμιευτήρα.   

Οι όποιες αποφάσεις πρέπει να λαμβάνουν στοιχεία που να επιτρέπουν την ανάληψή τους και την υλοποίησή τους , διαφορετικά καθίσταται πιθανόν, έωλες και ζημιογόνες. 

 

 

Παναγιωτόπουλος Γιώργος

Δημοτικός Σύμβουλος Ανδραβίδας Κυλλήνης

Μέλος ΔΣ ΤΟΕΒ Μυρτουντίων

 

Πιθανός κίνδυνος για την υγεία των πολιτών του δήμου Ανδραβίδας Κυλλήνης, η έλλειψη ενεργειών από την δημοτική αρχή

Απόψεις

                                                                                                       Παναγιωτόπουλος Γιώργος

                                                                                           Αν. Καθηγητής Πανεπιστημίου Πατρών

                                                                                  Δημοτικός Σύμβουλος Ανδραβίδας Κυλλήνης

 

Έντονος προβληματισμός επικρατεί στην κοινωνία του Δήμου μας, όπως σε όλη τη χώρα,  κατόπιν της εμφάνισης κρουσμάτων της πανδημίας. Ιδιαίτερη όμως ανησυχία υπάρχει, μετά το τελευταίο κρούσμα στην περιοχή της Μανωλάδας. Αυτό διότι, ο ασθενής, σύμφωνα με έγκυρα ΜΜΕ,   είναι μέλος μιας μεγάλης  πληθυσμιακής ομάδας αλλοδαπών - εργατών γης , περίπου 7000,  που διαβιούν συνωστιζόμενοι   κατά δεκάδες,  σε απαράδεκτους χώρους διαμονής και με ανύπαρκτα μέτρα ή δράσεις υγειονομικής κάλυψης.

Η παράταξή μας, έγκαιρα, είχε θέσει το ζήτημα της ιδιαιτερότητα των αναγκών της περιόδου, καταθέτοντας ερωτήσεις αλλά και προτάσεις, σε χρόνο που επέτρεπε στην δημοτική αρχή να αντιδράσει όπως όφειλε.

 Μεταξύ άλλων , στις 23 -3-2020 είχαμε προτείνει:

«ε/Τέλος, με ειδική μνεία στους αλλοδαπούς, κατά κύριο λόγο, εργάτες γης του δήμου μας.

-    Άμεση πρωτοβουλία για οργανωμένη ενημέρωση από κλιμάκια υγειονομικών των μέτρων αυτοπροστασίας και προστασίας.

-    Προμήθεια υγειονομικού υλικού, σύμφωνα με τις οδηγίες της πολιτείας, για ενίσχυση των μέτρων, στην πολυπληθή ομάδα των αλλοδαπών του δήμου μας σε συνεργασία με τις υπηρεσίες του Υπουργείου Υγείας.

-    Εξασφάλιση από το Υπουργείο Υγείας ειδικού προγράμματος για υγειονομική  καθολική, περιοδική  κάλυψη, λόγω των ιδιαίτερων συνθηκών  διαβίωσης.

-  Επικαιροποίηση του αναγκαίου ζητήματος βελτίωσης των συνθηκών διαβίωσης των αλλοδαπών εργατών γης, με την δημιουργία οργανωμένου  πλαισίου διαμονής.»

https://georgiospanagiotopoulos.blogspot.com/2020/03/28-3-2020.html

Μετά την αδιαφορία της δημοτική αρχής επανήλθαμε στις 6-5-2020 όπου μεταξύ άλλων προτείναμε:

«Στην περιοχή της ευθύνης του Δήμου Ανδραβίδας Κυλλήνης είναι άμεσης, εκτιμούμε, προτεραιότητας,

α.    Η άμεση στελέχωση του πολυϊατρείου Λεχαινών

β.    Η στελέχωση και λειτουργική αναβάθμιση του κέντρου υγείας Βάρδας

γ.    Η αναβάθμιση των περιφερειακών ιατρείων του Δήμου

δ.   Η δικτύωση των παραπάνω δομών με ταυτόχρονη ένταξη του πολυϊατρείου Λεχαινών στην επιστημονική και διοικητική ευθύνη του κέντρου υγείας Βάρδας.

ε.   Η δημιουργία «Παρατηρητήριου Υγείας» στον Δήμο με σκοπό του εν λόγω  Παρατηρητηρίου, να παρακολουθεί και να παρεμβαίνει σε ζητήματα που αφορούν τις δομές πρωτοβάθμιας υγείας  της περιοχής καθώς και κάθε άλλο ζήτημα που αφορά στην υγεία του τοπικού πληθυσμού και στην ποιότητα των υπηρεσιών.

Η πληθυσμιακή ανθρωπογεωγραφία του Δήμου Ανδραβίδας Κυλλήνης (ντόπιος πληθυσμός,  μετανάστες, πρόσφυγες και δυνητικά εντασσόμενοι στην κοινωνική ευαλωτότητα) πρέπει να αφυπνίσει τους διοικούντες. Είναι ευθύνη στρατηγικής σημασίας και όχι  αποσπασματικού τακτικισμού, δράση.»

https://georgiospanagiotopoulos.blogspot.com/2020/05/6-5-2020.html

Συνεχίσαμε να θέτουμε το ζήτημα, όπως στις 17-6-2020

https://georgiospanagiotopoulos.blogspot.com/2020/06/17-6-2020.html  (ερώτηση  3)

όμως καμία ουσιαστική αντίδραση από την δημοτική αρχή.

Είτε λόγω ανικανότητας , είτε λόγω αδιαφορίας  της δημοτικής αρχής , οι δημότες-κάτοικοι  είναι απροστάτευτοι αυτή την κρίσιμη περίοδο.

Μάλιστα με την τελευταία, φημολογούμενη, αποδυνάμωση του κέντρου υγείας Βάρδας, μετακίνηση ιατρού, όλα τα παραπάνω δυστυχώς αποκτούν μια επιπλέον σημασία.

Ας ευχηθούμε να ξεπεράσει τον κίνδυνο ο συνάνθρωπός μας και βέβαια να μην έχει συμβεί διασπορά του ιού στην μικροκοινωνία των αλλοδαπών και των άλλων κατοίκων.

 

Οι επιλογές του σήμερα στην οικονομία σφραγίζουν το οικονομικό μας αύριο

Απόψεις

του Κώστα Χλωμούδη*

O Μανώλης Αναγνωστάκης είχε αναφερθεί στην πολιτική, με αναφορά στη συμπεριφορά των πολιτών επί χούντας και είχε γράψει στο σχετικό ποίημά του ότι φοβόταν «τους ανθρώπους που εφτά χρόνια/έκαναν πως δεν είχαν πάρει χαμπάρι/και μια ωραία πρωία -/μεσούντος κάποιου Ιουλίου-/βγήκαν στις πλατείες με σημαιάκια κραυγάζοντας/”Δώστε τη χούντα στο λαό”».

Μια άκριτη μεταφορά αυτών των διατυπώσεων, στις οικονομικές επιλογές που προκρίνονται σήμερα από τις ελίτ στη χώρα μας, θα ήταν άδικη για τον ποιητή και το έργο του αλλά χρήσιμη για όλους όσους εξ’ ημών θέλουμε να λειτουργούμε ως Πολίτες, με προβολή στο άμεσο προσεχές μέλλον.

Πολλοί είναι αυτοί που σιωπούν για τους κινδύνους διαχείρισης των σωρευμένων δημοσιονομικών περιορισμών το, μετά την πανδημία, προσεχές διάστημα και των αρνητικών μακροοικονομικών μας μεγεθών από την διαχείριση της κρίσης του κορωνοϊού και ως συνέχεια της δεκαετούς κρίσης χρέους της χώρας μας.

Θέματα που αναγνωρισμένα ινστιτούτα και θεσμικοί φορείς, περί και για την οικονομία και τα μακροοικονομικά, θα έπρεπε να προβάλλουν και να χτυπούν τα καμπανάκια των ενδεχόμενων κινδύνων…

Ιδιαιτέρως από τον εθνικό μας τραπεζίτη και τις υπηρεσίες του, από τις πνευματικές και οικονομικές ελίτ της χώρας και από τους Πολίτες με γνώσεις επί των δεδομένων και τεχνογνωσία στις προβλέψεις για την οικονομία μια χώρας.

Γιατί σιωπούν; Λόγω μη ύπαρξης κινδύνων; Από άγνοια; Από αλλοτρίωση απορροφημένοι από τη δυναμική της συγκυρίας; Λόγω μιας “απέραντης δειλίας”, από τον φόβο του πολιτικού κόστους, την εποχή που οι πάντες, οπορτουνιστικά, υποκλίνονται στην ηγεμονία του «Κέϊνσιανισμού»; Ή μήπως επειδή δεν πιστεύουν ότι θα ήταν σωστή μια επιλογή επιστροφής στην προηγούμενη οικονομική κανονικότητα;

Είναι αρκετοί διεθνώς όσοι υποστηρίζουν ότι η οικονομία, όπως την ξέραμε, ίσως να έχει τελειώσει. Και έχει πράγματι μεγάλη δόση αλήθειας, αφού, σύμφωνα με οικονομολόγους, κάποιοι κλάδοι δεν θα ξαναγίνουν ποτέ όπως ήταν πριν από την πανδημία. Λέτε να βαδίζουμε προς την ηγεμονία ενός νέου οικονομικού μοντέλου οργάνωσης των κοινωνιών μας;

Η ανάκαμψη της οικονομίας φαίνεται ότι θα χρειαστεί πολύ χρόνο, για τούτο και ρυθμιστές χρηματοοικονομικών διευθετήσεων στα πλαίσια της παγκόσμιας διακυβέρνησης (Fed, Ευρωπαϊκή Τράπεζα κλπ) υποστηρίζουν ότι θα κάνουν ό,τι είναι εφικτό για να στηρίξουν την οικονομία, με τη συνδρομή όμως πάντα της δημοσιονομικής πολιτικής.

Τί σημαίνουν αυτά για τη χώρα μας; Με ποια δεδομένα πάμε για τον εθνικό μας προϋπολογισμό;

Το δημόσιο χρέος αναμένεται να φτάσει φέτος στα 339-340 δισ. ευρώ και σε συνδυασμό με τη μεγάλη ύφεση του 10%-10,5% να αντιστοιχεί στο 206% του ΑΕΠ.

Το χρέος, σε απόλυτο αριθμό, θα συνεχίσει να αυξάνεται και το 2021. Ο λόγος είναι προφανής: Ο προϋπολογισμός που κατατίθεται την Παρασκευή στη Βουλή θα προβλέπει έλλειμμα γενικής κυβέρνησης άνω των 10 δισ. ευρώ, κάτι που πρακτικά σημαίνει ότι το δημόσιο χρέος θα κλείσει στο τέλος του 2021 (εφόσον βέβαια το επιτρέψει η εξέλιξη της πανδημίας) πάνω από τα 345-347 δισ. ευρώ.

Αντιλαμβανόμαστε όλοι, ακόμη και οι μη ειδικοί, ότι όσο και αν “μανιπουλαριστεί”, μια έκθεση υποστήριξης της βιωσιμότητας του χρέους, σε κάποιες μελλοντικές συγκυρίες θα είναι δύσκολη έως ακατόρθωτη.

Για τούτο χρειάζεται προσοχή και προγραμματική συμφωνία, εθνικής συναίνεσης, για την ιεράρχηση επιλογών χρηματοδότησης από τον κρατικό προϋπολογισμό.

Οι δύσκολες συνθήκες στην οικονομία, δικαιολογούν τομείς και κλάδους της οικονομίας να διεκδικήσουν τεκμηριωμένα χρηματοδοτήσεις από το κράτος.

Ο φόβος είναι ότι, μπαίνοντας σε μια εποχή του “δώσε και σε μένα μπάρμπα” διαμορφώνονται πεδία άνθισης του λαϊκισμού, της πλειοδοσίας, και των κομματικά πελατειακών κριτηρίων κατανομής των δαπανών.

Ας αντισταθούμε και να ανοίξουμε δημόσια τις συζητήσεις έτσι ώστε να “φρενάρουμε” κάπως τις ατεκμηρίωτες διεκδικήσεις, αλλά και τις “κάτω από το τραπέζι” συμφωνίες με κλάδους, όπως συνέβη πολλές φορές κατά το παρελθόν…

Επιλέγω χαρακτηριστικές περιπτώσεις που διεκδικούν χρηματοδότηση, όπως αυτές των διαχειριστών τμημάτων των εθνικών οδών λόγω περιορισμού της Ζήτησης (βάσει όρων στις συμβάσεις παραχώρησης) αλλά και των διαχειριστριών εταιρειών αεροδρομίων για αντίστοιχους λόγους.

Και για να μη περιορίσουμε το εύρος θα αναφερθώ σε δυο περιπτώσεις που είδαν σήμερα με ανακοινώσεις τους το φως της δημοσιότητας και αφορούν ειδικές περιπτώσεις όπως το Βιοτεχνικό Επιμελητήριο της Θεσσαλονίκης, που με επιστολή του προς τον πρωθυπουργό και τους υπουργούς Οικονομικών και Ανάπτυξης το πόλης, θέτει το ζήτημα διαγραφής υποχρεώσεων και όχι απλώς αναστολής τους για τη νέα χρονιά, παρουσιάζοντας την απόγνωση των χιλιάδων μικρομεσαίων επιχειρήσεων της πόλης.

Σύμφωνα με το ΒΕΘ, θα πρέπει να προβλεφθούν ειδικά κονδύλια για τις προαναφερόμενες επιχειρήσεις, τα οποία θα απορροφούνται με πολύ απλές διαδικασίες και κυρίως θα αφορούν επιδοτήσεις και όχι δάνεια, έστω και με ευνοϊκούς όρους. «Κανείς να μη μείνει πίσω», είναι το βασικό μήνυμα του ΒΕΘ...

Την ίδια μέρα ο πρόεδρος του Συνδέσμου Επιχειρήσεων Επιβατηγού Ναυτιλίας (ΣΕΕΝ) ο αγαπητός σε εμένα κος Μιχάλης Σακέλλης, σε συνέντευξη τύπου, τόνισε την ανάγκη ανανέωσης του ακτοπλοϊκού στόλου με την συνδρομή τόσο της πολιτείας όσο και της ΕΕ Ο κ. Σακέλλης τεκμηρίωσε το αίτημα με το επιχείρημα, μεταξύ άλλων σημαντικών, ότι η χώρα μας διαθέτει σήμερα 105 ακτοπλοϊκά πλοία που εξυπηρετούν τις ανάγκες των νησιών και τα οποία αποτελούν έναν αξιόλογο στόλο συμβατικών πλοίων και ταχυπλόων, τα οποία προσφέρουν εξαιρετικές υπηρεσίες στα νησιά μας χειμώνα καλοκαίρι και πρέπει να ανανεωθούν, γιατί διαφορετικά θα υπάρχει σημαντική επίπτωση στις υπηρεσίες που προσφέρουν στα νησιά μας…

Δεν είναι της παρούσης να αξιολογήσουμε ή να κρίνουμε στο παρόν σχόλιό μας τα αιτήματα των επί μέρους κλάδων.

Αυτό όμως που πρέπει να γίνει είναι να συμφωνηθούν, σε εθνικό επίπεδο, τα κριτήρια και οι μέθοδοι αξιολόγησης, όπως και μια συμπεφωνημένη ιεράρχηση των επιλογών της χώρας, μιας και είναι δεδομένο ότι ούτε όλες αλλά ούτε όλοι οι κλάδοι θα ικανοποιηθούν…

Είναι η ώρα να σκεφτούμε με τις επιλογές μας αν θέλουμε ή όχι να επιστρέψουμε στην προηγούμενη κανονικότητα της χώρας ή σε κάποια άλλη κανονικότητα.

Προσωπικά δεν θα ήθελα να επιστρέψω σε ένα οικονομικό μοντέλο λειτουργίας της χώρα μας, όπως αυτό μιας εποχής πριν την δεκαετή κρίση χρέους και αυτήν πριν την πανδημία, όπου το κράτος δανείζεται μεγάλα ποσά για να ικανοποιήσει ανάγκες του ασφαλιστικού πέρα από τους ευρωπαϊκούς μέσους όρους, ανάγκες για εξοπλισμούς στρατιωτικές δαπάνες πέρα από τους Μ.Ο. των λοιπών Νατοϊκών άλλων χωρών, να χρηματοδοτήσει κρατικοδίαιτους καπιταλιστές και χαμηλής αποδοτικότητας κρατικές δομές.

Δεν θα ήθελα να αγνοούμε τα πρωτογενή ελλείματα και να κρυβόμαστε από το χρέος της χώρα μας.

Δεν θα ήθελα να παρέχω για διαχείριση σε διεθνή κεφάλαια υποδομές της χώρας, αποκλείοντας τα εθνικά (ιδιαιτέρως τα ασφαλιστικά) από μέρος των συμμετοχών στις συμβάσεις παραχώρησης υποδομών και δικτύων.

Δεν θα ήθελα μια οικονομία όπου περίπου το 1% του πληθυσμού μας να κατέχει το 99% του λειτουργικού πλούτου της χώρας. Δεν θα ήθελα δηλαδή να χτίσουμε ένα μοντέλο όπου η δημοκρατία έχει κίνδυνο αλλοίωσης από την οικονομική κυριαρχία.

Όλο και περισσότερο στη χώρα μας εντοπίζουμε κάποιες πρώτες, αλλά ισχυρές, εκφάνσεις «πλουτοκρατίας», οι οποίες μας θυμίζουν φεουδαρχία…

Με κάποιο τρόπο βιωματικά, αλλά και σε έρευνες, φαίνεται ότι ο πλούτος και η φτώχεια, με κάποιο τρόπον (ας αποτελέσει αντικείμενο μελέτης), κληροδοτούνται στις επόμενες γενιές. Στη χώρα μας και με την στρεβλή συμβολή του ιδιότυπου ελληνικού μοντέλου της “δωρεάν παιδείας”, θεωρητικά όλοι έχουν τη δυνατότητα ανέλιξης. Στην πράξη, όμως, όλο και περισσότερο τα τελευταία χρόνια, δεν συμβαίνει αυτό και δεν έχουμε τη δυναμική για μια ανοικτή κοινωνία, όπως θα επιθυμούσαμε και σε κάποιο βαθμό ίσχυε μεταπολεμικά και στη χώρα μας.

Ζούμε τη στιγμή που οι προβλέψεις αναιρούνται η μία μετά την άλλη, καθώς η πανδημία και οι επιδράσεις της στην κοινωνία, δεν θα τελειώσει τη στιγμή που θα βρεθεί κάποιο αποτελεσματικό εμβόλιο.

Ας προετοιμαστούμε ως κοινωνία για την επόμενη μέρα, με επιλογές για δίκαιη κατανομή του κόστους και υποστήριξης των παικτών της οικονομίας την επόμενη μέρα χωρίς να κλαδεύουμε το κλαδί του δέντρου που βρισκόμαστε. Αναφερόμαστε στην οικονομία της χώρας μας.

* Ο Κώστας Χλωμούδης είναι καθηγητής του Τμήματος Ναυτιλιακών Σπουδών του ΠΑΠΕΙ.

Πολιτική Δήλωση Νίκου Διαμαντόπουλου σχετικά με το Νοσοκομείο Αμαλιάδας

Απόψεις

   Αναρωτιέμαι… ποιο Νοσοκομείο Αμαλιάδας κλείνει; Αυτό που θα έσωζε ο κ. Λυμπέρης; Το Νοσοκομείο που θα έκανε πρότυπο και με εφημερίες σε καθημερινή βάση και μάλιστα μέσα σε λίγο καιρό; Ακριβώς γι’ αυτό εξάλλου, δεν τον ψήφισε ο λαός της Ήλιδας, όπως και ο ίδιος παραδέχτηκε προ ημερών;

   Κι όμως, ως γνωστόν, «οι κρίσεις γεννούν ευκαιρίες». Και παρά τα μεγάλα λόγια της προεκλογικής περιόδου, ο Δήμαρχος και η δημοτική Αρχή Ήλιδας, βρέθηκαν μπροστά στην πιο μεγάλη ευκαιρία. «Ευκαιρία»… που ούτε ποτέ θα μπορούσαν να φανταστούν. Ναι, την πανδημία του Κορωνοϊού που απ’ όλη την Ελλάδα, «έσκασε» πρώτα στη δική μας περιοχή χτυπώντας… την πύλη του Νοσοκομείου Αμαλιάδας. Όλη η Ελλάδα ασχολούνταν με την περιοχή μας, με την Αμαλιάδα και τη Νοσηλευτική Μονάδα, να γίνονται το «επίκεντρο» του ενδιαφέροντος στη χώρα, για μέρες. Θα περίμενε κανείς, από μια Δημοτική Αρχή, όπως αυτή της Ήλιδας, υπό τον δήμαρχο κ. Γιάννη Λυμπέρη που προεκλογικά και απολύτως ορθά, έκανε σημαία της, την εύρυθμη και απρόσκοπτη λειτουργία του Νοσοκομείου Αμαλιάδας, να αξιοποιήσει στο έπακρον αυτή τη συγκυρία… μαζί με τις ευκαιρίες που δημιουργήθηκαν από τούτη την κρίση. Το τι τελικά πέτυχε, το βλέπουμε. Όταν δεν μπορείς να αξιοποιήσεις μια τέτοια ευκαιρία και συγκυρία εξασφαλίζοντας την έλευση ιατρών και τη στελέχωση του Νοσοκομείου Αμαλιάδας με ιατρικό προσωπικό, από ‘κει και πέρα είναι προφανές, ότι δεν έχουμε να περιμένουμε πολλά. Ο Δήμαρχος Ήλιδας προδήλως και είναι υπόλογος, τόσο για τις προεκλογικές -αλλά εν τέλει δίχως αντίκρισμα- εξαγγελίες, όσο και για την πολιτική ανεπάρκεια που απεδείχθη περίτρανα και μάλιστα στα κρίσιμα.

   Ο Δήμαρχος Ήλιδας κ. Γιάννης Λυμπέρης, αν και ποτέ δεν εξελέγη με τ’ όνομά του, αλλά πάντοτε… με κομματική στήριξη, «έχτισε» την πολιτική του σταδιοδρομία, σε δυο σημεία: ΝΑΙ στο Νοσοκομείο Αμαλιάδας και ΟΧΙ τα σκουπίδια στην Τριανταφυλλιά. Μετά από θητείες επί θητειών, φτάσαμε να έχουμε μια Αμαλιάδα χωρίς Νοσοκομείο και με τα απορρίμματα στην Τριανταφυλλιά! Για δες τελικά καμιά φορά, τι παιχνίδια παίζει η ιστορία…

 

Με τιμή

Νικόλαος Διαμαντόπουλος

Επικοινωνιολόγος - Πρώην Επικεφαλής Ανεξαρτησίας Ήλιδας

 

ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ : «Εκ των Υστέρων»

Απόψεις

του Γιώργου Παναγιωτόπουλου

Σε μια κρίσιμη περίοδο της μεταπολιτευτικής Ελλάδας, η ιστορική μνήμη αποκτά ιδιαίτερο νόημα όταν συνδέεται με τη ζωή και την πράξη και βαπτίζεται στο όνομα της επικαιρότητας.

 

Η ζωντανή μνήμη των ημερών του Νοέμβρη του 1973, μπορεί να  διαμορφώσει τη μνήμη του μέλλοντος, ως πολύτιμη παρακαταθήκη ελευθερίας, ευαισθησίας και ηθικής στάσης για τη γενιά του σήμερα και του αύριο.

 

Τηρουμένων των αναλογιών και εκ των υστέρων ερμηνεύοντας «το Πολυτεχνείο», θεωρώ ότι,  οριοθέτησε την ιστορία του δημοκρατικού κινήματος και συνεχίζει διαρκώς να ζητά, να αφαιρεθεί επιτέλους «το δικαίωμα» των κρατούντων να διαχειρίζονται την εξουσία προς « ίδιον όφελος».

 

Είναι γνωστό ότι, η ιστορική μνήμη αποτελεί ισχυρό «κοινωνικό αντίδοτο» στην αμνησία, στην ακρισία, στη ροπή στην υποταγή και στη χειραγώγηση των ανθρώπων.

Τα μεγάλα νοήματα, οι μεγάλες αφηγήσεις της ανθρώπινης περιπέτειας, είναι πάντα οδηγοί για τη χειραφέτηση του ανθρώπου από κάθε μορφή προκατάληψης, από κάθε έκφραση βίας και ανελευθερίας.

 

Εκ των υστέρων, «το Πολυτεχνείο» μπορεί να παραμείνει άφθαρτο σύμβολο ασυμβίβαστης πάλης, να καταδεικνύει την αναντικατάστατη δύναμη της κοινωνίας, να ενισχύει την πρωτοποριακή δυναμική των νέων που διαμορφώνει γεγονότα, να αποκαθηλώνει στερεότυπα, να ανατρέπει αυταρχισμούς, και να προσανατολίζει τη συλλογική συνείδηση.

 

Εκ των υστέρων, «το Πολυτεχνείο» μπορεί να συμπυκνώνει το όραμα, την έμπνευση, τη συλλογικότητα, την υπέρβαση του ατομικού συμφέροντος και της εγωπαθούς ιδιοτέλειας, την  αξιοπρέπεια, τον αυτοπροσδιορισμό, το νέο πατριωτισμό και την  ελευθερία.

 

Εκ των υστέρων, «το Πολυτεχνείο», ως κορυφαία πράξη αντιφασιστικής εκδήλωσης, μπορεί να γίνει το ουσιαστικότερο μάθημα Πολιτικής και Ηθικής για τη συνείδηση της ελληνικής κοινωνίας.

 

Το «Πολυτεχνείο» ως μοναδικό γεγονός ελευθερίας και ονείρου, μιας αδιαμεσολάβητης καινούργιας ζωής στη μεταπολεμική πορεία του τόπου και ώριμος καρπός μιας σειράς διεργασιών, υποκειμενικών και αντικειμενικών, εσωτερικών και διεθνών, μπορεί να αναχθεί σε συλλογικό εκφραστή του πολιτικοηθικού δικαιώματος της ανυπακοής, σε κάθε προσπάθεια αλλοίωσης της δημοκρατίας από όπου και αν προέρχεται.  

 

Ταυτόχρονα, μπορεί να επιβάλλει την υπέρβαση από  τις κυρίαρχες μικροαστικές λογικές αντιλήψεις της πολιτικής, ως ατομικού αθλήματος ανέλιξης και να δημιουργήσει όρους μιας νέας συλλογικότητας.  

 

Το «Πολυτεχνείο» μπορεί να τροφοδοτεί διαρκώς το όραμα μιας ηθικά ανώτερης μορφής δημοκρατίας που να βασίζεται στην ενεργό, ουσιαστική και συνεχή συμμετοχή του πολίτη στα δρώμενα του τόπου, να αφυπνίσει τη λαϊκή συνείδηση, να ενσωματώσει τις αγωνιστικές παραδόσεις χρόνων, και να οδηγεί στην έμπρακτη απόδειξη καθημερινά ότι,  είναι δυνατή η δημιουργία της ιστορίας από τα ίδια τα υποκείμενα που τη βιώνουν.

 

Εκ των υστέρων, «το Πολυτεχνείο», μπορεί να παραμείνει ζωντανό κάλεσμα για τη δημοκρατία, την ανθρωπιά, την ελευθερία, την  δημιουργικότητα, την ενότητα και την πρόοδο της κοινωνίας και πάντα  στον αντίποδα της ηττοπάθειας, του συμβιβασμού, της υποταγής, της λογικής των «μονόδρομων» και του κάθε είδους διχασμού.  

Στις σημερινές ραγδαίες ανατροπές των στρατηγικών δεδομένων, με την «εύθραυστη» παγκόσμια ειρήνη, με ορατούς τους  εθνικούς κινδύνους, με τις συνέπειες της οικονομικής κρίσης αλλά και της κλιματικής αλλαγής στην κοινωνία, με την ασύμμετρη απειλή της πανδημίας, το «Πολυτεχνείο»  πρέπει να ανήκει σε όλους.

 

 

 

Ανήκει στο μαθητή που αισιοδοξεί για το μέλλον

Ανήκει στον φοιτητή που αριστεύει στην γνώση, στον φοιτητή που διεκδικεί αυτά που δικαιούται στη μάθηση,

Ανήκει στον επιστήμονα που διαπρέπει στην Ελλάδα και στο εξωτερικό,

Ανήκει σε αυτούς που οι συνθήκες τους ανάγκασαν σε φυγή από την χώρα και ελπίζουν για επιστροφή,

Ανήκει στους αγρότες που μοχθούν καθημερινά,

Ανήκει στους άνεργους που διεκδικούν μερίδιο στην εργασία,

Ανήκει σε όλους τους κοινωνικά αποκλεισμένους,

Ανήκει στους δασκάλους που παιδεύουν την νέα γενιά,

Ανήκει στους επιστήμονες-επαγγελματίες υγείας που πολεμούν την αρρώστια και σήμερα τον ιό της πανδημίας,

Ανήκει στους εργαζόμενους όλων των κλάδων, στους επαγγελματίες που συμβάλλουν και στηρίζουν την οικονομία και την χώρα γενικότερα,

Ανήκει στα ανήσυχα μυαλά των αυτοδημιούργητων επιχειρηματιών,

 

Ανήκει σε αυτούς τους πολιτικούς, που έχουν πατριωτισμό, που  στηρίζουν το «κράτος δικαίου», που κοιτάζουν το μέλλον και διεκδικούν σε αυτό, μερίδιο για την ελληνική κοινωνία.

 

Ανήκει σε όλους όσους δημιουργούν, εξελίσσονται, προσφέρουν και παράγουν προστιθέμενη αξία στην οικονομία και την κοινωνία.

 

Ανήκει στην ιστορία, μα ιδιαίτερα ανήκει στο μέλλον μιας Ελλάδας δημοκρατικής, παραγωγικής, σύγχρονης και ανεπτυγμένης.      

 

Εκ των υστέρων, σήμερα, το «Πολυτεχνείο» ανήκει σε όλους εκείνους που όρθιοι επιμένουν, για έναν κόσμο καλύτερο που θα χωράει πολλούς «κόσμους» και ελεύθερους ανθρώπους.

 

 

 

 Παναγιωτόπουλος Γιώργος  

Αν. Καθηγητής Πανεπιστημίου Πατρών

Δημοτικός Σύμβουλος Ανδραβίδας Κυλλήνης

Νίκος Γκότσης: Δεν θα ξεμπερδέψουν με την ουσία του Πολυτεχνείου!!!

Απόψεις

Το σύνθημα του Πολυτεχνείου «ΨΩΜΙ – ΠΑΙΔΕΙΑ – ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, ΕΞΩ οι ΗΠΑ – ΕΞΩ το ΝΑΤΟ» παραμένει επίκαιρο και διαχρονικό, 47 χρόνια μετά.
Οκτώ μήνες η  κυβέρνησης δεν έχει πάρει ούτε ένα μέτρο ουσιαστικής ανακούφισης της λαϊκής υγείας, αφήνοντας αθωράκιστο το λαό.

Την ίδια στιγμή που μπουκώνουν με λεφτά των εργαζομένων τα κανάλια, τους κλινικάρχες, τις μεγάλες επιχειρήσεις, αφήνουν το σύστημα Υγείας αθωράκιστο, δίνοντας στους υγειονομικούς στην αρχή παλαμάκια και μετά ΜΑΤ και χημικά.
Στους υπόλοιπους εργαζόμενους, τους επιφυλάσσουν κάτεργα, χωρίς κανένα μέτρο προστασίας, μετατρέποντας τους χώρους δουλειάς σε χώρους υπερμετάδοσης του ιού, χείριστους όρους εργασίας, 10ωρα, απλήρωτες υπερωρίες, εντατικοποίηση, τρομοκρατία, απολύσεις και ανεργία.

Χτυπάνε το 8ωρο και δίνουν το δικαίωμα στους εργοδότες να απασχολούν υπερωριακά χωρίς αμοιβή τους εργαζόμενους. Τα δικαιώματα μας, που κατακτήθηκαν με μαζικούς και οργανωμένους αγώνες, δέχτηκαν και δέχονται, πρωτοφανή επίθεση.
Όλα τα δικαιολογούν με το πρόσχημα της πανδημίας, όλα τα μεταφέρουν στην ατομική ευθύνη. Για το ανοχύρωτο σύστημα Υγείας, για τη συρρίκνωση του εισοδήματος, για το ψαλίδισμα των συνδικαλιστικών ελευθεριών και την καταστολή, καταδεικνύουν τους εργαζόμενους ως υπεύθυνους αφήνοντας στο απυρόβλητο την εργοδοσία, καλώντας μας να πληρώσουμε ακόμη μια φορά «τα σπασμένα» της νέας κρίσης.

ΔΕΝ ΣΚΥΒΟΥΜΕ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΣΤΗΝ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ  ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΗΣ ΤΗΣ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΔΡΑΣΗΣ, ΤΗΣ ΑΠΕΡΓΙΑΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΓΩΝΩΝ.
ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΕΔΕΙΞΕ ΟΤΙ ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΕΦΙΚΤΑ ΟΤΑΝ Ο ΛΑΟΣ ΚΑΙ Η ΝΕΟΛΑΙΑ ΞΕΠΕΡΝΟΥΝ ΤΟ ΦΟΒΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΗΤΤΟΠΑΘΕΙΑ.

Δεν θα ξεμπερδέψουν με την ουσία του Πολυτεχνείου, όσους κονδυλοφόρους και παπαγαλάκια να χρυσοπληρώσουν, όσα δάχτυλα και να κουνάνε.
Συνεχίζουμε τον αγώνα για την ικανοποίηση των σύγχρονων αναγκών των εργαζομένων, δίνοντας σύγχρονο περιεχόμενο στο σύνθημα “ΨΩΜΙ – ΠΑΙΔΕΙΑ – ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ”, ενάντια στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους και επεμβάσεις, που γεννούν δυστυχία, πρόσφυγες και μετανάστες, ενάντια στη συμμετοχή της Ελλάδας σε αυτούς, ενάντια στον περιορισμό των συνδικαλιστικών και πολιτικών ελευθεριών. Οι αγώνες δεν θα μπουν στο γύψο!

Τιμάμε την εξέγερση του Νοέμβρη 1973 και τα επίκαιρα μηνύματα του πολυτεχνείου, παίρνοντας υπόψη τις ειδικές συνθήκες της πανδημίας και τηρώντας όλα τα απαραίτητα μέτρα προστασίας.

 

*Νίκος Γκότσης

Πρόεδρος, Σωματείου Εργαζομένων στις

 Εμπορικές Επιχειρήσεις και Υπηρεσίες Ν. Ηλείας και

Μέλος του Δ.Σ του Εργατικού Κέντρου Πύργου

Γιώργος Παναγιωτόπουλος: Υγεία - Ν. Ηλείας - Το σταυροδρόμι των επιλογών στην εποχή της κρίσης και της αβεβαιότητας

Απόψεις

Έναυσμα για αυτήν μου  την παρέμβασή, μου έδωσε η τελευταία πράξη της αποδυνάμωσης του Νοσοκομείου Αμαλιάδας, που κρίθηκε σκόπιμο για την ενίσχυση του Νοσοκομείου Πύργου, λόγω των αυξημένων απαιτήσεων της πανδημίας.

Σε μια περίοδο όπου οι ανάγκες καθημερινά πολλαπλασιάζονται, επιλέγουν οι διοικήσεις να διαχειριστούν την μιζέρια ενός κατακερματισμένου συστήματος υγείας εν μέσω  μιας διαρκούς  ατελέσφορης και ατελούς  υγειονομικής μεταρρύθμισης που δεν παρήγαγε ποτέ το ζητούμενο για τον πολίτη.

Χωρίς τους αναγκαίους πόρους και την στελέχωσή του με επαγγελματίες υγείας, αφέθηκε στο φιλότιμο, τον πατριωτισμό  και στην δέσμευση του «όρκου του Ιπποκράτη» των υπηρετούντων.

Μέσα σε ένα εκρηκτικό τοπίο, δεκαετίες τώρα, όπου προτάσσεται:

Το περίσσευμα λαϊκισμού από κάθε είδους «σωτήρες» που επένδυαν στην  «ασθενή» κοινωνική αντίδραση για να δημιουργήσουν κάθε είδους πολιτική καριέρα

Η έλλειψη πολιτικής βούλησης για στρατηγικό σχεδιασμό στηριζόμενο σε τεκμήρια ειδικών

Η επικυριαρχία συμφερόντων σε κάθε βήμα πιθανής αλλαγής και βελτίωσης, έστω μερικώς , του υγειονομικού χάρτη.

Οι πελατειακές διευθετήσεις με επιλογές κατώτερες των αναγκών στην διοίκηση των νοσηλευτικών ιδρυμάτων,

….δεν μπορεί παρά να  οδηγεί νομοτελειακά την συνθήκη λειτουργίας των δομών υγείας στην σημερινή κατάσταση. Μια πραγματικότητα που για τον πολίτη παραπέμπει σε προσφορά υπηρεσιών τριτοκοσμικού περιβάλλοντος. 

Ξεχωριστή αναφορά βέβαια αξίζει στην υποχρηματοδότηση, ως βασική συνιστώσα της δημόσιας δαπάνης και ευθύνης.  

(οι δημόσιες δαπάνες για την υγεία στην Ελλάδα μειώθηκαν από 15,4 δισεκατομμύρια ευρώ το 2009 σε 8,8 δισεκατομμύρια ευρώ το 2017, μία μείωση 42,8%. Κατά την ίδια περίοδο, οι κατά κεφαλήν δαπάνες για την υγεία (δηλαδή για κάθε άτομο), μειώθηκαν επίσης κατά 40%. Σε αυτήν την περίοδο, οι δημόσιες δαπάνες για την υγεία ως ποσοστό του ΑΕΠ επίσης μειώθηκαν: έπεσαν από 6,5% το 2009 σε 4,8% το 2017. Eurostat, Health care expenditure by financing scheme.   Τελευταία επικαιροποίηση 24-2- 2020).

Επιπλέον, Το 2017, με μικρή απόκλιση τα δύο τελευταία έτη,  η Ελλάδα δαπάνησε 1623 ΕΥΡΩ κατ’ άτομο για υγειονομική περίθαλψη, ποσό πολύ χαμηλότερο από τον μέσο όρο στην ΕΕ (2884 ΕΥΡΩ). Το ποσό αυτό αντιστοιχεί στο 8 % του ΑΕΠ, επίσης κάτω από τον μέσο όρο της ΕΕ (9,8 %). Πάνω από το ένα τρίτο των δαπανών υγείας προέρχεται από τα νοικοκυριά (συμπεριλαμβανομένων των άτυπων πληρωμών)· πρόκειται για ένα από τα υψηλότερα ποσοστά στην ΕΕ και οφείλεται στις υψηλές άμεσες ιδιωτικές δαπάνες για φάρμακα, εξωνοσοκομειακή περίθαλψη (ή ανοιχτή νοσηλεία) και νοσοκομειακές υπηρεσίες. Πηγή: ΟΟΣΑ/Ευρωπαϊκό Παρατηρητήριο για τα Συστήματα και τις Πολιτικές Υγείας (2019), Ελλάδα: Προφίλ Υγείας 2019

Αν θέλαμε να πάμε πιο γενικά και  επιπλέον να ενισχύσουμε την άποψη της ευθύνης της «μεγάλης εικόνας» ευρύτερα του κράτους πρόνοιας,  θα μπορούσαμε να επικαλεστούμε τον  μεγάλο στοχαστή του αιώνα μας Z. Bauman [(2009), Ρευστοί Καιροί: Η Ζωή την Εποχή της Αβεβαιότητας] σύμφωνα με τον οποίο, η υποβάθμιση της δημοκρατίας, ο διαχωρισμός εξουσίας και πολιτικής, ο περιορισμός του κοινωνικού κράτους και η προώθηση των ιδιωτικών ανασφαλών κόσμων αποτελούν χαρακτηριστικά/εκφάνσεις της σύγχρονης εποχής ή, αλλιώς, της εποχής της «αρνητικής παγκοσμιοποίησης».

Επιπρόσθετα, ανασύροντας από την μνήμη μου, μια  μελέτη του Κέντρου Προγραμματισμού και Οικονομικών Μελετών (ΚΕΠΕ, 1976 ) που είχα διαβάσει πριν μια εικοσαετία και σύμφωνα με την οποία, μεταξύ άλλων,  αναδείχθηκαν ως προβλήματα του τομέα υγείας:

-              η απουσία ενιαίου πλαισίου χρηματοδότησης των φορέων υγείας,

-              έντονες περιφερειακές ανισότητες στην προσφορά σχετικών υπηρεσιών

               (αποκλεισμός του αγροτικού πληθυσμού),

-              αδικαιολόγητες ανισότητες στις παροχές των ασφαλιστικών οργανισμών,

-              πληθώρα διοικητικών οργάνων που αδυνατούν να συντονιστούν και να

              συνεργαστούν,

…..οδηγούμαι στον προβληματισμό ότι ελάχιστα έχουν αλλάξει τα δεδομένα, στην υγεία του Ν. Ηλείας από τότε μέχρι σήμερα, τηρουμένων των αναλογιών.

Όμως το 1976, η Ελλάδα δεν είχε Εθνικό Σύστημα Υγείας (Ε.Σ.Υ.), ενώ το 2020 έχει.

Είναι όμως υπαίτια, μόνο η «μεγάλη εικόνα», της πολιτικής υγείας της χώρας για την επικρατούσα κατάσταση στην Ηλεία;

Υπάρχουν και άλλα ερωτήματα που χρήζουν επιτακτικά, σοβαρές και αξιόπιστες απαντήσεις

Τι είναι  αυτό που δεν επιτρέπει τον συντονισμό και την ενσωμάτωση μιας εκτεταμένης κλίμακας υπηρεσιών υγείας που να καλύπτει ολόκληρο το φάσμα των αναγκών των πολιτών του Νομού;

Τι τροφοδοτεί στο διηνεκές την καταστροφική λογική της αντιπαράθεσης, βορράς – νότος της Ηλείας, Αμαλιάδα – Πύργος ;

Πως δικαιολογούν οι πολιτικοί ταγοί,  την ύπαρξη τριών Νοσοκομείων που κανένα δεν μπορεί να προσφέρει υπηρεσίες;

Γιατί εθελοτυφλούν όλοι  στην μαζική μετακίνηση των πολιτών προς τα νοσοκομεία της Πάτρας, εδώ και χρόνια;

Γιατί είναι δύσκολο το αυτονόητο;  ΕΝΑ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ ΔΕΥΤΕΡΟΒΆΘΜΙΑΣ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗΣ ΣΤΟ ΝΟΜΟ ΣΕ ΠΛΗΡΗ ΑΝΑΠΤΥΞΗ και ΕΚΤΕΤΑΜΕΝΟ ΣΥΓΧΡΟΝΟ  ΔΙΚΤΥΟ ΠΡΩΤΟΒΑΘΜΙΑΣ ΦΡΟΝΤΙΔΑΣ ΥΓΕΙΑΣ, αξιοποιώντας όλες τις υπάρχουσες υποδομές ως ενεργό συμπληρωματικό σύστημα. 

Ποιος μπορεί να τεκμηριώσει την βιωσιμότητα και την επιχειρησιακή ετοιμότητα (ανάπτυξη κλινών και λειτουργία κλινικών) σε τρία νοσοκομεία στο Νομό; Ποιος πιστεύει ότι με ρεαλιστικούς όρους είναι αυτό εφικτό;  Βέβαια, όχι με κραυγές λαϊκισμού αλλά με σοβαρό , τεκμηριωμένο λόγο.   

Ποιοι είναι οι ανασταλτικοί μηχανισμοί που καταδικάζουν την Ηλεία σε υγειονομική απομόνωση και τους πολίτες σε διαρκή κίνδυνο;

Καταληκτικά,  σε αυτήν μου την παρέμβαση, ως έχω το δικαίωμα ως πολίτης και χωρίς να διεκδικώ την γνώση της αλήθειας, θεωρώ ότι:

Λόγω της πανδημίας και της έκτακτης ανάγκης, είναι ανάγκη να  συνειδητοποιήσουμε τα διαχρονικά εγκλήματα για την κατάσταση της υγείας στο Νομό.

Είμαστε στο σταυροδρόμι των επιλογών ως κοινωνία, σε μια ιδιαίτερα κρίσιμη εποχή που την χαρακτηρίζει η αβεβαιότητα.

Ας αφυπνιστούμε όλοι για τις επιλογές.

Ίσως δεν είναι άγονη γραμμή ο Ν. Ηλείας. Ίσως άγονη είναι η σκέψη αυτών που αποφασίζουν.      

 

 

Παναγιωτόπουλος Γιώργος

Αν. Καθηγητής Πανεπιστημίου Πατρών

Δημοτικός Σύμβουλος Ανδραβίδας Κυλλήνης

 

 

 

 

 

 

 

 

Ο Μακιαβέλι, ο Καβάφης και η διαχείριση της πανδημίας

Απόψεις

του Κώστα Διαμαντόπουλου[1]

 

Είναι στη φύση των πραγμάτων, συμβούλευε ο Νικολό Μακιαβέλι, να μην  μπορείς να αποφύγεις έναν κίνδυνο δίχως να φορτωθείς έναν άλλον. Τον περασμένο Μάρτιο εκτιμήθηκε ορθά ότι η διαχείριση του κινδύνου κατάρρευσης του συστήματος υγείας καθιστούσε αναγκαίο ένα γενικευμένο lockdown παρά τις προφανείς οικονομικές επιπτώσεις που θα προκαλούσε.

Μια πανδημία αντιμετωπίζεται τόσο στο πεδίο της Δημόσιας Υγείας (κυρίως) όσο και στο πεδίο της ιατρικής περίθαλψης. Μόνο που Δημόσια Υγεία δεν είναι μόνο η τήρηση των μέτρων ατομικής υγιεινής και προστασίας. Ο αριθμός των μαθητών σε μια τάξη, η πληρότητα των μέσων μαζικής μεταφοράς, οι μαζικοί προληπτικοί εργαστηριακοί έλεγχοι, η εξαντλητική ιχνηλάτηση επαφών, οι στοχευμένες παρεμβάσεις στην κοινότητα και ιδιαίτερα σε ευάλωτους πληθυσμούς είναι Δημόσια Υγεία. Η ατομική ευθύνη δεν αναιρεί την υποχρέωση άσκησης δημοσίων πολιτικών με επιστημονική τεκμηρίωση και στα δυο πεδία. Όσο πιο ολοκληρωμένη και πολυεπίπεδη είναι η διαχείριση τόσο πιο καθαρό είναι το μήνυμα συμμόρφωσης που εκπέμπεται.  Ο σεβασμός στην επιστημονική προσέγγιση, ο προσανατολισμός στην κοινότητα και η στάθμιση ανθρωπολογικών, κοινωνιολογικών, συμπεριφορικών και οικονομικών παραμέτρων προσδιορίζουν την αποδοτικότητα των σχετικών παρεμβάσεων. Ο βολονταρισμός της Πολιτικής Προστασίας δεν αρκεί...

Μετά την επιτυχή διαχείριση του πρώτου κύματος υπήρξε εφησυχασμός και κόπωση με αποτέλεσμα να χαθεί πολύτιμος χρόνος. Η αβεβαιότητα και η ασάφεια που χαρακτηρίζει την εξέλιξη της πανδημίας επιβάλλουν σχεδιασμό με βάση το χειρότερο σενάριο. Ο Καβάφης αναφέρεται  στη ''μυστική βουή των πλησιαζόντων γεγονότων'' (Σοφοί δε προσιόντων). Η βουή του δεύτερου κύματος όπως προκύπτει από τη διακύμανση των επιδημιολογικών μεγεθών Αυγούστου και Σεπτεμβρίου υποεκτιμήθηκε. Στις παλινωδίες και αμφισημίες του επιτελείου στη λήψη και παρακολούθηση εφαρμογής των μέτρων ιδιαίτερα στα πεδία του τουρισμού, των μεταφορών , της εκπαίδευσης και της προστασίας των ευάλωτων πληθυσμών προστέθηκε η καθυστερημένη και ελλειμματική εμπλοκή της Πρωτοβάθμιας Φροντίδας, η αδυναμία έγκαιρης στελέχωσης των νέων κλινών ΜΕΘ και η ανορθολογική κατανομή του λοιπού επικουρικού προσωπικού που προσελήφθη με χαρακτηριστικό παράδειγμα τον αδικαιολόγητα υψηλό αριθμό προσλήψεων προσωπικού γενικών καθηκόντων αντί για νοσηλευτές και τεχνολόγους εργαστηρίων. Τώρα που το σύστημα υγείας χρειάστηκε να δοκιμαστεί, αποδείχτηκε ότι δεν είχε προετοιμαστεί.

Δημόσιες πολιτικές και ατομική ευθύνη δρουν συμπληρωματικά. Πειστικές και επιστημονικά τεκμηριωμένες δημόσιες πολιτικές χωρίς αντιφατικά μηνύματα χτίζουν σχέσεις εμπιστοσύνης κράτους πολιτών  και συμβάλλουν στη συμμόρφωση με τις κατευθύνσεις. Χωρίς να υποβαθμίζεται η αξία της ατομικής ευθύνης (οι εικόνες της Παρασκευής δε θύμιζαν χώρα σε συνθήκες πανδημίας), η επίμονη επίκλησή της μόνο παιδαγωγικό χαρακτήρα δεν έχει. Περισσότερο σε αναζήτηση άλλοθι παραπέμπει για τις αστοχίες, τις παλινωδίες, τις αμφισημίες και τις καθυστερήσεις που υπήρξαν.

 

 

[1] Ο Κώστας Διαμαντόπουλος είναι Οδοντίατρος, MSc, πρώην Διοικητής Γενικού Νοσοκομείου Ηλείας, μέλος της Ελληνικής Εταιρείας Management Υπηρεσιών Υγείας

 

Η περιπέτεια της Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας και η πρόκληση της πανδημίας

Απόψεις

του Κώστα Διαμαντόπουλου*

Η δυσμενής εξέλιξη της πανδημίας επιβάλλει την ενεργοποίηση της Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας (ΠΦΥ). Μέχρι σήμερα στο δημόσιο διάλογο κυριάρχησε η νοσοκομειοκεντρική προσέγγιση, φαινόμενο μάλλον αναμενόμενο δεδομένης της διαχρονικής αδυναμίας του πολιτικού συστήματος να ολοκληρώσει μεταρρυθμίσεις στο πεδίο της ΠΦΥ παρά τον πληθωρισμό νομοθετικών παρεμβάσεων από το 1983.

Ο σχεδιασμός του Υπουργείου Υγείας υπήρξε ατελής και ελλειμματικός στο συγκεκριμένο πεδίο. Υποεκτιμήθηκε η αξία των συνεργειών Δημόσιας Υγείας και ΠΦΥ και η διαχείριση της πανδημίας αναγορεύτηκε σε νοσοκομειακή υπόθεση. Το συγκεκριμένο υπόδειγμα που ακολουθήθηκε, κοστίζει και εξαντλεί τα όρια του. Με χαρακτηριστική καθυστέρηση το Υπουργείο Υγείας υποχρεώθηκε να ενεργοποιήσει Κέντρα Υγείας χωρίς όμως να διασφαλίσει ούτε την επαρκή στελέχωσή τους ούτε τη στοιχειώδη εργαστηριακή και απεικονιστική υποστήριξή τους. Η αξιοποίηση του δυναμικού των Τοπικών Μονάδων Υγείας παραμένει ζητούμενο και οι Κινητές Μονάδες Υγείας (δεν αφορά τις κινητές ομάδες του ΕΟΔΥ για τη λήψη δειγμάτων) που νομοθετήθηκαν το 2019 δεν έχουν ενεργοποιηθεί. Ο ρόλος της ΠΦΥ δεν περιορίζεται μόνο στην διαχείριση ύποπτων και επιβεβαιωμένων περιστατικών που δεν απαιτούν νοσηλεία ή την παραπομπή των σοβαρών περιστατικών στις νοσηλευτικές μονάδες. Αφορά τη συνέχεια της φροντίδας, ακόμα και κατ’ οίκον αν χρειαστεί,  σε χρόνια πάσχοντες που απαιτούν παρακολούθηση και έχουν περιορίσει τις μετακινήσεις τους με σκοπό την αποφυγή του συγχρωτισμού. Παράλληλα δεν έχουν δοθεί πειστικές απαντήσεις γιατί μέχρι σήμερα δεν έχει κοστολογηθεί και τιμολογηθεί η μοριακή ανίχνευση με PCR ώστε να αποζημιώνεται από τον ΕΟΠΥΥ στη βάση πάντοτε ιατρικών ενδείξεων.

Στην ίδια κατεύθυνση εμβάθυνσης του ρόλου της ΠΦΥ απαιτείται η ανάπτυξη δομών ανίχνευσης, αξιολόγησης και διαχείρισης του στρες της πανδημίας στους εργαζόμενους σε μονάδες υγείας και ευάλωτους πληθυσμούς.

Στην Ηλεία το πυκνό δίκτυο Κέντρων Υγείας θα συνιστούσε συγκριτικό πλεονέκτημα στη διαχείριση της πανδημίας στο βαθμό που η ενεργοποίησή του δε θα περιοριζόταν σε μόλις τρεις (KY Γαστούνης, Πύργου, Ζαχάρως) από τις οκτώ δημόσιες δομές ΠΦΥ συμπεριλαμβανομένου και του ΓΝ-ΚΥ Κρεστένων. Η επιστράτευση του ΚΥ Ζαχάρως σκοντάφτει στην αδυναμία του για καθημερινή 24ωρη λειτουργία (11-12 εφημερίες είναι εφικτές σύμφωνα με τον επιστημονικά υπεύθυνο του ΚΥ), την ίδια στιγμή που η αξιέπαινη προσφορά ενός μεταλλικού οικίσκου απομόνωσης από το Δήμο Ζαχάρως απλά επιβεβαιώνει το ατελές του αρχικού σχεδιασμού. Επιπλέον ερωτηματικά προκαλεί ο αποκλεισμός από το σχεδιασμό του ΓΝ-ΚΥ Κρεστένων το οποίο εφημερεύει καθημερινά και διαθέτει στοιχειώδη εργαστηριακή και απεικονιστική υποστήριξη τουλάχιστον σε τεχνολογικό επίπεδο. Η λειτουργία του ΚΥ Πύργου είναι περιορισμένη (μέχρι τις 3 το μεσημέρι) και στερείται απεικονιστικής υποστήριξης. Το δε ΚΥ Γαστούνης δοκιμάζεται από συχνές μετακινήσεις ιατρικού προσωπικού.

Η κινητοποίηση  των εφεδρειών της δημόσιας υγείας και της πρωτοβάθμιας φροντίδας με προσανατολισμό στην κοινότητα και η ανάπτυξη συνεργειών θα συμβάλλει στον έλεγχο της διασποράς και την αποφυγή του συνωστισμού στα Τμήματα Επειγόντων Περιστατικών των νοσηλευτικών μονάδων. Παράλληλα συνιστά ένα «παράθυρο ευκαιρίας» για τον επαναπροσδιορισμό του συστήματος Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας και την «υπέρβαση» του νοσοκομειοκεντρικού υποδείγματος.

«...δεν αρκεί να υπενθυμίζουμε τον επείγοντα χαρακτήρα της κατάστασης. Χρειάζεται να αρχίσουμε να ορίζουμε τους δρόμους που οδηγούν στη ζωή....» (Έντγκαρ Μορέν, «Éloge de la métamorphose», Le Monde, 10/01/2010)

 

 *Ο Κώστας Διαμαντόπουλος είναι Οδοντίατρος, MSc, πρώην Διοικητής ΓΝ Ηλείας, μέλος της Ελληνικής Εταιρείας Management Υπηρεσιών Υγείας.

 

 

Φοβάμαι... αλλά και ελπίζω... - Ένα άρθρο του Κώστα Χλωμούδη

Απόψεις

 

*του Κώστα Χλωμούδη

Δεν μπορεί παρά να μας κάνει να νοιώθουμε καλά η απόφαση του Δικαστηρίου για την χρυσή Αυγή.
Προηγήθηκε μια η πλημμυρίδα εκδηλώσεων, ψηφισμάτων και αναρτήσεων στις σελίδες κοινωνικής δικτύωσης, που εξέφρασε ένα λαϊκό μέτωπο απέναντι στην εγκληματική αυτή οργάνωση...

Ξέρουμε όμως ότι πολλές φορές αυτή η αντίδρασή μας ίσως και να "ξεπλένει" ανοχές, ενοχές και ευθύνες μας…
Πάνω από 400.000 πολίτες αυτής της χώρας "λέρωσαν" τα χέρια τους ψηφίζοντας Χρυσή Αυγή… Δεν ήταν ότι δεν ήξεραν…Την ψήφισαν ξανά και μετά τη δολοφονία του Παύλου…
Η ακατανόητη ανοχή στις “πλατείες των αγανακτισμένων”, που έδωσαν αφορμή σε κριτικές για “φαιοκόκκινη” σύμπλευση, έδειξε τα αδύναμα πολιτικά αντανακλαστικά απέναντι στον λαϊκισμό και όχι μόνο…
Στην πλειοψηφία τους τα μεγάλα ΜΜΕ δεν ανταποκρίθηκαν στο δημοκρατικό τους ρόλο και δεν επέδειξαν τα απαιτούμενα αντανακλαστικά… Ευτυχώς όχι όλα και όχι όλοι οι εργαζόμενοι σε αυτά…
Για αυτό φοβάμαι και δεν μπορώ να νοιώσουμε μαζί, την όποια δικαίωση παρά την ιστορική αυτή απόφαση, απόφαση ανακούφισης, που εκδόθηκε για τις εγκληματικές πράξεις της συγκεκριμένης οργάνωσης (προσοχή μόνο για αυτές, κατά το ελληνικό δίκαιο και όχι για τις ιδέες της)…
Όσο υπάρχουν τόσοι κάτοικοι αυτής της χώρας, που χωρίς να κάνουν στοιχειωδώς την αυτοκριτική τους παραδεχόμενοι το λάθος τους, μιας και η Δημοκρατία μας είναι ανεκτική και θα συγχωρήσει, τότε αυτοί/ες όλοι/ες θα μοιάζουν σαν τα τρωκτικά που προσπαθούν τα σκάψουν νέα λαγούμια για να ξαναβγούν στην πρώτη ευκαιρία…

Όσο δεν υπάρχει σχεδιασμός εκδημοκρατισμού των σωμάτων ασφαλείας και άλλων στρατιωτικών δομών, όπου ανέβαζαν στα υψηλότερα επίπεδα τα εκλογικά ποσοστά της Χ.Α. στα εκλογικά κέντρα που εψήφιζαν οι συγκεκριμένοι αστυνομικοί, στρατιωτικοί κλπ υπάλληλοι, εργαζόμενοι. Μέριμνα και σχεδιασμός από την πολιτική ηγεσία των εν λόγω υπουργείων...

Για αυτούς τους λόγους κάτι με κάνει να παραφράζω τον Μεγάλο, για εμάς, Μανώλη Αναγνωστάκη…

Φοβάμαι
τους ανθρώπους που τόσα χρόνια
έκαναν πως δεν είχαν πάρει χαμπάρι
και μια ωραία πρωία –μεσούντος κάποιου Οκτωβρίου–
βγήκαν φωνάζοντας
«καταδίκη στην Χρυσή Αυγή».

Προφανώς και υπήρξαν πολλοί που πρόταξαν το στήθος τους (φυσικά και εννοιολογικά) και δεν φοβήθηκαν. Ο κος Μανιός Ν., ο κος Πύρρος Δήμας, ο κος Ξυδάκης Ν. κλπ. κλπ. Ακόμη και ο άλλος κος Δήμας, υποψήφιος Πρόεδρος, κάποια στιγμή εκείνης της περιόδου, της Ελληνικής Δημοκρατίας, δήλωσε πως δεν θέλει να εκλεγεί με την ψήφο της Χ.Α. (ανεξαρτήτως των ποσοτικών δεδομένων και μόνον η δήλωση αυτή είχε τη δική της αξία). Όλοι αυτοί/ες και άλλοι ανοιξαν τον δρόμο...
Να αναγνωρίσουμε όμως ιδιαιτέρως την πολιτική παρρησία, στο θέμα, του τότε Δημάρχου Αθηνών κου Καμίνη και του τότε Υπουργού Δικαιοσύνης κου Νίκου Δένδια…
Περπάτησαν και οι δυο τους, τους πρώτους εκείνους μήνες, μια διαδρομή πολιτικής μοναξιάς… Ήταν όταν πρόταξαν το νόμο, απέναντι στην Χ.Α….
Ο κος Καμίνης, όταν όλα τα σκίαζε η φοβέρα, είχε την τόλμη να αποχωρεί επιδεικτικά από την αίθουσα του Δημοτικού Συμβουλίου, όταν έπαιρνε το λόγο ο, τότε δημοτικό σύμβουλος και σημερινός υπόδικος, Κασιδιάρης.
Για όλα αυτά και φοβάμαι αλλά και ελπίζω…
Ελπίζω ότι ανεξάρτητα από την ιστορική αυτή απόφαση του δικαστηρίου, η Χρυσή Αυγή στην συνείδηση του ελληνικού, επαναλαμβάνω ότι ελπίζω, πως έχει καταχωρηθεί ως φασιστική εγκληματική οργάνωση...

*Ο καθηγητής Κώστας Χλωμούδης είναι Κοσμήτορας της Σχολής Ναυτιλίας και Βιομηχανίας του ΠΑ.ΠΕΙ.