414 New Articles

Κυριότερες Ειδήσεις

Grid List

Η έντονη πικρία του Νίκου Καλάκου για την απόσυρση της υποψηφιότητάς του από το ψηφοδέλτιο της Ν. Δ. στην Ηλεία

Ηλεία

 

H ανάρτηση του Νίκου Καλάκου στην προσωπική του σελίδα στο facebook έχει ως εξής:

"Η πολιτική – λένε – είναι μικρόβιο. Δεν συμμερίζομαι την άποψη αυτή, καθώς οι δικές μου προθέσεις όταν με προσεγγίσανε πριν σχεδόν δύο χρόνια και μου πρότειναν να αναμειχθώ ενεργά στον πολιτικό βίο ήταν και παραμένουν ανιδιοτελείς. Πιστεύω από τα βάθη της ψυχής μου ότι η ενασχόληση με τα πολιτικά δρώμενα του Τόπου μας θα έπρεπε να είναι ιερή και να την αναζητούν άνθρωποι έντιμοι, με αγάπη και όραμα για την Πατρίδα μας. 
Δυστυχώς, όμως, η πραγματικότητα είναι διαφορετική και μάλλον η πολιτική είναι τελικώς μικρόβιο. Μικρόβιο από αυτά που δεν θες να κολλήσεις.
Έχοντας αντισώματα, λοιπόν, σε αυτό το «μικρόβιο», η υποψηφιότητά μου – μία υποψηφιότητα που δεν ήταν καν δική μου ιδέα – για τον τόπο μου, την Ηλεία, απεσύρθη τελευταία στιγμή.
Έχω μάθει να αντιμετωπίζω τα γεγονότα και να μιλάω έντιμα και με ειλικρίνεια, οπότε δεν θα πω ότι δεν με πίκρανε η εν λόγω εξέλιξη. 
Ο λόγος της πικρίας μου δεν έχει να κάνει με την προσπάθεια που δεν τελεσφόρησε, αλλά με τη δύναμη του κατεστημένου, την ανεντιμότητα του πολιτικού μας συστήματος και αυτού του «μικροβίου» που ταλαιπωρεί αυτή τη χώρα από τα γεννοφάσκια της και όπως φαίνεται θα την ταλαιπωρεί για πολλά χρόνια ακόμα. 
Συνεχίζω να πιστεύω σ’ ένα καλύτερο μέλλον για τη γενέτειρά μου, την Ηλεία – εύχομαι μόνο να μην είναι μακρινό.
Θα ήθελα να ευχαριστήσω από καρδιάς όλους τους Ηλείους συμπατριώτες μου που πίστεψαν σε μένα και συμπορευτήκαμε αυτά τα δύο χρόνια. Να είναι σίγουροι ότι θα είμαι πάντοτε δίπλα τους και ότι πολύ σύντομα θα ξανανταμώσουμε".


Νίκος Καλάκος

Άμεση παρέμβαση Αυγερινοπούλου για Εθνική Τράπεζα στο Βαρθολομιό

Ηλεία

Άμεση ήταν η παρέμβαση της υποψήφιας βουλευτού Ν.Δ Ηλείας Δρ. Διονυσίας Θεοδώρας Αυγερινοπούλου στο ζήτημα της πιθανής διακοπής της λειτουργίας του υποκαταστήματος Εθνικής Τράπεζας Βαρθολομιού.
Η υποψήφια βουλευτής, αφού ενημερώθηκε για το φλέγον αυτό ζήτημα από τους κατοίκους της περιοχής, παραβρέθηκε σε έκτακτο Δημοτικό Συμβούλιο στο Δήμο Πηνειού περί του θέματος. Κατά το Δημοτικό Συμβούλιο συζητήθηκε ότι η έλλειψη ανάπτυξης στην περιοχή Βαρθολομιού καταλήγει σε μειωμένη οικονομική δραστηριότητα η οποία συντελεί και στην απόφαση της Εθνικής Τράπεζας να διακόψει τη λειτουργία του καταστήματος.
Η περιοχή του Βαρθολομιού έχει ανάγκη περισσότερης υποστήριξης και μιας καλύτερης αναπτυξιακής πολιτικής για τον τόπο.
Η κα Αυγερινοπούλου επικοινώνησε άμεσα με το τμήμα δικτύων καθώς και με τον αντιπρόεδρο της Εθνικής Τράπεζας παρεμβαίνοντας ώστε να διατηρηθεί το υποκατάστημα στο Βαρθολομιό και να συνεχίσουν να εξυπηρετούνται απρόσκοπτα τόσο οι κάτοικοι της περιοχής όσο και οι επισκέπτες που θα βρεθούν στην περιοχή μας κατά την διάρκεια της τουριστικής περιόδου. Το επόμενο βήμα –όπως ανέφερε η υποψήφια βουλευτής- είναι η συνάντηση με τη διοίκηση της Εθνικής Τράπεζας η οποία γα γίνει άμεσα.



Επιστολή Επιμελητηρίου Ηλείας για το υποκατάστημα Εθνικής Τράπεζας στο Βαρθολομιό

Ηλεία

ΠΡΟΣ

1. Διευθύνων Σύμβουλο - CEO Εθνικής Τράπεζας κ. Μυλωνά Παύλο

                                     2. Περιφερειακό Διευθυντή Εθνικής Τράπεζας κ. Ντίνο Γεώργιο

 

 

 

Κύριοι ,

 

Όπως πληροφορηθήκαμε η Εθνική Τράπεζα σχεδιάζει την διακοπή λειτουργίας του υποκαταστήματος σας στο Βαρθολομιό.

Η παραπάνω ενέργεια μας εξέπληξε γιατί η περιοχή που λειτουργεί, το Βαρθολομιό είναι ιδιαίτερα σημαντική για τον τουρισμό και την επιχειρηματικότητα της Ηλείας.

Ο νομός μας, με βαθιές τις πληγές από τις φονικές πυρκαγιές του 2007 και την οικονομική κρίση που ενέσκηψε, προσπαθεί να ανακάμψει.

Σε αυτό τον στόχο η περιοχή Βαρθολομιού – Κάστρου έχει ιδιαίτερο ρόλο λόγο του ιδιαίτερου φυσικού κάλους και της λειτουργίας μικρών και μεγάλων τουριστικών μονάδων.

Σε αυτή την κατεύθυνση η ύπαρξη τραπεζικού καταστήματος είναι απαραίτητη για την αναπτυξιακή μας προσπάθεια.

Σας παρακαλούμε να επανεξετάσετε την απόφαση σας ώστε να συνδράμετε τον τόπο στην προσπάθεια για ανάπτυξη.

 

Μετά τιμής,

 

Ο Πρόεδρος

του Επιμελητηρίου Ηλείας

 

Νικολούτσος Κωνσταντίνος

Περισσότεροι από 100 προληπτικοί ιατρικοί έλεγχοι στη Δυτική Αχαΐα – Πραγματοποιήθηκε διήμερο ενημερωτικών δράσεων για θέματα υγείας

Δυτική Ελλάδα

Πάνω από 100 κάτοικοι στην περιοχή του Λάππα Αχαΐας υποβλήθηκαν σε δωρεάν προληπτικούς ιατρικούς ελέγχους τον περασμένο Μάιο, στο πλαίσιο του διήμερου ενημερωτικών δράσεων για θέματα υγείας, το οποίο διοργάνωσε η Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας σε συνεργασία με το Δήμο Δυτικής Αχαΐας, το Σύλλογο Γυναικών Λάππα «Μελισσάνθη» και το Σύλλογο Ατόμων με Σακχαρώδη Διαβήτη «Ζωή Γλυκιά».

Το διήμερο εκδηλώσεων είχε γενικό τίτλο «Επίκαιρα θέματα Δημόσιας Υγείας» και στο πλαίσιο αυτό, την Τετάρτη 15 Μαΐου 2019 πραγματοποιήθηκε ενημερωτική ημερίδα στην αίθουσα εκδηλώσεων του Δημοτικού Σχολείου Λάππα, όπου αναλύθηκαν θέματα σχετικά με την ελονοσία, τις εαρινές αλλεργίες, το άσθμα και τον Σακχαρώδη Διαβήτη.

Την επόμενη μέρα (Πέμπτη 16 Μαΐου 2019) στην αίθουσα του Πολιτιστικού Συλλόγου «Μελισσάνθη» πραγματοποιήθηκαν προληπτικοί ιατρικοί έλεγχοι για το κοινό, όπως σπιρομετρήσεις, αλλεργιολογικοί έλεγχοι και υπέρηχοι κοιλιακής αορτής.

Επίσκεψη Δημοσιογράφων και bloggers από τη Ρουμανία στο Ξηρόμερο Αιτωλοακαρνανίας

Δυτική Ελλάδα

Διακεκριμένοι δημοσιογράφοι και bloggers από τη Ρουμανία επισκέφτηκαν το Ξηρόμερο Αιτωλοακαρνανίας και ξεναγήθηκαν σε σημεία τουριστικού ενδιαφέροντος την Παρασκευή 14 Ιουνίου 2019, στο πλαίσιο των πρωτοβουλιών που αναλαμβάνει η Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας για την τουριστική ανάδειξη της περιοχής.
Ειδικότερα, η συγκεκριμένη δράση (fam trip) πραγματοποιήθηκε σε συνεργασία με το Γραφείο του ΕΟΤ στη Ρουμανία, από το οποίο η Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας έλαβε αίτημα διοργάνωσης της δράσης γεγονός που καταδεικνύει την αυξανόμενη σπουδαιότητα της περιοχής στον τουριστικό χάρτη της χώρας μας.
Όπως δήλωσε ο Αντιπεριφερειάρχης Περιφερειακής Ανάπτυξης και Επιχειρηματικότητας, Κωνσταντίνος Καρπέτας «πρόκειται για μια σημαντική πρωτοβουλία με υψηλή προστιθέμενη αξία για την τουριστική προβολή της Περιφέρειας Δυτικής Ελλάδας και της Αιτωλοακαρνανίας ειδικότερα. Προς αυτό το σκοπό θα ήθελα να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ στους πολύ φιλόξενους κατοίκους του Δήμου Ξηρομέρου οι οποίοι αγκάλιασαν την πρωτοβουλία μας αυτή και προέβαλαν στους επισκέπτες μας την Ελληνική φιλοξενία!»
Η επίσκεψη στο Ξηρόμερο περιελάμβανε την περιήγηση των δημοσιογράφων και bloggers στο Δήμο Ξηρομέρου, με στόχο την γνωριμία με την περιοχή και την ιστορία της, ενώ ταυτόχρονα επισκέφτηκαν ξενοδοχειακές μονάδες. Πιο συγκεκριμένα, περιηγήθηκαν στον Αστακό και το Μύτικα, τη μοναδική παραλία Παλιόβαρκα, ένα υπό ανέγερση πεντάστερο Ξενοδοχείο στο Μύτικακι ενώ έκαναν στάση για καφέ στο Ξενοδοχείο Thesmos Village σε μια ονειρεμένη τοποθεσία με μοναδική θέα.
Στη συνέχεια οι δημοσιογράφοι και bloggers επισκέφτηκαν τον αρχαιολογικό χώρο στο Καστρί της Αλυζίας στο Αρχοντοχώρι, όπου ξεναγήθηκαν από τον ενεργό πολίτη Λευτέρη Πιτσινέλη και αμέσως μετά γευμάτισαν όλοι μαζί, στην Κεντρική Πλατεία του Αρχοντοχωρίου.
Οι φιλοξενούμενοι εντυπωσιάστηκαν από τη φιλοξενία και συνέλεξαν πλούσιο υλικό για την προβολή του Ξηρομέρου στα Ρουμανικά Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης. Την αποστολή των δημοσιογράφων/ bloggers αποτελούσαν οι:
Petrica Mitu και Vasile Marcu από τον τηλεοπτικό σταθμό Ant1 με 1.500.000 θεατές το λεπτό και 20-24% μερίδιο στην ζώνη υψηλής τηλεθέασης.
Elena Mihaescu και Sergiu Mihaescu από το National Geographic Traveler (Online), με 16.000 μοναδικούς επισκέπτες το μήνα. Είναι το πιο σημαντικό ταξιδιωτικό περιοδικό στη Ρουμανία. Οι επισκέπτες του είναι άνθρωποι που ταξιδεύουν περισσότερο από τον μέσο όρο, όπως επίσης στελέχη της ταξιδιωτικής αγοράς.
Nicolae Alina Roxana - project manager του tour operator Aerotravel και Barbulescu Lacramioara. Εκπροσώπησε το περιοδικό «Libertatea pt. Femei» που απευθύνεται σε γυναίκες, με κυκλοφορία 46.000 τεύχη την εβδομάδα.
Bogdan Ionut Tudorica, Αρχισυντάκτης του Economica.net, μιας ενημερωτικής ιστοσελίδας για την οικονομία και την επιχειρηματικότητα, με 140.000 μοναδικούς επισκέπτες το μήνα.
Σε όλη τη διάρκεια της παραμονής τους στο Δήμο Ξηρομέρου τους συνόδευσε ο Προϊστάμενος του Τμήματος Σχεδιασμού Τουριστικής Στρατηγικής της Περιφέρειας Δυτικής Ελλάδας, Δρ. Λαυρέντιος Βασιλειάδης, ενώ παρών ήταν και ο νεοεκλεγείς Δήμαρχος Ιωάννης Τριανταφυλλάκης.

Thomas Piketty: «Η Ευρώπη μπορεί να καταστεί συνώνυμο της κοινωνικής δικαιοσύνης»

Κόσμος

Υποστηριζόμενος από περίπου εκατό προσωπικότητες της διανόησης και της πολιτικής, ο αριστερός οικονομολόγος συνυπογράφει ένα μανιφέστο συγκεκριμένων μέτρων για τον εκδημοκρατισμό της Ευρωπαϊκής Ένωσης και για την άρση των ενδογενών της ανισοτήτων. Προτείνει στο πλαίσιο αυτό να μπει ένα τέλος στους φορολογικούς ανταγωνισμούς, ώστε να καταστεί εφικτή η μάχη ενάντια στη δυσαρέσκεια των πολιτών για το ευρωπαϊκό σχέδιο συνολικά.

Οι ευρωεκλογές είναι οι εκλογές που οι Γάλλοι συνηθίζουν να αγνοούν ή να χρησιμοποιούν για την εκτόνωση της δυσαρέσκειάς τους σε εθνικό πολιτικό επίπεδο. Για τις ευρωπαϊκές εκλογές της 26ης Μαΐου κατατέθηκαν 33 συνδυασμοί -αριθμός ρεκόρ- 3 εκ των οποίων προέρχονται από τα κίτρινα γιλέκα. Σύμφωνα με 2 δημοσκοπήσεις που δημοσιεύτηκαν την προηγούμενη εβδομάδα, ο «Εθνικός Συναγερμός» της Marine Le Pen προηγείται του «Η Δημοκρατία μπροστά!» στην πρόθεση ψήφου.

Η Αριστερά είναι πολυδιασπασμένη σε 6 συνδυασμούς. «Μια απογοητευτική κατάσταση», σύμφωνα με τον οικονομολόγο Thomas Piketty. Φιλοευρωπαϊστής συνειδητοποιημένος, ο συγγραφέας του έργου Το Κεφάλαιο τον 21ο αιώνα απευθύνει, μαζί με και με άλλους πανεπιστημιακούς, κάλεσμα για τον μετασχηματισμό της Ευρώπης. Δεν πρόκειται για ακόμα ένα ευχολόγιο, αλλά για συγκεκριμένες προτάσεις συγκεντρωμένες σε ένα μανιφέστο με τίτλο «Η αλλαγή της Ευρώπης είναι εφικτή!» Ένα μικρό βιβλίο στα 3 ευρώ, δημοσιευμένο πρόσφατα, προσβάσιμο σε όλους, το οποίο έχει ως στόχο να αποδείξει ότι η δημοκρατία και η κοινωνική δικαιοσύνη στην Ευρώπη δεν αποτελούν πολιτικές ουτοπίες.

Οι υφιστάμενες ευρωπαϊκές Συνθήκες δεν αποτελούν κάποιο αναπόφευκτο πεπρωμένο, διαβεβαιώνουν οι συγκεκριμένοι επιστήμονες. Προς απόδειξη τούτου έχουν συντάξει ένα σχέδιο Συνθήκης για τον εκδημοκρατισμό της Ευρωπαϊκής Ένωσης (το «Tdem»), καθώς και μία πρόταση για έναν πιο αλληλέγγυο προϋπολογισμό.

Διότι, είναι επιτακτική ανάγκη η μεταρρύθμιση της Ευρώπης, τη στιγμή που το Brexit, η γαλλική κρίση των κίτρινων γιλέκων και η εκλογή αντιευρωπαϊκών κυβερνήσεων σε πολλές χώρες της Ευρώπης συνεχίζουν να διαταράσσουν τη ζωή της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Με σημείο εκκίνησης το Δεκέμβριο, μετά από πρωτοβουλία 100 περίπου διανοουμένων και ευρωπαίων πολιτικών υπευθύνων, το μανιφέστο για τον εκδημοκρατισμό της Ευρώπης επιδιώκει να καταστεί μια πρωτοβουλία πολιτών, με στόχο να τονίσει ότι το ευρωπαϊκό σχέδιο ανήκει σε όλους. Μέχρι σήμερα έχει συγκεντρώσει τις υπογραφές πάνω από 115.000 ανθρώπων.

Ερ.: Γιατί μία νέα Συνθήκη για την Ευρώπη; Δεν υπάρχουν ήδη αρκετές;

Απ.: Μόνο μία αλλαγή Συνθήκης θα επιτρέψει να ξεφύγουμε από την αρχή της ομοφωνίας και να θέσουμε σε εφαρμογή ένα μοντέλο ανάπτυξης που να στηρίζεται στη φορολογική και περιβαλλοντική δικαιοσύνη. Σήμερα, η «Ανυπότακτη Γαλλία» λέει ότι χρειάζεται σύγκρουση για να αλλάξει η Ευρώπη. Συμφωνούμε με αυτή την ιδέα, αλλά αυτό από μόνο του δεν επαρκεί. Είναι καλό να λέμε ότι θέλουμε να ξεφύγουμε από τα κείμενα, αλλά θα ήταν ακόμα καλύτερο να αποσαφηνίζεται και πιο νέο θεσμικό πλαίσιο θα επιθυμούσαμε. Ναι στη σύγκρουση, αλλά με ένα πολιτικό σχέδιο το οποίο θα πρέπει να αναλυθεί. Το σχέδιό μας δεν είναι τέλειο, δεν απαντά σε όλα τα ερωτήματα, αλλά αξίζει να λάβει τη θέση του στο δημόσιο διάλογο. Πρόκειται για μία βάση εργασίας πάνω στην οποία μπορούμε να κάνουμε αλλαγές, να κάνουμε τροποποιήσεις,.

Ερ.: Ποια είναι η κεντρική του ιδέα;

Απ.: Αυτό το σχέδιο φιλοδοξεί να εδραιώσει την αρχή της φορολογικής δικαιοσύνης στην Ευρώπη. Δεν είναι κεκτημένο αυτό σήμερα. Το συγκεκριμένο ζήτημα είναι ουσιαστικό διότι η παραδοσιακή δυσαρέσκεια των λαϊκών και των μεσαίων στρωμάτων προς της Ευρώπη προέρχεται από το γεγονός ότι η τελευταία δομείται, σχεδόν αποκλειστικά, γύρω από την αρχή του γενικευμένου ανταγωνισμού ανάμεσα στις χώρες, ανάμεσα στις περιοχές, ανάμεσα στα άτομα. Το φορολογικό ντάμπινγκ ευνοεί πρώτα απ’ όλα τα υψηλά εισοδήματα, τις μεγαλύτερες περιουσίες και τους πιο κινητικούς φορείς. Σε όλα τα δημοψηφίσματα, και το 1992 και το 2005 στη Γαλλία ή το 2016 στο Ηνωμένο Βασίλειο, οι κοινωνικές ομάδες με τα χαμηλότερα εισοδήματα, με τη λιγότερο εξειδικευμένη κατάρτιση και με τις πιο μέτριες θέσεις εργασίας ψήφισαν μαζικά ενάντια στην Ευρώπη όπως αυτή είναι σήμερα, ενώ οι κοινωνικές ομάδες με υψηλά εισοδήματα ψήφισαν υπέρ. Θα έπρεπε να συμπεράνουμε ότι οι πρώτοι είναι απελπιστικά ρατσιστές κι εθνικιστές; Προφανώς κι αυτό είναι ψευδές. Ο ρατσισμός δεν είναι κάτι πιο σύνηθες για τις λαϊκές τάξεις απ’ ότι για τις ελίτ. Μία από τις αιτίες αυτού του ταξικού διαχωρισμού είναι ότι δημιουργήθηκε ένα σύστημα φορολογικού ανταγωνισμού, το οποίο ευνοεί κυρίως τους πιο κινητικούς οικονομικούς παίκτες. Σε τέτοιο σημείο που οι λαϊκές και οι μεσαίες τάξεις βιώνουν μια σημαντική πτώση της αγοραστικής τους δύναμης εξαιτίας αυτών των φορολογικών στρεβλώσεων και της ανόδου του ΦΠΑ, της εισφοράς αλληλεγγύης κι άλλων έμμεσων φόρων. Παρά τα θετικά της ενιαίας αγοράς είναι σαφές ότι αυτές οι τάξεις είναι ξεκάθαρα οι χαμένοι της Ευρώπης. Αυτή η δυσαρέσκεια και αυτός ο διαχωρισμός θα πρέπει να ληφθούν σοβαρά υπόψη.

Ερ.: Εκτός από τις εθνικιστικές και λαϊκιστικές θέσεις της ακροδεξιάς, οι οποίες φαίνεται να βρίσκουν απήχηση σε επίπεδο δημοσκοπήσεων, ποια μπορεί να είναι η λύση;

Απ.: Το κεντρικό ερώτημα είναι το πως μπορούμε να ξεφύγουμε από τον κανόνα της ομοφωνίας ανάμεσα στα κράτη μέλη, σε ό,τι αφορά τη φορολογική πολιτική. Αυτή τη στιγμή απαιτείται ομοφωνία για να υιοθετηθεί ένας κοινός φόρος στα κέρδη των μεγάλων εταιριών, στα υψηλότερα εισοδήματα ή στην κηροζίνη. Όμως, αυτή την ομοφωνία την αναμένουμε επί χρόνια…

Ερ.: Με τι να την αντικαταστήσουμε;

Απ.: Η πρότασή μας είναι να δώσουμε τη δυνατότητα στις χώρες που το επιθυμούν, να δημιουργήσουν ένα κοινό φορολογικό πλαίσιο, διά μέσου μιας κοινής και ανεξάρτητης ευρωπαϊκής Συνέλευσης για τις φορολογικές υποθέσεις. Ας πάρουμε την πρόσφατη επικαιρότητα. Στις 22 Ιανουαρίου, η Γαλλία και η Γερμανία υπέγραψαν μία νέα Συνθήκη συνεργασίας στο Aix-la-Chapelle, η οποία αντικατέστησε την Συνθήκη των Ιλισίων του 1963. Αυτό το κείμενο δημιουργεί μία γαλλογερμανική Συνέλευση συγκροτούμενη από βουλευτές και των δύο χωρών, με στόχο την επεξεργασία διαφόρων θεμάτων, όπως το δίκαιο των επιχειρήσεων και η άμυνα. Πολύ καλή ιδέα, πλην όμως αυτή η Συνέλευση περιλαμβάνει μόνο δύο κράτη, ενώ θα έπρεπε να την ανοίξουμε και στην Ιταλία και την Ισπανία και σε όσους το επιθυμούν. Εξάλλου, δεν είναι παρά συμβουλευτική. Η πρότασή μας κινείται στην ίδια λογική, αλλά στο δικό μας σχέδιο Συνθήκης αυτή η Συνέλευση θα είναι ανοικτή σε όλους. Συγκροτούμενη από βουλευτές όλων των χωρών που συμμετέχουν, θα έχει την άμεση εξουσιοδότηση να ψηφίσει έναν κοινό προϋπολογισμό, χρηματοδοτούμενη από έναν κοινό φόρο.

Ερ.: Πριν από μερικά χρόνια, έντεκα ευρωπαϊκά κράτη, μέσω μιας «διαδικασίας ενισχυμένης συνεργασίας» δεσμεύτηκαν να θεσπίσουν ένα κοινό φόρο στις χρηματοπιστωτικές συναλλαγές. Θα έπρεπε να τεθεί σε εφαρμογή από το 2016. Όμως αυτό δεν κατέληξε πουθενά. Εσείς γιατί να τα καταφέρετε;

Απ.: Αυτό αποδεικνύει ότι η «ενισχυμένη συνεργασία» δεν λειτουργεί. Πρέπει να εξέλθουμε από τις κλειστές αίθουσες των υπουργών οικονομικών και να θεσμοθετήσουμε μία πραγματικά δημοκρατική και ανεξάρτητη Συνέλευση, ώστε να ψηφιστεί ο φόρος, με δημόσια συζήτηση, με συνεργασία στο πεδίο των ιδεών, αντί για σύγκρουση της μιας χώρας με την άλλη. Εξάλλου, ο φόρος στις χρηματοπιστωτικές συναλλαγές ήταν ένας νέος φόρος, ο οποίος ενδεχομένως να δημιουργούσε εντάσεις. Εκείνος που αφορά στις επιχειρήσεις είναι τελείως διαφορετικός: υπάρχει ήδη κι έχει αντίκτυπο πολύ ουσιαστικό στα έσοδα των εθνικών προϋπολογισμών. Δεν συμφέρει κανένα κράτος να φορολογεί περισσότερο τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις από τις μεγάλες πολυεθνικές.

Ερ.: Ναι, αλλά ζούμε στην παγκοσμιοποίηση. Οι ΗΠΑ χαμήλωσαν το φόρο στις επιχειρήσεις στο 21% το 2017. Από τη δεκαετία του 1980 αυτός ο φόρος μειώθηκε συνολικά στην Ευρώπη από το 45% στο 25%.

Απ.: Το παράδειγμα των ΗΠΑ είναι ενδιαφέρον. Το ύψος τους ομοσπονδιακού φόρου πράγματι μειώθηκε από το 35% στο 21% από τον Τραμπ. Αλλά μην ξεχνάτε ότι στο ποσοστό αυτό προστίθεται και η φορολογία κάθε Πολιτείας που μπορεί να φτάσει και το 10%. Συνολικά ο αμερικανικός φόρος πέρασε από το 45% στο 31%, γεγονός που τον καθιστά πιο αυξημένο από τους αντίστοιχους ευρωπαϊκούς. Εντούτοις, στις ΗΠΑ δεν υπάρχει βούληση για υψηλότερους φόρους από την Ευρώπη. Η διαφορά είναι ξεκάθαρη: στις ΗΠΑ η ψήφος για την φορολογία βρίσκεται στην αρμοδιότητα του Ομοσπονδιακού Κογκρέσου, σε αντίθεση με την Ευρώπη. Αυτό αποδεικνύει ότι οι θεσμοί έχουν τη σημασία τους. Πιστεύω ακράδαντα ότι, στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, οι ίδιοι ψηφοφόροι και οι ίδιοι πολιτικοί υπεύθυνοι, με θεσμούς που επιτρέπουν και ευνοούν τη συνεργασία, θα οδηγούσαν την Ευρώπη σε μία άλλη πραγματικότητα.

Ερ.: Ναι, αλλά δεν είναι πολύ αργά για να ανατρέψουμε τον τρόπο λειτουργίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης;

Απ.: Όχι. Ακόμη και στις ΗΠΑ, η ιστορική μείωση του φόρου στις επιχειρήσεις, η οποία θεσμοθετήθηκε επί Τράμπ, δεν πρόκειται να είναι αιώνια, όπως κι ο Τράμπ δεν είναι αιώνιος. Στοιχηματίζω ότι ο ομοσπονδιακός φόρος θα ξανανέβει στο 25-30%. Οι Δημοκρατικοί κι ένα τμήμα των Ρεπουμπλικάνων γνωρίζουν ότι αυτή η φορολογική πολιτική του Προέδρου δεν μπορεί να διαρκέσει.

Ερ.: Ποιό κόμμα θα μπορούσε να υποστηρίξει την ιδιαίτερα ακαδημαϊκή πρότασή σας;

Απ.: Η πρότασή μας απευθύνεται πρωτίστως στους πολίτες. Έχει ήδη συγκεντρώσει πάνω από 110.000 υπογραφές μέσα σε λίγες εβδομάδες. Εκείνη των κίτρινων γιλέκων συγκέντρωσε πάνω από 1 εκατομμύριο. Υπάρχει περισσότερος επικοινωνιακός θόρυβος γύρω από την τελευταία. Ένα πρόγραμμα που στοχεύει στον επαναστοχασμό του δημοκρατικού φεντεραλισμού και των ευρωπαϊκών Συνθηκών είναι κάπως πιο αυστηρό και απαιτητικό. Η απαίτηση των πολιτών για λύσεις υπέρ της Ευρώπης υπάρχει. Το πρόβλημα είναι η ότι κατάσταση από την Αριστερά μέχρι τον Macron είναι απελπιστική. Έξι λίστες, μεταξύ των οποίων κι εκείνη της Nathalie Arthaud, υπέρ των «σοσιαλιστικών» Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης. Πρόκειται για μια κατάσταση αναζωογονητική, η οποία έχει την αξία τουλάχιστον να εκφράζει, με ισχυρό τρόπο, τη διεθνιστική και φεντεραλιστική ιδέα. Το σύνολο του ποσοστού αυτών των 6 συνδυασμών της Αριστεράς θα ξεπεράσει εκείνο του «Η Δημοκρατία Μπροστά!» κι εκείνο του «Εθνικού Συναγερμού». Αλλά προτιμούν να πάρουν και οι έξι από 5% αντί να συγκεντρώσουν το 30% με μία κοινή λίστα. Γενικότερα, υπάρχουν ελλείψεις που κραυγάζουν σε όλα τα ευρωπαϊκά προγράμματα αυτών των συνδυασμών της Αριστεράς.

Ερ.: Υποστηρίζουν, εντούτοις, την ελεύθερη κυκλοφορία των ατόμων, έναν αλληλέγγυο προστατευτισμό, έναν φόρο στον άνθρακα, πιστεύουν στα ευρωπαϊκά σύνορα, σε έναν φραγμό στην νεοφιλελεύθερη κατεύθυνση. Κι άλλοι, όπως το DIEM25 του Γιάνη Βαρουφάκη, μάχονται για ένα πράσινο «new deal», για την έκδοση χρήματος ή για μία συντακτική Συνέλευση για το 2025.

Απ.: Δεν  μπορούμε να μένουμε ικανοποιημένοι λέγοντας ότι πρέπει να κοπεί χρήμα για να σωθεί η Ευρώπη. Δεν θα μπορέσουμε να χρηματοδοτήσουμε την οικολογική μετάβαση, τη μείωση των ανισοτήτων ή τη διατήρηση των δημοσίων υπηρεσιών χωρίς κοινή φορολογία. Πρέπει να εμπνευστούμε από τα οικολογικά προγράμματα της Αριστεράς. Η «Συμφωνία Οικολογία – Κλίμα» των Jean Jouzel και Nicolas Hulot, η οποία υποστηρίζει τη δημιουργία μιας ευρωπαϊκής τράπεζας για το κλίμα είναι αρκετά ενδιαφέρουσα, ακόμη και αν δεν επιμένει αρκετά στο θέμα της φορολογικής δικαιοσύνης και της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας. Έχω την αίσθηση ότι βασίζεται υπερβολικά πολύ στην Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων και άρα σε ένα συμβούλιο κυβερνώντων, όπως είναι το Eurogroup ή η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα.

Ερ.: Ναι, αλλά το φορολογικό κομμάτι αυτής της πρότασης δεν είναι φιλόδοξο;

Απ.: Δεν είναι αρκετό. Η ευρωπαϊκή συνέλευση, την οποία εμείς προτείνουμε, προκαλεί δημόσια συζήτηση και μία πλειάδα απόψεων ανά χώρα. Τα αποτυχημένα πειράματα, όπως ο φόρος για τις χρηματοπιστωτικές συναλλαγές περνούσαν από το Eurogroup, όπου κάθε χώρα βρίσκονταν σε μία λογική υπεράσπισης των δικών της εθνικών συμφερόντων. Αυτό, λοιπόν, ήταν που καταδίκαζε τις προσπάθειες. Δεν πρέπει να υπάρχει μόνο ένας εκπρόσωπος ανά χώρα, αλλά 20 ή 30, με διαφορετικές ευαισθησίες. Έτσι δομούνται οι συμμαχίες.

Ερ.: Από εκεί και πέρα, πως ερμηνεύετε την εθελοτυφλία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και των ευρωπαίων ηγετών μπροστά στην ανάγκη για εκδημοκρατισμό, για μείωση των ανισοτήτων, για προστασία ενάντια στην παγκοσμιοποίηση και την άνοδο του εθνικο-λαϊκισμού;

Απ.: Καμία λύση δεν είναι απλή. Δεν θα τα καταφέρουμε με 28 ή 27 και θα πρέπει να αποδεχτούμε τη δημιουργία πολιτικών ευρωπαϊκών θεσμών, ξεχωριστών για ένα πιο μικρό αριθμό χωρών.

Ερ.: Αυτό, όμως, θα δημιουργούσε μια Ευρώπη δύο ταχυτήτων…

Απ.: Δεν υπάρχει άλλη λύση! Άλλωστε αυτή ήδη υπάρχει με το ευρώ. Εμείς προτείνουμε κάτι πιο ουσιαστικό και πιο γενικό, με πολιτικούς θεσμούς, με μεταφορά φορολογικής κυριαρχίας και με τη θέσπιση ενός κοινού φόρου.

Ερ.: Θα ξαναπάμε, δηλαδή, σε εκείνο που έγινε το 1957 με την Συνθήκη της Ρώμης, η οποία έθεσε τις βάσεις της Ευρωπαϊκής Κοινότητας με έναν πυρήνα χωρών;

Απ.: Στην πραγματικότητα υπάρχουν δύο διαφορετικά ευρωπαϊκά σχέδια. Υπάρχει εκείνο της μεγάλης φιλελεύθερης ευρωπαϊκής αγοράς, όπως υφίσταται σήμερα και εκείνο που θέτει τις βάσεις για μια ευρωπαϊκή φορολογική ανεξαρτησία, αλληλέγγυα και οικολογική. Θα θέλαμε αυτά τα δύο να συναντηθούν μια μέρα. Αλλά δεν θα μπορέσουμε να πείσουμε την Πολωνία, την Ουγγαρία, την Βουλγαρία ή το Ηνωμένο Βασίλειο, αν δεν δείξουμε πρώτα ότι αυτό μπορεί να λειτουργήσει με ορισμένες πρώτα χώρες.

Ερ.: Θα πρέπει να τελειώσουμε με τον μύθο της γαλλο-γερμανικής συνεργασίας;

Απ.: Η νέα Συνθήκη του Aix-la-Chapelle ξεχνάει την Ιταλία και την Ισπανία. Με το δικό μας σχέδιο αυτές οι χώρες θα μπορούσαν να αποκτήσουν 4 κοινούς φόρους: έναν επί των κερδών των μεγάλων εταιριών, έναν προοδευτικό στα πιο υψηλά εισοδήματα άνω των 200.000 ευρώ, έναν στις υψηλές περιουσίες που υπερβαίνουν το 1 εκατομμύριο ευρώ και ένα φόρο στον άνθρακα, ο οποίος θα επιτρέψει να φορολογηθεί περισσότερο η κηροζίνη για εκείνους που χρησιμοποιούν το αεροπλάνο, αντί για τα καύσιμα όσων χρησιμοποιούν το αυτοκίνητό τους για να πάνε να δουλέψουν. Εντούτοις, σήμερα, αυτοί οι τέσσερις φόροι είναι αδύνατον να εφαρμοστούν εξαιτίας του κανόνα της ομοφωνίας. Ενώ, με το πλαίσιο που σας περιέγραψα, θα μπορούσαμε να το πράξουμε άμεσα. Μπορούμε να δημιουργήσουμε αυτή τη Συνέλευση με τη Γαλλία, την Ιταλία, τη Γερμανία, την Ισπανία. Ας σταματήσουμε να περιμένουμε πότε θα θελήσει το Λουξεμβούργο ή η Ιρλανδία να προχωρήσει, διαφορετικά δεν θα κάνουμε ποτέ τίποτα.

Ερ.: Χωρίς να ρισκάρει κανείς να δει πολίτες και επιχειρήσεις των χωρών αυτών να έλκονται από μία εξορία, μακριά από αυτούς του «4 μεγάλους»;

Απ.: Όχι. Τα τέσσερα αυτά κράτη έχουν πάνω από το 70% του ΑΕΠ και του πληθυσμού της  Ευρωζώνης. Μπορούν να δράσουν έτσι ώστε να εμπεδωθούν αυτά, αλλά μπορούν να επιβάλλουν και κυρώσεις. Όταν οι ΗΠΑ του Ομπάμα απείλησαν να αναστείλουν τις άδειες λειτουργίας ελβετικών τραπεζικών ιδρυμάτων, εάν αυτά δεν κοινοποιούσαν τις πληροφορίες τους για τους Αμερικανούς πολίτες, η Βέρνη άλλαξε τη νομοθεσία της. Η προτεραιότητα είναι, λοιπόν, η δημιουργία μιας υπερεθνικής κοινοβουλευτικής Συνέλευσης ικανής να ψηφίζει αντίστοιχες κυρώσεις εναντίον των χωρών που θα ήθελαν να ανατρέψουν αυτή τη νομοθεσία.

Ερ.: Που θα χρησιμοποιούνταν αυτά τα χρήματα;

Απ.: Τα μισά από τα αντλούμενα κεφάλαια θα επέστρεφαν στα κράτη για να μπορέσουν να μειώσουν το ΦΠΑ, την εισφορά αλληλεγγύης, τις κρατήσεις στους χαμηλούς μισθούς. Θα μπορούσαμε να επιστρέφαμε το σύνολο στα κράτη-μέλη, γεγονός που θα επέτρεπε να εισάγουμε ισχυρά εργαλεία φορολογικής δικαιοσύνης. Η προτίμησή μας είναι το μισό αυτού του προϋπολογισμού του 4% του ΑΕΠ να χρηματοδοτήσει ένα κοινό ταμείο για την αλλαγή του τρόπου ανάπτυξής μας, για τα πανεπιστήμια, για την έρευνα και για την υποδοχή των μεταναστών.

Ερ.: Ως προς το θέμα της αμοιβαιοποίησης των δημοσίων χρεών;

Απ.: Η ευρωπαϊκή Συνέλευση θα ήταν αρμόδια για να εξισώσει τους φόρους των δημοσίων χρεών και για να αποφασίσει για το ρυθμό αποπληρωμής αυτών των χρεών. Θα διατηρούνταν, όμως, οι ξεχωριστοί λογαριασμοί για κάθε χώρα.

Ερ.: Τι μας αποκάλυψε το κίνημα των κίτρινων γιλέκων σχετικά με την Ευρώπη;

Απ.: Ένα αίτημα για δικαιοσύνη, με την αίσθηση ότι το σύστημα της παγκοσμιοποίησης και του ισχυρού ανταγωνισμού στην Ευρώπη ευνοεί τις ομάδες με τα υψηλότερα εισοδήματα και τις πιο μεγάλες περιουσίες. Από αυτή τη σκοπιά, αυτό που έκανε αυτά τα δύο χρόνια η κυβέρνηση Macron δεν ήταν παρά μια φαρσοκωμωδία. Ανήλθε στην εξουσία λέγοντας «έχω χρήματα για να απαλλάξω  εκείνους που πληρώνουν φόρο μεγάλης περιουσίας, αλλά οι υπόλοιποι θα πληρώσουν για να χρηματοδοτηθεί αυτό το μέτρο». Μπέρδεψε τις εποχές, ενώ την ίδια στιγμή οι Δημοκρατικοί στις ΗΠΑ προτείνουν τη δημιουργία ενός φόρου στην περιουσία. Ο Macron δεν κατάλαβε ότι από την εποχή της κρίσης του 2008, η πολιτική του Ρήγκαν τελείωσε οριστικά. Οι περισσότερες κυβερνήσεις έκτοτε συνειδητοποίησαν ότι υπήρχε υπερβολική απορρύθμιση, αύξηση των ανισοτήτων, και αν δεν προσέχαμε, όλο αυτό θα οδηγούσε σε μία απόρριψη της παγκοσμιοποίησης, σε μία εσωστρέφεια πολύ επικίνδυνη. Ο Macron αναλαμβάνει την ηγεσία της χώρας και λέει ότι αυτό που θα σώσει τη Γαλλία είναι η διαγραφή του φόρου μεγάλης περιουσίας. Πρόκειται για την απόλυτη κενολογία!

Ερ.: Ναι, αλλά όλο αυτό είχε ήδη υποστηριχθεί και από την δεξιά πτέρυγα του Σοσιαλιστικού Κόμματος…

Απ.: Είναι αλήθεια και είναι πράγματι λυπηρό. Πρόκειται για μια εξέλιξη η οποία εγγράφεται σε μία λογική συνέχειας του προγράμματος της Δεξιάς του Juppé και του Sarkozy.

Ερ.: Πρέπει να ανησυχούμε για μία επόμενη χρηματοπιστωτική κρίση;

Απ.: Ναι. Το 2008, την επαύριον της παγκόσμιας κρίσης, υπήρξε μια φυγή προς τα εμπρός, με κατεύθυνση προς μία ισχυρότερη ενίσχυση της ρευστότητας των οικονομιών. Αυτό το φαινόμενο επηρέασε εξίσου την ιδιωτική σφαίρα των νοικοκυριών και των επιχειρήσεων, καθώς και τη δημόσια, δηλαδή τα κράτη και τις δημοσιονομικές τους πολιτικές. Στην Ευρώπη, για να αποφευχθούν τα χειρότερα, η ΕΚΤ εξέδωσε χρήμα για να επαναγοράσει από τη δευτερογενή αγορά τα ομόλογα των χωρών ή ακόμα και για να εξασφαλίσει τη ρευστότητα των τραπεζών. Οι μετοχές που κατέχει η ΕΚΤ στο ενεργητικό της αντιπροσωπεύουν σήμερα το αντίστοιχο του 40% του ευρωπαϊκού ΑΕΠ, ποσοστό αυξημένο συγκριτικά με το 10% του 2008. Εδώ και 10 χρόνια η πολιτική αυτή ισοδυναμεί με το 3% του ετήσιου ΑΕΠ της Ευρωζώνης. Τα ποσά είναι 3 φορές υψηλότερα από εκείνα που εισφέρουν κάθε χρόνο τα ευρωπαϊκά κράτη στον προϋπολογισμό της Ευρωπαϊκής Ένωσης (1% του ΑΕΠ). Η ΕΚΤ με το διοικητικό της συμβούλιο να συνεδριάζει κεκλεισμένων των θυρών, δημιουργεί εδώ και μία δεκαετία τρεις φορές περισσότερους φόρους από εκείνους που ελέγχουν οι ηγέτες και το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Μπροστά σε μία τέτοια υπερβολή είναι λογικό οι άνθρωποι να λένε ότι σε τελική ανάλυση οι φόροι δεν εξυπηρετούν σε τίποτα, φτάνει να δημιουργηθούν εργαλεία ρευστότητας για να ρυθμιστεί το πρόβλημα της κλιματικής αλλαγής, των κίτρινων γιλέκων, κ.λπ. Όμως, δεν μπορούμε να ρυθμίσουμε τον παγκόσμιο καπιταλισμό απλώς με πολιτικές ρευστότητας και με το διοικητικό συμβούλιο μιας τράπεζας. Χρειάζονται φόροι και μία Συνέλευση.

Ερ.: Αυτό δεν παραπέμπει στο ερώτημα που τέθηκε το 2008, να επανέλθουμε δηλαδή στην πολιτική για να αντιπαλέψουμε την οικονομία;

Απ.: Κινδυνεύουμε να ξαναζήσουμε το 2008, αλλά χειρότερα. Λοιπόν, βεβαίως, θα πρέπει να επανέλθουμε στην πολιτική, αλλά έχοντας εμπιστοσύνη στον κανόνα της πλειοψηφίας. Με άλλα λόγια, πρέπει να παραδεχτούμε ότι μια Συνέλευση η οποία θα ενώνει δύο ή τρεις χώρες «βαρέων βαρών» της Ευρώπης, ακόμη και αν είναι Κεντροδεξιά, θα λάβει καλύτερες αποφάσεις απ’ ότι δυο αριστερές πλειοψηφίες ξεχωριστά και σε ανταγωνισμό, με την δική της φορολογία η κάθε μία. Μία γαλλογερμανική Συνέλευση για παράδειγμα, ακόμη και με μία πλειοψηφία Χριστιανοδημοκρατών και Macron θα λάμβανε λιγότερο ασαφείς αποφάσεις στα θέματα της φορολογίας στις εταιρίες, απ’ ότι το πράττουν η Γαλλία και η Γερμανία ξεχωριστά.

Ερ.: Πως μπορεί να πείσει κανείς όλους εκείνους που δεν πιστεύουν πια στην Ευρώπη;

Απ.: Τους λέω το εξής: αφιερώστε δύο ώρες από το χρόνο σας και διαβάστε το «Αλλάζουμε την Ευρώπη, είναι εφικτό!». Δημιουργώντας μία δημόσια ισχύ σε ένα πιο υψηλό επίπεδο, αντίστοιχο με τη δύναμη και την κλίμακα των αγορών, τότε μόνο θα καταφέρουμε να μειώσουμε τις ανισότητες. Ας αμφιβάλλουμε για εκείνους που λένε ότι ο εθνικισμός ενυπάρχει μόνο στους ακραίους. Είναι παντού, στους Χριστιανοδημοκράτες της Γερμανίας, οι οποίοι περνούν το χρόνο τους λέγοντας στις άλλες χώρες ότι «δεν έχουν παρά να γίνουν Γερμανοί και να αποκτήσουν εμπορικά πλεονάσματα». Αυτό είναι εντελώς χαζό, διότι τα πλεονάσματα του ενός είναι τα ελλείμματα του άλλου. Διαβάζουμε συχνά ότι ο Macron κατέθεσε τέλειες προτάσεις για την Ευρώπη και οι Γερμανοί δεν τις θέλουν. Να είμαστε ξεκάθαροι: δεν έκανε καμία πρόταση. Το αφήγημα του Macron για τον προϋπολογισμό της Ευρωζώνης είναι κενό. Πρόκειται για έναν προϋπολογισμό για τον οποίο δεν γνωρίζουμε ποιος φόρος θα τον χρηματοδοτεί, ποια Συνέλευση θα τον ψηφίζει. Ένας προϋπολογισμός χωρίς φόρο και χωρίς Συνέλευση είναι ένας προϋπολογισμός που απλώς δεν υπάρχει. Ο Macron απασχολεί την επικαιρότητα προσπαθώντας να κάνει πιστευτό ότι θέλει να το πράξει. Με ιδεολογικούς όρους δεν έχει τα εφόδια για να κομίσει ένα μήνυμα φορολογικής δικαιοσύνης στην Ευρώπη.

Ερ.: Πως τεκμηριώνετε τις προτάσεις σας σε όλους εκείνους που υπερασπίζονται την έννοια της εθνικής κυριαρχίας;

Απ.: Το σχέδιο για μία ευρωπαϊκή Συνέλευση που εμείς προτείνουμε στοχεύει στο να φέρει νέα στοιχεία προόδου. Αυτή η γαλλογερμανική Συνέλευση ή η αντίστοιχη γαλλο-ιταλο-γερμανική δεν θα στερήσει από τη Γαλλία τη δυνατότητα να έχει μία εισφορά αλληλεγγύης ή να ψηφίσει το οτιδήποτε. Δεν θα απομειώσει στο ελάχιστο την εθνική κυριαρχία, αλλά θα προσθέσει ένα επίπεδο κυριαρχίας ακόμα. Στην χειρότερη περίπτωση δεν θα μπορέσει, απλά, να λάβει καμία απόφαση.

Ερ.: Μπορεί να δημιουργηθεί ένα ταμείο για τους μετανάστες από τη στιγμή που γνωρίζουμε τις διαφορές που υπάρχουν ανάμεσα στη Γερμανία, την Γαλλία και την Ιταλία;

Απ.: Η δικαιοσύνη στο μεταναστευτικό, όπως και η δικαιοσύνη σε σχέση με το κλίμα, είναι πολύ αλληλένδετες έννοιες με εκείνη της φορολογικής δικαιοσύνης. Εάν δεν καταφέρουμε να πείσουμε ο ένας τον άλλο για το γεγονός ότι πρέπει να τεθεί μία σημαντική εισφορά στους πιο πλούσιους, πώς μπορούμε να αναπτύξουμε περισσότερο την αλληλεγγύη; Δεν λέω ότι ο πρώτος προϋπολογισμός που θα ψηφιστεί από αυτή τη Συνέλευση θα αποδεσμεύσει πόρους για τους μετανάστες. Αλλά, σιγά-σιγά, η διεύρυνση του δημοσίου χώρου συζήτησης, εντός του πλαισίου αυτής της αλληλεγγύης, θα καταστεί πιο ουσιαστική. Αυτό θα επιτρέψει να δείξουμε ο ένας στον άλλο ότι η Ευρώπη μπορεί να είναι συνώνυμο της κοινωνικής δικαιοσύνης. Εάν δεν υπάρχουν εμβληματικά μέτρα, όπως ένας φόρος στους πιο εύπορους, στις μεγαλύτερες περιουσίες, στις πιο μεγάλες εταιρίες, σε εκείνους που παράγουν τους περισσότερους ρύπους, τότε το αίσθημα της απομάκρυνσης, της δυσαρέσκειας για την Ευρώπη, θα εντείνεται. Το πρόβλημα είναι ότι ο Macron και πλήθος άλλων ηγετών λαμβάνουν υπόψη τους μόνο τα θετικά του ανταγωνισμού ανάμεσα στις χώρες, θεωρώντας ότι υπερτερούν των προβλημάτων που προκαλεί ο τελευταίος.

Ερ.: Η Συνέλευσή σας δεν ενταφιάζει την ιδέα μιας φεντεραλιστικής Ευρώπης;

Απ.: Αντίθετα, πρόκειται για τον καλύτερο τρόπο για να την δημιουργήσουμε. Πρέπει να βασιστούμε στις εθνικές κοινοβουλευτικές κυριαρχίες για να δημιουργήσουμε μία ευρωπαϊκή κοινοβουλευτική κυριαρχία. Είναι μία οπτική ομοσπονδιοποίησης πιο φιλόδοξη από εκείνη που βασίζεται αποκλειστικά στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Αυτό θα επιτρέψει τη μεταφορά περισσότερης κυριαρχίας και θα μετατρέψει εκ των πραγμάτων τις εθνικές εκλογές σε ευρωπαϊκές. Οι εθνικοί βουλευτές θα πρέπει να μας πουν αυτό που σκέπτονται να πράξουν στην ευρωπαϊκή Συνέλευση και δεν θα μπορούν να περνούν πλέον το χρόνο τους αλληλοκατηγορούμενοι για την κατάσταση στις Βρυξέλλες.

Μετάφραση: Νικόλας Κούντουρης

Πηγή: Η Αυγή

Αναδημοσίευαη από το https://commonality.gr

Για τον Ιερό Αυγουστίνο - Μια σύντομη μελέτη για μια κορυφαία προσωπικότητα

Τραμπαδώρος Δ.

του Διονύση Τραμπαδώρου

 

 

Προέλευση εικόνας:https://www.sostis.gr

 

Αυγουστίνος Ιππώνος (Aurelius Augustinus Hipponensis)

Ο βίος του

Οι σπουδαιότερες χρονολογίες του βίου του συνοπτικά:

Γεννήθηκε στην Ταγάστη της Νουμιδίας (Β. Αφρική) στις 13 Νοεμβρίου 354, 373-382 Μανιχαϊστής, από το 375 διδάσκαλος ρητορικής, 384 άφιξη στα Μεδιόλανα, 386 επιστροφή στην Εκκλησία, βαπτίζεται το Πάσχα του 387, το φθινόπωρο του 387 θάνατος της μητέρας του Μόννικας, φθινόπωρο 388 επιστροφή στην Αφρική, 391 πρεσβύτερος, 395 επίσκοπος, από το 395 πολέμιος του Μανιχαϊσμού, από το 400 πολέμιος του Δονατισμού και από το 412 πολέμιος του Πελαγιανισμού. Πέθανε στις 28 Αυγούστου του 430, στην Ιππώνα.

Ο Αυγουστίνος Ιππώνος (στα λατινικά, Aurelius Augustinus Hipponensis), γνωστός και ως Άγιος Αυγουστίνος ή Ιερός Αυγουστίνος, ήταν χριστιανός θεολόγος, του οποίου τα γραπτά είχαν πολύ μεγάλη επιρροή στην ανάπτυξη του Δυτικού Χριστιανισμού και της Δυτικής φιλοσοφίας.

Ως προσωπικότητα αποτελεί το σύνορο ανάμεσα στον αρχαίο ελληνορωμαϊκό κόσμο και τον μεσαιωνικό, τον χριστιανικό.

Είναι στραμμένος και προς το παρελθόν, τον κλασικό κόσμο και την Αγία Γραφή, αλλά και προς το μέλλον, προς το Μεσαίωνα.

Η Αγία γραφή και ο Πλωτίνος,ο τελευταίος μεγάλος Έλληνας φιλόσοφος της αρχαιότητας, είναι οι δύο πηγές από τις οποίες αντλεί ο Αυγουστίνος[i].

Η παρουσία του Αυγουστίνου σηματοδοτεί το γλυκοχάραμα του νεώτερου δυτικού (ή ευρωπαϊκού τύπου ανθρώπου. Και δεν είναι μόνον αυτό το χαρακτηριστικό που τον ξεχωρίζει.

Ο Αυγουστίνος πολεμώντας το αρχαίο πνεύμα το ζει, το βιώνει.

Πολεμώντας την εγκόσμια πολιτεία δεν καταφεύγει σαν ασκητής στην έρημο, αλλά ζητάει να εξασφαλίσει για την Εκκλησία την πολιτειακή κληρονομιά και τον οικουμενισμό της Ρώμης.

Τέλος, πολεμώντας τον εαυτόν του δεν κρύβει από τα μάτια μας τον αγώνα του, δεν αφανίζει τα ατομικά ψυχικά του παθήματα για να αφήσει να ισχύσουν, όπως θα έκανε ο κλασσικός Έλληνας, οι υπερπροσωπικές μονάχα λύσεις και εκβάσεις των εσωτερικών του αγώνων, αλλά ανοίγει την ψυχή του με τις εσωτερικές της αντιφάσεις και τα δυο της «Εγώ», τραγουδάει και κλαίει λυρικά τον ίδιο τον εαυτόν του και γίνεται έτσι ο πρώτος μουσικός λυρικός[ii].

Γεννήθηκε στις 13 Νοεμβρίου 354 στην ορεινή πόλη Ταγάστη, της Νουμιδίας (σημερινό Σουκ Αράς της Αλγερίας) και απεβίωσε στις 28 Αυγούστου 430 στην Ιππώνα της Νουμιδίας (σημερινό Ανάμπα της Αλγερίας), από υψηλό πυρετό, κατά τη διάρκεια της πολιορκίας της πόλης από τους Βανδάλους[iii].Ήταν ο μεγαλύτερος γιος της Αγίας Μόν(ν)ικας[iv] - όνομα Βερβέρικο - και του Πατρικίου, Ρωμαίου πολίτη, ειδωλολάτρη ως προς τις θρησκευτικές πεποιθήσεις. Ο πατέρας του, μάλιστα,  βαφτίστηκε χριστιανός λίγο πριν πεθάνει[v], το 371.

 

Ο Αυγουστίνος ήταν επίσκοπος Ιππώνος για το χρονικό διάστημα από το 396 μέχρι το 430 και θεωρείται ένας από Λατίνους Πατέρες της Εκκλησίας και, ίσως, ο σημαντικότερος Χριστιανός στοχαστής μετά τον Απόστολο Παύλο[vi].

Την πρώτη μόρφωσή του την έλαβε στην Ταγάστη, και ήταν λατινική αποκλειστικά, τα Μάδαυρα, και εν συνεχεία σπούδασε ρητορική στην Καρχηδόνα[vii], ακολουθώντας τις πατρικές επιθυμίες για ρητορικές σπουδές. Όταν πέθανε ο πατέρας του, διέκοψε τις σπουδές του και επέστρεψε στην ιδιαίτερη πατρίδα του. Ένας όμως συντοπίτης του, ο Ρωμανιανός[viii], θέλησε να τον ενισχύσει οικονομικά για να συνεχίσει τις σπουδές του. Σε αυτόν θα αφιερώσει αργότερα το πρώτο του σύγγραμμα ο Αυγουστίνος.

Ο Ιερός Αυγουστίνος σε μικρή ηλικία (19 ετών) ακολούθησε το φιλοσοφικό ρεύμα του Ορτενσίου΄(Hortensius), του Μάρκου Τύλλιου Κικέρωνος Και τούτο γιατί ενθουσιάστηκε από το έργο αυτό του Κικέρωνα που του ενέπνευσε την έννοια όχι απλώς της αφοσίωσης στην αναζήτηση της αλήθειας, αλλά την πεποίθηση για πραγματική αφιέρωση σε αυτή την αναζήτηση έναντι της επιδίωξης εγκόσμιων φιλοδοξιών[ix].

Εξαιτίας αυτής της στροφής του προς τη φιλοσοφία και λόγω του ότι θεωρούσε  πως η Ρωμαϊκή Εκκλησία ήταν απελπιστικά κενή από φιλοσοφικές έννοιες, σε σημείο που κανείς καλλιεργημένος άνθρωπος να μην μπορεί να την ακολουθήσει, στράφηκε προς το Μανιχαϊσμό[x] που διακήρυττε ότι απευθυνόταν στον ορθό λόγο παρά στην αυθεντία[xi].

Το  ρεύμα του Μανιχαϊσμού, ήταν σε ιδιαίτερη έξαρση τον 4ο αιώνα και παρέμεινε ακόλουθός του για 7 έτη (ή 9 κατά τη γνώμη άλλων). Σε ηλικία δεκαέξι ετών γνωρίζεται και με μία χριστιανή, με την οποία ζει εκτός γάμου για δεκαπέντε χρόνια και αποκτά μαζί της έναν γιο, τον Αδεοδάτο. Θα την εγκαταλείψει μετά από σχετική προτροπή της μητέρας του, αργότερα στο Μιλάνο, επειδή τον εμπόδιζε στην σταδιοδρομία του. Στο ίδιο διάστημα δρα ως διδάσκαλος της ρητορικής στην Ταγάστη και την Καρχηδόνα. Το 383 μεταβαίνει στη Ρώμη, όπου και συνεχίζει το διδακτικό του έργο. Στη Ρώμη και μετά από έντονη εσωτερική αναζήτηση, καθώς πλέον η διδασκαλία του Μανιχαϊσμού δεν κάλυπτε τις πνευματικές ανησυχίες και αναζητήσεις του, θέλγεται από τη διδασκαλία του Αμβροσίου, επισκόπου Μεδιολάνων, και σε συνδυασμό με την έντονη ενασχόλησή του με τον Πλάτωνα προσέρχεται στο χριστιανισμό.

Συγκεκριμένα, όταν μετέβη στη Ρώμη απέκτησε γνωριμίες, χάρη στις οποίες διορίστηκε σε μια δημόσια διδακτική θέση στα Μεδιόλανα (Μιλάνο), που ήταν τότε τόπος διαμονής του Αυτοκράτορα της Δύσης.

Εκεί γνώρισε τον Αμβρόσιο[xii], τον επίσκοπο Μεδιολάνων, τον επιφανέστερο εκκλησιαστικό άνδρα της εποχής, και παρά το γεγονός ότι ουδέποτε ανέπτυξε πραγματική φιλία μαζί του, το κήρυγμα του Αμβροσίουήταν αρκετό για να κλονίσει την προκατάληψή του έναντι της διδασκαλίας της Εκκλησίας[xiii].

Μολονότι είχε εγκαταλείψει τα δόγματα του Μανιχαϊσμού,  διατηρούσε το υλιστικό υπόβαθρο της σκέψης του, με αποτέλεσμα να μη βρίσκει ικανοποιητικές απαντήσεις στις μανιχαϊστικές αντιλήψεις για την τελική πραγματικότητα[xiv].

Η ουσία του Θεού, η φύση και η προέλευση του Κακού, παρέμεναν για αυτόν άλυτα προβλήματα[xv].

Σε αυτά τα ζητήματα ο Αυγουστίνος έλαβε την απάντηση μέσω μιας τυχαίας γνωριμίας με τον Νεοπλατωνισμό, απαντήσεις για τις οποίες ενδεχομένως να είχε προϊδεαστεί από τον Αμβρόσιο.

Ο Νεοπλατωνισμός του 3ου μ.Χ. αιώνα, έτσι όπως παρουσιάστηκε από τον φιλόσοφο και μυστικό Πλωτίνο, ήταν ένας πνευματικός μονισμός, όπου όλα ανάγονται σε μια και μόνη αρχή και όπου ο κόσμος της υπαρκτής πραγματικότητας υπάρχει ως μια όλο και ατελέστερη σειρά εκπορεύσεων από το απόλυτο «Εν».

Το εσωστρεφές είναι ανώτερο από το εξωστρεφές, και για να φθάσει κανείς στο Αγαθό, που είναι το πραγματικό, πρέπει να επανέλθει στον εαυτόν του, στο Νου, που βρίσκεται στον εσώτερο εαυτόν του και τον συνδέει με το πρωταρχικό «Εν»[xvi].

Δεν είναι οπωσδήποτε τυχαία η αναφορά του Αυγουστίνου, στις Εξομολογήσεις, στη μυστική εμπειρία που είχε όταν σε μια τέτοια πράξη ενδοσκόπησης βρήκε το Θεό[xvii].

Δεν ήταν απλώς η κατάληξη μιας έλλογης διαδικασίας, αλλά ένα άγγιγμα που ήλθε και παρήλθε, που όμως άφησε ως αποτέλεσμα την απάντηση που ο Αυγουστίνος έψαχνε να βρει στα ζητήματα που τον απασχολούσαν.

Πράγματι ο Θεός είναι φως και το κακό είναι σκότος, όπως έλεγαν οι Μανιχαίοι, όμως το φως και το σκότος δεν είναι υλικές ουσίες.

Το αμετάβλητο φως του Θεού είναι απολύτως πνευματικό ον και το κακό είναι ανυπαρξία, «μη ον», όπως το σκότος είναι απλώς η απουσία φωτός[xviii].

Ο Νεοπλατωνισμός είχε ενισχύσει στον εσωτερικό του κόσμο την μανιχαϊσική πεποίθηση ότι η πορεία της επιστροφής στο Θεό γίνεται μέσω της φυγής από το σώμα και επομένως τη φυγή από τη σεξουαλικότητα[xix].

Στο όγδοο βιβλίο των Εξομολογήσεων περιγράφεται η αυτοπεριφρόνηση που ένιωσε όταν έμαθε τα κατορθώματα των ασκητών στη Δύσης και την Ανατολή.

Η πάλη του Αυγουστίνου για να κατανικήσει τη σεξουαλική του φύση μπορεί να θεωρηθεί και ως η τελική φάση της πορείας του προς την επιδίωξη του φιλοσοφικού βίου, όπως τον είχε γνωρίσει από τον Ορτένσιο του Κικέρωνα.

Δεν μπορούμε όμως να αμφισβητήσουμε το ό,τι η πρόθεσή του ήταν πραγματικά χριστιανική όταν δέχθηκε το βάπτισμα  την άνοιξη του 387, από τον Αμβρόσιο[xx].

Παρόλα αυτά όταν 3-4 χρόνια αργότερα έγραφε το Περί της Αληθούς θρησκείας (Deverareligione), ο τρόπος που σκεφτόταν και ανέλυε ήταν νεοπλατωνικός και η επίδραση του πλωτίνειου Νου, ο οποίος φωτίζει το Λόγο μέσω του οποίου η ψυχή του ανθρώπου μπορεί να προσεγγίσει την υπερβατική θεότητα ήταν φανερή.

Αμέσως μετά την βάπτισή του, το 388, ο Αυγουστίνος αποφασίζει μαζί με τη μητέρα του και μια ομάδα από φίλους του να εγκαταλείψει τα Μεδιόλανα και να επιστρέψει στην Αφρική[xxi].

Στο ταξίδι της επιστροφής, στην Όστια, το επίνειο της Ρώμης, πεθαίνει η μητέρα του.

Όταν φτάνουν στην Αφρική, ο Αυγουστίνος και οι φίλοι του εγκαθίστανται στην Ταγάστη, δημιουργώντας μια ομάδα αφοσιωμένη στην περισυλλογή και στην μελέτη.

Η ήσυχη ζωή διακόπηκε το 391, όταν σε μια επίσκεψή του στην Ιππώνα αναγκάζεται να χειροτονηθεί ιερέας για να γίνει βοηθός του ηλικιωμένου επισκόπου Βαλερίου. Το 395 εκλέγεται επίσκοπος Βασιλικού Ιππώνος (Hippo Regio), της Νουμιδίας, σε αντικατάσταση του Βαλερίου, ο οποίος πέθανε.

Εκεί θα ξεχωρίσει για την ποιμαντική του δραστηριότητα αλλά και ως ιεροκήρυκας και δικαστής, και, επίσης, για την έντονη αντι-αιρετική του δράση[xxii].

Ο Αυγουστίνος δεν διακρινόταν για την ευρωστία της υγείας του, και το μεγάλο σε  όγκο έργο του οφείλεται στις υπηρεσίες των ταχυγράφων, αλλά και στην δική του δεινότητα στην αυτοσχέδια διατύπωση ολοκληρωμένης σκέψης.

Δεν υπήρξε συστηματικός θεολόγος.

Έγραψε πολλά έργα κατόπιν εκκλήσεων από άλλους, χάρη στην αυξανόμενη φήμη του στον χριστιανικό κόσμο, για την επίλυση διαφόρων προβλημάτων.

Υπήρξε ακαταπόνητος στις έριδες με τους αιρετικούς Μανιχαίους, Δονατιστές και Πελαγιανούς, όπως άλλωστε φαίνεται και από την εργογραφία του που παρατίθεται στην παρούσα εργασία.

Η βαθύτερη σκέψη του όμως βρίσκεται στα υπομνήματά του στην Αγία Γραφή και στις Ομιλίες του, ιδιαίτερα στα κείμενά του για τους Ψαλμούς, τα Ευαγγέλια και την Α’ Επιστολή του Ιωάννη[xxiii].

Η σφραγίδα που έθεσε στην χριστιανική θεολογία δεν ήταν προϊόν δογματικών διενέξεων.

Η αποφασιστική καμπή στη ζωή του ήταν η ακούσια χειροτονία του στην ιεροσύνη, που σήμανε και την μεταστροφή του από το θεωρητικό βίο στον κόσμο, και από τη φιλοσοφία στην Αγία Γραφή[xxiv].

Η θεολογία του Αυγουστίνου

Από την εποχή της βάπτισής του αυτό που αναζητούσε ήταν η γνώση του Θεού και της ψυχής.

Ακολουθώντας τον Πλωτίνο αναζήτησε το Θεό μέσα στον ίδιο του τον εαυτό, γεγονός που δεν είναι ασύμβατο με την Βίβλο, που αναφέρεται στο ομοίωμα του Θεού που είναι αποτυπωμένο στην ψυχή.

Για τις σχέσεις Πλατωνισμού και Χριστιανισμού ο Μπέρτραντ Ράσσελ στην Ιστορία της Δυτικής Φιλοσοφίας αναφέρει τα λόγια του πρωθιερέα Ίνγκ: «Ο Πλατωνισμός είναι μέρος της ζωτικής δομής της χριστιανικής θεολογίας, με την οποία, τολμώ να ειπώ, καμιά άλλη φιλοσοφία δεν μπορεί να συνυπάρξει δίχως προστριβές». Και συνεχίζει, «Είναι εντελώς αδύνατο να αποκόψει κανείς τον Πλατωνισμό από το Χριστιανισμό χωρίς να κατακερματίσει το Χριστιανισμό». Τονίζει δε, ότι ο Αυγουστίνος είχε χαρακτηρίσει το πλατωνικό σύστημα «ως το καθαρότερο και λαμπρότερο σ’ ολόκληρη την φιλοσοφία», ενώ χαρακτηρίζει τον Πλωτίνο σαν έναν άνθρωπο στον οποίο ο «Πλάτων ανέζησε»[xxv].

Ενώ όμως στον Νεοπλατωνισμό η «ομοίωση» της ψυχής προς τον θεό είναι ελαττωμένης θεότητας, για τον χριστιανισμό είναι μια προσωρινή και μεταβλητή εικόνα του «αιώνιου» και αμετάβλητου.

Έτσι, κατά τον Αυγουστίνο, χρέος χριστιανικής φιλοσοφίας είναι να προσπαθήσει, καθοδηγούμενη από τη βιβλική αποκάλυψη, να γνωρίσει το Θεό, μέσω της εικόνας του που υπάρχει στην ανθρώπινη ψυχή.

Αυτό ακολούθησε στο Περί Τριάδος.

Κατά τη γνώμη του, η αληθινή γνώση για τη φύση της ψυχής μπορεί να βασίζεται μόνο στην άμεση αυτογνωσία της συνείδησης.

Και η αυτεπίγνωση της ψυχής είναι εκείνη μιας τριαδικής ενότητας που ανακλά την ουσία του Πλάστη της.

Δεν αγνοεί την ύπαρξη του «εγώ» που «είναι, γνωρίζει, βούλεται», αλλά πιστεύει ότι αυτό το «εγώ» δεν είναι ανεξάρτητο ή αυτοδύναμο.

Άλλωστε είναι εμφανής σε αυτό το σημείο η επίδραση των Πλατωνιστών γύρω από το ότι ο Θεός δημιουργεί κάθε ύπαρξη, αποκαλύπτει κάθε αλήθεια και χαρίζει κάθε ευδαιμονία (Η πολιτεία του Θεού, DecivitateDei)[xxvi].

Ο χρόνος είναι μια κοσμολογική κατηγορία. Ο Θεός κείται πέρα από κάθε χρόνο.

Η αιωνιότητα του Θεού είναι απαλλαγμένη από τη σχέση του χρόνου. Κάθε χρόνος είναι σ’ Εκείνον παρόν αμέσως.

Ο Θεός ίσταται αιωνίως, εκτός της ροής του χρόνου.

Στον Αυγουστίνο έχουμε τρεις χρόνους: το παρών των παρόντων, το παρόν των παρελθόντων και το παρόν των μελλόντων [ενόραση (intuition), μνήμη, προσδοκία][xxvii].

Ο χρόνος δεν είναι παρά στιγμή δίχως διάρκεια, και συνείδηση του χρόνου σημαίνει ότι το πνεύμα είναι εκείνο που εκτείνεται ως μνήμη προς το παρελθόν και ως αναμονή προς το μέλλον[xxviii].

Η καλύτερη καθαρά φιλοσοφική εργασία του Αυγουστίνου είναι το ενδέκατο βιβλίο των Εξομολογήσεων το οποίο δεν είναι βιογραφικό όπως τα βιβλία μέχρι το 10ο.

Σε αυτό το βιβλίο κυρίαρχο ζήτημα είναι το ζήτημα της δημιουργίας και επομένως το σημαντικό ζήτημα του χρόνου[xxix].

Στον Αυγουστίνο, λόγος και πίστη συνυπάρχουν, όμως η δεύτερη  προηγείται χρονικά του πρώτου. Και ο ένας όρος προϋποθέτει τον άλλο. Τα μη ορατά και τα ορατά μπορούν να γίνουν αντιληπτά μόνο και δια της πίστεως.

Η πίστη βασίζεται στην Αγία Γραφή, η αυθεντικότητα της οποίας στηρίζεται στην ενέργεια του Αγίου Πνεύματος. Όσα περιέχονται σε αυτήν είναι προσλήψιμα δια της πίστεως κι όχι μόνο μέσω του νου[xxx].

Ο Αυγουστίνος παρ΄ ό,τι θεωρεί την πίστη απαραίτητη δεν απορρίπτει τη γνώση.

Μέσω της φιλοσοφίας μπορεί να προσδιορισθεί ο σκοπός, αλλά όχι και η οδός. Η οδός είναι ο ενανθρωπήσας θείος λόγος, δια του οποίου ο άνθρωπος καθίσταται σοφός και ευδαίμων[xxxi].

Η κοσμολογία του Αυγουστίνου

Κατά τον Πλωτίνο, η δημιουργία δεν έχει κίνητρο ούτε σκοπό και είναι αυτόματο παράγωγό της θεϊκής ενδοσκόπησης.

Κατά τον Αυγουστίνο, πηγή της δημιουργίας είναι «η βούληση ενός αγαθού Θεού να υπάρξουν αγαθά πράγματα» (Η πολιτεία του Θεού).

Η ενέργεια της αγάπης που πηγάζει από τον Δημιουργό είναι η βασική αρχή της θεολογίας του.

Ό,τι υπάρχει είναι αγαθό εφόσον είναι αποτέλεσμα της ενέργειας του Δημιουργού.

Και επειδή υπάρχουν διαβαθμίσεις αγαθότητας υπάρχουν και διαβαθμίσεις ύπαρξης.

Ακόμα όμως και ότι βρίσκεται κοντά στην ανυπαρξία στο «μη ον» είναι κατά βάση αγαθό αφού δημιουργήθηκε από τον Θεό[xxxii].

Ως πλατωνιστής θεωρεί το Θεό ως κορύφωμα της πραγματικότητας, ουσιαστικά ασύλληπτο από τη δική μας περιορισμένη νόηση.

Ο Θεός δεν προσδιορίζεται από ανθρώπινες (κατηγορίες ποσότητα, χώρο ποιότητα, χρόνο) και το μόνο που ταιριάζει σε αυτόν δεν είναι παρά το «είναι».

Όπως και στον Πλάτωνα έτσι και στον Αυγουστίνο το πρωταρχικό και ανώτατο ον είναι και το ύψιστο αγαθό.

Κάθε τι που είναι καλό το οφείλει στη μετοχή του στο Θεό, όπου υπάρχουν τα αιώνια πρότυπα των πραγμάτων.

Ο Αυγουστίνος μεταμορφώνει τον απρόσωπο κόσμο του Πλάτωνα σε ιδέες ενός προσωπικού Θεού.

Ο κόσμος μπορεί να μας παραπέμψει στο Θεό που τα «παραδείγματά» του απεικονίζει.

Ο άνθρωπος είναι η κορωνίδα της δημιουργίας και ο συνδετικός αρμός ανάμεσα στον ορατό και τον αόρατο κόσμο.

Η σύνθεση σώματος και ψυχής έχει περιορισμένη διάρκεια γιατί το σώμα είναι από τη φύση του κοντά στο μηδέν και υπόκειται στο θάνατο.

Η ψυχή είναι ανώτερη και χαρακτηρίζεται από την αγάπη, που διακρίνεται στην αληθινή  αγάπη, που σημαίνει αγάπη του Θεού, και την αγάπη του κόσμου που σημαίνει επιθυμία χρονικών πραγμάτων.

Ο άνθρωπος δημιουργήθηκε κατ’ εικόνα όλης της Τριάδος κι όχι μόνο του Υιού, διότι τότε τα τρία πρόσωπα θα ήταν ανόμοια ως προς την ουσία τους (ουσιοκρατική αντίληψη)[xxxiii].

Η ύπαρξη του κακού δεν πρέπει να αναζητείται στον υλικό κόσμο.

Ο Αυγουστίνος αρνείται να αποδώσει την ανθρώπινη κακία στις υλικές συνθήκες της ανθρώπινης ζωής.

Η γνωσιολογία του Αυγουστίνου

Ακολουθώντας τον Πλάτωνα υποστηρίζει ότι η ικανότητα της ορθής κρίσης δεν έρχεται στον εσωτερικό κόσμο του κάθε ανθρώπου από τα έξω.

Η ατομική διάνοια ασυνείδητα γνωρίζει και ο άνθρωπος, ο δάσκαλος, αυτό που μπορεί να κάνει είναι να βοηθήσει τον μαθητή να αντιληφθεί αυτό που ασυνείδητα γνωρίζει.

Ο στοχαστής δεν κατασκευάζει την αλήθεια αλλά την ανακαλύπτει.

Και μπορεί να την αποκαλύψει γιατί ο Χριστός, ως αποκαλυπτικός λόγος του Θεού, είναι ο εσωτερικός δάσκαλος, ο «magisterinterior» που καθιστά κάθε άνθρωπο ικανό να αντιλαμβάνεται την αλήθεια όταν αυτός τον ακούει.

Η γνωσιολογία του Αυγουστίνου συνδέεται με την οντολογία και την κοσμολογία του[xxxiv].

Η ηθική του Αυγουστίνου

Ο Αυγουστίνος δεχόταν την βασική υπόθεση της αρχαίας ηθικής θεωρίας ότι η συμπεριφορά ορθώς κατευθύνεται προς την επίτευξη της ευδαιμονίας, που θεωρείται η κοινή επιδίωξη όλων των ανθρώπων.

Για τον Αυγουστίνο η διαβάθμιση των όντων είναι ταυτοχρόνως και διαβάθμιση των αξιών. Τα κατώτερα υποτάσσονται στα ανώτερα: το σώμα στο πνεύμα και το πνεύμα στο Θεό.

Ο Άνθρωπος θα πρέπει να αποδίδει στον εαυτό του την πρέπουσα σχετική αξία[xxxv].

Ονομάζει την ηθική αξία που επιδρά στη διαγωγή amor (ανθρώπινη αγάπη).

Είναι η ηθική δυναμική που ωθεί τον άνθρωπο στην πράξη.

Αν ο άνθρωπος κινείται προς τη σωστή κατεύθυνση, τότε ποτέ δεν θα προσδώσει μεγαλύτερη αξία στα κατώτερα απ’ ό,τι στα ανώτερα.

Τα κατώτερα θα πρέπει να χρησιμοποιούνται ως βοηθήματα για τα ανώτερα (πλατωνισμός).

Μόνο το ύψιστο αγαθό θα πρέπει να απολαμβάνεται ως ο τελικός σκοπός προς τον οποίο προσβλέπει η καρδιά.

Και υπέρτατο αγαθό είναι ο Θεός που φύση του είναι η αγάπη (agape).

Αν λοιπόν η ανθρώπινη αγάπη μπορεί να ανυψωθεί στην απόλαυση του Θεού, θα μετέχει της θείας αγάπης, της αγάπης αυτής καθαυτής.

Έτσι, ο Θεός θα προσφέρει την αγάπη του στους ανθρώπους και έτσι οι άνθρωποι μετέχοντας στην αγάπη του θα αγαπούν αλλήλους, όπως ο Θεός αγαπά τους ανθρώπους, αντλώντας από το Θεό τη δύναμη να προσφέρουν τον εαυτόν τους στους άλλους

Η φιλοσοφία της Ιστορίας του Αυγουστίνου-Η πολιτική του θεωρία

Διακρίνοντας ανάμεσα στην πολιτεία του Θεού και στην πολιτεία του κόσμου, ήθελε να εξηγήσει την παγκόσμια ιστορία σαν πορεία που εξελίσσεται με βάση δυο αρχές[xxxvi].

Την κοσμική αρχή, όπου μια πολιτεία μπορεί να είναι καλά οργανωμένη και επιτυχημένη, αλλά είναι πρόσκαιρη και με αξίες που δεν είναι παρά σκιές, και που, επίσης, της λείπει η τάση προς τον έσχατο σκοπό που βρίσκεται στο Θεό.

Αντίθετα, η θεϊκή πολιτεία διέπετε από την αιώνια τάξη και την αγάπη του Θεού, που συνενώνει όλα τα μέλη της[xxxvii].

Έτσι σχηματικά περνά σε μια αντιπαράθεση ανάμεσα στην κοσμική πολιτεία και την πολιτεία του Θεού που είναι ο πόλεμος ανάμεσα στη δύναμη του καλού και του κακού αντίστοιχα, και όπου στο τέλος θα θριαμβεύσει το καλό[xxxviii].

Στην Πολιτεία του Θεού είναι ο πρώτος στον κόσμο που επιχειρεί την αναγωγή της ιστορίας σε «σύστημα», την αναγωγή του άπειρου ιστορικού γίγνεσθαι σε αντικείμενο φιλοσοφικής θέας[xxxix].

Ο Αυγουστίνος αντέκρουσε και τους ειδωλολάτρες στοχαστές του καιρού του, όπως τον νεοπλατωνιστή Πορφύριο, που υποστήριζε ότι τα γεγονότα του καιρού εκείνου όπως οι επιδρομές και οι καταστροφές από την πλευρά των Βαρβάρων δεν ήταν συμβατές με την κηρυγμένη χριστιανική πεποίθηση για την οικουμενική οδό της σωτηρίας.

Σχετικές ήταν και οι απορίες των χριστιανών σχετικά με το πώς συμβιβάζεται η σοφή διακυβέρνηση με τις καταστροφές[xl].

Στην αντίθεση της πολιτείας του Θεού και την πολιτεία του κόσμου βασίζεται και η πολιτική του θεωρία

Ο Αυγουστίνος ήρθε σε αντίθεση με τους των ειδωλολάτρες διανοούμενους, όπως τον Κικέρωνα, οι οποίοι ισχυρίζονταν πως σκοπός μιας οργανωμένης πολιτείας ήταν η απονομή δικαιοσύνης. Όμως αυτό δεν μπορούσε να το κάνει μια ειδωλολατρική κοινότητα, έλεγε ο Αυγουστίνος. Ένα κράτος είναι δίκαιο, μόνο αν είναι χριστιανικό τελικά[xli].

Σχετικά με το καλό και το κακό

Το κακό είναι κάτι που δεν υπάρχει, είναι «μη-ον», στέρηση του όντος-αγαθού ή και ελάττωσή του. Το κακό είναι έτσι δυνατό στο αγαθό, μέσα στο οποίο εμφανίζεται.

Δεν μπορεί να το δει κανείς αποκομμένο από το γενικό σχέδιο του κόσμου[xlii].

Δεν υπάρχει τίποτα που να μην έχει κάποιο ποσοστό αγαθότητας.

Δεν δέχεται μίξη καλού και κακού.

Στην πραγματικότητα πρόκειται για βαθμίδες αγαθότητας.

Το κακό συνδέεται με το ιεραρχημένο σύστημα του Αυγουστίνου και κατά το ό,τι τα ανώτερα πράγματα πρέπει να άρχουν των κατώτερων πραγμάτων.

Αν ισχύει το αντίστροφο, δηλαδή τα κατώτερα εξουσιάζουν τα ανώτερα, τότε έχουμε το κακό, δηλαδή μια αντεστραμμένη ταξινόμηση[xliii].

Συγγραφικό έργο

Ο Αυγουστίνος ήταν ένας από τους πιο παραγωγικούς Λατίνους συγγραφείς, όσον αφορά την σωζόμενα έργα, και ο κατάλογος των έργων του αποτελείται από περισσότερους από εκατό ξεχωριστούς τίτλους. Στους τόμους αυτούς περιλαμβάνονται απολογητικά έργα εναντίον των αιρέσεων των Αρειανών, Δονατιστών, Μανιχαίων και Πελαγιανών[xliv].

Κατά τον καθηγητή θεολογίας Στυλιανό Γ. Παπαδόπουλο που έχει ασχοληθεί, μεταξύ άλλων, και με τους εκκλησιαστικούς πατέρες η έκταση του έργου του Αυγουστίνου και η ποικιλία της θεματολογίας του είναι μια από τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει ο μελετητής σχετικά με την κατανόηση του έργου αυτού[xlv].

Επίσης, κείμενα σχετικά με το χριστιανικό δόγμα, κυρίως το De Doctrina Christiana (Από το χριστιανικό δόγμα, σε 4 βιβλία), ερμηνευτικά έργα όπως σχόλια επί της Γένεσης, τους Ψαλμούς και την Προς Ρωμαίους του Παύλου επιστολή.

Ακόμα, έγραψε πολλά κηρύγματα και επιστολές, και τις Retractationes, μια αναθεώρηση των προηγούμενων έργων του που έγραψε κοντά στο τέλος της ζωής του.

Εκτός από αυτά, ο Αυγουστίνος είναι ίσως περισσότερο γνωστός για τις Εξομολογήσεις του (Confessiones, σε 13 βιβλία), που αποτελούν έναν προσωπικό λογαριασμό της προηγούμενης ζωής του, καθώς και για το De civitate Dei (Πόλη του Θεού, που αποτελείται από 22 βιβλία), που έγραψε για να αποκατασταθεί η εμπιστοσύνη των συντρόφων του Χριστιανών, η οποία είχε κλονίστηκε από τη λεηλασία της Ρώμης, από τους Βησιγότθους, το 410. Το έργο του για την Αγία Τριάδα, (Περί Τριάδος, De Trinitate, σε 15 βιβλία), στο οποίο αναπτύχθηκε αυτό που έχει γίνει γνωστό ως η «ψυχολογική αναλογία» της Αγίας Τριάδας, θεωρείται, επίσης, ότι είναι ένα από τα  αριστουργήματά του, και αναμφισβήτητα ένα από τα μεγαλύτερα θεολογικά έργα όλων των εποχών.

Επίσης, έγραψε για την ελεύθερη επιλογή της βούλησης (De libero arbitrio), για να αντιμετωπίσει το ερώτημα γιατί ο Θεός δίνει τον άνθρωπο την ελεύθερη βούληση που μπορεί να χρησιμοποιηθεί για κακό[xlvi].

Το έργο του, στην παλαιά έκδοση των Βενεδικτίνων, καταλαμβάνουν 11 τόμους, ενώ στην έκδοση του Migne και στην έκδοση των CSEL (Corpus Scriptorum Ecclesiasticorum Latinorum) πολύ μεγάλη έκταση.

Ο μαθητής, φίλος του και επί πολύ χρόνο σύνοικος του Αυγουστίνου Ποσσίδιος, ανα- φέρει ότι ο Αυγουστίνος συνέταξε 1030 συγγράμματα, συμπεριλαμβανομένων των επιστολών, των ομιλιών, και των μικρότερων δοκιμίων.

Ο ίδιος ο Αυγουστίνος, στις Αναθεωρήσεις αναφέρει ότι μέχρι το 427 είχε συγγράψει 93 συγγράμματα σε 232 βιβλία. Από αυτά μόνον 10 χάθηκαν.

Τα έργα του Αυγουστίνου θα μπορούσαν να διαιρεθούν στις εξής τρεις κατηγορίες.

Τα αυτοβιογραφικά, τα φιλοσοφικά, και τα θεολογικά.

Α. Αυτοβιογραφικά έργα

  1. Αναθεωρήσεις (Retractationes)

Συντάχθηκαν περί τα τέλη της ζωής του Αυγουστίνου, δηλαδή το 427.

Διαιρείται σε δύο βιβλία. Σε αυτά αναλύει και κρίνει τα συγγράμματά του, ενώ τα κατατάσσει κατά χρονολογική σειρά δημοσιεύσεως.

Στο πρώτο βιβλίο αναλύει τα έργα του από το 386, όταν έγινε χριστιανός, ενώ στο δεύτερο τα έργα του από τα Χριστούγεννα του 395, όταν χειροτονήθηκε επίσκοπος Ιππώνος και μέχρι το 427.

Απαριθμεί 94 έργα, δίδοντας αξιόλογες πληροφορίες σχετικά με την αφορμή και τον σκοπό σύνταξης κάθε έργου, σύντομες περιλήψεις αυτών, τις κεντρικές ιδέες, διορθώνει τυχούσες ελλείψεις και σφάλματα, κάνει αυτοκριτική, γεγονός που είναι μοναδικό για αρχαίο συγγραφέα και μάλιστα αυτοκριτική όχι μόνον επί των αυτοτελών συγγραφών του, αλλά και επί των ομιλιών του και επιστολών του.

Το έργο παρέμεινε ημιτελές.

  1. Εξομολογήσεις (Confessiones), Όπως και οι Αναθεωρήσεις έτσι και οι Εξομολογήσεις αποτελούν μοναδικό φιλολογικό είδος χριστιανικής αυτοβιογραφίας.

Συντάχθηκε  μεταξύ των ετών 397 και 401 και αποτελούνται από 13 βιβλία.

Στις Εξομολογήσεις ο Αυγουστίνος ασκεί οξεία αυτοκριτική και αυτοέλεγχο όλου του βίου.

Στο 10ο βιβλίο περιλαμβάνεται μια λεπτή ψυχολογική ανάλυση και ηθικοθρησκευτική περιγραφή, κατά την εποχή που συνέτασσε το έργο, όντας επίσκοπος.

Στα βιβλία 11-13 αναπτύσσεται το κεφάλαιο της Γενέσεως, της δημιουργίας του κόσμου και του ανθρώπου και δίδονται βαθυστόχαστες απαντήσεις σε ζητήματα θεολογικά και φιλοσοφικά περί του άχρονου Θεού, περί του χρόνου δημιουργίας του κόσμου, περί του χρόνου και της αιωνιότητας[xlvii],περί του τρισυπόστατου της Θεότητας, περί του τρισυνθέτου του ανθρώπου κ.ά.

Ο Αυγουστίνος ζητεί να αποδείξει την άπειρη φιλανθρωπία του Θεού και να εμφανίσει τη θεία χάρη, τη σωτηρία του ανθρώπου με κάθε τρόπο και πάντοτε.

Ο συγγραφέας ζητεί να διδάξει, να οικοδομήσει, να ποδηγετήσει, να κηρύξει να φιλοσοφήσει, να αντικρούσει, να απολογηθεί να καταπείσει, να ικανοποιήσει, να ηρεμήσει, να αναπαύσει κάθε βεβαρυμμένη ψυχή[xlviii].

 

Β. Φιλοσοφικά έργα

  1. Περί του ωραίου και του προσήκοντος (Del pulchro et apto).

2.Κατά των Ακαδειμικών (Contra Academicos), στο οποίο εναντιώνεται στην αρχή των σκεπτικών Νέο-Ακαδειμικών ότι τίποτα δεν μπορεί να γνωρισθεί με ασφάλεια.

  1. Περί της μακαρίας ζωής (De beata vita) αποτελούμενο από 4 βιβλία στο οποίο υποστηρίζει ότι η ευτυχία της ζωής και η μακαριότητα έγκεινται στη γνώση του Θεού
  2. Περί της τάξεως (De ordine), σε 2 βιβλία.
  3. Μονόλογοι (Soliloquia), σε 2 βιβλία.
  4. Περί της αθανασίας της ψυχής (de immortalitate animae), ατελές, επειδή ο Αυγουστίνος παραπονείται ότι ήρθε στη δημοσιότητα παρά τη θέλησή του.
  5. Εγκυκλοπαιδικά έργα, δηλαδή εγχειρίδια των διαφόρων επιστημών και τεχνών υπό τον τίτλο Disciplinarum libri (De grammatica, De musica (De rhythmo), De dialectica, De rhetorica, De geometrica, De arithmetica, De philosophia. Εκτός των δύο πρώτων τα υπόλοιπα ουδέποτε αποπερατώθηκαν, ενώ από το De grammatica διασώθηκαν 2 αποσπάσματα

Πλήρες διασώθηκε το De music libis ex.

Από το σύγγραμμα αυτό διασώθηκαν αποσπασματικά το Principia dialecticae και Principia rhetorices, ενώ οι Categoria edecem ex Aristotele decerptae θεωρούνται νόθες.

  1. Περί ποσότητος της ψυχής (De quantitat e animae).
  2. Περί του Δασκάλου (De magistro).

Όλα τα φιλοσοφικά έργα του Αυγουστίνου είναι γραμμένα με τη μορφή διαλόγου, ενώ όχι μόνο αυτό το λογοτεχνικό είδος, αλλά και το ύφος και τα νοήματα και οι ιδέες είναι πλατωνικά.

Γ. Θεολογικά έργα

Α. Απολογητικά

  1. Περί της πολιτείας του Θεού (De civitate Dei).

To εκτενέστερο, σπουδαιότερο απ’ όλα τα έργα του Αυγουστίνου.

Συντάχθηκε στην Ιππώνα μεταξύ των ετών 413-426 και αποτελείται από 22 βιβλία.

Με το έργο επιζητείται να αποδειχθεί ότι τα συμβαίνοντα στις ανθρώπινες κοινωνίες βρίσκονται πάντοτε εντός του σχεδίου της Θείας Πρόνοιας, ο οποία λειτουργεί χωρίς την άρση ή τη δέσμευση της ανθρώπινης βούλησης[xlix].

  1. Περί της μαντείας των δαιμόνων (De divinatione daemonum). Μικρό εγχειρίδιο που συντάχθηκε μεταξύ 406 και 411 ή 414.
  2. Πραγματεία κατά των Ιουδαίων (Tractatusad versus Judaeos).

 

Β. Δογματικά έργα

1.Εγχειρίδιον προς Λαυρέντιον είτε περί της πίστεως, ελπίδος, και αγάπης (Enchiridion ad Laurentium sive De fide, spe et caritate liber unus). Γράφτηκε το 423 κατά παράκληση του Ρωμαίου φίλου του Λαυρεντίου που του ζήτησε συνοπτική έκθεση της χριστιανικής Δογματικής και Ηθικής.

  1. Περί πίστεως και συμβόλου (De fide et symbol). Ουσιαστικά περιλαμβάνει τον υπό τον Αυγουστίνο λόγο στην σύνοδο της Ιππώνος στις 8 Οκτωβρίου 393.

Είναι περιληπτική ερμηνεία του αποστολικού συμβόλου.

  1. Λόγοι περί συμβόλου προς κατηχούμενους (Sermones de symbol ad catechumenos), των οποίων η γνησιότητα αμφισβητείται.
  2. Περί πίστεως εις τα μη ορώμενα (De fide rerum quae non videntur). Ομιλία του 399-400 για την ανάγκη πίστης στις υπερφυσικές αλήθειες.
  3. Περί πίστεως και έργων (De fide et operibus). Γραμμένο το 413. Σχετικά με το ότι δεν αρκεί η πίστη, αλλά υπάρχει ανάγκη και αγαθοεργιών.
  4. Περί Τριάδος (Detrinitate). To σπουδαιότερο δογματικό έργο του Αυγουστίνου, το οποίο συντάχθηκε σε διάστημα 17 ετών (399-416). Αποτελείται από 15 βιβλία, εκ των οποίων τα 8 πρώτα αναπτύσσουν το τριαδικό δόγμα στη βάση της Αγίας Γραφής, τα δε επόμενα διασαφηνίζουν το τριαδικό δόγμα δι’ αναλογιών από τον ψυχικό κόσμο.

 

Η Τριαδολογία του Αυγουστίνου

Ο Τριαδικός Θεός είναι απλός και άτρεπτος, και είναι απλός επειδή ταυτίζεται το έχειν με το είναι του. Αντίθετα ο κτιστός κόσμος είναι τρεπτός και σύνθετος και μπορεί να χάσει ότι έχει. Υπάρχει χαώδης διαφορά ανάμεσα στον Θεό και τον κόσμο, κι ο άνθρωπος δεν γνωρίζει επί της ουσίας τον Θεό. Το χάσμα αυτό όμως δεν είναι και αγεφύρωτο επειδή υπάρχει ένας μεσίτης ο Υιός του Θεού. Ο Τριαδικός θεός είναι συγχρόνως ενότητα και διάκριση των θείων προσώπων[l]. Η ενότητα ξεκινά από την κοινή θεία ουσία και φύση και επεκτείνεται και στην κοινή θέληση, πράξη ή ενέργεια. Μέχρις εδώ ο Αυγουστίνος ακολουθεί την σκέψη των Καππαδοκών πατέρων, την οποία γνωρίζει έμμεσα μόνο, αφού αγνοεί την ελληνική γλώσσα, δια μέσου άλλων θεολόγων που την γνωρίζουν όπως ο Ιλάριος Πικταβίου και ο Αμβρόσιος Μεδιολάνων.

Επί του ζητήματος της γνώσης ης ελληνικής γλώσσας και γραφής[li] από τον Αυγουστίνο υπάρχει και η άποψη ότι ίσως να μπορούσε να διαβάσει ελληνικά κείμενα με τη βοήθεια λεξικού, αν και η γνώση της ελληνικής την οποία είχε δεν ήταν καλή[lii].

Επίσης, αγνοούσε την εβραϊκή γλώσσα και το εβραϊκό αλφάβητο[liii].

Ο Αυγουστίνος επιχειρεί να περιγράψει τις ενδοτριαδικές σχέσεις με εικόνες ειλημμένες από τις λειτουργίες της ανθρώπινης ψυχής: όπως είμαστε ,λέει, μια αδιαίρετη ενότητα, αλλά αποτελούμαστε από 

«μνήμη», «νου» και «θέληση» (μνήμη, νόηση, άμεση και έμμεση και βούληση)[liv] έτσι συμβαίνει και με τα τρία πρόσωπα της Αγίας Τριάδος.

Αποκλίνει από την Καππαδοκική θεολογία κατά το ό,τι δίνει έμφαση στη ενότητα του τριαδικού Θεού παρά στις υποστατικές διακρίσεις, εκκινώντας από την «φύση» ή «ουσία» του Θεού κι όχι από τα «Πρόσωπα». Αντίθετα οι Καππαδόκες εκκινούν από τα «Πρόσωπα» και στη συνέχεια επιχειρούν κατά το δυνατόν να μιλήσουν για τη θεία φύση.

Ο Αυγουστίνος αναπτύσσει την περί σχέσεων θεολογία του για να απαντήσει στον Αρειανισμό, ο οποίος θεωρούσε πως στον Θεό δεν υπάρχει συμβεβηκός, δηλαδή αλλαγή ή ποιότητα, κάτι που συνεπαγόταν πως ο Υιός ήταν ετερούσιος.

Ο Αυγουστίνος απαντούσε πως, η μεταξύ του Υιού και του Πατρός σχέση είναι σχέση ουσίας. Και οι δύο είναι ομοούσιοι.

Ένα μειονέκτημα της θεολογίας του ήταν η ανυπαρξία στην λατινική γλώσσα όρων επαρκών να αποδώσουν της θεολογικές έννοιες. Έτσι για τον όρο «Υπόστασις» χρησιμοποιεί τον όρο «Πρόσωπο» και αποδίδει στην λατινική τον όρο «Υπόστασις» ως substantia, ο οποίος χρησιμοποιείται για να αποδοθεί η ουσία και το θείο είναι.

Ανεξάρτητα από αυτό ο λόγος που ο Αυγουστίνος δεν αναπτύσσει εκτενώς μία τριαδική θεολογία έχει να κάνει με το ενδεχόμενο να οδηγηθεί στην παραδοχή τριών θεοτήτων ή μιας τριπλής θεότητας.

Η περί των σχέσεων των τριών προσώπων της θεότητας θεολογία του έχει αριστοτελική φιλοσοφική ρίζα[lv].

Το De trinitate μεταφράστηκε, αρχικά, στα ελληνικά, από τον Μάξιμο Πλανούδη το 13ο αιώνα.

  1. Περί των μοιχικών γάμων προς Πολλέντινον (De conjugiis ad ulterinis ad Pollentium). Γράφτηκε περί το 419, αποτελείται από 2 βιβλία και αναφέρει ότι ο χριστιανικός γάμος είναι αδιάλυτος.
  2. Περί των νεκρών καταβλητέας μερίμνης (De cura gerenda pro mortuis. Γράφτηκε περί το 421, ως απάντηση σε ερώτημα περί του ζητήματος που τέθηκε από τον άγιο Παυλίνο Νώλης.

9.Περί 83 διαφορετικών ζητημάτων (De diversis quaestionibus octoginta tribus liber unus). Το πρώτο ήμισυ των ερωτημάτων είναι δογματικού περιεχομένου, τα δε υπόλοιπα ερμηνευτικού.

10 Περί διαφόρων ζητημάτων προς τον Σιμπλικιανό (De diversis quaestionibus ad Simplicanum libri duo). Περί το  379, για να απαντήσει σε ρωτήματα του διαδόχου του Αμβροσίου Μεδιολάνων, Σιμπλικιανού, σχετικά με το νόημα ορισμένων θέσεων της προς Ρωμαίους επιστολής και των Βασιλειών.

  1. Περί 8 ζητημάτων του Δουλκιτίου (De octo Dulcitii quaestionibus liber unus). Γράφτηκε, μάλλον, μεταξύ του 422 και 425 και απαντά σε ερμηνευτικά και δογματικά ζητήματα που έθεσε ο αυτοκρατορικός νοτάριος στην Καρθαγένη Δουλκίτιος.

Γ. Αντιρρητικά έργα και δογματοπολεμικά

-Περί των αιρέσεων προς τον Quodvultdeum (De haeresibus ad Quodvultdeum).

Το έργο αυτό θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί ως εισαγωγή στα ειδικά αντιρρητικά και πολεμικά έργα του τα οποία στρέφονται κατά των αιρέσεων του Μανιχαϊσμού, του Πρισκιλλιανισμού, του Δονατισμού και του Πελαγιανισμού.

Συντάχθηκε το 428-429 κατά παράκληση του διακόνου από την Καρχιδόνα Quodvultdeus.

  1. Κατά Μανιχαίων
  2. Περί των ηθώ της καθολικής εκκλησία ςκαι των ηθών των Μανιχαίων (De moribus ecclesiae catholicae et de moribus Manichaeorum). Σε δύο βιβλία, γραμμένο το 388-389.
  3. Περί της ελευθέρας βουλήσεως βιβλία τρία (De libero arbitrio libri tres). Το έργο άρχισε να συντάσσεται στη Ρώμη το 388, αλλά ολοκληρώθηκε στην Αφρική το 395. Αποτελεί διάλογο μεταξύ του Αυγουστίνου και του Αλυπίου.
  4. Περί της Γενέσεως κατά των Μανιχαίων (De Genesi contra Manichaeos libri duo. Υπεραμύνεται των τριών πρώτων κεφαλαίων της Γενέσεως κατά των Μανιχαίων. Έχει γραφτεί το 389.
  5. Περί της Αληθούς θρησκείας (De verareligione liber unus), σχετικά με το ότι η μοναδική αλήθεια βρίσκεται στην Καθολική Εκκλησία.
  6. Περί της ωφελείας του πιστεύειν προς τον Ονωράτον(DeutitlitatecredendiadHonoratum). Εγράφη στην Ιππώνα, όταν ήταν πρεσβύτερος περί το 391.
  7. Περί των δύο ψυχών κατά Μανιχαίων (DeduabusanimabuscontraManichaeos). Έργο του391 περίπου.
  8. Πρακτικά ή συζήτησις κατά του Μανιχαίου Φορτουνάτου (AetaseudisputatiocontraFortunatumManichaeum). Με βάση τις συζητήσεις της 28ης και 29ης Αυγούστου 392 στην Ιππώνα.
  9. Κατά του Μανιχαίου Αδειμάντου (ContraAdimantumManichaeidiscipulum). Περί το Σχετικά με την εγκυρότητα της Παλαιάς Διαθήκης.
  10. Κατά της επιστολής Μανιχαίου, ην λέγουσι θεμελιώδη (ContraepistolamManichaeiquamvocantfundamenti). Περί το 397. Εδώ συναντούμε την περίφημη ρήση του Αυγουστίνου «Egoveroevangeliononcrederem, nisimecatholicaeecclesiaecommoveretauctoritas» που σημαίνει ότι εγώ δεν θα πίστευα στο αληθές ευαγγέλιο αν η αυθεντία της καθολικής Εκκλησίας δεν με παρακινούσε.
  11. ΚατάτουΜανιχαίουΦαύστου(Contra Faustum Manichaeum libri triginta tres).Περί το 400.Τριάντα τρία βιβλία που περιέχουν την συνδιάλεξη του Αυγουστίνου με τον κορυφαίο των Μανιχαίων Φαύστου, επισκόπου Μιλεύης στη Βόρεια Αφρική. Είναι το σπουδαιότερο και εκτενέστερο έργο του Αυγουστίνου κατά του μανιχαϊσμού.
  12. Περί των πρακτικών των συζητήσεων μετά του Μανιχαίου Φήλικος (DeactisFeliceManichaeolibriduo). Αφορά τη συζήτηση περί της ελευθερίας της βουλήσεως.
  13. Περί της φύσεως του αγαθού κατά Μανιχαίων (DenaturabonicontraManichaeos). Περί το 404, για την συνύπαρξηκαλού και κακού.
  14. Κατά του Μανιχαίου Σεκουνδίνου (ContraSecundinumManichaeum). Γράφτηκε περί το405 . Απαντά στον Σεκουνδίνο που τον παρότρυνε τον Αυγουστίνο να γυρίσει στον Μανιχαϊσμό.
  15. Κατά του πολεμίου του νόμου και των προφητών (Contraadversariumlegisetprophetarum) και Προς Ορώσιον κατά των Πρισκιλλιανιστών και Ωριγενιστών (AdOrosiumcontraPriscillianistasetOrigenistas).

Οι Πρισκιλλιανιστές ήταν συγγενής αίρεση των Μανιχαίων, στην Ισπανία. Το πρώτο από αυτά τα έργα γράφτηκε περί το 420 και είχε να κάνει με την αντίκρουση της κακόδοξης αντίληψης ότι η Παλαιά Διαθήκη είναι έργο πονηρού δαίμονος. Το δεύτερο απαντά σε ερώτημα του Ισπανού πρεσβυτέρου Ορωσίου περί Πρισκιλλιανισμού και Ωριγενισμού.

ΙΙ. Κατά Δονατιστών.

  1. Ψαλμός κατά της μερίδος του Δονάτου (PsalmuscontrapartemDonati). Περί το 393.Δημώδες ποίημα ή ψαλμός για λαϊκή χρήση.
  2. Κατά της επιστολής του Δονάτου (ContraepistolamDonati), (απολεσθέν).
  3. Κατά της μερίδος του Δονάτου, σε δύο βιβλία. Συνταχθέν το 399, (απολεσθέν).
  4. Κατά της επιστολής του Παρμενιανού (ContraepistolamParmenianilibritres). Γραμμένοπερί το 400.
  5. Περί βαπτίσματος κατά των Δονατιστών (DebaptismocontraDonatistaslibriseptem) Έργο περίπου του 400 στο οποίοαποκρούει τη θεωρία του αναβαπτισμού.
  6. Κατά του Δονατιστού Κεντουρίου (ContraquodattulitCenturiusaDonatistisliberunus), γραμμένο μετά το 400 (απολεσθέν).
  7. Κατά των γραμμάτων του Πετιλιανού δονατιστού επισκόπου Σύρτεως (ContralitteraPetilianiDonatistasCirtrnsisepiscopilibritres. Γραμμένο μεταξύ του 401 και 403.
  8. Επιστολή προς τους Καθολικούς κατά των Δονατιστών είτε περί της ενότητος της Εκκλησίας (AdCatholicosepistolacontraDonatistas, vulgoDeunitateecclesiaeunus). Αμφισβητείται η γνησιότητά του.
  9. Κατά του γραμματικού Κρεσκονίου, οπαδού του Δονάτου (ContraCresconiumgrammaticumpartisDonatilibriquator). Έργο που γράφτηκε το 406.
  10. Μία Συλλογή μαρτυριών και αποδείξεων των ετών 406-407 υπό τον τίτλο“ProbationumettestimoniorumcontraDonatistasliberunus,απολεσθέν.
  11. Επίσης απολεσθέντα θεωρούνται τα έργα ContranascioquemDonatistamliberunus , Κατά του ον αγνοώ Δονατιστού (406/7) και AdmonitioDonatistarumdeMaximianistis (Υπόμνησις Δονατιστών περί Μαξιμιανιστών), έργο των ετών 406/407.
  12. Περί του ενός βαπτίσματος κατά του Πελιτιανού προς τον Κωνσταντίνον (DeunicobaptismcontraPetilianum, adConstantinum,liberunus).
  13. De Maximianistis contra Donatistas liber unus. Συντάχθηκε το 410-411 και είναι απολεσθέν.
  14. Βραχεία είδησις περί της μετά των Δονατιστών διαπραγματεύσεως (BreviculuscollationiscumDonatistis). Περίληψη συνδιάλεξης που έγινε στην Καρθαγένη το 411.
  15. Συμπλήρωση του προηγούμενου έργου είναι το έργο:Προς τους Δονατιστάς μετά την διαπραγμάτευση (AdDonatistaspostcollationemlibrunus,του 412.
  16. Προς τον Εμέριτον, επίσκοπον των Δονατιστών μετά την διαπραγμάτευση.(Ad Emeritum Donatistarum episcopum post collationem liber unus . Περίτο 417, απολεσθέν.
  17. ΛόγοςπροςτονλαόντηςενΚαισαρείαΕκκλησίας, παρόντοςΕμερίτου(Sermo ad Caesarieensis ecclesiae plebem Emerito praesente habitus). Εννοεί την Καισαρεία της Μαυριτανίας στη Β. Αφρική και είναι ο λόγος που εξεφώνησε την 18η Σεπτεμβρίου 418 για την ανάγκη συμφιλίωσης Καθολικών και Δονατιστών.
  18. Βιβλίον περί των διαπραγματεύσεων μετά του Εμερίτου, του εν Καισαρεία Δονατιστού επισκόπου (LiberdegestiscumEmerito, CaesareensiDonatistarumepiscopo). Στενογραφημένη απόδοση των συζητήσεων της 18ης-20ης Σεπτεμβρίου 418, στην Καισαρεία.
  19. Κατά του Γκαουδεντίου επισκόπου των Δονατιστών (ContraGaudentiumDonatistarumepiscopumlibriduo. Περί το 420.

Ο Γκαουδέντιος ήταν κατά το 411 ένας από τους αρχηγούς των Δονατιστών στην Καρθαγένη.

Μηγνήσιαθεωρούνταιταέργα Sermo de Rusticiano subdiacono a Donatistis rebaptizato et in diaconum ordinate και  Contra Fulgentium Donatistam.

 

 

Η . Ποιήματα

  1. Psalmus contra partem Donati. Εναντίον των Δονατιστών.
  2. Deanima (αποδίδεται).
  3. Exsultet (προεόρτιο της Αναστάσεως, ψαλλόμενο το Μ. Σάββατο), αποδιδόμενο το οποίο, όμως, δεν του ανήκει.
  4. Στην Anthologia Latina βρίσκονται πολλά δίστιχα (ρητά, αποφθέγματα ) που αποδίδονται στον Αυγουστίνο.
  5. Επιτάφειον Επίγραμμα εις τον διάκονον Nabor, που δολοφονήθηκε από τους Δονατιστές.

Ελληνικές μεταφράσεις του έργου του Αυγουστίνου

  1. Μάξιμου Πλανούδη (1310), ο οποίος μετέφρασε το De trinitate και το ψευδο-Αυγουστίνειο Dedecemabusionumgradibus.
  2. Δημητρίου Κυδώνη (1324-1397/8), ο οποίος μετέφρασε τους Μονολόγους (Soliloquia), το Defideseuderegulaveraefidei, του Πρόσπερου Ακυιτανίας Augustinidelibatarumliber,  το αποδιδόμενο στον Αυγουστίνο έργο του  Fulgentius von Ruspe, De fide ad Petrum), και επίσης πολλές επιστολές όπως και μέρος της Ερμηνείας του Αυγουστίνου εις τον Ευαγγελιστή Ιωάννη που κατά κάποιους αποδίδεται στον Βησσαρίωνα.
  3. Αυγουστίνεια και ψευδο-Αυγουστίνια έργα επίσης μετέφρασαν και οι Πρόχορος Κυδώνης \(1330-1368/9), Ιωάννης Κασσομάτης, Νεόφυτος Ροδινός (1669, θάνατος), Αυγουστίνος Χαλκός, Ευγένειος Βούλγαρης (θάνατος 1806), Δ. Σ. Μενάγιας, ο Πενταπόλεως Νεκτάριος Κεφαλάς, ο Ανδρέας Δαλέζιος κ.ά.
  4. Δημοσίευση περί των ελληνικών μεταφράσεων του Αυγουστίνου έκανε ο Mich. Ranckl, Die griechischen Augustinusubersetzungen, στο Miscellanea Francesco Ehrle. Srcitti di storia et paleografia, I (Roma 1929), 1-38[lviii].

Βιβλιογραφία

Μελέτες

Walter Berscihn,, Ελληνικά γράμματα και λατινικός μεσαίωνας.Από τον Ιερώνυμο ως τον Νικόλαο Κουσανό, Μτφρ:  Δ. Ζ. Νικήτας, University Studio Press, Θεσσαλονίκη 1998.

Ι. Ν. Θεοδωρακόπουλου, Χριστιανικά και φιλοσοφικά μελετήματα, Βιβλιοθήκη Αποστολικής Διακονίας, Αθήναι 1949.

Παναγιώτη Κανελλόπουλου, Ιστορία του ευρωπαϊκού πνεύματος. Από τον Αυγουστίνο ως τον Γκαίτε, τόμος, Α’, Αετός, Αθήνα 1942.

Κωνστ. Γ. Μπόνη, Ο Άγιος Αυγουστίνος Επίσκοπος Ιππώνος, [13 Ν/βρίου 354 – 28 Αυγ. 430].Βίος και συγγράμματα, Ανάτυπον εκ της Επιστημονικής Επετηρίδος της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, Τόμος ΙΕ’, τιμητικόν αφιέρωμα εις Νικόλαον Λούβαριν, Αθήναι 1964.

Μπέρτραντ Ράσσελ, Ιστορία της δυτικής φιλοσοφίας Α. Η αρχαία φιλοσοφία.Η καθολική φιλοσοφία, τόμος Α’, μτφρ.-σημειώσεις: Αιμ. Χουρμούζιου, Ι. Δ. Αρσενίδης & Σία, Αθήνα, χχ.

 

Εγκυκλοπαίδειες

Θ. Βέικος, «Ο Αυγουστίνος ως στοχαστής», Πάπυρος-Λαρούς-Μπριττάνικα, τόμος 12, Εκδοτικός Οργανισμός Πάπυρος, Αθήνα 1996.

Χ.Ο., «Αυγουστίνος», Πάπυρος-Λαρούς-Μπριττάνικα, τόμος 12, Εκδοτικός Οργανισμός Πάπυρος, Αθήνα 1996

Άρθρα

Πέτρος Βασιλειάδης, Ο ιερός Αυγουστίνος ως ερμηνευτής του αποστόλου Παύλου και το πρόβλημα της ανθρώπινης σεξουαλικότητας, προέλευση academia.edu.

 

Γεώργιος Μαρτζέλος, Νους και βούληση κατά τον Ιερό Αυγουστίνο και την ελληνική πατερική παράδοση, προέλευση academia.edu.

Πανεπιστημιακές σημειώσεις

Γεώργιος Στείρης, Σημειώσεις ΦΣ 105 «Μεσαιωνική Φιλοσοφία», Πανεπιστήμιο Αθηνών, Φιλοσοφική Σχολή, Τομέας Φιλοσοφίας, Αθήνα, χ.χ, προέλευση academia.edu.

Ιστοσελίδες

 

Γενικό Νοσοκομείο Πύργου - "Η Βαριά βιομηχανία παραγωγής υπηρεσιών υγείας στον νομό"

Μυλωνόπουλος Τ.

Αδιαμφισβήτητα το να στήσεις ξανά στα πόδια του ένα Δημόσιο Σύστημα Υγείας μετά από τη βαρβαρότητα τριών μνημονίων λιτότητας και περικοπών δαπανών δεν είναι εύκολο πράγμα.

Άλλο πράγμα όμως αυτό και άλλο πράγμα είναι να ασκείς Διοίκηση στο κεντρικό νοσηλευτικό ίδρυμα του τόπου σου επί τρία χρόνια δημιουργώντας μια εικόνα παραπλάνησης και εξωραϊσμού της πραγματικότητας-καθημερινότητας.

Τι σημαίνουν όμως όλα αυτά;

Το Φεβρουάριο του 2019 μια από τις πολλές ανακοινώσεις στον τοπικό τύπο και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ο Διοικητής του Νοσοκομείου Ηλίας μας ενημέρωνε για τις εντυπωσιακές επιδόσεις της Νοσοκομειακής Μονάδας του Πύργου

Με λίγα λόγια το δημοσίευμα έκανε λόγο για αύξηση της λειτουργικής ικανότητας σχεδόν όλων των κλινικών, συμπεριλαμβανομένης βέβαια και της παθολογικής κλινικής την οποία μάλιστα χαρακτήρισε ως «πρωταθλήτρια» στις εισαγωγές.

Όλα αυτά βέβαια τα λειτουργικά στοιχεία των κλινικών διαψεύδονται από την πραγματικότητα που δυστυχώς την βιώνουν στην καθημερινότητας ασθενείς συγγενείς και επισκέπτες που έρχονται σε επαφή με την νοσηλευτική μονάδα Πύργου παρά τις φιλότιμες προσπάθειες του ιατρικού και νοσηλευτικού προσωπικού

Τον Ιούνιο του 2019 δηλαδή τρεις μίνες μετά ας δούμε την πραγματική εικόνα που δεν χωράει καμιά διάψευση….

Από Δευτέρα 10-06-2019 το0 Νοσοκομείο στερείται των υπηρεσιών του μοναδικού πνευμονολόγου καθώς μετακινείται κατόπιν εντολής της 6υς ΥΠΕ στην Πάτρα
Το γεγονός αυτό καθιστά προβληματική έως ανύπαρκτον τον προεγγχειριτικό πνευμονολογικό έλεγχο.
Αυτό με απλά λόγια σημαίνει ότι την λύση οι ασθενείς είναι υποχρεωμένοι να την αναζητήσουν από ιδιώτη πνευμονολόγο.
Στο Νοσοκομείο βέβαια είναι γνωστό ότι υπάρχουν άλλοι δυο πνευμονολόγοι οι οποίοι όμως προσφέρουν υπηρεσίες σαν διευθυντές τμημάτων (Τμήμα Επειγόντων και ΜΕΘ)
Με την μετακίνηση αυτή αυτομάτως ακυρώνονται όλα τα προγραμματισμένα ραντεβού του συγκεκριμένου γιατρού με αποτέλεσμα οι ασθενείς να διαμαρτύρονται και δικαίως το πρωί στου διαδρόμου των εξωτερικών ιατρείων

Όσον αφορά την «πρωταθλήτρια» παθολογική κλινική καλό είναι να σας ενημερώσουμε ότι πλέον στερείται και των υπηρεσιών και από έναν άλλον παθολόγο που μετατίθεται στο ΚΑΤ με ότι αυτό σημαίνει για το περιβόητο πρόγραμμα εφημεριών (μείον έξι εφημερίες)

Επίκειται η αποχώρηση δυο επικουρικών γιατρών μέσα στο καλοκαίρι

Έχει ήδη αποχωρήσει μια νοσηλεύτρια από την ΜΕΘ με εντολή της 6ης ΥΠΕ για Αίγιο με αποτέλεσμα όχι μόνο να μην ανοίξει το 6ο πολυδιαφημισμένο κρεβάτι αλλά η διευθύντρια να σκέπτεται να κλείσει το 5ο…

`Η καρδιολογική κλινική αποδυναμώνεται αφού εκτός από την καρδιολόγο που απουσιάζει με άδεια κύησης στο τέλος του μήνα επίκειται η αποχώρηση μιας επικουρικής καρδιολόγου αφού τελειώνει η σύμβαση της, χωρίς να έχει διάθεση να συνεχίσει.


Αξίζει να αναφέρουμε ότι οι περισσότερες μετακινήσεις – αποσπάσεις – διορισμοί γίνονται σε κλίμα προεκλογικών και πελατειακών ρουσφετιών, δηλαδή το παλαιοκομματικό σύστημα όχι μόνο δεν επαλείφθηκε αλλά θέριεψε και φυσικά υπάρχει ακόμη χρόνος μέχρι τις εκλογές το όποιον σημαίνει μεθερμηνευόμενο ότι το έργο δεν έχει τελειώσει ακόμη….

Δεν γνωρίζουμε αν μετά από όλα αυτά αν η παθολογική θα παραμείνει πρωταθλήτρια το μόνο σίγουρο είναι ότι η Διοικητής μάλλον κινδυνεύει με υποβιβασμό (αυτό ας το κρίνουν οι συμπολίτες μας ).

Ευτυχώς την παρτίδα έρχεται να σώσει ο καινούργιος Διοικητής του Νοσοκομείου Αμαλιάδας που εφεύρε την μαγική συνταγή της σωτηρίας του συστήματος Υγείας .

Συγκεκριμένα κατάφερες μέσα σε λίγο χρονικό διάστημα να πρωτοστατήσει στην δημιουργία δυο συλλόγων φίλων Νοσοκομείου ο πρώτος στα Κρέστενα και το δεύτερος πρόσφατα την Αμαλιάδα στον όποιον μάλιστα ορίστηκε προσωρινός πρόεδρος ο ομογενής που δώρισε αξονικό τομογράφο στο Νοσοκομείο…….!!!!!!!!!

Ιδου πεδίο δόξης λαμπρό για τους καθηγητές της Δημόσιας Υγείας που όλα αυτά δεν τα είχαν κατά νου….

Τι άλλο έχουν να δουν τα ματιά μας και να ακούσουν τα αυτιά μας σε αυτόν τον πολύπαθοτόπο


ΥΓ Επειδή η θητεία του Διοικητή του Γενικού Νοσοκομείου Ηλείας λήγει στις 25-07-2019 για την συνέχεια υπάρχουν τρία δυνατά σενάρια

Να εκτιμηθεί το έργο του στο Νοσοκομείο και να ανανεωθεί η θητεία του!!!!

Να εκτιμηθούν γενικότερα οι Διοικητικές του ικανότητες και κληθεί να προσφέρει τις υπηρεσίες του σε κάποιο πιο νευραλγικό πόστο του τόπου μας!!!!

Να επιτρέψει εκεί που ήτανε………


Ίδομεν

 


ΜΥΛΩΝΟΠΟΥΛΟΣ ΤΑΚΗΣ
Γραμματέας Φαρμακευτικού Συλλόγου Ηλείας
Πρώην Μέλος ΔΣ Γενικού Νοσοκομείου Ηλείας

Ζωή απ’ την Αρχή

Λύγκας Κ.

του Κώστα Λύγκα

 

Έρχεται λοιπόν η στιγμή, όπου οι επιτυχόντες θα δουν τα ονόματά τους τυπωμένα αλφαβητικά, κάτω από το λογότυπο του υπουργείου. Όλοι κοιτάζουν με αγωνία για να δουν αυτό που ήδη γνωρίζουν από το διαδίκτυο. Θέλουν να το διαπιστώσουν με τον πιο έγκυρο τρόπο. Και η επίσημη απόδειξη, είναι τα χαρτιά με τα αποτελέσματα, κολλημένα στο γυαλί με σελοτέϊπ. Είναι η πράξη του τέλους.
Αυτήν όμως την ώρα, αρχίζει η περιπέτεια των σπουδών που όλοι περιμένουν. Άρα αν το δεις διαφορετικά δεν πρόκειται για το τέλος. Αλλά για την αρχή που δίνει το σήμα της αναχώρησης από την μικρή πατρίδα των παιδικών χρόνων, προς την αναζήτηση της ανεξαρτησίας που ο καθένας ψάχνει. Χωρίς εμπειρία, αλλά με ισχυρή διάθεση που αντιμετωπίζει κάθε δυσκολία, θέλουν όλοι να αισθανθούν και να ζήσουν την αυτονομία της προσωπικής ζωής. Η ατομική ικανότητα της μάθησης, η πολύμηνη προσπάθεια πάνω στα βιβλία κατεύθυνσης, και η ψυχολογία του τριώρου της εξέτασης, περνάνε από τα φίλτρα των αριθμών και γίνονται πόλεις. Εκεί η ζωή μηδενίζει το κοντέρ και ξεκινάει από την αρχή. Εκτός των ορίων του σπιτιού και μακριά από τον έλεγχο του ανελέητου κουτσομπολιού, οι νέοι φοιτητές δημιουργούν τους δικούς τους κόσμους. Τα θρανία ακίνητα πλέον στις αίθουσες, θα περιμένουν τους επόμενους.
Οι γονείς κοιτάζουν στα μάτια τους γιούς και τις κόρες τους με το παράπονο του αποχωρισμού. Οι βαθμοί της επιτυχίας μεταμορφώνονται σε χιλιόμετρα, χωρίς την ευαισθησία του νόστου. Γι’ αυτό η απομάκρυνση του πρωτοετούς από την ανώφελη πλέον οικογενειακή προστασία έχει διαφορετικές όψεις. Τελικά όμως εκείνη που μετράει περισσότερο, έχει να κάνει με τις σπουδές και την μετέπειτα επαγγελματική αποκατάσταση. Αλλά μην πάμε τόσο μακριά. Γιατί προηγείται η υποχρέωση του νεαρού φοιτητή, να μετατρέψει την ευχαρίστηση σε εργαστηριακή παρακολούθηση, σε διάβασμα ογκώδους ύλης και «πέρασμα» των μαθημάτων. Δηλαδή ο ενθουσιασμός του πρώτου έτους, να γίνει τελικά πτυχίο.
Η μελλούμενη πενταετία ή εξαετία είναι ήδη ενδιαφέρουσα και ελκυστική για εκείνον που θα την βιώσει. Στην πρώτη φάση έχει και μια δόση μυστικισμού, αφού είναι ακόμα άγνωστη και μοιάζει με όνειρο. Γι’ αυτό οι μέρες μετά την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων, είναι γεμάτες με την ανυπομονησία της εγκατάστασης στην πόλη των σπουδών, της ενηλικίωσης και του ξενυχτιού. Η περιέργεια του μυαλού και η αδημονία των οι αισθήσεων γεννούν επιθυμίες που θέλουν ικανοποίηση. Τη λύση έρχεται να δώσει η απομάκρυνση από τις οικογενειακές παραινέσεις, τις φιλικές προτροπές και τις συγγενικές νουθεσίες. Έφτασε δηλαδή ο καιρός που ο νέος πολίτης θα περπατήσει στους μεγάλους χώρους ενός ιδρύματος, που χρόνια καταπόνησε το μυαλό, ακόμα και το σώμα του για να το καταφέρει. Οι ατελείωτοι διάδρομοι, οι μεγάλοι τοίχοι, οι ογκώδεις κολώνες, θα τον υποβάλλουν με το μέγεθός τους καθώς θα τα κοιτάζει. Σαν να είναι αυτός ο σκοπός τους. Αν και η πανεπιστημιακή μεγαλοπρέπεια είναι πλέον νεκρή, οι πρώτες εικόνες κανένα δεν αφήνουν αδιάφορο. ακόμα κι' όταν οι άνθρωποι καταστρέφουν τους «μύθους» τους.
Το μεγάλο αμφιθέατρο με τις σκουροκόκκινες τοιχογραφίες αριστερά και δεξιά. Η βιβλιοθήκη με τα πολλά επίπεδα να θυμίζει το «Όνομα του Ρόδου» και να προκαλεί δέος ο αριθμός των βιβλίων που έχει στα ράφια της. Το δεύτερο αμφιθέατρο μοντέρνας αισθητικής και μεγαλύτερο του πρώτου, με μεγάλη οθόνη πίσω από βήμα του ομιλητή. Το τεράστιο εστιατόριο που έμοιαζε σαν κλειστό στάδιο πέντε επί πέντε, με ευθυγραμμισμένα τα τραπέζια και τις καρέκλες. Μπροστά από τη βιβλιοθήκη σε μεγάλο ελεύθερο χώρο, μια σειρά αρχαιοελληνικών αγαλμάτων συνθέτουν ένα μίγμα εξωπραγματικής τελειότητας και αφηρημένης φιλοσοφίας. Πίσω από τα αγάλματα μία μεγάλη τζαμαρία αφήνει το μάτι να βλέπει ένα επίσης μεγάλο αίθριο με περιποιημένους θάμνους και ένα μεγάλο δένδρο στο κέντρο του χώρου. Ο αρχιτέκτονας σίγουρα είχε στο σχέδιο του, να τοποθετήσει την επιστημονική αλήθεια «χαμένη» στην «υπερμεγέθη φαντασία».
Έξω από τις εγκαταστάσεις της σχολής, η εικόνα του κόσμου και των σχέσεων ήταν διαφορετική. Σε μικρή απόσταση, τα φοιτητικά στέκια ήταν σε θέση να εξυπηρετούν όλον αυτό τον κόσμο που εργάζεται και χασομεράει στην πανεπιστημιακή γειτονιά, για λόγους πραγματικούς ή φανταστικούς. Τα μικρά καφέ και τα σαντουϊτσάδικα, επώνυμα κι’ ανώνυμα, σχεδόν πάντα γεμάτα από τις πρωϊνές ώρες. Για να μισοχορτάσουν και να ρηλαξάρουν οι παρευρισκόμενοι φοιτητές όποτε γουστάρουν. Ακόμα και οι συνεπείς επιτελικοί μπορούν να χαλαρώσουν για λίγο, ή να λουφάρουν από τους προσωπικούς εξαναγκασμούς τους. Ενώ οι παρορμητικοί ξενυχτισμένοι χωρίς πίεση, έχουν συνάψει συμφωνία με την κραιπάλη του οικογενειακού μηνιάτικου. Από διαίσθηση θα έλεγε κανείς, αλλά και λόγω παράδοσης στην αραχτή, πως αυτά τα μικρά καφέ, είναι τα καλύτερα σημεία.
Κουβέντες σοβαρές, πλάκες, κουτσομπολιά και ανέκδοτα, φλέρτ, καμάκια και μπηχτές, κόντρες και οπωσδήποτε ποδοσφαιρικές αερολογίες. Όλα λέγονται εδώ κι’ ας είναι όπως πάντα οι διαφωνίες, πιο πολλές από τις συμφωνίες. Όμως αλήθεια τίποτα δεν είναι στο κενό. Τα φληναφήματα, οι εξυπνάδες, οι δολιότητες και οι σαχλαμάρες, φτιάχνουν τον άνθρωπο και ωριμάζουν τη σκέψη. Η γουλιά του καφέ από τον ουρανίσκο κατεβαίνει λυτρωτικά στο βάθος της γλώσσας. Είναι η περιπέτεια του σκέτου καπουτσίνο, που φθάνει στη λέξη και στην πρόταση, για να ακολουθήσει το επιχείρημα και ο στοχασμός. Ο μάγος καφές λοιπόν δίνει ένα δεύτερο πτυχίο που παίρνει κάποιος από τη δοκιμασία της επικοινωνίας σε πραγματικές συνθήκες.
Η συντελούμενη αναδιάταξη του μυαλού, πολλά μπορεί να φέρει. Τα μεταμεσονύχτια μπαράκια και τα μεζεδοπωλεία με ότι προσφέρουν, δίνουν συνέχεια στη διάρκεια της μέρας. Τα οικογενειακά στερεότυπα αμφισβητούνται και οι προκαταλήψεις που μας ανέφεραν οι εκθεσάδες στο σχολείο υποχωρούν. Έτσι το αμφιθέατρο, ο καφές και τα τραπέζια με τα μεζεκλίκια αθόρυβα και ίσως χωρίς μεθοδικότητα αλλάζουν τα δεδομένα της συνείδησης. Παλιές ιδέες ενισχύονται ή καταργούνται, αποφάσεις αναιρούνται, για να μπουν άλλες στη θέση τους. Και στο τέλος της πενταετίας όλοι είναι διαφορετικοί απ’ ότι ξεκίνησαν.

Κορνήλιος Καστοριάδης: Η Αυτονομία ως αναγκαία συνθήκη της Δημοκρατίας

Τζινιέρης Κ.

Μελετώντας την αθηναϊκή δημοκρατία είναι αδύνατον να παραλείψουμε τον ορισμό της αυτονομίας που ενυπάρχει σε αυτήν. Κοινωνική αυτονομία για τον Καστοριάδη σημαίνει ότι η κοινωνία όχι μόνο θέτει τους δικούς της νόμους, αλλά και αναγνωρίζει αυτήν ως πηγή των νόμων της. Αντίστοιχα, ατομική αυτονομία σημαίνει ότι το άτομο θέτει τους δικούς του νόμους , έχοντας επίγνωση των επιθυμιών και των αναγκών του.[1] Υπό αυτή την έννοια αυτονομία σημαίνει την απεριόριστη αμφισβήτηση του νόμου και την ικανότητα του «πράτειν», του «ποιείν» και του «θεσμίζειν». Η αντίληψη του Καστορίαδη για την αυτονομία αντιπαρατίθεται προς την καντιανή αντίληψη της αυτονομίας ως ένας αυτοσκοπός που συνίσταται στη δράση, σύμφωνα με κάποιο νόμο που ανακαλύφθηκε με βάση κάποιον αμετάλλακτο στο διηνεκές Λόγο[2]

Μια πρώτη συνεπαγωγή που μπορούμε να κάνουμε από τον καστοριαδικό ορισμό της αυτονομίας είναι ότι η ατομική αυτονομία δεν μπορεί να νοηθεί ανεξάρτητα από την κοινωνική αυτονομία και το αντίστροφο. Επιπλέον η ατομική αυτονομία είναι δυνατή μόνο αν τα άτομα συμμετέχουν άμεσα στη διαμόρφωση και την εφαρμογή των κοινωνικών νόμων, οι οποίοι καθορίζουν την δραστηριότητά τους. Η κοινωνική οργάνωση θεμελιώνεται στην άμεση δημοκρατία και όχι στη σημερινή αντιπροσωπευτική δημοκρατία (η οποία θεωρείται από τον Καστοριάδη φιλελεύθερη ολιγαρχία), η οποία παριστάνει την δημοκρατία.

Η δεύτερη συνεπαγωγή  αναφέρεται στο γεγονός ότι το πρόταγμα της δημοκρατία εμφανίστηκε για πρώτη φορά στην κλασσική Ελλάδα  , διότι εκεί για πρώτη φορά οι άνθρωποι δημιούργησαν θεσμούς, κυρίως την άμεση δημοκρατία και την φιλοσοφία που έκαναν δυνατή την αμφισβήτηση της θεσπισμένης παράδοσης. Διότι απαραίτητη προϋπόθεση της αυτονομίας είναι η δυνατότητα αμφισβήτησης της παράδοσης γεγονός που αποκλείει όλες τις κοινωνίες που είναι θεμελιωμένες σε «ιερές αλήθειες» [3]

Είναι εμφανές, επομένως ότι το κριτήριο διάκρισης  μεταξύ αυτόνομων και ετερόνομων κοινωνιών για τον Καστοριάδη δεν βασίζεται  στο εάν οι ίδιες κοινωνίες αυτορυθμίζονται. Κάθε κοινωνία δημιουργεί τις δικές της φαντασιακές σημασίες οι οποίες καθορίζουν τις αξίες και τους θεσμούς που τις ενσωματώνουν. Αντίθετα το κριτήριο διάκρισης  είναι εάν η ιδία η κοινωνία πιστεύει ή όχι, ότι οι θεσμοί της είναι ανθρώπινα δημιουργήματα, δηλαδή δημιουργήματα που δεν έλκουν την καταγωγή τους από τη θεία βούληση. Επομένως, υπάρχει μια ασυμβατότητα ανάμεσα στη δημοκρατική παράδοση η όποια βασίζεται στην αμφισβήτηση κάθε δοσμένης αλήθειας και από την άλλη των θρησκευτικών και ιδεαλιστικών παραδόσεων ως δεδομένες ορισμένες αλήθειες. Μια κοινωνία είναι αυτόνομη όταν έχει επίγνωση ότι δεν υπάρχει καμία εξωγενής – υπερβατική πηγή των νόμων και των θεσμών της, διότι σε αυτήν την περίπτωση θα επρόκειτο για ετερονομία.

[4]Ομοίως, για τους Έλληνες, σύμφωνα με έκφραση του Θουκυδίδη, ο δήμος είναι «αυτόνομος, αυτόδικος, αυτοτελής» . Ως αυτόνομος δίνει ο ίδιος τους νόμους στον εαυτό του. Πράγματι τα ψηφίσματα της Εκκλησίας του Δήμου αποτελούν τη βάση της νομοθεσίας στην αρχαία Ελλάδα. Ως αυτόδικός έχει την εκτελεστική εξουσία στα χέρια του. Τέλος ως αυτοτελής ο δήμος κατέχει την εξουσία να αυτοκυβερνάται. Η de facto συνθήκη αυτής της πόλης είναι η αυτάρκεια, η μη εξάρτηση από τους άλλους, η δυνατότητα να αυτοθεσμίζεται, όταν βέβαια υπάρχει ίση συμμετοχή όλων στην θεσμίζουσα εξουσία με τον λόγο και με την ψήφο τους. Σχηματίζεται κατά αυτό τον τρόπο ένας δημόσιος χώρος  που περιλαμβάνει τα προβλήματα της πολιτείας..

Τη στιγμή μάλιστα που δεν υπάρχει κάποιο σημείο αναφοράς ο λόγος δεν μπορεί παρά να είναι δόξα. Ποτέ ο δήμος δεν μπορεί να είναι σίγουρος για τις αποφάσεις του, υιοθετεί εκείνες που του φαίνονται πιο ορθές, μέσω της διαδικασίας του λόγου διδόναι και της πολύπλευρης όσο το δυνατόν εξέτασης  των προβλημάτων. Έτσι κατανοεί ότι σε μία δημοκρατία οφείλει ο ίδιος να ανακαλύψει τα κριτήρια και να θέσει τα όρια εντός των οποίων πρέπει να αποφασίζει και να δρα. Και ύβρις σημαίνει να ξεπερνά τα όρια τα οποία ο ίδιος εχει θέσει και όχι αυτά που τίθενται από κάποιον εξωγενή νόμο.

 

 

 

[1] «Ονομάζω αυτόνομο το άτομο το οποίο εμφανίζει ισχυρή ψυχική επένδυση του αληθινού, έχει λίγο-πολύ την πραγματική ικανότητα να αναγνωρίζει την επιθυμία του και, βεβαίως, να την διακρίνει από την πραγματικότητα, και είναι ικανό να ενεργεί έχοντας επίγνωση των επιθυμιών του, τις οποίες αποδέχεται και αναλαμβάνει[1]. Αντιστρόφως, θα πούμε ότι είναι ετερόνομο το άτομο που ενεργεί υπό την κυριαρχία των ενορμήσεών του, όντας υπόδουλο σε ένα ασυνείδητο απέναντι στο οποίο είναι εξ’ ορισμού τυφλό. Το άτομο αυτό είναι agitur, non agit: είναι ενεργούμενο δεν ενεργεί, υποκινείται από τις τυφλές δυνάμεις εντός του, αλλά δεν το γνωρίζει»

[2] ως « μιας πλασματικά αυτάρκους προσαρμογής στο υποκείμενο στο ¨Νόμο¨ του ¨Λόγου¨.

 

[3] (πχ σημερινά φονταμενταλιστικά καθεστώτα) η ακόμα και οποιοδήποτε είδος κλειστού θεωρητικού συστήματος (πχ σταλινικά καθεστώτα).

[4] Επίσης διακρίνει το αυτόνομο άνθρωπο, από την ρουσσωϊκή αντίληψη του «Κοινωνικού Συμβολαίου », ότι ο άνθρωπος ήταν ελεύθερος «πριν» την κοινωνία. Κάτι τέτοιο το θεωρεί απαράδεκτο, διότι «δεν μπορούμε να σκεφτούμε ένα άτομο πριν από την πολιτεία». Εξίσου απαράδεκτη είναι η ρουσσωϊκή θέση ότι «ο άνθρωπος γεννήθηκε ελεύθερος και παντού βρίσκεται αλυσοδεμένος», διότι «ο Rousseau δεν μπορεί να νομίζει ότι είναι ελεύθερο το νεογέννητο που πεθαίνει σε είκοσι τέσσερις ώρες αν δεν ασχοληθεί κανείς μαζί του». Κάθε στοιχείο του ανθρώπου, όπως η ομιλία, του προσφέρεται μέσα από την κοινότητα στην οποία γεννιέται και αναπτύσσεται: «Και το ότι σκέφτομαι οφείλεται στο ότι μπορώ και μιλώ. Την ομιλία δεν την έδωσα εγώ στον εαυτό μου ούτε την απέκτησα επειδή κατά κάποιον τρόπο την άξιζα. Είναι κάτι που δόθηκε από την κοινότητα∙ κανένα υποκείμενο δεν θα μπορούσε να θεσμίσει αυτή την γλώσσα, και η ίδια η ιδέα ότι θα μπορούσε να κάνει κάτι τέτοιο είναι παραλογισμός. Επομένως ο καστοριάδης λογίζει τη αυτονομία ως δυνατότητα της κοινωνίας να αυτοθεσμίζεται.

 

Εισήγηση για την ιστορία της κορινθιακής σταφίδας του Δ. Τραμπαδώρου

Τραμπαδώρος Δ.

Από την πλευρά μου θα κάνω μια αναφορά στην ιστορία της κορινθιακής σταφίδας.

Oι αρχαίοι Έλληνες με τη λέξη σταφίς ή ασταφίς αποκαλούσαν την κοινή σταφυλή σε ξηρά κατάσταση, ενώ, μάλλον, δεν γνώριζαν την σταφιδάμπελο, η καλλιέργεια της οποίας φαίνεται να εισάγεται από τους Φράγκους, κατά την περίοδο 1212-1360, αρχικώς στις περιοχές της Πάτρας και της Ηλείας (στο δουκάτο της Γλαρέντζας) και αργότερα στην επαρχία Κορίνθου.

Μετά την κατάληψη της Πελοποννήσου από τους Βενετούς (το 1389), η σταφίδα αρχίζει να αποτελεί βασικό είδος εξαγωγικού εμπορίου προς τις χώρες της Ευρώπης.

Ήδη από το 14ο αιώνα η Αγγλία εμφανίζεται ως η χώρα με τη μεγαλύτερη κατανάλωση του προϊόντος. Από εκεί η σταφίδα έγινε γνωστή στη Γαλλία και την Ολλανδία και στη συνέχεια στη Γερμανία.

Με την παράδοση της Πελοποννήσου στον Σουλεϊμάν τον Α’, το 1540, οι Βενετοί ενθαρρύνουν την καλλιέργεια της σταφιδαμπέλου στα Ιόνια Νησιά, πρώτα στη Ζάκυνθο και στη συνέχεια στην Κεφαλλονιά και την Ιθάκη, ενώ η παραγωγή της σταφίδας στην Πελοπόννησο ελαττώθηκε κατά πολύ, λόγω της γενικότερης ερήμωσης και οικονομικής εξάντλησης της περιοχής.

Άλλοι παράγοντες που ευνοούν την καλλιέργεια της σταφίδας στα Ιόνια Νησιά είναι η θέση τους στον εμπορικό δρόμο που τα φέρνει σε άμεση επαφή µε τις ευρωπαϊκές αγορές, η γειτνίαση τους µε την Πελοπόννησο, το πρόσφορο του εδάφους τους για τη συγκεκριμένη καλλιέργεια και η αυξανόμενη ζήτηση της σταφίδας στην Ευρώπη.

Τα προστατευτικά μέτρα των Άγγλων και οι εξωτερικοί πόλεμοι της Βενετίας θα ανακόψουν τη σχετική με τη σταφίδα εμπορική δραστηριότητα κατά την περίοδο 1500-1520· αλλά από το 1532 παρατηρείται µία νέα άνθηση της δραστηριότητας αυτής, στην οποία συνέβαλε η ατονία της «αρχής της κυριάρχου» (Dominante), που απαγόρευε την πρόσβαση μη βενετικών πλοίων στα λιμάνια του Ιονίου, το μεθοδευμένο εμπορικό ενδιαφέρον των Άγγλων στην Ανατολή, καθώς και οι αντιδράσεις των Επτανησίων στις οικονομικές επιλογές των Βενετών.

Το σταφιδικό ζήτημα, ως υπερβάλλουσα σε σχέση με τη ζήτηση προσφορά, δεν έκανε την εμφάνισή του για πρώτη φορά στην Πελοπόννησο, αλλά το 1655 στα νησιά του Ιονίου.

Στα βενετοκρατούμενα Επτάνησα, το «σταφιδικό ζήτημα» αντιπροσωπεύει µία κρίση για την κοινωνία και την οικονομία των νησιών, η οποία έρχεται ως παράγωγο της οικονομικής διαπάλης για το άνοιγμα των αγορών στην Ανατολή. Συγκεκριμένα, στα Επτάνησα του 17ου αιώνα έχουμε, µε επίκεντρο την παραγωγή και εμπορία της σταφίδας, µία πολύπλευρη εμπορική, οικονομική και κοινωνική διαπάλη, στην οποία εμπλέκονται Άγγλοι, Βενετοί και Επτανήσιοι.

Όταν οι Βενετοί κατέλαβαν εκ νέου την Πελοπόννησο (1685-1715), κατέβαλαν μεγάλες προσπάθειες για την ανάπτυξη της καλλιέργειας της σταφίδας, οι οποίες ωστόσο ανακόπηκαν λόγω της ανάκτησης της Πελοποννήσου από τους Οθωμανούς, παρά το γεγονός ότι, μετά από προτροπή της αγγλικής κυβέρνησης, οι Τούρκοι άρχισαν να ενδιαφέρονται για την ανάπτυξη της καλλιέργειας.

Θα πρέπει να σημειώσουμε εδώ ότι στο τέλος αυτής της περιόδου, και συγκεκριμένα το 1715, έχουμε και τη μεταφορά της καλλιέργειας του προϊόντος στη Λευκάδα, από τους Κρητικούς επήλυδες οι οποίοι είχαν έρθει από την Κρήτη στην Πελοπόννησο μετά την πτώση του Χάνδακα, στα 1669, και οι οποίοι γνωρίζοντας την καλλιέργεια, πήγαν σε αυτό το νησί, μετά την ανακατάληψη της Πελοποννήσου από τους Οθωμανούς στα 1715.

Όμως, στα τέλη του 18ου αιώνα, εποχή της ραγδαίας εκβιομηχάνισης της Αγγλίας και μεγάλης αύξησης της ζήτησης σταφίδας, που τη χρησιμοποιούσαν για την κατασκευή γλυκισμάτων και κυρίως πουτίγκας, η καλλιέργεια του προϊόντος άρχισε να εξαπλώνεται με γρήγορους ρυθμούς στη βόρεια και βορειοδυτική Πελοπόννησο.

Η μεγάλη ζήτηση για το προϊόν συνεχίστηκε και στις αρχές του 19ου αιώνα, μεταβάλλοντας σε ένα από τα κυριότερα εμπορεύματα εξαγωγής από την Πελοπόννησο και την καλλιέργειά του σε μια πραγματική μονοκαλλιέργεια στη Bόρεια και ΒΔ Πελοπόννησο (στην Αχαΐα, την Αιγιαλεία, σε τμήματα της Κορινθίας και στη Βόρεια Ηλεία), όπου παραγόταν η μεγαλύτερη ποσότητα, ενώ είχαμε παραγόμενες ποσότητες και στην Αιτωλοακαρνανία.

Στην περίπτωση της Ηλείας, η καλλιέργεια επεκτάθηκε στην τω χρόνω προς τον νότο, ενώ τις παραμονές της επανάστασης, στα τέλη της δεκαετίας του 1810, μαρτυρείται, η ύπαρξη εκτεταμένων σταφιδοκαλλιεργειών μέχρι και το Δερβή Τσελεμπή, δηλαδή μέχρι και την σημερινή Αμαλιάδα.

Αντίθετα, στην περιοχή του Πύργου, η εισαγωγή της σταφιδοκαλλιέργειας σε εκτεταμένη βάση είναι υπόθεση που χρονολογείται αργότερα και συγκεκριμένα με την έναρξη της συγκρότησης της κρατικής μας οντότητας, δηλαδή από το 1828 και εφεξής, φαινόμενο το οποίο, μάλιστα, εντάθηκε, σύμφωνα με τον ερευνητή κ. Παναγιώτη Δημάκη, μετά το 1845.

Μέχρι τότε, σύμφωνα με τις περιγραφές των περιηγητών, η περιοχή του Πύργου κατακλυζόταν από καλλιέργειες αμπέλου, γκρηνιά (ενός είδους σιταριού), οπωροφόρων δένδρων, κηπευτικών και βάμβακος,.

Άλλωστε, από τα στοιχεία που προκύπτουν από τις δημοσιεύσεις στην Επίσημη Εφημερίδα του Ηνωμένου Κράτους των Ιονίων Νήσων, που εκδιδόταν στην Κέρκυρα, προκύπτει μόνον ένα φορτίο σταφίδας από τα λιμάνια του Πύργου (δηλαδή το Πυργί, τον Κόρακα ή Ποτάμι, το Κατάκωλο και τον Αλφειό), το 1822, προς την Ζάκυνθο, που τότε ήταν το κύριο κέντρο της εμπορίας του προϊόντος.

Παρ’όλα αυτά, τα επίσημα στοιχεία δεν δείχνουν το λαθρεμπόριο το οποίο ήταν εκτεταμένο σε αυτό το όριο των δυτικών κυριαρχιών και της οθωμανικής επικράτειας, λαθρεμπόριο που καθόριζε πραγματικότητες, εντασσόμενο στην αντιπαλότητα ή και σύμπλευση συμφερόντων μεταξύ των Δυτικών, των Οθωμανών, των Επτανησίων και των Ελλήνων υπηκόων της οθωμανικής Πύλης.

Μετέπειτα, κατά τη διάρκεια της επανάστασης, περιορίστηκε σημαντικά η παραγωγή της σταφίδας και έτσι η ανάπτυξη η οποία παρατηρείται μετά τον πόλεμο της ανεξαρτησίας είναι χωρίς προηγούμενο. Παρ’ όλα αυτά από την αναδίφηση των αρχείων διαπιστώνουμε ότι και κατά την διάρκεια της Επανάστασης η σταφιδοκαλλιέργεια είχε σπουδαία σημασία. Τις περιόδους του τρύγου παρατηρείται μια σιωπή. Οι εχθροπραξίες σταματούσαν, Χριστιανοί και Μουσουλμάνοι επιδίδονταν με αφοσίωση σε αυτόν, ενώ από τη Ζάκυνθο κατέφθαναν στην Γλαρέντζα, για να εργαστούν, οι γνωρίζοντες και παραγωγικοί Ζακυνθινοί εργάτες. Ο λόγος ήταν ότι το εμπόριο του προϊόντος προσέφερε πολύτιμους οικονομικούς πόρους τόσο στους επαναστάτες όσο και στους Οθωμανούς. Φαίνεται ότι η σταφίδα χρηματοδότησε τον Αγώνα και παράλληλα δημιουργούσε εισοδήματα για τους κατοίκους της ευρύτερης περιοχής. Για να έρθουμε πάλι στα μετά την Επανάσταση, με την έλευση της Ανεξαρτησίας, από το τέλος της δεκαετίας του 1830 ως τις αρχές της δεκαετίας του 1860, ο όγκος της παραγωγής υπερδεκαπλασιάστηκε (από 7,5 εκατομμύρια ενετικές λίτρες το 1839, σε 82 εκατομμύρια το 1862, ενώ μία ενετική λίτρα ισούται με 477,5 γραμμάρια).

Σημαντικό ρόλο στην εξέλιξη αυτή διαδραμάτισε κυρίως η ψήφιση του νόμου του 1835 «περί προικοδοτήσεως των αγωνιστών». Ένας άλλος λόγος για την εξάπλωση της σταφιδοκαλλιέργειας είναι το καθεστώς της ελευθερίας των συναλλαγών που υιοθέτησε η Αγγλία κατά την περίοδο από το 1825 έως το 1846. Ο Εδμόνδος Αμπού βλέποντας αυτή την κατάσταση, τα τελευταία έτη της βασιλείας του Όθωνα, τη σατιρίζει και κρούει τον κίνδυνο του κινδύνου.

Το 1851 μεγάλες ποσότητες σταφίδας αντιμετωπίζουν δυσκολίες εξαγωγής. Το έτος αυτό, για πρώτη φορά, η παραγωγή υπερβαίνει τη ζήτηση, σε σημαντικό βαθμό, και λόγω της αθρόας φύτευσης σταφιδαμπέλων, με αποτέλεσμα η τιμή να μειώνεται κατακόρυφα.

Με την προσάρτηση των Επτανήσων, το 1864, η παραγωγή ξεπερνά τα 100 εκατομμύρια ενετικές λίτρες, ενώ το φράγμα των 150 εκατομμυρίων θα ξεπεραστεί το 1871.

Η σταφίδα αντιπροσωπεύει το ένα τρίτο, περίπου, των ελληνικών εξαγωγών το 1845 και το μισό σχεδόν στα 1870/74.

Ως τις αρχές της δεκαετίας του 1860, η νέα καλλιέργεια κέρδισε περίπου 120-150.000 στρέμματα, μόνον στην Πελοπόννησο, που, σε μεγάλο ποσοστό, πρόκειται για νέες γαίες, ακαλλιέργητες ως τότε.

Αν χρησιμοποιήσουμε ως κριτήριο τον προορισμό των εξαγωγών μπορούμε να διακρίνουμε δύο στάδια: Το πρώτο στάδιο εκτείνεται ως το τέλος της δεκαετίας του 1870 και σχεδόν αποκλειστικός αγοραστής είναι η Αγγλία. Το δεύτερο στάδιο, από το τέλος της δεκαετίας του 1870 ως την κρίση υπερπαραγωγής των ετών 1892/93, χαρακτηρίζεται από την εμφάνιση ενός νέου, σημαντικού, αλλά πρόσκαιρου, όπως αποδείχθηκε, πελάτη, της Γαλλίας.

Στη Γαλλία η σταφίδα δεν ήταν ενταγμένη στη διατροφική κουλτούρα του κοινού, αλλά χρησιμοποιήθηκε για την παρασκευή του σταφιδίτη οίνου (που ήταν και φτηνός και ποιοτικός) σε αντικατάσταση της εσωτερικής παραγωγής της χώρας αυτής που είχε δεχθεί σοβαρό πλήγμα από την φυλλοξήρα.

Στο βραχυχρόνιο επίπεδο οι διακυμάνσεις των τιμών είναι σημαντικές και επηρεάζονται τόσο από την ευρωπαϊκή οικονομική συγκυρία και τη διαμόρφωση των τελών εισαγωγής από τις ευρωπαϊκές χώρες (και κυρίως της Αγγλίας) όσο και από εσωτερικούς παράγοντες και τις ασθένειες της σταφιδαμπέλου.

Αλλά πέρα από την ευρωπαϊκή συγκυρία και τις συνθήκες των εξωτερικών αγορών οι ρυθμοί της παραγωγής έχουν αρχίσει να υπερβαίνουν τους ρυθμούς της ζήτησης προκαθορίζοντας έτσι την πτωτική τάση των τιμών στη μεγάλη διάρκεια.

Mόνο με το άνοιγμα της γαλλικής αγοράς θα δημιουργηθούν αυξητικές τάσεις στην τιμή.

Αυτή η πτωτική τάση της μέσης τιμής της σταφίδας αντικατοπτρίζει, μεταξύ άλλων, και την επέκταση των καλλιεργειών σε γαίες δεύτερης ποιότητας και, επομένως, την όλο και πιο μαζική παρουσία στην αγορά σταφίδας κατώτερης ποιότητας.

Θα πρέπει επίσης να σημειωθεί ότι παρόλο που κατά την δεκαετία του 1860 έγινε για πρώτη φορά απόπειρα χρήσης μηχανών για τον καθαρισμό και τη διαλογή των ποιοτήτων, η τεχνολογία παρέμεινε πεπαλαιωμένη σε όλη την διάρκεια του 19ου αιώνα, ενώ σχετικά με τη σταφιδική πολιτική την οποία ασκούσε το κράτος την περίοδο πριν το 1893 μπορούμε να πούμε ότι τέτοια δεν υπήρχε, καθώς αυτό ασκώντας φιλελεύθερη οικονομική πολιτική αρκούνταν στο να εκδίδει μόνο τα διατάγματα και τους νόμους για τη φορολογία επί της σταφίδας ή μερικές φορές, να πιέζει δια της διπλωματικής οδού, με σκοπό τη μείωση του δασμού εισαγωγής του προϊόντος σε διάφορες χώρες.

Η αλόγιστη επέκταση των σταφιδοκαλλιεργειών και η απότομη αποχώρηση της τεράστιας γαλλικής αγοράς, στα 1893 (λόγω της εξυγίανσης των γαλλικών αμπελώνων, αλλά και της εφαρμογής πολιτικών εμπορικού προστατευτισμού) δημιούργησαν την μεγάλη σταφιδική κρίση, η οποία ήταν ένα συγκλονιστικό γεγονός για την τοπική κοινωνία και οικονομία, αλλά και για το σύνολο της εθνικής οικονομίας και κοινωνίας, αφού όλες οι παράμετροι του παραγωγικού μοντέλου, μέχρι και οι υποδομές (σιδηρόδρομοι, λιμάνια και διώρυγα της Κορίνθου) ήταν προσανατολισμένες προς την παραγωγή και την εμπορία του προϊόντος.

Ιδιαίτερη αναφορά θα θέλαμε να κάνουμε στην κρατική παρέμβαση εκ μέρους του ελληνικού βασιλείου, αναφορικά με την κρίση του 1893, η οποία (και ιδιαίτερα το επινόημα του Παρακρατήματος) κατά την άποψη των ειδικών, όπως του καθηγητή κ. Θανάση Καλαφάτη, συγκρίνεται με τον σχεδιασμό των παρεμβατικών εργαλείων της Κοινής Αγροτικής Πολιτικής, εκ μέρους της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Η επιτυχημένη κρατική παρέμβαση για την αντιμετώπισης της κρίσης του 1893 (όπως αποδεικνύεται και από αδημοσίευτη οικονομετρική ανάλυση που έχουμε κάνει σε συνεργασία με τον κ. Γιάννη Παντελάδη) γέννησε θεσμούς όπως η Σταφιδική Τράπεζα, η Ενιαία Διαχείριση, ο ΑΣΟ και το Ινστιτούτο Σταφίδας, θεσμοί οι οποίοι είχαν ιδιαίτερη σημασία για την Ηλεία, διότι η περιοχή μας σήκωσε το συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος των συνεπειών της κρίσης, αφού οι ποικιλίες της κορινθιακής που ευδοκιμούν σε εμάς ήταν οι πλέον κατάλληλες για οινοποίηση, δηλαδή ήταν οι ποικιλίες που επλήγησαν, κατά κόρον, από την αποχώρηση της Γαλλίας από την αγορά του προϊόντος.

Τότε, κατά την περίοδο της σταφιδικής ακμής, αλλά και αργότερα, λόγω της επιτυχημένης κρατικής παρέμβασης, όπως είπαμε, μπορούμε να μιλάμε για σταφιδική οικονομία, δηλαδή για μία οικονομία η οποία παλλόταν στους ρυθμούς που έδινε η ποσότητα η ποιότητα και οι τιμές της σοδειάς κάθε έτους.

Όλα τα μεγέθη εξαρτιόντουσαν από τη σταφίδα: οι δημοτικοί προϋπολογισμοί, τα δημοσιονομικά σε συνολικοοικονομικό επίπεδο, το πρόγραμμα των δημοσίων επενδύσεων, η ύπαρξη και η πορεία των τοπικών επιχειρήσεων, αλλά και τα κοινωνικά μεγέθη, η γαμηλιότητα, η γεννητικότητα, οι προίκες και φυσικά η μετανάστευση, εσωτερική και εξωτερική, ζητήματα που είχαν επιπτώσεις δευτερογενείς, τριτογενείς κ.ο.κ. σε άλλα μεγέθη, όπως τα ημερομίσθια, η τεχνολογία και η τεχνογνωσία της παραγωγής, η κρίσιμη τιμή των σιτηρών, οι ροές κεφαλαίων του ομογενειακού ελληνισμού, το ιδιοκτησιακό καθεστώς των γαιών.

Επιπροσθέτως, χαρακτηριστικό της σημασίας του προϊόντος είναι ότι για όλη την περίοδο από το 1833 έως το 1950 υπάρχουν εκατοντάδες δημοσιεύματα στα ΦΕΚ, αλλά και χιλιάδες δημοσιεύματα στις εφημερίδες πανελλήνιας κυκλοφορίας, καθώς και στις τοπικές της Ηλείας, σχετικά με σταφιδικά ζητήματα.

Εκτός αυτών θα ήθελα να επισημάνω ότι η ποσότητα, η ποιότητα και ο χαρακτήρας των εργασιών που απαιτούσε η σταφιδοκαλλιέργεια διαμόρφωναν, τελικά, μια καλλιεργητική κουλτούρα, αλλά και μια κοινωνική και οικονομική συμπεριφορά εκ μέρους των σταφιδοκαλλιεργητών που σήμερα είναι δυσεύρετη.

Αυτό το τελευταίο το έχω ζήσει από πρώτο χέρι στο μεγάλο κτήμα με σταφίδα που είχε η οικογένειά μου, μέχρι το 1983, στην περιοχή του Αγίου Ανδρέα Κορακοχωρίου.

Κλείνοντας θα ήθελα να επισημάνω ότι ανάμεσα στους σκοπούς του Ομίλου μας δεν είναι η νεκρανάσταση μιας πραγματικότητας που δεν είναι δυνατόν να ανασυσταθεί, αλλά αφενός η απόδοση της δέουσας σημασίας σε όλο το σταφιδικό εποικοδόμημα, θα μου επιτρέψετε να πω, το οποίο μας κληροδότησαν οι άμεσοι πρόγονοί μας, και το οποίο θα πρέπει να αποτελέσει βασικό τμήμα του city branding των σταφιδοφόρων περιοχών και επομένως και της περιοχής μας, αλλά και η υποβοήθηση της προσπάθειας που στόχο έχει να βρει η σταφίδα, το μοναδικό, σε παγκόσμιο επίπεδο αυτό προϊόν, τη θέση που της αξίζει, γεγονός που προϋποθέτει, μεταξύ των άλλων, και ορθές γεωπονικές πρακτικές και επιτυχημένες πολιτικές marketing.

Το γεγονός άλλωστε ότι η Αγγλία, χώρα στην οποία η κατανάλωση σταφίδας είναι βαθειά ριζωμένη στην καθημερινότητα, αποτελεί σταθερή πελάτιδα για το προϊόν, επί αιώνες, μας επιτρέπει να υποστηρίξουμε ότι η εισαγωγή της σταφίδας στη διατροφική κουλτούρα του μέσου σπιτιού είτε ελληνικού, είτε της αλλοδαπής, μπορεί να μας προσφέρει ανέλπιστα καλά αποτελέσματα.

Σας ευχαριστώ πολύ για το ενδιαφέρον και την προσοχή σας και εύχομαι οι αρμόδιοι, αλλά και η τοπική κοινωνία και η ηγεσία της να ευαισθητοποιηθούν προς την κατεύθυνση της αξιοποίησης της σταφιδικής κληρονομιάς, στο σύνολό της, αλλά και των ευκαιριών του παρόντος και του μέλλοντος, με σύμμαχο, μεταξύ άλλων, και την ιστορική γνώση, μιας και αυτή μας προσφέρει πολύ περισσότερα και πολύ πιο σύνθετα πράγματα από μια απλή γνώση των συμβάντων του παρελθόντος.


Δ. Ι. Τραμπαδώρος


Προέλευση φωτογραφίας: http://www.iliaoikonomia.gr

Τουριστική Ανάπτυξη των φτωχών

Νικολούτσος Κυρ.

Ο τουρισμός δεν είναι η βαριά βιομηχανία της Ελλάδος

Συνέντευξη τύπου από την ΄Ενωση Ιατρών Ν.Μ. Πύργου και το Προεδρείο του Ι.Σ.Π.Ο., Πέμπτη 20 Ιουνίου ώρα 14:30

Υγεία

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ
 
ΙΑΤΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΠΥΡΓΟΥ- ΟΛΥΜΠΙΑΣ
 
                                Ν.Π.Δ.Δ.
 
Γρηγορίου Ε΄ 1 - Τ.Κ. 27131 -  Πύργος Ηλείας
 
Τηλ: 2621022311  Φαξ: 2621020044
 
e-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.  website: www.ispyrgou.gr
 
                                                   
                                  Πύργος    19-06-2018
                                                                          
                                                                          
                                  Α.Π.: 827
                                                                          
                                                                          
                                                    Προς:  ΜΜΕ
 
      ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ  ΤΥΠΟΥ
 
Συνέντευξη  τύπου θα δοθεί  την  Πέμπτη  20  Ιουνίου  2019  και ώρα  
14:30  το μεσημέρι  από την ΄Ενωση Ιατρών της Νοσηλευτικής Μονάδας 
Πύργου  και το Προεδρείο του Ιατρικού Συλλόγου Πύργου-Ολυμπίας στο χώρο 
της βιβλιοθήκης (ισόγειο) στη Νοσηλευτική Μονάδα Πύργου –Γ.Ν. Ηλείας,  
για  θέματα  που αφορούν  τη  λειτουργία  του  Νοσοκομείου.
 
 
                                         Για  το Δ.Σ. του Ι.Σ.Π.Ο.
 
 
                  Ο  Πρόεδρος                                            
                                                   Ο Γεν. Γραμματέας
 
                Νίκος  Κατσαρός                                          
                                                Χρήστος  Γιαννικούλης

Ο Ι.Σ.Π.Ο. συμπαρίσταται στις κινητοποιήσεις του ιδιωτικού διαγνωστικού τομέα

Υγεία

                                ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ
ΙΑΤΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΠΥΡΓΟΥ- ΟΛΥΜΠΙΑΣ
Ν.Π.Δ.Δ.
Γρηγορίου Ε΄ 1 - Τ.Κ. 27131 -  Πύργος Ηλείας
Τηλ: 2621022311  Φαξ: 2621020044
e-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.  website: www.ispyrgou.gr
                                                                                                                                         
 
Πύργος  21-05-2019
                                                                                                                                                  
                                    Α.Π.:  659
 
                                                         
              ΔΕΛΤΙΟ  ΤΥΠΟΥ
 
Ο  Ι.Σ.Π.Ο.  συμπαρίσταται στις κινητοποιήσεις  του ιδιωτικού διαγνωστικού τομέα
 
Ο  Ιατρικός Σύλλογος  Πύργου-Ολυμπίας συμπαρίσταται  στους συμβεβλημένους με τον ΕΟΠΥΥ  συναδέλφους (κλινικοεργαστηριακούς ιατρούς, Ιδιωτικά Διαγνωστικά Εργαστήρια, Ιδιωτικά Πολυιατρεία  κ.λ.π.),  και στην απόφαση των συνδικαλιστικών τους οργάνων όπως  απέχουν από την παροχή υπηρεσιών  από 23/5/2019 έως 25/5/2019 λόγω του απαράδεκτα υψηλού claw back.
 
Καλούμε επίσης τον ΕΟΠΥΥ να αναθεωρήσει την απόφαση επιβολής τέτοιου ύψους clawback  και το Υπουργείο Υγείας να αυξήσει την χρηματοδότηση για τις εξωνοσοκομειακές  παρακλινικές εξετάσεις καθώς είναι ανήθικο και παράνομο τόσο  το clawback  και το rebate  όσο και το  να  επωμίζονται επί της ουσίας  οι ιατροί ένα  δυσβάσταχτο οικονομικό κόστος που το 
Υπουργείο Υγείας  ακολουθώντας μνημονιακές  προσταγές τους έχει  επιβάλλει.
 
                                              Για  το  Δ.Σ.
 
 
    Ο  Πρόεδρος                                                          
  Ο  Γεν.  Γραμματέας
 
  Νίκος  Κατσαρός                                                      
Χρήστος  Γιαννικούλης
 

Συνέντευξη τύπου του προεδρείου του Ιατρικού Συλλόγου Πύργου - Ολυμπίας

Υγεία

                                          
                                ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ  ΤΥΠΟΥ
 
 
Συνέντευξη  τύπου θα δοθεί  την  Δευτέρα  13  Μαϊου  2019  και ώρα  
14:00  το μεσημέρι στα γραφεία  του Ιατρικού Συλλόγου Πύργου-Ολυμπίας  
από το Προεδρείο του Ι.Σ.Π.Ο.,  και τον ΄Ομιλο Εθελοντών κατά του 
Καρκίνου ΑγκαλιάΖΩ, Ν. Αχαίας, σχετικά  με  την ενημερωτική 
επιστημονική  εκδήλωση  της  15ης Μαίου 2019  με θέμα  το μελάνωμα και 
τον  καρκίνο του πνεύμονα.
 
                                                      Για  το Δ.Σ.  του 
Ι.Σ.Π.Ο.
 
 
                            Ο  Πρόεδρος                                  
                    Ο Γεν. Γραμματέας
 
                          Νίκος  Κατσαρός                                
            Χρήστος  Γιαννικούλης

Ημερίδα από τον Ιατρικό Σύλλογο Αμαλιάδας και τον Δήμο Ήλιδας στον Πολυχώρο Πολιτισμού Ήλιδας με θέμα “Περιβάλλον – Υγεία – Όσα δεν γνωρίζουμε”

Υγεία

Την Παρασκευή, 5 Απριλίου 2019 και ώρα 17.30 θα πραγματοποιηθεί ημερίδα με θέμα: "ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ – ΥΓΕΙΑ -ΟΣΑ ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΖΟΥΜΕ."

Ενημέρωση για Προσυνεδριακή Διημερίδα του Ιατρικού Συλλόγου Πύργου - Ολυμπίας

Υγεία

Σύντομη ενημέρωση θα δοθεί αύριο για την Προσυνεδριακή Επιστημονική Διημερίδα που οργανώνει ο Ι.Σ.Π.Ο. στα πλαίσια του 14ου Παμπελοποννησιακού Ιατρικού Συνεδρίου

Η ενημέρωση θα δοθεί  αύριο Τετάρτη 3 Απριλίου και ώρα 14:00 στα γραφεία του Ι.Σ.Π.Ο.  κατά την 1η Συνάντηση της Οργανωτικής Επιτροπής  της Διημερίδας  με τη συμμετοχή του Προεδρείου της Ιατρικής Εταιρείας Δυτικής Ελλάδας κ΄ Πελοποννήσου και Προέδρων Ιατρικών Συλλόγων Πελοποννήσου με το Δ.Σ. του Ι.Σ.Π.Ο.

 

Εκ της Γραμματείας του Ι.Σ.Π.Ο.

«Εμφραγμα» στον ορίζοντα για τα συστήματα υγείας

Υγεία

Μορφή επιδημίας που θα δοκιμάσει έντονα τα συστήματα υγείας στις δυτικές χώρες αναμένεται να λάβουν τις επόμενες δεκαετίες η καρδιακή ανεπάρκεια και η κολπική μαρμαρυγή. Κύριος «ένοχος», η γήρανση του πληθυσμού, εξαιτίας της οποίας αναδύονται πλέον οι εκφυλιστικές καρδιολογικές παθήσεις, με τους καρδιολόγους να προειδοποιούν τους νεότερους συναδέλφους τους: «Προετοιμαστείτε να αντιμετωπίζετε στο μέλλον ασθενείς άνω των 100 ετών». Αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα, σε μία από τις τρεις καρδιολογικές κλίνες των νοσοκομείων νοσηλεύονται ασθενείς που πάσχουν από καρδιακή ανεπάρκεια ή/και κολπική μαρμαρυγή. Στην πλειονότητά τους οι ασθενείς έχουν νοσηλευθεί περισσότερες από μία φορές κατά τη διάρκεια ενός έτους.

Την επιβάρυνση που προκαλούν οι καρδιολογικές παθήσεις στο σύστημα υγείας της χώρας μας εξέτασε η Ελληνική Εταιρεία Καρδιαγγειακής Ερευνας, η οποία, με τη μέθοδο της βραχείας καταγραφικής μελέτης (snapshot), χαρτογράφησε την «κίνηση» των καρδιολογικών κλινικών των δημόσιων και ιδιωτικών νοσοκομείων στη διάρκεια μιας ημέρας (Νοέμβριος 2018). Οπως ανέφερε στην «Κ» ο καθηγητής Καρδιολογίας, πρόεδρος της Ελληνικής Εταιρείας Καρδιαγγειακής Ερευνας και τέως πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Καρδιολογικής Εταιρείας Πάνος Βάρδας, «το κύριο αντικείμενο της απογραφής αφορούσε ασθενείς με κολπική μαρμαρυγή, ασθενείς με καρδιακή ανεπάρκεια και ασθενείς που συνδύαζαν και τις δύο παθήσεις. Ο λόγος για τον οποίο επιλέξαμε την κολπική μαρμαρυγή και την καρδιακή ανεπάρκεια είναι επειδή θα αποτελέσουν στο άμεσο μέλλον τις νέες επιδημίες καρδιαγγειακών νόσων ως αποτέλεσμα της γήρανσης του πληθυσμού».

Η μελέτη εστίασε σε 76 καρδιολογικές κλινικές, δηλαδή σχεδόν σε όλες τις κλινικές στον δημόσιο και στον ιδιωτικό τομέα, συνολικής δυναμικότητας 1.958 κλινών. Την ημέρα της καταγραφής, στις 76 κλινικές νοσηλεύονταν 603 ασθενείς με καρδιακή ανεπάρκεια ή κολπική μαρμαρυγή ή τον συνδυασμό και των δύο, καταλαμβάνοντας το 30,6% των καρδιολογικών κλινών της χώρας. Ειδικότερα, οι 196 ασθενείς είχαν αμιγώς καρδιακή ανεπάρκεια, οι 122 αμιγώς κολπική μαρμαρυγή και οι 285 τον συνδυασμό των δύο. Η πλειονότητα των ασθενών (378 και σε ποσοστό το 62,7%) ήταν άνδρες. Η μέση ηλικία των ασθενών ήταν τα 74,4 έτη. Για τους άνδρες η μέση ηλικία ήταν τα 72,5 έτη και για τις γυναίκες τα 77,7 έτη. Εξι στους δέκα νοσηλευόμενους ασθενείς (59%) με καρδιακή ανεπάρκεια είχαν νοσηλευθεί ξανά, τουλάχιστον άλλη μία φορά, λόγω της πάθησής τους σε διάστημα των τελευταίων 12 μηνών, ενώ υψηλά είναι και τα ποσοστά όσων έχουν νοσηλευθεί τρεις και τέσσερις φορές το ίδιο έτος (15% και 14% αντιστοίχως). Τουλάχιστον άλλη μία εισαγωγή σε νοσοκομείο τους τελευταίους 12 μήνες είχε το 80% των ασθενών με κολπική μαρμαρυγή, η οποία κάνει συχνά παροξυσμούς. Πιο «ρυθμισμένη συμπεριφορά» έχουν οι ασθενείς με συνυπάρχουσα καρδιακή ανεπάρκεια και κολπική μαρμαρυγή, το 32% των οποίων είχε τουλάχιστον μία επανεισαγωγή μέσα στον χρόνο. Αντιπηκτική αγωγή λάμβανε το 90,2% των νοσηλευομένων. Χαμηλό χαρακτηρίζεται το ποσοστό των ασθενών που είχαν κάνει ablation (4,9%), δηλαδή θερμοκαυτηρίαση με καθετήρα της περιοχής που κάνει την κολπική μαρμαρυγή.

Η αποτύπωση της «κίνησης» των καρδιολογικών κλινικών και κυρίως των επανεισαγωγών αποτελεί χρήσιμο εργαλείο για το υπουργείο Υγείας στην προσπάθεια για εξασφάλιση ποιοτικών υπηρεσιών υγείας. «Προβλέπω ότι μελέτες αυτού του είδους θα χρησιμοποιούνται στο μέλλον ως εργαλείο χάραξης πολιτικής και αποζημίωσης θεραπειών, με γνώμονα τη μείωση των επανεισαγωγών», σημειώνει ο κ. Βάρδας.

Δυσοίωνες προβλέψεις

Οπως τονίζει ο ίδιος και από τη θέση του επικεφαλής του στρατηγικού σχεδιασμού της Ευρωπαϊκής Καρδιολογικής Εταιρείας, «εκτιμάται, με βάση όλες τις προβλέψεις, ότι ο αριθμός των ασθενών με κολπική μαρμαρυγή, η οποία εμφανίζεται κυρίως μετά τα 65 έτη, το 2050 θα έχει τριπλασιαστεί. Το ίδιο αναμένεται να συμβεί και με την καρδιακή ανεπάρκεια». Σήμερα στην Ελλάδα το ποσοστό συχνότητας της κολπικής μαρμαρυγής στον γενικό πληθυσμό είναι 2%-3% (περίπου 300.000 άτομα πάσχουν από τη νόσο) και στον πληθυσμό άνω των 65 ετών, στο 15%.

«Θεωρώ ότι η καρδιολογία είναι η μόνη ειδικότητα της ιατρικής που παρακολουθεί τόσο στενά τις τρέχουσες κοινωνικοοικονομικές συνθήκες του καιρού της», τονίζει ο κ. Βάρδας και συνεχίζει: «Διακόσια χρόνια πριν, τον καιρό της φτώχειας και της απουσίας αντιβιοτικών στην Ευρώπη, η κυρίαρχη καρδιακή νόσος ήταν οι ρευματικές βαλβιδοπάθειες της καρδιάς, απότοκες του ρευματικού πυρετού. Αυτό το τεράστιο πρόβλημα, από τα μέσα του περασμένου αιώνα, με την κυκλοφορία των αντιβιοτικών αντιμετωπίστηκε. Ακολούθησε ο καιρός της ευωχίας, ο οποίος συνοδεύθηκε με το γρήγορο φαγητό, το κάπνισμα, την καθιστική ζωή. Μαζί με αυτά τροποποιήθηκε το προφίλ των καρδιακών παθήσεων και ήρθε η μάστιγα της στεφανιαίας νόσου. Σήμερα, λόγω των πολιτικών πρόληψης ήδη βλέπουμε σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες υποχώρηση της στεφανιαίας νόσου. Από εδώ και πέρα, οι καρδιοπάθειες θα ακολουθήσουν τις κοινωνικές και οικονομικές συνθήκες, που είναι η γήρανση του πληθυσμού.

Αυτή θα μας οδηγήσει σε εκφυλιστικές μορφές καρδιοπαθειών, όπως η καρδιακή ανεπάρκεια, η κολπική μαρμαρυγή, οι στενώσεις των βαλβίδων. Σήμερα ήδη μας χτυπούν την πόρτα ασθενείς 90 και 95 ετών. Οι σημερινοί ειδικευόμενοι, τους το λέω συνέχεια, θα πρέπει να είναι έτοιμοι να αντιμετωπίσουν στο μέλλον ασθενείς άνω των 100 ετών».

Παραμένουμε θεριακλήδες και υπέρβαροι

Οι καρδιαγγειακές παθήσεις συνεχίζουν να είναι η κυρίαρχη αιτία θανάτου στους ενηλίκους παγκοσμίως, παρά τις παρεμβάσεις που έχουν γίνει στην πρόληψη τα τελευταία 50 χρόνια. Σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία της Ευρωπαϊκής Καρδιολογικής Εταιρείας, πάνω από τέσσερα εκατομμύρια θάνατοι ετησίως στην Ευρώπη οφείλονται στις καρδιολογικές παθήσεις, οι οποίες είναι υπεύθυνες για το 45% των συνολικών θανάτων στη Γηραιά Ηπειρο (38% στις χώρες της Ε.Ε. και 54% στις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες). Στην Ελλάδα, τα νοσήματα του κυκλοφορικού συστήματος ευθύνονται για το 40,3% των θανάτων ετησίως. Το οικονομικό βάρος των καρδιαγγειακών παθήσεων στην Ευρώπη εκτιμάται στα 210 δισ. ευρώ ετησίως με αυξητικές τάσεις για τις επόμενες δεκαετίες.

Η θνητότητα λόγω καρδιαγγειακών παθήσεων ειδικά στις ηλικίες κάτω των 65 ετών μπορεί να περιοριστεί με την εφαρμογή πολιτικών πρόληψης και τροποποίησης παραγόντων κινδύνου, όπως το κάπνισμα, η διατροφή και η καθιστική ζωή. Ηδη σε αρκετά κράτη της Ευρώπης (14) τα καρδιαγγειακά νοσήματα σε ηλικίες κάτω των 65 ετών αποτελούν τη δεύτερη αιτία θανάτου (από πρώτη που ήταν διαχρονικά), δίνοντας τη θέση τους στον καρκίνο.

Η βασική αιτία

Η Ελλάδα δεν συγκαταλέγεται μεταξύ αυτών των χωρών και, σύμφωνα με τον καθηγητή Καρδιολογίας, πρόεδρο της Ελληνικής Εταιρείας Καρδιαγγειακής Ερευνας και τέως πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Καρδιολογικής Εταιρείας κ. Βάρδα, ο βασικός λόγος για αυτό είναι το υψηλό ακόμα, σε σχέση με άλλες χώρες της Ευρώπης, ποσοστό των πολιτών που καπνίζουν.

Σύμφωνα με την τελευταία καταγραφή της ΕΛΣΤΑΤ για το 2017, 25,8% των Ελλήνων άνω των 16 ετών είναι συστηματικοί καπνιστές. Περιστασιακά καπνίζει το 7,1% των ενηλίκων. Αν και έχει σημειωθεί μείωση στα ποσοστά των καπνιστών στη χώρα μας (έφθαναν το 40% το 2006), οι Ελληνες παραμένουν, μετά τους Βούλγαρους, οι πιο «θεριακλήδες» της Ε.Ε., όπου ο μέσος όρος των καπνιστών είναι στο 20%.

Επίσης, σύμφωνα με πρόσφατα στοιχεία, ο αριθμός των ατόμων με σακχαρώδη διαβήτη στη χώρα μας ξεπερνά τις 965.000, ενώ η μελέτη «Υδρία» του Ελληνικού Ιδρύματος Υγείας, η οποία υλοποιήθηκε το 2015, σε δείγμα 4.000 ενηλίκων κατέδειξε ότι επτά στους δέκα Ελληνες είναι υπέρβαροι ή παχύσαρκοι και τέσσερις στους δέκα έχουν ενδείξεις υπέρτασης.

ΠΕΝΝΥ ΜΠΟΥΛΟΥΤΖΑ

Πηγή: http://www.kathimerini.gr

Έντυπη

Στήλη Ἅλατος ... Ἡ κάθοδος τοῦ Παναγίου Πνεύματος ἐπί τούς Ἁγίους μαθητάς καί Ἀποστόλους

Κοινωνια

  Ὁ Ἐπίσκοπος Ὠλένης

  Α Θ Α Ν Α Σ Ι Ο Σ                  Κυριακή   16   Ἰουνίου   2019 

 Στήλη Ἅλατος ...

 

         Σήμερα ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία, ἀγαπητοί μου ἀναγνῶστες, ἑορτάζει τήν κάθοδον τοῦ Παναγίου Πνεύματος ἐπί τούς Ἁγίους μαθητάς καί Ἀποστόλους, μέ τήν μορφή τῶν πυρίνων γλωσσῶν γιά νά συνεχίσει τό λυτρωτικον ἔργον τοῦ Ἀναληφθέντος εἰς τούς Οὐρανούς Ἰησοῦ Χριστοῦ.

    Μεγάλη ἡμέρα ἡ σημερινή, κατά τήν ὁποίαν ὑψώνει ὁ Θεός εἰς τήν γῆν τήν ἀνεξάντλητον δεξαμενή τῶν θείων χαρίτων, τόν οὐράνιον Φάρον τῆς ἀρετῆς, τό εὐλογημένον φρούριον τῶν ψυχῶν μας, τήν μυστικήν κιβωτόν τῆς σωτηρίας μας, τήν Ἁγίαν Του Ἐκκλησίαν. Τοῦ λοιποῦ ὁ ἄνθρωπος δέν θά εἶναι νυχτωμένος στρατοκόπος τῆς ζωῆς, ὁ κυνηγημένος νοσταλγός τοῦ Παραδείσου, ὁ ἁλυσοδεμένος κατάδικος τοῦ Ἅδου. Θά ὑπάρχει πλέον τό καταφύγιον καί τό ἰατρεῖον. Στήν Ἐκκλησία θά δημιουργοῦνται μέ τήν χάριν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τοῦ Τρίτου προσώπου τῆς προσκυνητῆς Ἁγίας Τριάδος, οἱ Ἅγιοι, οἱ Ἥρωες, οἱ Μάρτυρες, οἱ οἰκοδόμοι τοῦ νέου κόσμου, τά πρότυπα τῆς ἀρετῆς, οἱ μέλλοντες πολίτες τῆς Οὐρανίου Βασιλείας.

    Αἰῶνες πολλοί ἐπέρασαν ἀπό τότε καί ἡ πραγματικότης ἐπιστοποίησε αὐτήν τήν ἀλήθειαν. Ἐάν ἔλειπεν ἠ Ἐκκλησία ἀπό τόν κόσμον, θά ἔλειπεν ἡ σπονδυλική στήλη τῆς ἀνθρωπότητος.Ὁ ἡρωϊσμός τῆς ψυχῆς, ἡ ἀρετή καί ἡ ἀγιότης, τά ἰδανικά καί οἱ ὡραῖοι πόθοι  θά εἶχαν σβήσει ἀπό τό στερέωμα τῆς ζωῆς μας. Ὅ,τι ὡραῖον καί ὑψηλόν ὑπάρχει γύρω μας καί μέσα μας, ἐγεννήθη καί ἐστερεώθη ἀπό τό Ἅγιον Πνεῦμα, συντηρεῖται ἔκτοτε εἰς τήν Κοινωνίαν χάρις εἰς τήν πνοήν αὐτήν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, στήν Ἐκκλησία.

    Ὁ Χριστός ἀποτελεῖ τήν πηγή τῆς ζωῆς, τοῦ ζῶντος ὕδατος, πού ξεδιψᾶ κάθε ἄνθρωπο πού πιστεύει σ’Αὐτόν. Τό εἶπε στή Σαμαρείτιδα. Μᾶς καλεῖ καί σήμερα νά ἔρθουμε κοντά Του καί νά γίνουμε δοχεῖα τῆς ζωοποιοῦ καί ἁγιαστικῆς δύναμης τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Γιατί ἔχει τήν δύναμη, ὅπως ἀκριβῶς ἔγινε μέ τούς ἁγίους Ἀποστόλους, πού ἀπό φοβισμένους μαθητές τούς μεταμόρφωσε σέ μία στιγμή σέ διάπυρους κήρυκες καί διδασκάλους, νά φωτίσει τήν ὕπαρξή μας, νά ἁγιάσει τή ζωή μας, νά μᾶς προσφέρει τήν βεβαιότητα τῆς Ἀναστάσεως καί τῆς σωτηρίας. Τό  Ἅγιο Πνεῦμα, τό ὁποῖο ἔστειλε ὁ Χριστός στόν κόσμο, εἶναι ἐκεῖνο πού ἐνεργεῖ τήν ἑνότητα στήν Ἐκκλησία, εἶναι ἐκεῖνο πού ἐπιτελεῖ τά Μυστήρια,  κατευθύνει τούς πνευματικούς μας πατέρες καί μᾶς προφυλάσσει ἀπό τίς παγίδες τοῦ νοητοῦ ἐχθροῦ. Χωρίς τήν παρουσία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος οἱ Ἀπόστολοι δέν θά τολμοῦσαν νά βγοῦν ἀπό τό ὑπερῷο τῆς Ἱερουσαλήμ, οὔτε νά κηρύξουν μέ παρρησία στόν κόσμο τά ὅσα ἔζησαν. Χωρίς τήν παρουσία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, οἱ Μάρτυρες δέν θά παρέμεναν ἀκλόνητοι στήν πίστη καί θά ὑπέκυπταν στίς ἀπειλές τῶν τυράννων. Χωρίς τήν παρουσία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἡ Ἐκκλησία θά εἶχε καταλυθεῖ ἀπό τούς διῶκτες της ἀλλά καί ἀπό τίς αἱρέσεις πού σέ κάθε ἐποχή προσπαθοῦν νά πλανήσουν τά μέλη της. Χωρίς τήν παρουσία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας δέν θά μποροῦσαν μέ ὁμοφωνία νά ὀρθοτομήσουν τήν Ἀλήθεια, μέσα ἀπό τίς Οἰκουμενικές Συνόδους. Ἡ παρουσία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἀποτελεῖ τό κριτήριο τῆς Ἀληθείας καί τῆς γνησιότητας, καί αὐτό εἶναι τό δεύτερο σημαντικό μήνυμα τῆς σημερινῆς ἑορτῆς. Οἱ Φαρισαῖοι ἀρνοῦνται τόν Ἰησοῦ, καί προτάσσουν ὡς σημεῖο αὐθεντικότητας τῆς γνώμης τους ὅτι οὔτε αὐτοί οὔτε οἱ ἄρχοντες πιστεύουν στόν Χριστό, ἀλλά ὁ ὄχλος πού δέν γνωρίζει τό νόμο. Αὐτό τό ἐπιχείρημα τό ἀκοῦμε ἀκόμα καί σήμερα, ὅταν κάποιοι θέλουν νά ἀμφισβητήσουν τίς ἀλήθειες τοῦ Εὐαγγελίου καί τῆς πίστεώς μας. Μᾶς λένε ὅτι ἐφ’ὅσον ἔτσι πράττουν οἱ ἐπιφανεῖς καί οἱ γραμματιζούμενοι, κατά τόν ἴδιο τρόπο ὀφείλουμε κι’ἐμείς νά κινούμαστε. Γιά τήν Ἐκκλησία ὅμως δέν ἀποτελεῖ κριτήριο ἡ γνώμη τῶν πολλῶν, οὔτε τῶν ἐπιφανῶν, ἀκόμα καί ἄν πρόκειται γιά τούς ἴδιους τούς ποιμένες της, ἀλλά ὁ φωτισμός τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

     Ἄς εὐχηθοῦμε ἑπομένως καί ἄς προσευχηθοῦμε εἰς τόν Θεόν, γιά νά προσφέρει πλούσια τήν  χάρη καί τό φωτισμό τοῦ Ἁγίου Πνεύματος στή ζωή μας, ὥστε νά μᾶς φωτίζει καί νά μᾶς καθοδηγεῖ μέσα στήν πολυφωνία καί τή σύγχυση πού ἐπικρατεῖ στόν κόσμο μας, ώστε νά μᾶς δείχνει πάντοτε τήν Ἀλήθεια καί νά μᾶς προφυλάσσει ἀπό τίς πλάνες καί ἀπό τίς παγίδες τοῦ ἐχθροῦ. ΑΜΗΝ.

Πηγή: https://www.pemptousia.gr

Έναρξη αιτήσεων εγγραφών μέσω προγράμματος ΕΣΠΑ στο ΚΔΑΠ Δήμου Πύργου

Κοινωνια

Το Κέντρο Δημιουργικής  Απασχόλησης  Παιδιών  Δήμου Πύργου (ΚΔΑΠ ) στον Κούβελο,  δέχεται και πάλι αιτήσεις μητέρων για το πρόγραμμα «Εναρμόνιση Οικογενειακής και Επαγγελματικής  Ζωής» για το σχολικό έτος 2019-2020που αφορά στην εγγραφή παιδιών από 5-12 ετών. Το Κέντρο λειτουργεί τις εργάσιμες μέρες από τις 13.30μ.μ. - 21.30 μ.μ.,  σε δύο τετράωρες βάρδιες  εγγεγραμμένων παιδιών, ενώ εναρμονίζεται με τη λειτουργία των σχολείων έτσι ώστε κατά τις καλοκαιρινές διακοπές και τις διακοπές των Χριστουγέννων και του Πάσχα να  λειτουργεί  με  πρωινό ωράριο  από 8.00π.μ.-16.00 μ.μ..

Οι αιτήσεις ξεκίνησαν και  θα διαρκέσουν  έως   τις 28 Ιουνίου 2019.                           

Πληροφορίες  για τα απαραίτητα δικαιολογητικά  στο τηλ. 26210 333110.     

Στήλη Ἅλατος ... Ἡ Σύναξη τῶν 318 Θεοφόρων Πατέρων τῶν συγκροτησάντων τήν Α΄ἐν Νικαίᾳ Οἰκουμενική Σύνοδον τό 325, ὡς καί ἡ ἑορτήν τοῦ Ἁγίου Κυρίλλου, Ἀρχιεπισκόπου Ἀλεξανδρείας

Κοινωνια

Ὁ Ἐπίσκοπος Ὠλένης

Α Θ Α Ν Α Σ Ι Ο Σ                                                                                  Κυριακή 9 Ἰουνίου 2019

Στήλη Ἅλατος ...

 

Σήμερα ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία, ἀγαπητοί μου ἀναγνῶστες, ἑορτάζει τήν Σύναξη τῶν 318 Θεοφόρων Πατέρων τῶν συγκροτησάντων τήν Α΄ἐν Νικαίᾳ Οἰκουμενική Σύνοδον τό 325, ὡς καί τήν ἑορτήν τοῦ Ἁγίου Κυρίλλου, Ἀρχιεπισκόπου Ἀλεξανδρείας.

Μετά τόν Ἅγιον Ἀθανάσιον,πού ὑπῆρξε ὁ ἀσυμβίβαστος ὑπερασπιστής τοῦ ὁμοουσίου, φάρος τῆς Ὀρθοδοξίας εἶναι ὁ Ἅγιος Κύριλλος, ὁ ὑπέρμαχος τῆς Θεοτόκου, τοῦ θεμελίου λίθου τοῦ δόγματος τῆς Ἐνανθρωπήσεως.

Ὁ Ἅγιος Κύριλλος γεννήθηκε περί τό 375 (ἤ 380) καί τέθηκε ὑπό τήν προστασία τοῦ θείου του Θεοφίλου, Ἀρχιεπισκόπου Ἀλεξαν-δρείας, ὁ ὁποῖος τοῦ ἐξασφάλισε ὁλοκληρωμένη μόρφωση στήν ρητορική καί στήν φιλοσοφία, πρωτίστως ὅμως στήν Ἁγία Γραφή, τήν ὁποία ὁ Ἅγιος Κύριλλος γνώριζε σχεδόν ἀπ’ ἔξω.

Μετά τόν θάνατον τοῦ θείου του Θεοφίλου, τό 412, τόν διεδέχθη εἰς τόν Ἀλεξανδρινόν θρόνον ὁ Ἅγιος Κύριλλος . Μέ τόν ἐνεργητικό χαρακτῆρα του καί τόν φλογερό ζῆλο γιά τήν ὑπεράσπιση τῆς ἀληθείας, ὁ Ἅγιος Κύριλλος ἐπιδόθηκε στήν στερέωση τῆς ἑνότητας τῆς Ἐκκλησίας του. Κήρυττε στό πλήρωμα τήν ἀγάπη τῆς ἀληθινῆς Πίστεως, τήν ὁποία διέσωσαν οἱ Ἅγιοι Πατέρες χάρις σέ τόσους ἀγῶνες κατά τῶν αἱρετικῶν καί ἔλαβε αὐστηρά μέτρα ἐναντίον τῶν σχισματικῶν νοβατιανῶν, ἔκλεισε τούς ναούς τους καί ἀπαγόρευσε στόν ἐπίσκοπό τους νἀ ἀσκεῖ τό ἀξίωμά του.

Τό μεγάλο θεολογικό ζήτημα πού ἀπησχόλησε τήν Ἐκκλησία τόν 5ον αἰῶνα μ.χ. ἀφοροῦσε τό πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ καί τόν τρόπον ἑνώσεως τῶν δύο φύσεων (θείας καί ἀνθρωπίνης) σέ ἕνα πρόσωπο, σέ μία ὑπόσταση. Τό θέμα αὐτό ὁδήγησε στήν διατύπωση αἱρετικῶν θέσεων πού ὑπερτόνιζαν εἴτε τήν θεϊκή φύση τοῦ Χριστοῦ καί ἀρνούμενοι τήν δυνατότητα τοῦ Θεοῦ νά προσλάβει τήν ἀνθρώπινη φύση, εἴτε ὑποβίβαζαν τόν Χριστόν σέ ἕνα ἁπλό κτίσμα τοῦ Θεοῦ καί ὄργανο τῆς θείας βουλήσεως. Ὡς ἦτο φυσικόν οἱ θεωρίες αὐτές ἔθεταν ὑπό ἀμφισβήτηση τόν ἀπολυτρωτικόν χαρακτῆρα τῆς ἐνανθρωπήσεως τοῦ Κυρίου καί τόν ρόλον τῆς Παρθένου Μαρίας ὡς Θεοτόκου καί Θεομήτορος.

Ἡ ἀρχή τῆς κακοδοξίας ἔγινε μέ τόν Ἄρειο, τόν ὁποῖον ἠκολούθησαν πολλοί καί φθάνουμε τό 428 ὅταν ὀ Νεστόριος χαρακτήριζε τήν Παναγία ὡς χριστοτόκον καί ἀνθρωποτόκον καί ὄχι Θεοτόκον. Ὁ Νεστόριος δέν μποροῦσε νά δεχθεῖ ὅτι ἀπό ἄνθρωπον μποροῦσε νά γεννηθεῖ ὁ Χριστός.

Μέ τό Θεολογικό αὐτό πρόβλημα ἠσχολήθη ὁ Ἅγιος Κύριλλος, μέ τήν χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἀξιώθηκε νά συλλάβει τήν θεολογική ἀλήθεια, νά τήν διατυπώσει καί νά θέσει τά θεμέλια τοῦ χριστολογικοῦ καί σωτηριολογικοῦ δόγματος τῆς Ἐκκλησίας, διό καί κατέστη Μέγας Οἰκουμενικός Διδάσκαλος τῆς Ἐκκλησίας.

Ὁ Ἁγιος Κύριλλος κατενόησε τίς ἐπιπτώσεις τῆς κακοδοξίας τοῦ Νεστορίου καί τήν κατεπολέμησε, ἐπιμένοντας στήν ὀνομασία «Θεοτόκος»,ὅρος πού ἦταν ἤδη σέ χρήση ἀπό τήν Ἐκκλησία. Μέ ἐπιστολές καί πραγματεῖες ἀνέλαβε νά ἐξηγήσει στούς ἄλλους Ἐπισκόπους τῶν τοπικῶν Ἐκκλησιῶν καί στό ὀρθόδοξο πλήρωμα, πῶς ἦτο δυνατόν ὀρθοδόξως νά λέγεται ὅτι στό πρόσωπο τοῦ ἐνανθρωπήσαντος Χριστοῦ ἑνώθησαν ἀσυγχύτως, ἀτρέπτως, ἀδιαιρέτως καί ἀναλλοιώτως ἡ θεϊκή καί ἡ ἀνθρώπινη φύση σέ μία ὑπόσταση.

Τίς θέσεις αὐτές τοῦ Ἁγίου Κυρίλλου ἐπεκύρωσε ἡ Γ΄Οἰκουμενική Σύνοδος τό 431, πού συνῆλθε στήν Ἔφεσο καί κατεδίκασε τίς θέσεις τοῦ Νεστορίου ὡς αἱρετικές.

Ἔχοντας ὁλοκληρώσει τό ἔργο, πού τοῦ ἀνέθεσε ὁ Θεός γιά τήν οἰκοδομή τῆς Ἐκκλησίας Του, ὁ Ἅγιος Κύριλλος ἐκοιμήθη ἐν εἰρήνῃ στίς 9 Ἰουνίου 444, γιά νά συγκαταριθμηθεῖ στόν χορό τῶν ἁγίων Πατέρων καί νά παρακαθήσει μαζί μέ τόν Ἅγιο Ἰωάννη τόν Χρυσόστομο στό πλευρό τῆς Θεοτόκου. Τιμήθηκε ὡς Ἅγιος καί ἐγκωμιάσθηκε ὡς «φωστήρας τοῦ κόσμου», «ἀνίκητος ὑπέρμαχος τῆς Ὀρθοδοξίας» καί «Σφραγίς τῶν Πατέρων».

Καλούμεθα, λοιπόν, νά γίνουμε καί ἐμεῖς συνεχιστές τοῦ ἔργου τοῦ Ἁγίου Κυρίλλου, νά ἀποκαλύπτουμε τήν παρουσία τοῦ Θεοῦ στήν ζωή μας, τήν ἕνωσή μας μαζί Του καί τήν δι’ Ἁγίου Πνεύματος θεώσή μας. ΑΜΗΝ.

Προέλευση εικόνας: https://www.pemptousia.gr

Απεβίωσε η Αγγελική Λουμιώτη - Γουρλομάτη, συντ. καθηγήτρια φυσικής αγωγής

Κοινωνια

Η Κική δεν είναι πια ανάμεσά μας.

Η μητέρα της συζύγου μου Καλλιόπης "έφυγε" από τη ζωή χθες το απόγευμα.

Γνωστή στην τοπική κοινωνία, λόγω της ιδιότητάς της ως εκπαιδευτικού, "γαλούχησε" πολλές γενιές παιδιών με ηθικές αξίες και αρχές.

Τη χαρακτήριζαν η τετράγωνη λογική και ο ρεαλισμός.

Η Κική καθόρισε τις ζωές της συζύγου μου και τη δική μου.

Θα την θυμόμαστε όσο ζούμε.

 

Δ. Ι. Τραμπαδώρος

 

 

Στήλη Ἅλατος ...Κυριακή τοῦ Τυφλοῦ

Κοινωνια

Ὁ Ἐπίσκοπος Ὠλένης

Α Θ Α Ν Α Σ Ι Ο Σ

Κυριακή 2 Ἰουνίου 2019

Στήλη Ἅλατος ...

Σήμερα Κυριακή τοῦ Τυφλοῦ ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία, ἀγαπητοί μου ἀναγνῶστες, μᾶς ὑπενθυμίζει τό θαῦμα τῆς θεραπείας τοῦ ἐκ γενετῆς τυφλοῦ. Ὁ Θεάνθρωπος Κύριος διεκήρυξε ὅτι εἶναι τό φῶς τοῦ κόσμου, εἶναι Ἐκεῖνος πού ἀνοίγει τά πνευματικά μας μάτια, ὥστε νά δοῦμε τήν πραγματική κατάσταση τῆς ψυχῆς μας. Οἱ Φαρι-σαῖοι, πού μελετοῦσαν τόν λόγον τοῦ Θεοῦ, ἀπό τήν στιγμήν πού ἀρνοῦνται τόν Χριστόν ὡς Σωτήρα καί Λυτρωτή, ἀποδεικνύονται τυφλοί καί παράλογοι, θεωροῦν τήν ἀληθεια καί τό φῶς τοῦ Χριστοῦ ὡς ἀπειλή, ἀμφισβητοῦν τά θαύθματά Του καί Τόν ἀρνοῦνται.

Ἀπεναντίας οἱ ἁπλοϊκοί ψαράδες τῆς Γαλιλαίας ἀπό τήν στιγμήν πού γνωρίζουν τόν Χριστόν, μετατρέπονται σέ κήρυκες τῆς Ἀλη-θείας καί Ἀποστόλους τοῦ Εὐαγγελίου. Κάθε ἄνθρωπος λοιπόν πού ἔρχεται σέ ἐπαφή μέ τόν Χριστόν, Τόν γνωρίζει καί ἀπολαμβάνει αὐτοῦ τοῦ φωτισμοῦ.

Εἶναι ἀλήθεια ὅτι ὁ ἄνθρωπος πάντα θέλει νά ἑρμηνεύει τά φαινόμενα γύρω του. Ζητᾶ «λογικές ἐξηγήσεις»γιά τό κάθε τί. Ἔτσι, ἔχει ἀνάγκη μιᾶς λογικῆς ἐρμηνείας γιά τήν ἁμαρτία, τήν ἀσθένεια καί τόν θάνατον. Ὅπως ἡ γέννηση ἀποτελεῖ ἕνα μεγάλο ἀγαθὀ γιά τήν ζωή τοῦ ἀνθρώπου, ἔτσι ἡ ἁμαρτία καί ὁ θάνατος ἀγγίζουν τό βαθύ μυστήριο τῆς ζωῆς. Πολλές φορές αὐτό τό μυστἠριο δέν ἐπιδέ-χεται καμμία ἑρμηνεία καί παραμένει ἕνα ἀνεξήγητο μυστήριο.

Ὅταν, λοιπόν, μελετοῦμε τήν ἀσθένεια καί τήν σχέση της μέ τήν ἁμαρτία,χρειάζεται μία ἀποτόλμηση γιά τήν ὑπέρβαση τῆς «λογικῆς τῆς ἑρμηνείας». Ἡ ὑπέρβαση ὅμως αὐτή μπορεῖ νά εἶναι δυνατή μόνο μέ τήν ἀποδοχή τοῦ μυστηρίου τοῦ θαύματος, μέσα στό σχέδιο τῆς θείας ἀγάπης, μέ ἀποτέλεσμα τήν ἕνωσή μας μέ τόν Χριστόν, πού πραγματοποιεῖται μέ τήν ἔλευση τοῦ Παρακλήτου καί ἀποκαλύπτει σέ μᾶς πᾶσα τήν ἀλήθεια, ἀφοῦ ὁ Θεός εἶναι ἡ Ἀλήθεια.

Ἡ ἕνωση τοῦ ἀνθρώπου μέ τόν Θεόν γίνεται διά τοῦ Παναγίου Πνεύματος.Ἐκεῖνο τόν φωτίζει καί τόν ὁδηγεῖ στήν θέα τῶν ἀκτίστων ἐνεργειῶν τοῦ Θεοῦ. Ἡ θέωση εἶναι ὁ σκοπός τοῦ ἀνθρώπου, εἶναι ἡ φανέρωση τοῦ Θεοῦ στήν καθαρή καρδιά του. Αὐτή ἡ θέα τοῦ ἀκτίστου Φωτός εἶναι ἐκείνη πού δημιουργεῖ τήν πνευματική εὐφροσύνη, τό θάρρος καί τήν παρρησία στήν ψυχή τοῦ ἀνθρώπου, αὐτή πού ἐπέδειξε ὁ εὐργετηθείς Τυφλός πρός τό ἐχθρικό του περιβάλλον.

Ὁ ἐκ γενετῆς τυφλός, ἄν καί ὑστεροῦσε στήν σωματική ὅραση, ἦταν ὁ μόνος ἀπό ὅλους πού μπόρεσε νά δεῖ μέ τά μάτια τῆς ψυχῆς του τό θεῖο πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ, ὡς μεσσία καί Λυτρωτοῦ. Ὁ τυφλός εἶδε καλύτερα καί ὀθρά ἀπό τούς βλέποντες.

Αὐτό πού ἔχει σημασία εἶναι νά εἶσαι κυρίως ἐσωτερικά ὑγιής. Ἡ ἐμμονή στούς θρησκευτικούς κανόνες χωρίς τήν ἀπαιτούμενη εὐαι-σθησία γιά τήν ἀνθρώπινη ἀτέλεια, ὁδηγεῖ πολλές φορές σέ στρε-βλώσεις πνευματικές. Τό θαῦμα ἀναφέρεται στόν ὅλον ἄνθρωπον, στό σῶμα καί τήν ψυχή του, διότι ὁ ἄνθρωπος εἶναι ἑνιαία ἐνότητα. Ὁ ἄνθρωπος ὀντολογικά εἶναι σῶμα καί ψυχή, ὡς ἐκ τούτου ὐπάρχει διάκριση μεταξύ σώματος καί ψυχῆς, πνεύματος καί ὕλης.

Σύμφωνα μέ τό μήνυμα τῆς σημερινῆς εὐαγγελικῆς περικοπῆς ἡ σωματική ἀσθένεια δέν σημαίνει καί ἁμαρτωλότητα, ὅπως ἀρτιμέ-λεια καί σωματική εὐρωστία δέν σημαίνει ἀπαραίτητα καί ὑγιῆ ἄνθρωπο. Αὐτή εἶναι μία κοσμική ἄποψη. Στόν πνευματικόν χῶρον ὑπάρχει ἄλλη λογική. Ὁ ὑγιής ἄνθρωπος βλέπει τά ἀνθρώπινα πράγματα νά βρίσκουν τήν πληρότητά τους μόνο στήν λειτουργία τῆς ἀγάπης, στήν ἀποδοχή τῆς χάριτος τοῦ Θεοῦ. Ἄν τό θαῦμα ἐξο-στρακισθεῖ ἀπό τήν ζωή μας , τότε ὅλα εἶναι σκοτεινά, εἴμαστε ὄντα πού ἔχουμε μάτια , ἀλλά δέν βλέπουν καί αὐτιά πού δέν ἀκούουν.

Γιά νά φωτισθεῖ πραγματικά ὁ κόσμος χρειάζεται νά ἔλθη τό Ἀληθινό Φῶς. Ὅμως εἶναι ἀνάγκη νά τό προσκαλέσουμε νά ἔλθη στήν ζωή μας, νά τοῦ ἀνοίξουμε τίς θύρες καί τά παράθυρα τῆς καρδιᾶς μας γιά νά τήν φωτίσει καί νά τήν ζεστάνει.

Σέ μία ἐποχή πού ἡ κοινωνία παραπαίει ἀνάμεσα στήν ἀδικία, τήν ἀτομικότητα καί τήν πνευματική σύγχιση, τό μεγαλύτερο ἔλ-λειμμα εἶναι ἡ ἔλλειψις τῆς ἀγάπης καί τῆς γνώσεως τοῦ Θεοῦ. Ἄν θέλουμε νά ἀλλάξει ἡ ζωή μας καί μαζί μέ ἐμᾶς σταδιακά ὅλος ὁ κόσμος, ὅπως συνέβη μέ τόν τυφλόν, τότε ὀφείλουμε νά ἀνακαι-νίσουμε τόν ἔσω ἄνθρωπον, νά προσκαλέσουμε καί νά δεχθοῦμε τόν Ἀναστάντα Κύριον Ἰησοῦν Χριστόν μέσα στήν ζωή μας, πού εἶναι ἡ ὁδός ἡ ἀλήθεια καί ἡ ζωή, γιά νά εἴμεθα πάντοτε σωματικά καί ψυχικά ὑγιεῖς. ΑΜΗΝ.

Προέλευση εικόνας: https://www.ekklisiaonline.gr

Στήλη Ἅλατος … Η Κυριακή της Σαμαρείτιδος

Κοινωνια

Ὁ Ἐπίσκοπος Ὠλένης

Α Θ Α Ν Α Σ Ι Ο Σ

Κυριακή 26 Μαῒου 2019

Στήλη Ἅλατος … 

Σήμερα Κυριακή τῆς Σαμαρείτιδος ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία, ἀγαπητοί μου ἀναγνῶστες, μᾶς ὑπενθυμίζει τήν σωτήρια συνάντη-ση τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ μέ τήν Σαμαρείτιδα. Οἱ Σαμαρεῖτες ἀποτε-λοῦν μία εἰκόνα ὅλης τῆς ἀνθρωπότητας. Μιᾶς ἀνθρωπότητας ποὺ, χωρὶς νὰ τὸ συνειδητοποιεῖ, διψᾶ νὰ ἀκούσει τὸ μήνυμα τῆς λυτρώσεως, νὰ ξεδιψάσει ἀπὸ τὸ ὕδωρ τῆς ζωῆς. Πόσοι ἄνθρωποι καὶ σήμερα βρίσκονται στὴν ἄγνοια, στὴν πλάνη, στὸ σκοτάδι καὶ ζητοῦν λίγη χαρά, λίγη ἀνάπαυση ; Ζητοῦν κάπου νὰ πιαστοῦν, κάπου νὰ βροῦν λίγη ἐλπίδα, λίγο φῶς; Πολλοί . Ἕνας ἀπό αὐτούς εἶναι καί ἡ Σμαρείτης ἁγία Φωτεινή .Ὅμως ὅταν συνάντησε τόν Χριστόν , ἐγνώρισε τόν ἀληθινόν Θεόν καί ἐφωτίσθη ἀπ’αὐτόν , αὐτήν τήν ἀλήθεια καί τό ἀληθινό φῶς, δέν τό κράτησε γιά τόν ἑαυτό της, ἀλλά ἄρχισε νά τό μεταδίδει καί στούς συμπολίτες της.

Αὐτό τό ἔργο τῆς Σαμαρείτιδος ἔχουμε χρέος ὅλοι μας νὰ κάνουμε . Νὰ μιλήσουμε μὲ τὸ λόγο μας καὶ μὲ τὸ παράδειγμά μας γιὰ τὴν ἐμπειρία τῆς ἐν Χριστῷ ζωῆς.

Ὁ διάλογος ποὺ εἶχε μέ τόν Σωτήρα Χριστόν ἡ Σαμαρείτις εἶχε ὡς ἀποτέλεσμα νὰ βρεῖ τὸν ἑαυτό της, νὰ καταλάβει τὰ λάθη της, νὰ ἀναγνωρίσει στὸ πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ τὸν ἀναμενόμενο Μεσσία καί ἀμέσως , χωρίς χρονοτριβή νὰ μεταμορφώση τήν ζωή της σὲ τέτοιο τρόπο, ὥστε ἀπὸ ἁπλὴ γυναίκα τῆς ἐποχῆς της, νὰ γίνει ἡ Ἰσαπόστολος Φωτεινή, τὴν ὁποία ὑμνολογοῦν καὶ τιμοῦν οἱ αἰῶνες.

Ἡ σημερινή ἑορτή μᾶς προσφέρει πολλὰ μηνύματα.Θά ἀναφέρουμε λίγα ἀπὸ αὐτά:

α) Δὲν πρέπει νὰ διακρίνουμε τοὺς ἀνθρώπους. Εἶναι ἀπαράδεκτο νὰ ξεχωρίζουμε τὰ πρόσωπα ἀνάλογα μὲ τὸ φύλο τους, μὲ τὴν καταγωγή τους, μὲ τὴ θρησκευτική τους προέλευση. Ἀλλ’σ’ ὅλους νά μεταδίδομε τήν ἀγάπη καί τήν ἀλήθεια.  

β) Δὲν πρέπει νὰ κρίνουμε τοὺς ἀνθρώπους ἤ νά τούς κατακρίνομε ἐπειδὴ νομίζουμε ὅτι , ἐμεῖς εἴμεθα δίκαιοι. Ποιοὶ εἴμαστε ἐμεῖς ποὺ θὰ μποῦμε στὴ θέση τοῦ Θεοῦ, ὁ Ὁποῖος εἶναι ὁ μόνος ποὺ ἔχει δικαίωμα κρίσης πάνω στοὺς ἀνθρώπους;

γ) Ἡ συνομιλία αὐτή Θεανθρώπου καί Σαμαρείτιδος εἶναι συνο-μιλία ἀνάμεσα στόν Οὐράνιον Νυμφίον καί τήν νύμφη-ψυχή τοῦ ἀνθρώπου. Αὐτός εἶναι ὁ λόγος πού ὁ Κύριος ἐπικέντρωσε τήν συζήτησή Του στόν ἄνδρα τῆς Σαμαρείτιδος.

Ἡ ἐρώτηση γιά τόν σύζυγον τῆς Σαμαρείτιδος εἶναι σπουδαια καί ἀποφασιστική. Γιατί ἄν ὁ σύντροφός σου εἶναι ὁ κόσμος, θά καταστραφεῖς μαζί του. Ἄν ὁ σύντροφος εἶναι ἡ ἀμαρτία, θά πεθάνεις μαζί της.Ἄν ὁ σύντροφος εἶναι ὁ διάβολος, θά εἶσαι μαζί του αἰώνια. Σέ ὁποιαδήποτε ἀπό τίς παραπάνω περιπτώσεις ἀνήκεις, θά πίνεις νερό πού θά σοῦ προκαλεῖ ὅλο καί περισσότερη δίψα. Μόνον ἄν ὁμολογήσουμε τόν Ἰησοῦν Χριστόν ὡς νόμιμον Σύζυγόν μας καί συνδεθοῦμε μαζί Του μέ πίστη καί ἀγάπη, θά πίνουμε τό ζῶν ὕδωρ, τό δροσερό καί ζωογόνο νερό, πού θά μᾶς ὁδηγεῖ στήν Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν καί τήν αἰώνια ζωή.

Ὁ Σωτήρας μας Χριστός δέν ἔδωσε τό ζῶν ὕδωρ μόνο στούς Σαμαρεῖτες καί τούς Ἰουδαίους. Τό ἔδωσε καί ἐξακολουθεῖ νά τό δίνει μέχρι σήμερα σέ κάθε ἄνθρωπο πού ἔχει ἐπίγνωση τῆς πνευματικῆς του δίψας στήν ἔρημο αὐτῆς τῆς ζωῆς.

Ἡ «Θείῳ Πνεύματι καταυγασθεῖσα» Μεγαλομάρτυς καὶ Ἰσαπό-στολος Ἁγία Φωτεινή , ἡ Σαμαρεῖτις, ἀποτελεῖ στοὺς σημερινοὺς χαλεποὺς καιροὺς μας ἕνα ὁλόλαμπρο παράδειγμα πρὸς μίμηση, ἀφοῦ μᾶς διδάσκει τὴν εἰλικρινῆ μετάνοια, τὸν συνεχῆ πνευματικὸ ἀγώνα,  τὴν ἀκλόνητη πίστη, τὴν ἠθικὴ τελείωση καὶ τὴν ἀνάγκη νὰ ἀναζητήσουμε τὸ «ζωήρρυτο ὕδωρ», τὸ ὁποῖο προσφέρει μόνο ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστὸς μὲ τὴν ἀπεριόριστη ἀγάπη καὶ τὸ ἄπειρο ἔλεός Του.

Ἡ πηγὴ τοῦ Ἰακώβ, ὅπως τὸ ἀναφέρει ὁ Εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης, ὑπάρχει καὶ σήμερα μέσα στήν Ἐκκλησία μας.Μέσα σ’αὐτήν γίνεται ἡ συνάντησή μας μὲ τὸν Θεάνθρωπο, ἀντλοῦμε ἀπ’ Αὐτὸν «τὸ ὕδωρ τὸ ζῶν» καί ἀποκτοῦμε τὴ Χάρη Του. Ἀλλά καί μόνο ἔτσι θὰ ἀξιωθοῦμε καὶ ἐμεῖς νὰ ζήσουμε μέσα στὴν πνευματικὴ ἀγαλλίαση τοῦ Παραδείσου, ὅπως ἀκριβῶς ζεῖ καὶ εὐφραίνεται ἡ Μεγαλομάρτυς καὶ Ἰσαπόστολος Ἁγία Φωτεινή, ἡ ὁποία χάρις στὸ « ζῶν τό ὕδωρ » ἀναγεννήθηκε, ἀκολούθησε τόν Χριστόν καί ἀνέλαβε τὸ κοπιῶδες ἔργο τῆς διδαχῆς τοῦ λόγου Του. Αὐτό ὀφείλουμε νά πράξουμε καί ἐμεῖς . ΑΜΗΝ.

 

Προέλευση εικόνας: http://www.imconstantias.org.cy

Οι υδροβιότοποι του Ελληνικού Βασιλείου το 1839 και η σημερινή πραγματικότητα.

Περιβαλλον

Στο ΦΕΚ αριθμός 9 της 8ης Μαΐου 1839 δημοσιεύεται “δηλοποίησις” σχετικά με την πενταετούς διάρκειας ενοικίαση των ιχθυοτροφείων του Κράτους.

Στην τέταρτη και τελευταία σελίδα αυτού του ΦΕΚ παρατίθεται κατάλογος με τα ιχθυοτροφεία και τα θυννεία.

Το θυννείο είναι μια μόνιμη τεράστια παγίδα. Τοποθετείται κοντά σε επιλεγμένες ακτές που είναι συνήθως περάσματα μεταναστευτικών ψαριών ή και σε ποτάμια και σε λίμνες.

Η χρήση του ήταν διαδεδομένη ιδιαίτερα στους κατοίκους της Μικράς Ασίας.

Ενδεχομένως, αυτοί να έφεραν στην Παλαιά Ελλάδα την τεχνική αυτή πριν ακόμα από την Μικρασιατική Καταστροφή.

Επί παραδείγματι, όπως αποδεικνύεται από τα Μητρώα Αρρένων που τηρούνται στο Δήμο του Πύργου και στην Αποκεντρωμένη Διοίκηση Πελοποννήσου, Δυτικής Ελλάδας και Ιονίου, στον Πύργο υπήρχαν αρκετοί κάτοικοι μικρασιατικής καταγωγής όπως μαρτυρούν τα χαρακτηριστικά ονοματεπώνυμά τους από τα πολύ πρώιμα χρόνια της Ανεξαρτησίας.

Άλλωστε, το γεγονός αυτό δεν πρέπει να είναι άσχετο και από τη συμφωνία που είχε υπογραφεί μεταξύ του Ελληνικού Βασιλείου και των Οθωμανών σχετικά με την χωρίς περιορισμούς μετεγκατάσταση όποιου το επιθυμούσε από το ένα Κράτος στο άλλο.

Σε σχέση με τον κατάλογο των ιχθυοτροφείων μπορούμε να διαπιστώσουμε την πολύ μεγάλη σημασία του συστήματος υδροβιότοπων της δυτικής πλευράς του Ελληνικού χώρου που ιστορικά εκτείνεται από τον Βουθρωτό που σήμερα ανήκει στην Αλβανία έως τη Μεθώνη.

Ανάμεσα στα ιχθυοτροφεία που ήταν προς ενοικίαση διακρίνουμε αυτό της Αγουλινίτσας (Αγουλινίτζα), τον Καϊάφα, τη Μουριά, το Κοτύχι, τη Σπιάντζα (που απ' ό,τι φαίνεται τότε είχε ιχθυοπαραγωγή μέσω της χρήσης θυννείων) και τον Ποταμό της Γαστούνης, όπως ονομαζόταν τότε ο Πηνειός.

Επίσης, αναφέρονται η λιμνοθάλασσα του Πάπα, η λιμνοθάλασσα του Προκόπου (Καλογριάς) και η Νεβροβίτζα, καθώς επίσης κα ο Πάμισος ποταμός, το ιχθυοτροφείο του Νεοκάστρου και η Μεθώνη.

Κάποιοι από τους υδροβιότοπους αυτούς, όπως η λίμνη της Μουριάς και της Αγουλινίτσας, οι οποίοι αποτελούσαν πηγή πλούτου για τις τοπικές κοινωνίες, δεν υπάρχουν πιά.

Θα πρέπει να γίνει υπόθεση όλων μας  η ανασύστασή τους, όπου αυτό είναι εφικτό, ιδιαίτερα όταν μια τέτοια παρέμβαση έχει όχι απλώς σαφή αναπτυξιακό χαρακτήρα, αλλά συνδέεται άρρηκτα με το αναπτυξιακό όραμα και την επιλογή αναπτυξιακού μοντέλου για ολόκληρες περιοχές.

 Μια τέτοια περίπτωση είναι αυτή της πόλης του Πύργου και της λίμνης της Μουριάς.

Οι δυνατότητες που θα δώσει ο επαναπλημμυρισμός της λίμνης θα είναι πολυποίκιλες και πολύπτυχες.

Γιατί ταυτόχρονα με την αποκατάσταση του οικοσυστήματος, τη βελτίωση του μικροκλίματος της περιοχής και την ομορφιά του τοπίου που θα προσφερθεί, θα μπορούσε να αποτελέσει έναν από τους κεντρικούς άξονες των οραματικών στόχων για την ανάπτυξη της πόλης του Πύργου και της ευρύτερης περιοχής.

Και αυτό, μεταξύ άλλων, μέσω της δραστηριοποίησης στις διάφορες μορφές τουρισμού που θα μπορούσαν να αναπτυχθούν.

Ο τουρισμός, αν και δεν θα πρέπει να αποτελεί το μοναδικό στόχο της αναπτυξιακής διαδικασίας, παρόλα αυτά, θα πρέπει να αποτελεί έναν από τους βασικούς στόχους αυτής.

Επιπροσθέτως, μια άλλη δυνατότητα που θα μπορούσε να προσφέρει η επαναδημιουργία της λίμνης,  στα οικονομικά της τοπικής κοινωνίας, είναι αυτή της ιχθυοπαραγωγής, η οποία μάλιστα μπορεί και θα πρέπει να έχει εξωστρεφή χαρακτήρα.

Δεν είναι τυχαίο άλλωστε, ότι υδροβιότοποι με πλούσια παραγωγή έχουν αποτελέσει, ιστορικά, το μήλον της Έριδος.

Τέλος, προοπτικά, κατά την άποψή μας, θα μπορούσε να δημιουργηθεί ένα δίκτυο πόλεων ή και περιοχών που διαθέτουν υδροβιότοπους, το οποίο θα έχει δυνατή φωνή, θα διεκδικεί πόρους με αξιώσεις και, επίσης, θα γίνει δίαυλος ανταλλαγής πολύτιμων εμπειριών και πληροφοριών.

 

Προέλευση εγγράφου: Ηλεκτρονικό αρχείο του Εθνικού Τυπογραφείου.

Προέλευση φωτογραφίας: https://limnimourias.wordpress.com

Επιστημονική επιμέλεια: Σάκης Τραμπαδώρος

 

Νέο Διοικητικό Συμβούλιο του Φυσιολατρικού Συλλόγου φίλων Λίμνης Μουριάς και ποταμού Αλφειού

Περιβαλλον

Νέο Διοικητικό Συμβούλιο προέκυψε έπειτα από τις αρχαιρεσίες του Συλλόγου που έγιναν την προηγούμενη Κυριακή στον πολυχώρο της Δεξαμενής. Στο κάλεσμα του Συλλόγου ανταποκρίθηκαν πολλοί συμπολίτες μας, παλιά αλλά και πολλά νέα μέλη εγράφησαν στον σύλλογο συμβάλλοντας αποφασιστικά στην ενδυνάμωσή του. Η ανανέωση του συλλόγου εκφράστηκε και στη συγκρότηση του Διοικητικού Συμβουλίου με νέα μέλη να αναλαμβάνουν ενεργό ρόλο και νέα καθήκοντα. Το νέο Δ.Σ. αποτελείται: Πρόεδρος Δάβος Θεόδωρος, Αντιπρόεδρος και υπεύθυνος επικοινωνίας Σιδηροκαστρίτης Σπύρος, Γραμματέας Χριστόπουλος Θοδωρής, Εκπρόσωπος του Συλλόγου στην Αθήνα Κωνσταντόπουλος Γιώργος, Ταμίας Λήμουρας Νίκος, μέλη Δ.Σ.: Πουλόπουλος-Κανελλακόπουλος Γιάννης, Κουτρούτσου Αφροδίτη και Παναγούτσος Πάνος.

 

H αποκατάσταση υγροτόπων είναι το βιώσιμο αντιπλημμυρικό έργο που χρειαζόμαστε

Περιβαλλον

H αποκατάσταση υγροτόπων είναι το βιώσιμο αντιπλημμυρικό έργο που χρειαζόμαστε

Η μόνη βιώσιμη αντιπλημμυρική προστασία είναι η αποκατάσταση των υγροτόπων, αναφέρει σε ανακοίνωσή της η Οικολογική Δυτικής Ελλάδας, με την ευκαιρία της Παγκόσμιας Ημέρας Υγροτόπων που εορτάστηκε στις 2 Φεβρουαρίου.

Η Οικολογική Δυτικής Ελλάδος αναφέρει ως χαρακτηριστικά παραδείγματα μοντέρνας διαχείρισης υγροτόπων την αποξηραμένη λίμνη Μουριά και μέρος από τα πλημμυρικά πεδία του Αλφειού κοντά στο φράγμα.

Αναλυτικά η ανακοίνωσή της:

«Δαπάνες δεκάδων εκατομμυρίων ευρώ συζητούνται αυτές τις ημέρες για αντιπλημμυρικά έργα. Μεγάλο μέρος από αυτά θα είναι πεταμένα λεφτά, αφού είναι ανώφελο να επιμένουμε με «σκληρά» έργα να αλλάξουμε περιοχές που η φύση μας θυμίζει ότι περιοδικά θα πλημμυρίζουν.

Η κλιματική αλλαγή δεν επιτρέπει να συνεχίσουμε με την παλιά νοοτροπία των σκληρών αντιπλημμυρικών. Σε ολόκληρη την Ευρώπη κερδίζουν έδαφος νέες ιδέες που αξιοποιούν, δεν αντιμάχονται τη φύση. Δύο από αυτές τις ιδέες είναι η αποκατάσταση μέρους από τα παραδοσιακά πλημμυρικά πεδία των ποταμών και, φυσικά, ο επαναπλημμυρισμός λιμνών που άστοχα αποξηράνθηκαν.

Στην Δυτική Ελλάδα, και συγκεκριμένα στην Ηλεία, έχουμε δύο χαρακτηριστικά παραδείγματα που προσφέρονται για μοντέρνα διαχείριση υγροτόπων: η αποξηραμένη λίμνη Μουριά και μέρος από τα πλημμυρικά πεδία του Αλφειού κοντά στο φράγμα.

Η λίμνη Μουριά αποξηράνθηκε χωρίς λόγο και χωρίς να αποδώσει καλλιεργημένη γη. Ο επαναπλημμυρισμός της θα αποδώσει πολλά περιβαλλοντικά και οικονομικά οφέλη και αποτελεί μόνιμο αίτημα, που οδήγησε σε πρόσφατη εντυπωσιακή συγκέντρωση μέσα στην πλημμυρισμένη λίμνη.

Ο Αλφειός μόνιμα πλημμυρίζει την Νότια όχθη στο ύψος της Ολυμπίας. Το μόνο λογικό μέτρο εκεί είναι να αναπροσαρμοστούν καλλιέργειες και οδικό δίκτυο, ώστε τα νερά να αφήνονται να απλωθούν στο φυσικό τους χώρο και, αντί για καταστροφή, να γίνονται ένας πολύτιμος φυσικός εμπλουτισμός. Όταν τραβηχτούν με φυσικό τρόπο θα αφήνουν εύφορη παραγωγική γη για καλλιέργειες, μαζί με ένα πλούσιο οικοσύστημα και πολλαπλά άλλα περιβαλλοντικά οφέλη.

Φυσικά υπάρχει και κόστος αλλά η Οικολογική Δυτική Ελλάδα επιμένει ότι μοναδική ελπίδα μας είναι να συμμαχήσουμε με τη φύση και να αξιοποιήσουμε, όχι να αφανίζουμε, κοντόφθαλμα, τις λειτουργίες των οικοσυστημάτων που στηρίζουν την ζωή».

 

Πηγή: http://ecowesthellas.blogspot.com/

 

 

 

 

Η διαχείριση των απορριμμάτων και η ανακύκλωση, στην οποία η χώρα μας παραμένει ουραγός, υπήρξαν για άλλη μια φορά θέμα τριβής μεταξύ του υπουργείου Περιβάλλοντος και της Κεντρικής Ένωσης Δήμων Ελλάδας (ΚΕΔΕ).

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ: ΤΟ ΣΥΓΚΙΝΗΤΙΚΟ ΤΑΞΙΔΙ ΤΩΝ ΑΠΟΔΗΜΗΤΙΚΩΝ ΠΟΥΛΙΩΝ

Περιβαλλον

Κάθε χειμώνα εκατομμύρια πουλιά της Ευρώπης και της Βορείου Αμερικής πραγματοποιούν με ακρίβεια το ίδιο ακριβώς ταξίδι προς τις θερμότερες περιοχές, κυρίως της Αφρικής.

Κυλλήνη: Ηλεκτροδοτήθηκε το πρώτο υβριδικό πλοίο

Περιβαλλον

Από τον αναπληρωτή υπουργό Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής, Νεκτάριο Σαντορινιό και παρουσία του Περιφερειάρχη Ιονίων Νήσων Π. Γαλιατσάτου και άλλων στελεχών της αυτοδιοίκησης, του Διευθυντή Τεχνολογίας και Καινοτομίας του Τμήματος Θαλάσσιων και Υπεράκτιων Δραστηριοτήτων στη Νότια Ευρώπη Παναγιώτη Μήτρου του Εκτελεστικού Διευθυντή Διαχείρισης του έργου και άλλων παραγόντων, εγκαινιάστηκε την Πέμπτη 20/12 στο λιμάνι της Κυλλήνης η πρώτη εγκατάσταση ηλεκτροδότησης πλοίων, στο πλαίσιο του προγράμματος «Elemed».

Ο κ. Σαντορινιός χαρακτήρισε ως ιστορική τη χθεσινή ημέρα για τις λιμενικές υποδομές στη χώρα μας, στην ανατολική Μεσόγειο, αν όχι σε όλη τη Μεσόγειο, και πρόσθεσε ότι για πρώτη φορά μία εγκατάσταση, η οποία δίνει ρεύμα σε πλοίο, ξεκινά από την Κυλλήνη και για αυτό το λόγο το λιμάνι εκτός από πολυσύχναστο γίνεται και ιστορικό. «Αυτό το σημερινό μικρό βήμα θα αποτελέσει ένα ουσιαστικό προπομπό για την ηλεκτροκίνηση στην ναυτιλία και ιδιαίτερα στην ακτοπλοΐα στη χώρα μας», επεσήμανε χαρακτηριστικά. 

Πηγή: www.ypaithros.gr (21.12.2018)

Ελεύθερος Κοινωνικός Πολυχώρος ΔΕΞΑΜΕΝΗ‎ - 8 Χρονια ΔΕΞΑΜΕΝΗ - Πρόγραμμα εκδηλώσεων

Πολιτισμος

Δημήτρης Μυταράς – Καθρεφτίζοντας το χρώμα

Πολιτισμος

Η πορεία του απέδειξε πως, χωρίς να πιστεύει στη στρατευμένη τέχνη, δε δίστασε καθόλου όταν θεωρούσε πως οι περιστάσεις το απαιτούσαν να εκφράσει έμμεσα πολιτική άποψη μέσα από τους πίνακές του.

"H τέχνη δεν προτείνει τίποτα, ούτε δικαιοσύνη αποδίδει ούτε ηθικά συμπεράσματα μας υποβάλλει. Μια καλή ζωγραφική είναι ηθική. Μια κακή, που παριστάνει ίσως μια ηθική εικόνα, είναι ό,τι πιο προσβλητικό στην αίσθηση. Η τέχνη είναι ένα ξεχείλισμα, μια ανάταση για τον αποδέκτη".  Αυτά τα λόγια του Δημήτρη Μυταρά θα μας έκαναν να πιστέψουμε σχεδόν πως ήταν υπέρμαχος του δόγματος «τέχνη για την τέχνη». Αντίθετα, η πορεία του απέδειξε πως, χωρίς να πιστεύει στη στρατευμένη τέχνη, δε δίστασε καθόλου όταν θεωρούσε πως οι περιστάσεις το απαιτούσαν να εκφράσει έμμεσα πολιτική άποψη μέσα από τους πίνακές του.

Ο διασημότερος ίσως ζωγράφος της γενιάς του ήρθε στον κόσμο στη Χαλκίδα στις 18 Ιουνίου 1934. Ήταν γιος ενός φτωχού κουρέα και οι πρώτες του ζωγραφικές δημιουργίες έγιναν στον τοίχο του σπιτιού του. Βγάζοντας το γυμνάσιο, μετά τα δύσκολα χρόνια της κατοχής, έδωσε εξετάσεις στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών. Ως καθηγητές είχε ιερά τέρατα της εικαστικής τέχνης, όπως ο Γιάννης Μόραλης και ο Σπύρος Παπαλουκάς.  Στη σχολή γνώρισε και τη μετέπειτα σύζυγό του Χαρίκλεια, που του συμπαραστάθηκε εφ’ όρου ζωής και με την οποία εργάστηκε σε σειρά κοινών σχεδίων, όπως την αναδιοργάνωση του Αθηναϊκού Τεχνολογικού Ινστιτούτου και τη δημιουργία του Εργαστηρίου Τέχνης στη γενέτειρά του, στα τέλη της δεκαετίας του ’70.

Συνέχισε ως υπότροφος τις σπουδές του στο Παρίσι ως σκηνογράφος και διακοσμητής εσωτερικών χώρων. Τα πρώτα του έργα διακρίνονται από πειραματισμούς και αναζητήσεις μεταξύ παραστατικού και αφαιρετικού ύφους. Από τη δεκαετία του ’60 στους πίνακές του εμφανίζεται ο καθρέφτης, που θα αποτελεί γνώριμο μοτίβο στα έργα που θα ακολουθούσαν. Ο ίδιος χαρακτήριζε τον καθρέφτη αντικείμενο «με ακαθόριστες προεκτάσεις», που επέτρεπε στο ζωγράφο ένα παιχνίδι μορφών και αντανακλάσεων.

Επί χούντας ο Μυταράς αφήνει τον κυρίαρχο ως τότε λυρισμό των πινάκων του, ζωγραφίζοντας έργα στα οποία λανθάνει οργή και βιαιότητα. Ζωγραφίζει τεμαχισμένα αγάλματα, έρημες πόλεις και σπίτια, ενώ γνωστή είναι η σειρά «Επιτύμβια», όπου αρχαιοελληνικά επιτύμβια αντιπαρατίθενται με γυναίκες του 20ου αιώνα σε έντονα χρώματα. Η καταγγελία του ζωγράφου δεν είναι ποτέ ανοιχτή, κάτι το οποίο ο ίδιος απέδιδε στην πεποίθησή του πως η ανοιχτή διαμαρτυρία υπονόμευε την αξία ενός έργου, αλλά και την αποτελεσματικότητά του:

«Τα χειρότερα έργα που έγιναν κατά τη διάρκεια της δικτατορίας ήταν αυτά που διαμαρτύρονταν. Υπάρχουν έργα με δέντρα τα οποία είναι πιο δυνατά ως διαμαρτυρίες από έργα που έχουν γίνει με αυτόν τον στόχο».

Από τις αρχές της δεκαετίας του ’70 εισάγει στο έργο του τους μοτοσικλετιστές, εξετάζοντας όψεις της ζωής στα μεγάλα αστικά κέντρα, αλλά και συνθέσεις με ζώα, ιδιαίτερα με σκύλους, που αγαπούσε ιδιαίτερα. Δεν εγκαταλείπει όμως και τα πορτραίτα, τα οποία ζωγραφίζει τόσο αυθόρμητα, όσο και κατά παραγγελία. Ιδιαίτερο ρόλο στο έργο του κατέχουν οι γυναίκες, κάτι το οποίο απέδιδε ο ίδιος στην έλλειψη μητέρας στα παιδικά του χρόνια.

Σημαντικό κεφάλαιο στη ζωή του ήταν και το θέατρο, όπου ξεκίνησε να εργάζεται ήδη από όταν ήταν φοιτητής στο Παρίσι, συνεργαζόμενος με το Ζαν Λουί Μπαρώ. Τα πρώτα του βήματα ως σκηνογράφος στο ελληνικό θέατρο τα κάνει στο θίασο του Δημήτρη Μυράτ το 1961. Συνεργάστηκε πολλές φορές με το θέατρο τέχνης του Καρόλου Κουν, αλλά και με το Εθνικό Θέατρο, το ΚΘΒΕ, το θίασο Καρέζη – Καζάκου και πολλούς ακόμα. Το ιδιαίτερο στιλ του τον καθιέρωσε στην Ελλάδα και στο εξωτερικό κι έτσι συμμετείχε σε σειρά εκθέσεων σε πολλές πόλεις ανά τον κόσμο. Τοιχογραφίες του κοσμούν δημόσια και ιδιωτικά κτίρια, ενώ στο σταθμό του μετρό “Δάφνη” βρίσκεται το έργο του “Δεξίλεως”.

Επί δεκαετίες ήταν καθηγητής στην ΑΣΚΤ και από το 1982 ως το 1985 διετέλεσε και πρύτανης της σχολής. Το 2008 έγινε μέλος της Ακαδημίας Αθηνών, απ’ όπου όμως διαγράφηκε δυο χρόνια μετά, καθώς δεν μπορούσε για λόγους υγείας να παρακολουθεί τις συνεδριάσεις. Το γεγονός αυτό τον πίκρανε ιδιαίτερα, όπως είχε εξομολογηθεί. Η μοίρα του έπαιξε άσχημο παιχνίδια, καθώς τα τελευταία χρόνια της ζωής του άρχισε να χάνει την όρασή του, σε σημείο να μείνει σχεδόν ολικά τυφλός. Έφυγε από τη ζωή στις 16 Φλεβάρη 2017.

Δύσκολες Νύχτες

Πηγή: http://www.katiousa.gr

Ευγένιος Βούλγαρης 1716 – 1806

Ιστορία

Από τις επιφανέστερες φυσιογνωμίες του νεώτερου Ελληνισμού, φωτισμένος δάσκαλος και κληρικός. Γεννήθηκε στην Κέρκυρα στις 11 Αυγούστου 1716. Φοίτησε αρχικά στις σχολές της Άρτας και των Ιωαννίνων και στη συνέχεια στην Πατάβιο παρακολούθησε μαθήματα θεολογίας και φιλοσοφίας, αρχαία ελληνική, λατινική και εβραϊκή φιλολογία, αλλά και φυσική και μαθηματικά. Μελέτησε ιδιαίτερα τα έργα των Λοκ και Λάιμπνιτς.

Με την επιστροφή του στα Γιάννενα ανέλαβε τη διεύθυνση της Ματουτσαίας Σχολής. Ορισμένα απ’ όσα δίδασκε παρεξηγήθηκαν από επιτήδειους που τον φθονούσαν και προκάλεσαν σε βάρος του αντίδραση συντηρητικών κύκλων της πόλης. Η κατάσταση τον έκανε να φύγει και να πάει στην Κοζάνη, όπου ανέλαβε την ευθύνη της εκεί Σχολής.

Στη συνέχεια, ο Πατριάρχης της Κωνσταντινούπολης Κύριλλος του ανέθεσε της διεύθυνση της Αθωνιάδας Σχολής του Αγίου Όρους. Στο σιγίλιο του διορισμού, ο Πατριάρχης χαρακτηρίζει τον Ευγένιο Βούλγαρη «άνδρα πεπαιδευμένο, λόγιο και παντοδαπαίς επιστήμαις κεκοσμημένο και γεγυμνασμένο και δυνάμενο παιδεύσαι τους μαθητάς ου μόνον την γραμματικήν και λογικήν τέχνην, αλλά και την φιλοσοφίαν και τας μαθηματικάς επιστήμας και όσα εις την ηθικήν φιλοσοφίαν ανήκουσι, ως εν πάσι τούτοις αποχρώντως μεμυημένον».

Ο μέγας διδάχος του Γένους δια της διδασκαλίας του στην Αθωνιάδα ανέδειξε άλλους μεγάλους δασκάλους του Γένους και Αγίους της Εκκλησίας, όπως ο Αθανάσιος ο Πάριος και ο Κοσμάς ο Αιτωλός. Ο φθόνος που προκαλούσε τον υποχρέωσε να φύγει από την Ελλάδα και να μεταβεί στη Λειψία, όπου γνώρισε τον Ορλώφ και αυτός τον οδήγησε στην πετρούπολη και στην αυλή της Αυτοκράτειρας μεγάλης Αικατερίνης. Εκεί παρέμεινε για τρία χρόνια και χειροτονήθηκε ιερέας και στη συνέχεια Αρχιεπίσκοπος Σλαβηνίου και Χερσώνος.

Το 1802 και σε ηλικία 86 ετών αποσύρθηκε στη Μονή Αγίου Αλεξάνδρου Νέφκι, όπου πέθανε στις 19 Ιουνίου 1806. Έως το τέλος της ζωής του διατηρούσε τη διαύγεια του πνεύματος και τη δυνατότητα να μελετά και να προσεύχεται.

Έγραψε πολλά και αξιόλογα έργα, θεολογικά, φιλοσοφικά, φυσικής, μαθηματικών, αστρονομίας, μουσικής. Μερικά από αυτά είναι: «Στοιχεία γεωμετρίας Τακουετίου», «Περί εκπορεύσεων του Αγίου Πνεύματος», Στοιχεία Μαθηματικών», «Αι καθ’ Όμηρον αρχαιότητες», «Εισαγωγή εις την φιλοσοφίαν του Γραβεζάνδου», «Λογική», Μεταφυσικά» κ.α. Επιπλέον, προέβη και σε πολλές μεταφράσεις αξιόλογων φιλολογικών έργων, όπως είναι η «Αινειάδα» του Βιργίλιου, την οποία εξέδωσε με αξιόλογα σχόλια και υποσημειώσεις.

 

Δημοτικός Οργανισμός Πολιτισμού Πύργου - Στην Κεντρική Πλατεία η συναυλία με Ρεμπούτσικα – Πασπαλά το Σάββατο 22 Ιουνίου

Πολιτισμος

Στην Κεντρική Πλατεία Πύργου και συγκεκριμένα στο χώρο μπροστά από το Ηρώο θα διεξαχθεί η προγραμματισμένη για το Σάββατο 22 Ιουνίου συναυλία με την Ευανθία Ρεμπούτσικα και την Έλλη Πασπαλά που διοργανώνει ο Δημοτικός Οργανισμός Πολιτισμού Πύργου.
Όπως δήλωσε ο αντιπρόεδρος του Πολιτιστικού Οργανισμού κ. Νίκος Λαϊνόπουλος
«κατόπιν υποδείξεως των αρμοδίων κρίθηκε επιβεβλημένη η αλλαγή του χώρου της συναυλίας λόγω των μεγάλων διαστάσεων της εξέδρας και του περιορισμένου χώρου στον πεζόδρομο του Αρχαιολογικού Μουσείου, που θα καθιστούσαν προβληματική τη συγκέντρωση του κόσμου».
Υπενθυμίζουμε ότι η συναυλία ξεκινάει στις 9.30 μ.μ.

Έφυγε ο σπουδαίος Στέλιος Βαμβακάρης

Πολιτισμος

Ο γιος του Μάρκου υπήρξε ξεχωριστή προσωπικότητα της μουσικής και του τραγουδιού μας.
 
Γεννήθηκε στις 2 Μαρτίου 1947 στην Παλιά Κοκκινιά Πειραιώς. Δημιουργός και δεξιοτέχνης του μπουζουκιού, γιος του Μάρκου Βαμβακάρη

Βίωσε μαζί του τις δυσκολίες αλλά και την αναγέννησή του. 

Συνεργάστηκε σαν παίκτης με μεγάλους του λαϊκού: Περπινιάδη, Γκρέυ, Αγγελόπουλο, Ζαγοραίο κ.ά. 
Στην δεκαετία του ‘70 ο Στέλιος Βαμβακάρης συμμετείχε με συνθέσεις του στους δίσκους «Ερωτικά» (1977) με τον Νίκο Ξυλούρη, «Οι Μάηδες οι ήλιοι μου» (1978) με τον Γιώργο Νταλάρα που οι πωλήσεις του ξεπέρασαν τις 100.000 αντίτυπα, καθώς και στον προσωπικό δίσκο της Βίκυς Μοσχολιού(1980). Στην επόμενη δεκαετία συνεργάστηκε πάλι με επιτυχία με τον Νταλάρα στο δίσκο «Άπονα μάτια» . 

Επίσης αίσθηση προκάλεσαν οι καταθέσεις του με παλιά και σύγχρονα λαϊκά τραγούδια («Στο Μάρκο» -1981, «Πικρόλογα – Γλυκόλογα» - 1984, «Κατέβα Χριστέ να σε κεράσω» 1990) και η συνεργασία του με την Σωτηρία Μπέλλου στο άλμπουμ «Άνοιξα πόρτα στην ζωή» (1985) όπου υπογράφει σαν συνθέτης όλα τα τραγούδια. 

Άριστος γνώστης των μουσικών δρόμων και ανήσυχο πνεύμα δεν δίστασε να συνεργαστεί με πρωταγωνιστές της ροκ μουσικής, όπως με τον Παύλο Σιδηρόπουλο (Η φαντασία στην εξουσία που ξεχώρισε από τους «Ρομαντικούς παραβάτες» -1994, το τραγούδι είχε ήδη ηχογραφηθεί και γίνει γνωστό από το 1986) και να συνδέσει το μπλουζ με το ρεμπέτικο («Το μπλουζ συναντά το ρεμπέτικο» μαζί με τον blues man Luisiana Red, «Ένας ναύτης απ’ την Σύρα σε ένα μπαρ του Μισσισίπι»). 

Ήξερε όσο λίγοι τα Καραντουζένια και τα μυστικά κουρδίσματα. Ήταν ρεμπέτης, βαθύς και ροκάς μεστός, όχι για το θεαθήναι. 

Στο εξαιρετικό δίσκο του «Επισκέπτης» (2015) την παραγωγή υπογράφει ο Σωκράτης Μάλαμας, ο οποίος συμμετέχει και σαν ερμηνευτής.

Τον Στέλιο τον θαύμαζα και τον εκτιμώ. Απ' τους πρώτους που γνώρισα πιτσιρίκος στο ταξίδι της έρευνας γύρω απ' το ελληνικό τραγούδι. Φίλος του πατέρα μου. Από τότε κρατήσαμε ζεστές επαφές, συνεντεύξεις, εκπομπές και... μπέσα. Μάγκας, με την ωραία έννοια της λέξης, και ωραίος, με όλη την ουσία της. Αριστοκράτης, ευγενής, καίριος, μάστορας.
 
 

Η Μάχη του Βατερλό

Ιστορία

Αποφασιστικής σημασίας μάχη, που κατέληξε στην ήττα του Ναπολέοντα κι έβαλε τέλος σε μια σειρά πολέμων, που διήρκεσαν σχεδόν 23 χρόνια, μεταξύ της Γαλλίας και άλλων δυνάμεων της Ευρώπης. Έλαβε χώρα στο Βατερλό, μία τοποθεσία 20 χιλιόμετρα έξω από τις Βρυξέλλες, στις 18 Ιουνίου 1815.

Μετά την εξορία του στη νήσο Έλβα, ο Ναπολέων επανήλθε στο θρόνο και κυβέρνησε για 100 ημέρες τη Γαλλία από τον Μάρτιο του 1815. Με το φάντασμά του να πλανάται πάνω από την Ευρώπη, η Αγγλία και η Πρωσία ήθελαν να τελειώνουν μαζί του, προτού σταθεροποιήσει την εξουσία του. Ο Ναπολέων από την πλευρά του επεδίωξε να πλήξει τους δύο βασικούς του αντιπάλους προτού κατορθώσουν να ενώσουν τις δυνάμεις τους.

Η στρατιά του Ναπολέοντα, με αρχηγούς τους Νέι και Γκρουσί, αριθμούσε 72.000 άνδρες, ενώ οι συνασπισμένες δυνάμεις 68.000 βρετανο-ολλανδούς υπό τον Άρθουρ Γουέλσλι Α' Δούκα του Ουέλιγκτον και 45.000 πρώσους υπό τον Γκέμπαρτ φον Μπλύχερ.

Τρεις μέρες πριν από την αποφασιστική μάχη, οι στρατηγοί του Ναπολέοντα νίκησαν τους πρώσους στο Λινί, ενώ καθήλωσαν τον Δούκα του Ουέλιγκτον στο Κατρ-Μπα. Ο στρατάρχης Γκρουσύ δεν κατόρθωσε να συντρίψει τους πρώσους και εγκλωβίστηκε στη Βαβρ από την οπισθοφυλακή τους, δίνοντας την ευκαιρία στον Μπλύχερ να ενωθεί με τον Ουέλιγκτον.

Ο Δούκας του Ουέλιγκτον ήθελε να παρασύρει τον Ναπολέοντα στο Βατερλό, όπου μπορούσε να οχυρώσει καλύτερα τον στρατό του. Ο Ναπολέοντας έκανε ένα σοβαρό σφάλμα το πρωί της 18ης Ιουνίου. Καθυστέρησε να επιτεθεί μέχρι το μεσημέρι, προκειμένου να στεγνώσει το λασπωμένο έδαφος από την κατακλυσμιαία βροχή που είχε προηγηθεί. Αυτό έδωσε την ευκαιρία στους πρώσους του Μπλύχερ να φθάσουν στο Βατερλό και να ενισχύσουν τον Ουέλιγκτον.

Η μάχη ξεκίνησε τελικά στις 11 το πρωί και μέχρι τις 6 το απόγευμα, οι Γάλλοι είχαν την πρωτοβουλία, αλλά οι κατά κύματα επιθέσεις τους απέτυχαν να δημιουργήσουν ρήγματα στο κέντρο των συμμαχικών δυνάμεων, εξαιτίας της έλλειψης συντονισμού μεταξύ ιππικού και πεζικού. Η εμφάνιση των Πρώσων στο πεδίο της μάχης και η πίεση που ασκούν στην ανατολική πτέρυγα του Ναπολέοντα αναγκάζει τον Ναπολέοντα να μεταφέρει δυνάμεις από το μέτωπο κατά του Ουέλιγκτον.

Στις 6 το απόγευμα ο στρατάρχης Νέυ με μία συνδυασμένη επίθεση πυροβολικού, ιππικού και πεζικού δημιουργεί σημαντικά προβλήματα στο κέντρο των συμμαχικών δυνάμεων, που υφίστανται σημαντικές απώλειες. Ο Νέυ ζητά από τον Ναπολέοντα ενισχύσεις για να αποτελειώσει τον Ουέλιγκτον. Ο Ναπολέων απορρίπτει το αίτημα, επειδή ήταν απασχολημένος με την απόκρουση των πρώσων και μόνο μετά τις 7 το βράδυ μπόρεσε να στείλει ένα περιορισμένο αριθμό στρατιωτών από την αυτοκρατορική φρουρά.

Στο μεταξύ, ο Δούκας του Ουέλιγκτον κατορθώνει να αναδιοργανώσει τις δυνάμεις του και με τη βοήθεια των πρώσων να περάσει στην αντεπίθεση. Στις 8 το βράδυ η συμμαχική προέλαση βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη και σε συνδυασμό με τις επιθέσεις των πρώσων από την ανατολική πλευρά, προκαλεί πανικό στον γαλλικό στρατό και την άτακτη υποχώρησή του.

Στις 9 το βράδυ ο Μπλίχερ και ο Δούκας του Ουέλιγκτον συναντήθηκαν στο πανδοχείο «Η Ωραία Συμμαχία» και κήρυξαν το τέλος της μάχης. Οι απώλειες των συνασπισμένων δυνάμεων ανήλθαν σε 22.000 νεκρούς και τραυματίες, ενώ οι γάλλοι μέτρησαν 25.000 νεκρούς και τραυματίες, καθώς και 8.000 αιχμαλώτους. Τόσο λυσσώδης ήταν η μάχη, ώστε σε ένα χώρο μόλις 5 τετραγωνικών χιλιομέτρων έκειτοντο 47.000 νεκροί και τραυματίες.

Η Μάχη στο Βατερλώ σήμανε το τέλος των πολιτικών φιλοδοξιών του Ναπολέοντα και την κατάλυση της Αυτοκρατορίας του. Οι σύμμαχοι τον εξόρισαν στο νησί της Αγίας Ελένης, όπου άφησε την τελευταία του πνοή το 1821.

Τα αίτια της ήττας του Ναπολεόντα εντοπίζονται στην αριθμητική υπεροχή των αντιπάλων του, στην άριστη συνεργασία Μπλίχερ και Ουέλιγκτον και στο καθοριστικό λάθος, όπως αποδείχθηκε, του στρατάρχη Γκρουσύ, όταν δεν κατόρθωσε να καταδιώξει τους Πρώσους, με αποτέλεσμα να δώσει την ευκαιρία στον Μπλίχερ να ενωθεί με τις δυνάμεις του Ουέλιγκτον.

Ήταν, όμως, προφανές, ότι ο Ναπολέων με καταβεβλημένες τις σωματικές και πνευματικές του δυνάμεις δεν ήταν ο φόβος και ο τρόμος του παρελθόντος. Επιπλέον, ο γαλλικός λαός κατάκοπος από τους πολυετείς αγώνες είχε ταχθεί αναφανδόν υπέρ της ειρήνης.

Μετά τη ήττα του Ναπολέοντα οι σύμμαχοι απομονώνουν τη Γαλλία και χωρίζουν την Ευρώπη σε τρεις ζώνες επιρροής, την αυστριακή, την πρωσική και την ρωσική, ενώ η Μεγάλη Βρετανία ισχυροποιεί την αποικιακή της αυτοκρατορία.

Πηγή: https://www.sansimera.gr

 

Ισχυρό το πλήγμα από τον εμπορικό πόλεμο για τη γερμανική οικονομία

Ειδήσεις

Η ύφεση βρίσκεται πλέον προ των πυλών στη Γερμανία, καθώς η μεγαλύτερη οικονομία της Ευρωζώνης έχει ήδη πληγεί από τα παρεπόμενα του εμπορικού πολέμου, ενώ οι αυτοκινητοβιομηχανίες της πιέζονται από τους νέους κανόνες για τη μείωση των εκπομπών καυσαερίων. H τελευταία ένδειξη ήρθε χθες από τον δείκτη επενδυτικής εμπιστοσύνης, τον δείκτη Sentix, που υποχώρησε στα χαμηλότερα επίπεδα των τελευταίων εννέα ετών, και μάλιστα με αρνητικό πρόσημο. Ο εν λόγω δείκτης προκύπτει από δημοσκόπηση μεταξύ τουλάχιστον 900 επενδυτών, η οποία διεξήχθη φέτος μεταξύ 6 και 8 Ιουνίου.

Ο συνολικός δείκτης για τη γερμανική οικονομία υποχώρησε τον Ιούνιο στις -0,7 μονάδες από τις 7,9 μονάδες, στις οποίες βρισκόταν τον Μάιο. Οσον αφορά τους επιμέρους δείκτες, ο δείκτης των προσδοκιών υποχώρησε περαιτέρω στις -14 μονάδες από τις -2 μονάδες τον Μάιο. Ο επιμέρους δείκτης που αντανακλά την τρέχουσα κατάσταση υποχώρησε επίσης στις 13,5 μονάδες από τις 18,3 του Μαΐου. Η σχετική έρευνα της Sentix υπογραμμίζει πως «ο σινοαμερικανικός εμπορικός πόλεμος επιβαρύνει ιδιαιτέρως τη γερμανική οικονομία, που εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τις εξαγωγές».

Εχει προηγηθεί την περασμένη εβδομάδα η δυσοίωνη κίνηση της Bundesbank, της κεντρικής τράπεζας, που αναθεώρησε προς τα κάτω την πρόβλεψή της για την ανάπτυξη του 2019, μόλις στο 0,6% από το 1,6% της αμέσως προηγούμενης πρόβλεψής της. Η αναθεώρηση σχεδόν συνέπεσε με τις προειδοποιήσεις του ΔΝΤ, που εξέφρασε την εκτίμηση πως ο σινοαμερικανικός εμπορικός πόλεμος ενδέχεται να αφαιρέσει έως και 0,5% από το παγκόσμιο ΑΕΠ μέσα στο 2020. Τον Απρίλιο, άλλωστε, η γερμανική κυβέρνηση αναγκάστηκε να αναθεωρήσει προς τα κάτω την πρόβλεψή της για ανάπτυξη της γερμανικής οικονομίας το 2019 από το 1% στο 0,5%. Επικαλέστηκε τη μεγάλη μείωση των εξαγωγών, αλλά και της βιομηχανικής παραγωγής, που, όπως τονίζουν οικονομολόγοι και αναλυτές, οφείλεται στον εμπορικό πόλεμο αλλά και στην αβεβαιότητα για το Brexit.

Τα δυσοίωνα στοιχεία δεν περιορίζονται, άλλωστε, στη Γερμανία, αλλά αφορούν το σύνολο της Ευρωζώνης. Ο δείκτης εμπιστοσύνης των επενδυτών για το σύνολο της Ευρωζώνης υποχώρησε στις -3,3 μονάδες τον Ιούνιο από τις 5,3 μονάδες του Μαΐου. Μιλώντας, άλλωστε, χθες στο Ελσίνκι, ο Ολι Ρεν, διοικητής της Τράπεζας της Φινλανδίας, τόνισε ότι είναι ανοικτό το ενδεχόμενο μείωσης των επιτοκίων του ευρώ αλλά και επαναφοράς του προγράμματος αγοράς ομολόγων, αν χρειαστεί στήριξη η οικονομία της Ευρωζώνης.  

Πηγή: http://www.kathimerini.gr (Έντυπη έκδοση)

Η Ιδεολογία της Φτήνιας

Οικονομία

Η Sarah Jaffe μίλησε με τους Jason W. Moore και Raj Patel για το νέο τους βιβλίοA History of the World in Seven Cheap Things.

JaffeΘα ξεκινήσω με την ερώτηση για τις κοτομπουκιές. Τι μπορούν να μας πουν οι κοτομπουκιές για την ιστορία του καπιταλισμού;

Patel: Αν υπάρξει κάποιος πολιτισμός μετά τον ανθρώπινο, θα βρουν ίχνη από τις πυρηνικές δοκιμές και θα βρουν πλαστικές σακούλες στις θάλασσες. Θα βρουν όμως και κόκαλα από κοτόπουλα. Υπάρχουν αυτή τη στιγμή 12 δισεκατομμύρια κοτόπουλα ζωντανά, αν και όχι για πολύ, αφού τρώμε 50 δισεκατομμύρια το χρόνο. Θα υπάρχουν τρισεκατομμύρια λοιπόν απολιθωμένα κόκαλα. Και η ενδιαφέρουσα ερώτηση θα είναι, πού βρέθηκαν; Πώς έγινε αυτό το πλάσμα το πιο δημοφιλές πουλί του κόσμου;

Παίρνουν το πουλί από τις ζούγκλες της Ασίας. Πειράζουν τα γονίδια στα κρατικά εργαστήρια, σε πανεπιστήμια, σε εταιρείες, και δημιουργούν ένα κοτόπουλο με στήθος τόσο μεγάλο που δεν μπορεί να περπατήσει. Είναι το σύμβολο της φτηνής φύσης. Δε γίνεται μπουκιά όμως από μόνο του, χρειάζεται και φτηνή εργασία. Οι εργαζόμενοι πληρώνονται λίγο, κι όποτε τύχει, για μια εργασία που είναι γκροτέσκα και επικίνδυνη και καταρρέουν με φοβερούς ρυθμούς. Όταν τα κορμιά τους καταρρεύσουν και τα απορρίψει η βιομηχανία, εναπόκειται στην «κοινωνία» –κυρίως γυναίκες σε όλο τον κόσμο- να τα αποκαταστήσουν για να ξαναδουλέψουν κάπου για λίγα χρήματα. Αυτή είναι η φτηνή φροντίδα.

Παρομοίως, δεν θα μπορούσαν να υπάρχουν αυτά τα κοτόπουλα χωρίς φτηνή ζωοτροφή. Αυτό σημαίνει $1,25 δισεκατομμύριο το χρόνο σε επιδοτήσεις προς την ορνιθοτροφία, μόνο στις ΗΠΑ. Επίσης, οι εργαζόμενοι δεν μπορούν να επιβιώσουν με φτηνούς μισθούς χωρίς φτηνά τρόφιμα. Χρειάζεται επίσης φτηνή ενέργεια για να τροφοδοτείται η μονάδα εκτροφής. Χρειάζεται φτηνό χρήμα για να χρηματοδοτούνται οι αλυσίδες καταστημάτων. Και τελικά, χρειάζονται φτηνές ζωές. Χρειάζεται ένα καθεστώς που να καθιστά κάποιες ζωές και κορμιά φτηνότερα. Αυτό σημαίνει ότι στην ορνιθοτροφία έγχρωμοι μετανάστες άντρες και γυναίκες, είναι πιο πιθανό να τραυματιστούν πάνω στη δουλειά, πιο πιθανό να κατακρεουργηθούν κατά την επεξεργασία των κοτόπουλων.

Αυτά είναι τα εφτά φτηνά συστατικά που περιέχει μια κοτομπουκιά: φύση, χρήματα, εργασία, περίθαλψη, τροφή, ενέργεια, και ζωές. Αυτά εξηγούν τα τρισεκατομμύρια απολιθωμένα κόκαλα κοτόπουλων. Ο λόγος για τον οποίο γράψαμε αυτό το βιβλίο είναι επειδή θέλουμε να φύγουμε από την ιδέα ότι βρισκόμαστε στην Ανθρωπόκαινο –ξέρετε, οι άνθρωποι είναι άνθρωποι, όπως τα αγόρια είναι αγόρια ή οι καρχαρίες είναι καρχαρίες. Δεν βρισκόμαστε στην Ανθρωπόκαινο, βρισκόμαστε στην Καπιταλιστόκαινο.

Moore: Σημαντικό για την ιστορία που αφηγούμαστε στο History of the World in Seven Cheap Things είναι η ισχύς, και ειδικά η ψευδαίσθηση ότι ζούμε σε δύο διαφορετικούς κόσμους, της Φύσης και της Κοινωνίας. Είναι λάθος να νομίζουμε ότι κατοικούμε κτίρια σαν αυτό, ότι κάνουμε συζητήσεις όπως αυτή, για την οικονομία και την πολιτική, που με κάποιον τρόπο αφορούν την κοινωνία και που είναι ξεχωριστά από την υπόλοιπη φύση. Ο τρόπος με τον οποίο βλέπουμε τη φύση σήμερα δεν έχει να κάνει μόνο με τα δέντρα, το χώμα και τα ποταμάκια. Έχει να κάνει με τη μετακίνηση ενός ολόκληρου κομματιού της ανθρώπινης ζωής και της ανθρώπινης εργασίας στο βασίλειο της Φύσης.

JaffeΘέλω να αναλύσετε λίγο περισσότερο το χάσμα ανάμεσα στην κοινωνία και στη φύση, και γιατί είναι λάθος.

Moore: Είναι λάθος επειδή οι διαχωρισμοί στον σύγχρονο κόσμο δεν χρησιμεύουν απλώς για να διαχωρίζεις. Ισοδυναμούν με ιεραρχίες ισχύος. Αφορούν τον ευτελισμό των ζωών και των εργασιών της πολύ μεγάλης πλειοψηφίας της ανθρωπότητας. Ενώ ναι, ο καπιταλισμός κάνει τρομερά πράγματα στη φύση, δεν είναι αυτός ο λόγος για τον οποίο κάνει ό,τι κάνει. Δουλεύει όπως δουλεύει επειδή αποζητά να εκμεταλλεύεται την εργασία –την εργασία των ανθρώπων, αλλά και την εργασία των ζώων, του χώματος, κι όλων των υπόλοιπων- όσο το δυνατόν πιο φτηνά, κι αυτή είναι μια θεμελιωδώς βίαιη διαδικασία.

Έχουμε την άποψη ότι ο καπιταλισμός είναι απλώς ένα οικονομικό σύστημα, ενώ θα έπρεπε να το δούμε ως έναν βαθιά επαναστατικό τρόπο οργάνωσης των ανθρώπων και της υπόλοιπης φύσης, μέσα από μια σειρά ισχυρών οργανωτικών μύθων που έχουν να κάνουν με τη φυλή, το φύλο, και σχετίζονται τελικά με το βαθύ χάσμα που άνοιξε ο Κολόμβος και η εποχή του, ανάμεσα στους πολιτισμένους και στους άγριους.

Patel: Η σύγχρονη εποχή χαρακτηρίζεται από το αξίωμα ότι το αντίθετο της φύσης είναι η κοινωνία, ότι υπάρχει η τέχνη, η συζήτηση, και η επιστήμη, ενώ ό,τι είναι αδάμαστο και άγριο είναι πέρα, το μέρος που ζουν οι άγριοι. Η κοινωνία από τη μία, οι άγριοι από την άλλη.

Moore: Με τον ίδιο τρόπο, οι φυσιολάτρες μπορούσαν να αποζητούν τη διατήρηση του φυσικού περιβάλλοντος μόνο αφού είχαν εκτοπιστεί οι ιθαγενείς. Οι λέξεις «φύση», «κοινωνία», «Ευρωπαίος», «πολιτισμός» αρχίζουν να χρησιμοποιούνται μετά το 1550. Αναδύονται μέσα από την κατάκτηση, την εξολόθρευση. Το ξεχνάμε σήμερα, αλλά κατά την επιδρομή του Κρόμγουελ στην Ιρλανδία, στα μέσα του 17ου αιώνα, πέθανε περισσότερος από το μισό πληθυσμό της Ιρλανδίας. Δεν πρόκειται λοιπόν για λέξεις κενές νοήματος. Η δύναμη να ονομάζεις είναι θεμελιώδης στην ιστορία της ισχύος στο σύγχρονο κόσμο. Συνοδεύει τη δύναμη να σκοτώνεις ή να δημιουργείς ζωή.

JaffeΣε σχέση με τη δύναμη να ονομάζεις πράγματα: νωρίς στο βιβλίο, αναφέρεις μια από τις αγαπημένες μου ατάκες, ότι δηλαδή, είναι πιο εύκολο να φανταστείς το τέλος του κόσμου παρά το τέλος του καπιταλισμού. Για πολύ καιρό ήταν δύσκολο να αναφέρεις καν τον καπιταλισμό. Ήταν ο αέρας που ανασαίνουμε. Υποστηρίζω στο δικό μου βιβλίο ότι πλησιάζουμε να μπορούμε να φανταστούμε το τέλος του καπιταλισμού. Αναρωτιέμαι αν πιστεύεις ότι ισχύει.

Patel: Στις πιο πρόσφατες εκλογές στις ΗΠΑ ο κόσμος ασχολήθηκε και με ζητήματα που αφορούν τη μεγάλη εικόνα, με έναν τρόπο που δεν το έκανε προηγουμένως. Θυμάμαι πριν από μια δεκαετία, όταν ανέφερα στο αριστερό Μπέρκλεϊ τη λέξη καπιταλισμός σε κάποια συζήτηση για την τροφή, αντέδρασαν σαν να ήμασταν σε ασανσέρ και να μύριζα άσχημα. Και μόνο να ανέφερε κανείς τη λέξη ήταν κάπως άβολο –ο κόσμος προτιμούσε να χρησιμοποιεί λέξεις όπως «ελεύθερη αγορά» ή «οικονομία» ή κάτι τέτοιο. Νομίζω όμως ότι καθώς ο φιλελευθερισμός βρίσκεται σε κρίση, προσφέρεται η ευκαιρία στους ανθρώπους να επανεξετάσουν τα πράγματα. Βρισκόμαστε στην ενδιαφέρουσα στιγμή όπου ο φιλελευθερισμός εμφανίζει ρωγμές, και άλλες ιδέες αρχίζουν να φαίνονται πιο καθαρά μέσα από τα ανοίγματα, κάποιες για καλό και κάποιες για κακό.

Moore: Αυτό ενισχύεται από τις εμπειρίες μας αναφορικά με το κλίμα και τον πολιτισμό που το βιβλίο τοποθετεί σε μακρο-ιστορικό πλαίσιο. Αν εξετάσετε την εμπειρία της Δυτικής Ευρώπης, βλέπετε ότι μετά το 300, όταν τελείωσε η εποχή του καλύτερου κλίματος για την Ευρώπη, τι συμβαίνει; Καταρρέει η ισχύς της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας στη δυτική Ευρώπη. Μέχρι το 500, οι χωρικοί έχουν καταλάβει τις βίλλες των πλουσίων, τις αναπροσαρμόζουν, αναδιοργανώνοντας τη ζωή στο χωριό. Ανεβαίνει το προσδόκιμο ζωής. Αυξάνεται η ισότητα ανάμεσα στα φύλα. Πέφτει η γονιμότητα. Είναι χρυσή εποχή για τους καθημερινούς ανθρώπους.

Κάτι παρόμοιο συμβαίνει στον ύστερο Μεσαίωνα, γύρω στο 1290, όταν η μεσαιωνική ζεστή περίοδος τελειώνει. Τι συμβαίνει; Ο Μαύρος Θάνατος. Όταν χτυπάει την Ευρώπη στα 1350, οι άρχουσες τάξεις της Ευρώπης προσπαθούν να επιβάλουν ξανά τη δουλοπαροικία, όμως οι χωρικοί και οι εργαζόμενοι δεν συμφωνούν. Λένε «όχι διάβολε, δε γυρίζουμε πίσω».

Έχετε λοιπόν αυτές τις δύο σημαντικές στιγμές βαθιάς κλιματικής αλλαγής στο παρελθόν που φαντάζουν ασήμαντες σε σχέση με τις αλλαγές που συμβαίνουν τώρα. Γνωρίζουμε πολύ καλά από το έργο των επιστημόνων του γήινου συστήματος, ότι παρατηρούμε, όχι άλλη μια κυκλική αλλαγή, όπως είδαμε με την πτώση της Ρώμης, όπως είδαμε με το τέλος της φεουδαρχίας, αλλά το τέλος του κλίματος της 12.000 ετών Ολοκαίνου –μιας περιόδου που ήταν, όπως λέει ο James Hansen, ασυνήθιστα σταθερή και συμπίπτει με την εγκατεστημένη γεωργία. Θα πρέπει να το σκεφτούμε συνεπώς διεξοδικά.

JaffeΓιατί είναι σημαντικά τα σύνορα, τόσο για το βιβλίο σας, όσο και για το να σκεφτόμαστε τι είναι στην πραγματικότητα ο καπιταλισμός;

Moore: Η σύντομη απάντηση είναι ότι ο καπιταλισμός είναι ένας εξαιρετικά δαπανηρός τρόπος λειτουργίας. Και τα κόστη του ανεβαίνουν συνεχώς. Οι δυνατότητες να επενδυθούν όλα αυτά τα χρήματα που γίνονται κεφάλαιο, που ψάχνει για κέρδος –αυτές οι ευκαιρίες μειώνονται όλο και περισσότερο. Οι εργαζόμενοι και οι χωρικοί αντιστέκονται. Οι καπιταλιστές μάχονται μεταξύ τους. Υπάρχει μια ολόκληρη σειρά από βαθιά προβλήματα στον τρόπο λειτουργίας του καπιταλισμού, εσωτερικά, με τους δικούς του όρους και σε σχέση με τις φαντασίες που βρίσκουμε στα νεοκλασικά οικονομικά. Αυτή η άποψη ότι υπάρχει ελεύθερη αγορά, ότι τα χρήματα απλώς ρέουν γύρω και βρίσκουν την προσφορά και τη ζήτηση δεν είναι χαριτωμένη;

Φυσικά ο καπιταλισμός ποτέ δεν λειτουργεί έτσι. Οι καπιταλιστές πρέπει πάντα να πάνε έξω από το χρηματοοικονομικό σύστημα για να βρουν φτηνή εργασία, φτηνές ζωές, φτηνή τροφή, φτηνή ενέργεια, φτηνές πρώτες ύλες, ξανά και ξανά και ξανά. Κάθε μεγάλος μετασχηματισμός του κόσμου, από την εποχή του Κολόμβου και το σύστημα της μαζικά παραγόμενης τροφής και μαζικών δολοφονιών που ήταν η ζάχαρη και η δουλεία, ως τις επαναστάσεις των πετροχημικών, του πετρελαίου κι ακόμα και του ίντερνετ στον 20ο αιώνα –όλα αυτά βασίζονται σε τρόπους εύρεσης και διασφάλισης νέων πηγών φτηνής εργασίας, περιλαμβανομένης της εργασίας της φύσης. Αυτό είναι το θέμα: δεν μπορούμε να θεωρούμε τον καπιταλισμό αυτόνομο, κλειστό σύστημα. Δεν υπάρχει καπιταλισμός από μόνος του. Πάντα καταβροχθίζει τον υπόλοιπο κόσμο.

JaffeΥπάρχει κατά κάποιον τρόπο αλληλοεπικάλυψη σε κάποια από τα φτηνά πράγματα στο βιβλίο. Αυτό στο οποίο αναφέρομαι είναι το θέμα της φτηνής εργασίας και της φτηνής φροντίδας –επειδή, φυσικά, η φροντίδα που είναι τόσο φτηνή είναι εργασία, κι όμως είναι υποτιμημένη. Raj είμαι σίγουρη ότι ξέρεις το νούμερο, το ποσοστό της υποτιμημένης γυναικείας εργασίας.

Patel: Το συνολικό παγκόσμιο παραγόμενο προϊόν το 1995 ήταν $33 τρισεκατομμύρια. Η απλήρωτη εργασία ήταν $16 τρισεκατομμύρια, από τα οποία $11 τρισεκατομμύρια ήταν εργασία γυναικών.

JaffeΜεγάλο μέρος της φροντίδας και της εκτίμησης της φροντίδας έχει να κάνει με το να αναγνωρίζουμε ότι πρόκειται για εργασία. Γιατί αντιστεκόμαστε ακόμα στο να θεωρούμε τη φροντίδα ως εργασία; Ειδικά όταν την προσφέρουν γυναίκες;

Moore: Γιατί διαχωρίζεται η φροντίδα από την εργασία; Νομίζω ότι είναι διαμαρτυρία απέναντι ακριβώς στην άποψη ότι η φροντίδα δεν είναι εργασία στην πραγματικότητα. Είναι δε άλλο ένα παράδειγμα του ότι ο 16ος αιώνας δεν τελείωσε ποτέ. Χρησιμοποιούμε τις λέξεις «Σκέτος Μεσαίωνας» αναφερόμενοι σε κάτι οπισθοδρομικό. Οι καταστάσεις στις οποίες αναφερόμαστε για τις σχέσεις ανάμεσα στα φύλα και τη φροντίδα είναι απολύτως σύγχρονες. Μία από τις έννοιες μέσω της οποίας ο καπιταλισμός καινοτόμησε, όχι μόνο στην Αμερική αλλά και στην Ευρώπη, ήταν ο νέος και ριζοσπαστικά άνισος διαχωρισμός ανάμεσα στη δημόσια και στην ιδιωτική σφαίρα: ο προσδιορισμός της γυναικείας εργασίας ως μη-εργασίας. Αυτό ισχύει ακόμα στις σύγχρονες πολιτικές που έχουν να κάνουν με τη φροντίδα.

JaffeΚυνήγι μαγισσών.

Moore: Χρωστάμε πολλά φυσικά στο έργο της μεγάλης Silvia Federici πάνω σ’ αυτό.

JaffeΣτο τέλος του βιβλίου το πλαίσιο στο οποίο επιστρέφετε είναι αυτό των επανορθώσεων, που απέκτησε πολιτικό βάρος ξανά με το Κίνημα για τις Μαύρες Ζωές. Γιατί επανορθώσεις; Για ποιο λόγο; Πολλοί άνθρωποι στην Αριστερά διαφωνούν έντονα μ’ αυτή την ιδέα.

Patel: Μέρος αυτού που προσπαθούμε να κάνουμε στο βιβλίο είναι να δείξουμε την ιστορία που μας διαμορφώνει. Από τη στιγμή που θα το μάθεις όμως τι κάνεις; Στο πλαίσιο του φιλελευθερισμού οι απαντήσεις είναι σταθερά ατομικιστικές –αγόρασε αυτό, ψώνισε εκείνο, δίδαξε το άλλο. Η απαίτηση για επανορθώσεις είναι μια διαδικασία απαραιτήτως συλλογική που απαιτεί επαναστατική οργάνωση, ταρακούνημα της φαντασίας με την ιστορική μνήμη του τι έχει συμβεί, την απαίτηση για λογοδοσία και την πρόκληση να ονειρευτούμε μια κοινωνία που θα σταματήσει τα εγκλήματα πάνω στα οποία βασίζεται ο καπιταλισμός.

JaffeΝομίζω ότι είναι ένα από τα πράγματα που είναι δύσκολο να χωρέσει στα κεφάλια του κόσμου –τώρα θα πάμε να πάρουμε όλοι από μια επιταγή; Υποστηρίζετε όμως κάθε είδους επανόρθωση.

Moore: Επανορθώσεις –δεν έχουν να κάνουν τόσο με τα χρήματα. Έχουν να κάνουν με την αντιμετώπιση της ιστορικής αμνησίας. Στο βιβλίο, αναφέρουμε τις επιτροπές για την αλήθεια και τη συμφιλίωση (μ’ όλα τους τα προβλήματα) στη Νότια Αφρική, στη Γουατεμάλα.

Patel: Δεν είναι ότι μετράς τις ζωές, βρίσκεις ένα νούμερο και γράφεις μια επιταγή. Έχουν να κάνουν με τον τρόπο με τον οποίο ζούμε σήμερα. Ποιες θα είναι οι επανορθώσεις για την πατριαρχία; Πώς να το κάνουμε αυτό;

JaffeΈχω μερικές ιδέες… Ποια σημεία απ’ αυτή μας τη συζήτηση θα μπορούσαμε να χρησιμοποιήσουμε για να βελτιώσουμε τις καθημερινές μας πολιτικές συζητήσεις γι’ αυτά τα πράγματα;

Patel: Νομίζω ότι το πιο δύσκολο να χωρέσει στο κεφάλι κάποιου είναι η ιδέα, “πώς είναι να ζει κανείς σε έναν κόσμο που η φύση δεν είναι φτηνή;” όπου το σύνορο ανάμεσα στην κοινωνία και στη φύση είναι διαφορετικό από αυτό που ζούμε σήμερα; Το παράδειγμα που μου αρέσει περισσότερο είναι η γιορτή του σολομού των Coast Salish. Οι Coast Salish ζουν στα βορειοδυτικά παράλια της Βόρειας Αμερικής, στα σημερινά σύνορα ανάμεσα στις ΗΠΑ και στον Καναδά.

Η γιορτή του σολομού έχει ως εξής: ο πρώτος σολομός της χρονιάς κολυμπάει ανάποδα και πιάνεται από τους Coast Salish. Γιορτάζουν για δέκα μέρες. Σ’ αυτές τις δέκα μέρες κανείς δεν ψαρεύει. Τα ψάρια λοιπόν κολυμπούν ανάποδα, αναπαράγονται, και μετά από τους δεκαήμερους εορτασμούς της συνθήκης ειρήνης του λαού των Coast Salish με το λαό του σολομού, το ψάρεμα είναι ελεύθερο. Παίρνεις αυτό που χρειάζεσαι. Είσαι όμως κομμάτι μιας οικολογικής διαδικασίας μέσα στην οποία επιτράπηκε στο σολομό να αναπαραχθεί. Και δεν είναι ατομική διαδικασία. Πρέπει να είναι κοινωνική διαδικασία.

Moore: Σε κάποια από τα γραπτά μου μιλάω γι’ αυτό που συνέβη στο Standing Rock [στις συγκρούσεις ανάμεσα σε αυτόχθονες και στις αρχές για τη κατασκευή πετρελαιαγωγού]. Είδαμε μια μεγάλη ρήξη στο εργατικό κίνημα. Μια πτέρυγα του AFLCIO [Αμερικανική Ομοσπονδία Εργασίας και Βιομηχανικών Οργανισμών] ακολούθησε τον ίδιο δρόμο που πήραν και στη δεκαετία του 1920 –κατά των μεταναστών, υπέρ των θέσεων εργασίας και λοιπά. Η Εθνική Ένωση των Νοσοκόμων, ίσως η καλύτερη συνδικαλιστική ένωση της Βόρειας Αμερικής, οδήγησε σε ρήξη στους κόλπους της ομοσπονδίας και είπε «Οι νέοι αγωγοί είναι σαφής και άμεσος κίνδυνος για την ευημερία όλων των ανθρώπων σ’ αυτή την κοινωνία, και των ασθενών που φροντίζουμε». Βλέπετε λοιπόν ένα κίνημα που συνδέει τους αυτόχθονες λαούς και τον αγώνα τους για τις κοινότητες, τη γη και την ευημερία, με την εργασία και τα περιβαλλοντικά κινήματα, αφού όλοι τώρα αναγνωρίζουν ότι υπάρχουν διαφορετικές μορφές διασυνδεδεμένης δράσης. Δεν έχει να κάνει απλώς με το «Αφού είμαστε όλοι διασυνδεδεμένοι, ας…» όλοι το βλέπουμε αυτό. Έχει να κάνει με την πολιτική πράξη.

 

Η Sarah Jaffe είναι μέλος της συντακτικής ομάδας του Dissent.

Ο Raj Patel είναι βραβευμένος συγγραφέας, ακτιβιστής και ακαδημαϊκός. Είναι Ερευνητής Καθηγητής στη Σχολή Δημοσίων Υποθέσεων του Πανεπιστημίου του Τέξας στο Όστιν, και Ανώτερος Συνεργάτης Ερευνητής στο Τμήμα Ανθρωπιστικών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο Rhodes.

Ο Jason WMoore διδάσκει παγκόσμια ιστορία και παγκόσμια οικολογία στο πανεπιστήμιο Binghamton, και είναι συντονιστής του WorldEcology Research Network.

 

Μετάφραση – Επιμέλεια: Βάλια Δημοπούλου – Κώστας Ψιούρης

Πηγή: Dissent

Αναδημοσίευση από το https://commonality.gr

Laurent Carroué: Το ευρώ, με τους τραπεζίτες και χωρίς τους πολίτες

Οικονομία

Με την επίσημη πλέον απόφασή της να θέσει σε κυκλοφορία το ευρώ σε έντεκα χώρες τον Ιανουάριο του 1999, η Ευρωπαϊκή Ένωση τονίζει την υπερφιλελεύθερη θέση της, η οποία διαπότιζε ήδη τις περισσότερες πολιτικές της και, παρακάμπτοντας ακόμη και αυτές, ένα κοινοτικό δίκαιο που βασίζεται μόνο στην αρχή του ανταγωνισμού. Η δημοκρατία είναι η μεγάλη χαμένη αυτής της μεταβίβασης της νομισματικής κυριαρχίας σε ένα θεσμό που δεν είναι υπόλογος απέναντι σε οποιονδήποτε: την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, η οποία προσθέτοντας τις εξουσίες της στις εξουσίες δύο άλλων μη εκλεγμένων θεσμών -της Επιτροπής και του Δικαστηρίου του Λουξεμβούργου- περιορίζει στο ελάχιστο τις δικαιοδοσίες των κυβερνήσεων που -αυτές τουλάχιστον- εκλέγονται με καθολική ψηφοφορία. Εάν δεν θέλουμε η κοινοτική οικοδόμηση να χάσει τη νομιμοποίησή της στα μάτια των πολιτών, μπορεί, άραγε, να συνεχίσει για καιρό ακόμη να έχει τον οικονομισμό ως θεμελιώδη κινητήρια δύναμή της;

Η ξέφρενη πορεία προς το ευρώ, η οποία από τη συνθήκη του Μάαστριχτ (1) και μετά καθορίζει το σύνολο των πολιτικών των Δεκαπέντε, θα καταλήξει την 1η Ιανουαρίου 1999 στην κυκλοφορία του νέου νομίσματος και τη λειτουργία του θεσμικού μηχανισμού που θα το διαχειρίζεται: την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Οι αποφάσεις, που πάρθηκαν μεταξύ 1ης και 3ης Μαΐου από τους υπουργούς Οικονομικών και Εθνικής Οικονομίας των Δεκαπέντε και το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, αποσκοπούν να δημιουργήσουν μια αμετάκλητη κατάσταση, ώστε να ανακόψουν ένα διογκούμενο, και μάλιστα απειλητικό, ευρωσκεπτικισμό. Αυτό το βίαιο πέρασμα εξηγείται από τέσσερα σημαντικά διακυβεύματα:

  • Την δημιουργία ενός νομισματικού οργάνου που θα επιτρέπει και θα επιταχύνει την ελεύθερη κυκλοφορία του κεφαλαίου, ενώ, ταυτοχρόνως, θα εγγυάται την αξία και την αποδοτικότητα του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου.
  • Την επιθετική είσοδο της γηραιάς ηπείρου στον ανηλεή οικονομικό και χρηματοπιστωτικό πόλεμο, στον οποίο έχουν αποδυθεί οι πολυεθνικές με περιφερειακή βάση. Και αυτό μέσα σε ένα υπερφιλελεύθερο πλαίσιο, όπου το σχέδιο της Πολυμερούς Συμφωνίας για τις Επενδύσεις (ΠΣΕ) -την υπογραφή του οποίου ο Οργανισμός Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης (ΟΟΣΑ) δεν αρνήθηκε καθόλου- δείχνει καθαρά τη φιλοσοφία (2).
  • Την πλήρη αναδιάρθρωση των κοινωνικών και παραγωγικών δομών της Ευρώπης, σύμφωνα με το αγγλο-σαξονικό «μοντέλο»: μέγιστη αποδοτικότητα του κεφαλαίου, μείωση των εισοδημάτων των εργαζομένων, απορύθμιση, ευελιξία στις εργασιακές σχέσεις, γενικευμένη αβεβαιότητα, ιδιωτικοποιήσεις, ταμεία σύνταξης κ.λπ. Όπως υπογραμμίζει, επιχαίροντας, ο κ. Κριστιάν ντε Μπουασιέ, καθηγητής στο πανεπιστήμιο Paris Ι, «με το ευρώ, η μετάλλαξη της Γαλλίας θα επιταχυνθεί», εφόσον «το ευρώ μας εισάγει στο έτος Ι ενός καπιταλισμού άξιου του ονόματός του (3)».
  • Τέλος, η ζώνη του ευρώ αντιστοιχεί σε ένα γερμανικό γεωπολιτικό σχέδιο, δηλαδή το σχέδιο της ποιοτικής ενίσχυσης και της γεωγραφικής επέκτασης της ζώνης του μάρκου. Ο κ. Ρολφ Χ. Χάσε, διευθυντής του Ινστιτούτου Πολιτικής Οικονομίας του πανεπιστημίου Μπούντεσβερ του Αμβούργου, είναι εξαιρετικά σαφής, σ’ αυτό το θέμα. «Το “μονοπώλιο” του μάρκου και η παντοδυναμία της Μπούντεσμπανκ θα λάβουν τέλος με το ευρώ. Αλλά, η επίδρασή του θα συνεχιστεί. Από γερμανική άποψη, η ζώνη του μάρκου -και οι στόχοι της για σταθερότητα- κατά κάποιο τρόπο θα νομιμοποιηθούν και θα “εξευρωπαϊσθούν”». Και υπενθυμίζει ότι στους κόλπους των οργάνων λήψης αποφάσεων στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα ορισμένοι τραπεζίτες θα είναι πιο ίσοι από τους άλλους: «Σε περίπτωση που υπάρξει πρόβλημα ή σύγκρουση, το οικονομικό και νομισματικό βάρος της χώρας από την οποία προέρχεται κάθε κεντρικός τραπεζίτης, θα παίξει ασφαλώς, κάποιο άτυπο ρόλο κατά τη διάρκεια των συζητήσεων».(4) Ένας καλός και διακριτικός τρόπος για να επανέλθουν στην τάξη οι αφελείς, πρωτίστως οι Γάλλοι, που νόμιζαν ότι θα «δέσουν» τη Γερμανία σε ένα ενιαίο νόμισμα…

Μέσα από αυτό το πρίσμα, η διεκδίκηση ενός μη υπερτιμημένου ευρωπαϊκού νομίσματος, σε σχέση με το δολάριο, δηλαδή ενός «αδύναμου» ευρώ, δεν έχει κανένα νόημα. Η Μπούντεσμπανκ αποφάσισε κυρίαρχα ότι το ευρώ, όπως το μάρκο, θα είναι «ισχυρό» και το κατέστησε σαφές, χωρίς περιστροφές, στους «εταίρους» της, προβαίνοντας στο τέλος του 1997 σε αύξηση των επιτοκίων της, την οποία δεν δικαιολογούσε κανένας κίνδυνος πληθωρισμού. Και, πολύ συμβολικά, ο κ. Χέλμουτ Κολ επέβαλε ως έδρα της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας τη Φραγκφούρτη, κοντά στην Κεντρική Τράπεζα της Γερμανίας.

Αυτές οι επιλογές εξηγούν την επιβολή -για τη συμμετοχή στο ευρώ- αυστηρά μονεταριστικών κριτηρίων (δημόσιο έλλειμμα, δημόσιο χρέος, πληθωρισμός, ύψος επιτοκίων), τα οποία, σε περιόδους μαζικής ανεργίας, έχουν ως μοναδικό στόχο τη σταθερότητα του νομίσματος και την πάλη κατά του πληθωρισμού. Τα κριτήρια αυτά, των οποίων η επεξεργασία έγινε σε περίοδο σταθερού ρυθμού μεγέθυνσης της οικονομίας και με σχετικά υψηλό πληθωρισμό (5), έρχονται, σήμερα σε αντίθεση προς την οικονομική συγκυρία -η ανάπτυξη ανέρχεται μόλις στο περίπου 1,5% το χρόνο από το 1991 και μετά- κυρίως στη Γαλλία και τη Γερμανία.

Τα κριτήρια έχουν γίνει μια πραγματική παγίδα, όπως παραδέχονται όλο και περισσότερες προσωπικότητες, οι οποίες ωστόσο, είναι υπέρ του ενιαίου νομίσματος. Πράγματι, τα κριτήρια αυτά είναι τόσο δρακόντεια, που, κατά τρόπο παράδοξο στο τέλος του 1997, μόνο δύο από τις έντεκα χώρες που θα συμμετάσχουν στο ευρώ (η Φιλανδία και το Λουξεμβούργο) πληρούσαν αυστηρά τα πέντε κριτήρια του Μάαστριχτ. Μπροστά σ’ αυτή την πραγματικότητα, οι υπέρμαχοι του σχεδίου δογματικοί, αυτιστικοί ή τυφλοί δεν διστάζουν να παραβούν τους ίδιους τους νόμους τους.

Η υιοθέτηση του ευρώ αποτελεί για τα κράτη μια πλήρη και οριστική αποκήρυξη κάθε κυριαρχίας σε νομισματικά θέματα, προς όφελος ενός νέου υπερεθνικού θεσμού, της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας που συμπληρώνεται από το Ευρωπαϊκό Σύστημα Κεντρικών Τραπεζών. Η απόλυτη προτεραιότητά του, θα είναι, όπως είδαμε, η σταθερότητα των τιμών και η διατήρηση ενός ισχυρού ευρώ.

Αλλά οι συνέπειες είναι πολύ ευρύτερες. Η ύπαρξη ενός ενιαίου νομίσματος απαιτεί, αναγκαστικά, την εναρμόνιση της χρηματοδοτικής, δημοσιονομικής, φορολογικής πολιτικής και, συνολικά, της οικονομικής πολιτικής των κρατών: φόροι και δασμοί, εισοδήματα, κοινωνική πρόνοια, μισθολογική πολιτική, πολιτική απασχόλησης και πολιτική αγοράς εργασίας… Ένα τυραννικό σύμφωνο, το λεγόμενο «σταθερότητας και ανάπτυξης», προστέθηκε σ’ αυτό το μηχανισμό από το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο του Άμστερνταμ, τον Ιούνιο του 1997. Το σύμφωνο αυτό στοχεύει να τιμωρεί οικονομικά κάθε παραβάτη και να χαλιναγωγεί, και ακόμη να απαγορεύει εντελώς, κάθε εναλλακτική οικονομική ή κοινωνική πολιτική. Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα αποκτά, λοιπόν, εξαιρετικές εξουσίες που της επιτρέπουν να καθοδηγεί, με μυστικότητα και με αδιαφάνεια, την οικονομική και κοινωνική πολιτική των χωρών της Ένωσης.

Οι εξουσίες αυτές είναι ακόμα πιο υπερβολικές, εφόσον η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα που δεν είναι εκλεγμένη, και άρα δεν είναι αντιπροσωπευτική, δεν δίνει λογαριασμό σε κανένα και εφόσον τα μέλη του διευθυντηρίου της είναι αμετακίνητα για οκτώ χρόνια. Αυτός ο τεχνοκρατικός και ολιγαρχικός Άρειος Πάγος δεν έχει απέναντί του κανένα πραγματικό αντίβαρο, ακόμα και αν η γαλλική κυβέρνηση διαβεβαιώνει -ενάντια στο προφανές- ότι το συμβούλιο του ευρώ, όργανο καθαρά άτυπο το οποίο συσπειρώνει τους συμμετέχοντες στο ενιαίο νόμισμα, θα παίξει αυτό το ρόλο. Έτσι διαθέτει δικαίωμα αρνησικυρίας απολυταρχικής υφής με την αυστηρή έννοια του όρου: «Άσκηση της πολιτικής εξουσίας χωρίς έλεγχο». Κατ’ αυτό τον τρόπο, ο διαχωρισμός ανάμεσα στο πολιτικό στοιχείο από τη μια -εντελώς στοιχειώδες και περιθωριοποιημένο, και μάλιστα, σε ορισμένες περιπτώσεις, καταδικασμένο, σχεδόν στην παρανομία- και στο οικονομικό και χρηματοπιστωτικό στοιχείο από την άλλη είναι πλήρης.

Οικοδομείται, έτσι, μπροστά στα μάτια μας, μια Ένωση που εγκυμονεί σοβαρούς κινδύνους, γιατί είναι εντελώς σχιζοφρενική, σύμφωνα, και εδώ, με τον ορισμό που δίνουν τα λεξικά: «Ψύχωση που χαρακτηρίζεται από την αποσύνδεση των διαφόρων ψυχικών και διανοητικών λειτουργιών, η οποία συνοδεύεται από απώλεια επαφής με την πραγματικότητα και εσωστρέφεια (αυτισμός)». Ποτέ στην οικοδόμηση μιας εθνικής ή περιφερειακής οντότητας, εκτός βέβαια από περιόδους πολέμου ή στρατιωτικής κατοχής, η υποχώρηση της δημοκρατίας και η μεταβίβαση κυριαρχίας δεν έφθασαν σε τέτοιο βαθμό. Εφαρμόζεται έτσι, μια πραγματική κατάσταση έκτακτης ανάγκης, εν αγνοία των πολιτών, αλλά με την ενθουσιώδη, καρτερική ή αισχρή υποστήριξη -ανάλογα με την περίπτωση- των κυβερνώντων, που δεν θα έχουν πλέον και σπουδαία πράγματα για να κυβερνήσουν.

Αντί για το success story (ιστορία μιας επιτυχίας) που μας παρουσιάζει η μονόπλευρη επίσημη προπαγάνδα, το «θαύμα» του ευρώ μοιάζει πολύ με παγίδα. Η επίσημη προσπάθεια που βασίζεται στη μέθοδο Κουέ (Σ.τ.Μ. μέθοδος αυθυποβολής) προσπαθεί να συγκαλύψει μια απλή, αλλά ουσιαστική αλήθεια: το ευρώ έχει ήδη κοστίσει ακριβά, θα αποφέρει λίγα και θα αποβεί καταστροφικό για μεγάλο αριθμό πολιτών, που είναι καταδικασμένοι στην ανεργία και τα δάκρυα. Και αυτό, για τέσσερις βασικούς λόγους, τους οποίους θα αναφέρουμε σε συντομία.

Κατ’ αρχήν, το άμεσο τεχνικό κόστος. Εάν η Ευρωπαϊκή Επιτροπή τονίζει τα «πλεονεκτήματα» (μείωση των εξόδων στις συναλλαγές, σταθεροποίηση των συναλλαγματικών ισοτιμιών), τα πλεονεκτήματα αυτά είναι πολύ περιορισμένα μπροστά στο συνεπαγόμενο, άμεσο και έμμεσο, κόστος. Σύμφωνα με την Ευρωπαϊκή Τραπεζική Ομοσπονδία, μόνο το κόστος προσαρμογής του τραπεζικού συστήματος εκτιμάται ότι θα κυμανθεί μεταξύ 52 (2,6 τρισ. δρχ.) και 65 (3,3 τρισ. δρχ.) δισεκατομμυρίων φράγκων. Αλλά αυτό το ποσό δεν αντιπροσωπεύει παρά ελάχιστα μπροστά σ’ αυτό που θα ακολουθήσει.

Το κόστος του ενιαίου νομίσματος προβλέπεται σημαντικό. Η περιοριστική νομισματική και δημοσιονομική πολιτική (6) θα λειτουργήσει ως τροχοπέδη σε μια ήδη ισχνή ανάπτυξη. «Τώρα επιβάλλεται περισσότερο από ποτέ η λιτότητα», μας προειδοποιούν. Σ’ αυτό, προστίθεται η χωρίς προηγούμενο επιτάχυνση του ανταγωνισμού μεταξύ επιχειρήσεων και χρηματιστηριακών αγορών, την οποία μαρτυρά, ήδη, ο πόλεμος για την ηγεσία μεταξύ του Σίτι του Λονδίνου και της συμμαχίας Φραγκφούρτης, Ζυρίχης και Παρισίων, ή ακόμα τα κύματα των προσφορών για εξαγορά στο χρηματιστήριο στον τραπεζικό και ασφαλιστικό τομέα (εξαγορά της γαλλικής AGF από τη γερμανική Allianz αντί της ιταλικής Generali). Πρόκειται για έναν αποπληθωριστικό μηχανισμό (σωρευτική μείωση των τιμών, της παραγωγής και της απασχόλησης) που μπορεί να προκαλέσει σοβαρή ύφεση εξαιτίας της μείωσης της εσωτερικής ζήτησης. Όπως ανακοίνωσε ο ΟΟΣΑ, μόνο η πιθανή ανατίμηση του ευρώ κατά 10% έναντι του γεν ή του δολαρίου θα κοστίσει το 0,8% έως 1% της ετήσιας ανάπτυξης μεταξύ του 2000 και 2002. Επίσης, η σύγκλιση των επιτοκίων θα αυξήσει το κόστος δανεισμού, εκεί όπου είναι ακόμα χαμηλό: το 1999, το επιτόκιο θα είναι 4,6% για τριμηνιαίους τίτλους και 6,3% για μακροπρόθεσμους τίτλους.

Όσον αφορά το κοινωνικό κόστος, κινδυνεύει να γίνει δύσκολα ανεκτό από το κοινωνικό σώμα της Ευρώπης, που είναι ήδη πολύ άρρωστο: 17,5 εκατομμύρια άνεργοι (σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, που είναι κατώτερα από τα πραγματικά) και περισσότερα από 50 εκατομμύρια φτωχοί. Γιατί η σύμπτωση της δημοσιονομικής πολιτικής λιτότητας και του οικονομικού πολέμου που έχει ξεσπάσει μεταξύ των επιχειρήσεων, οι οποίες έχουν υιοθετήσει μια στρατηγική μαζικής μείωσης του κόστους παραγωγής, σημαίνει ότι προγραμματίζονται η μαζική κατάργηση θέσεων εργασίας, η μείωση των πραγματικών μισθών, η αποδιάρθρωση των συστημάτων κοινωνικής πρόνοιας και η προώθηση μιας έντονης γεωγραφικής κινητικότητας του εργατικού δυναμικού ώστε να ρυθμιστούν οι γεωγραφικές εντάσεις.

Αν και δεν αναφέρεται συχνά, το κόστος του ευρώ στο επίπεδο των περιοχών μπορεί να είναι το πιο διαλυτικό. Η επίσημη εκδοχή, σύμφωνα με την οποία οι χώρες και οι περιφέρειες της Ευρώπης θα έβλεπαν τις κοινωνικο-οικονομικές και δημογραφικές δομές τους να συγκλίνουν κατά τη διάρκεια της τελευταίας δεκαετίας, αποτελεί μια σοβαρή διανοητική απάτη. Η σύγκλιση των νομισματικών πολιτικών των κρατών προς τα κριτήρια του Μάαστριχτ -δύσκολο να επιτευχθεί- είναι κενή από κάθε πραγματικό δομικό περιεχόμενο. Αυτό οφείλεται στην ανωριμότητα των οικονομικών, πολιτικών και κοινωνικών συνθηκών που συνοδεύουν το πέρασμα στο ευρώ καθώς και στον οπισθοδρομικό χαρακτήρα μιας ευθυγράμμισης της οικονομίας, μέσω της αύξησης της ανεργίας και της πτώσης του βιοτικού επιπέδου. Μια πραγματική σύγκλιση των παραγωγικών συστημάτων -προστιθέμενη αξία, ανταγωνιστικότητα, απασχόληση, εκπαίδευση, ειδίκευση, έρευνα- ανάπτυξη, καινοτομίες κ.λπ.- δεν μπορεί να επιτευχθεί παρά μόνο με δυο τρόπους: είτε με το να ακολουθήσουν οι περιφέρειες, και κυρίως οι μεσογειακές, τις γερμανικές προδιαγραφές προοδευτικά και αργά, δεδομένων των διαφορών κατά την εκκίνηση, είτε με την ενσωμάτωσή τους, που θα είναι ετεροκαθοριζόμενη και αποδιαρθρωμένη. Έτσι, στην Ισπανία, το κατά κεφαλήν Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν (ΑΕΠ) έπεσε από το 79% του κοινοτικού μέσου όρου που ήταν, στο 76% μεταξύ των ετών 1975 και 1995.

Οι ευρωπαϊκές περιφέρειες εντάσσονται με όλο και πιο διαφοροποιημένο τρόπο στο διεθνή καταμερισμό εργασίας, λόγω των φαινομένων δημιουργίας μητροπολιτικών ζωνών, των δυσκολιών μεταμόρφωσης των παραδοσιακών βιομηχανικών ζωνών, της αυξανόμενης καθυστέρησης των περιφερειών και της επιλεκτικής λογικής των επενδυτών. Η κυκλοφορία του ευρώ θα εντείνει τις κοινωνικές και εδαφικές ρήξεις σε περιφερειακή κλίμακα (νότια και βόρεια Ιταλία, Φλάνδρα και Βαλονία, Ισπανία συνολικά και περιφέρειες, νέα και παλαιά γερμανικά κρατίδια) ή σε επαρχιακή και τοπική κλίμακα (Γαλλία, Ηνωμένο Βασίλειο). Και αυτό, τη στιγμή που ούτε τα κράτη, ούτε η Ένωση διαθέτουν κονδύλια στον προϋπολογισμό τους που να επιτρέπουν εσωτερική μεταφορά πόρων ώστε να ρυθμίσουν ή να αντισταθμίσουν τον κλονισμό που προαναγγέλλεται, και ενώ η διεύρυνση προς Ανατολάς έχει μπει από τα τέλη Μαρτίου, σε μια φάση ενεργών διαπραγματεύσεων.

Απέναντι σε διακυβεύματα τέτοιας έκτασης, η δημοκρατική απαίτηση θα έπρεπε να μεταφράζεται σε ουσιαστικές συζητήσεις στο επίπεδο των Δεκαπέντε και σε μια άμεση προσφυγή στη γνώμη των πολιτών, Γάλλων και Ευρωπαίων. Αντιμέτωποι με τη γενικευμένη άνοδο του ευρωσκεπτικισμού (Βέλγιο, Γαλλία) και μάλιστα με την εχθρότητα της κοινής γνώμης προς το ευρώ (Ηνωμένο Βασίλειο, Γερμανία, Ολλανδία), η Ευρωπαϊκή Επιτροπή και οι κυβερνήσεις έχουν απαντήσει μέχρι στιγμής με προπαγάνδα και με τετελεσμένα γεγονότα. Δεν είναι πολύ αργά για να σκεφτούμε μια εναλλακτική λύση για να εξουδετερώσουμε την ωρολογιακή βόμβα που συνιστά το ευρώ. Σ’ αυτή την προοπτική θα πρέπει να υπάρξει ρήξη με τη φιλελεύθερη χρηματοπιστωτική και μονεταριστική λογική και να αντικατασταθούν μερικές βασικές ιδέες στην καρδιά του ευρωπαϊκού σχεδίου: Θα πρέπει να προωθηθούν θέσεις εργασίας και απασχόλησης, χρήσιμες και αποτελεσματικές. Θα πρέπει να υπάρξει διαρκής και ισορροπημένη ανάπτυξη των περιοχών, οικονομική και κοινωνική συνοχή, συνεργασία και αλληλεγγύη, μαζί, βέβαια, και νομισματική.

Και κυρίως, χρειάζεται διαφάνεια και δημοκρατία. Από αυτή την άποψη, είμαστε πολύ μακριά από το ζητούμενο με τις καθαρά τυπικές συζητήσεις που έγιναν το τελευταίο δεκαήμερο του Απριλίου, τόσο στη γαλλική Βουλή στο Παρίσι όσο και στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.

 

  1. Βλ. Bernard Cassen, «Dans l’étau de l’euro», «Le Monde Diplomatique», Μάιος 1997.
  2. Βλ. τα σχετικά με το ΑΜΙ άρθρα στα τεύχη Φεβρουαρίου και Μαρτίου 1998 της «Monde Diplomatique».
  3. «Les Echos», 14 Ιανουαρίου 1998.
  4.  «Les Echos», 17 Φεβρουαρίου 1998.
  5. Το 1990 έντεκα από τα δεκαπέντε μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης είχαν πληθωρισμό υψηλότερο του 3%. Στη Γαλλία έφτασε μόλις στο 1,1% το 1997, που είναι το χαμηλότερο ποσοστό πληθωρισμού τα τελευταία 42 χρόνια. Από το 1992 ο πληθωρισμός στη Γαλλία είναι κατά μέσο όρο μικρότερος από 2%, ενώ το 1974 έφτανε το 15%.
  6. Υψηλές αυξήσεις φόρων έγιναν στη Γαλλία [CSG το 1993, TVA (ΦΠΑ) το 1995, RDS το 1996], καθώς και στη Γερμανία και την Ιταλία, η οποία υπολογίζει, επίσης, στη μαζική πώληση των δημόσιων ή εθνικών επιχειρήσεων, ενώ υπήρξαν σαφείς μειώσεις στον κρατικό προϋπολογισμό της Ιταλίας, της Δανίας, της Ιρλανδίας…
  7. «La Tribune», 16 Δεκεμβρίου 1997.

Laurent Carroué είναι Γεωγράφος, εξειδικευμένος στην οικονομική γεωγραφία, καθηγητής στο πανεπιστήμιο PARIS – VIII.

Πηγή: Le Monde Diplomatique

Αναδημοσίευση από το https://commonality.gr

Ανάπτυξη 6,2% στην Κίνα «βλέπει» το ΔΝΤ

Οικονομία

Στη διάρκεια του Απριλίου, το σύνολο των κλάδων της κινεζικής οικονομίας παρουσίασε επιβράδυνση.

Ο εμπορικός πόλεμος υπονομεύει την ανάπτυξη της Κίνας που εξακολουθεί να επιβραδύνεται. Την εκτίμηση αυτή εξέφρασε χθες το ΔΝΤ που αναθεώρησε προς τα κάτω τις προβλέψεις του για την ανάπτυξη της Κίνας, προεξοφλώντας πως δεν θα υπερβεί το 6,2% φέτος για να επιβραδυνθεί περαιτέρω στο 6% το 2020. Πρόκειται για υποβάθμιση κατά μία εκατοστιαία μονάδα σε σύγκριση με τις προηγούμενες εκτιμήσεις του Ταμείου που κάλεσε χθες την Κίνα και τους εμπορικούς εταίρους της «να εργαστούν εποικοδομητικά για να αντιμετωπίσουν τα προβλήματα στο παγκόσμιο εμπορικό σύστημα». Από κινεζικής πλευράς, πάντως, ο πρόεδρος της χώρας, Σι Τζινπίνγκ, επιμένει πως η κινεζική οικονομία βελτιώνεται.

Οι εκτιμήσεις του ΔΝΤ συγκλίνουν με εκείνες των οικονομολόγων που συμμετείχαν σε πρόσφατη δημοσκόπηση του Bloomberg και προέβλεψαν ανάπτυξη της κινεζικής οικονομίας κατά 6,3% φέτος και κατά 6,0% το επόμενο έτος. Τα στοιχεία που δόθηκαν στη δημοσιότητα τον Απρίλιο κατέδειξαν επιβράδυνση σε όλους τους τομείς της κινεζικής οικονομίας. Παράλληλα, το ΔΝΤ τόνισε πως δεν απαιτούνται περαιτέρω μέτρα στήριξης για να τονωθεί η δεύτερη οικονομία στον κόσμο «υπό τον όρο ότι δεν θα υπάρξουν περαιτέρω αυξήσεις στους δασμούς, ή κάποια σημαντική επιβράδυνση του ρυθμού ανάπτυξης». Σύμφωνα, πάντως, με τον Κινέζο πρόεδρο η δεύτερη οικονομία στον κόσμο σταθεροποιείται και οι συνθήκες βελτιώνονται. Σε συνέντευξη που παραχώρησε στα ρωσικά  ΜΜΕ, ο κ. Σι τόνισε πως η αύξηση του ΑΕΠ παρέμεινε φέτος σε λογικά όρια, η απασχόληση αυξήθηκε και μαζί αυξήθηκαν τα έσοδα του κινεζικού λαού, ενώ οι τιμές παρέμειναν σταθερές. Σε μια έμμεση αναφορά στις δυσχέρειες που αντιμετωπίζει τώρα η δεύτερη οικονομία του κόσμου εν μέσω εμπορικού πολέμου και των επιπτώσεών του στις κινεζικές επιχειρήσεις, ο Κινέζος πρόεδρος τόνισε πως η Κίνα διαθέτει «επαρκείς προϋποθέσεις, ικανότητα και αυτοπεποίθηση» για να αντεπεξέλθει στους κινδύνους.

Εξάλλου, το ΔΝΤ συνέστησε στην κινεζική ηγεσία να μην αρκεστεί στην πρόοδο που έχει σημειώσει στην εφαρμογή μεταρρυθμίσεων και να επιτρέψει στις δυνάμεις της αγοράς να διαδραματίσουν πιο καθοριστικό ρόλο και να ανοίξει το ταχύτερο την κινεζική οικονομία στον υπόλοιπο κόσμο. Σημειωτέον ότι τον περασμένο μήνα η εποπτική αρχή τραπεζών της Κίνας ανακοίνωσε ότι θα απελευθερώσει περαιτέρω τον τομέα των χρηματοπιστωτικών υπηρεσιών, ενώ στις αρχές του έτους ο διοικητής της Τράπεζας της Κίνας ανακοίνωσε πως θα αναπτυχθούν εργαλεία αντιστάθμισης κινδύνου που θα διευκολύνουν τους επενδυτές να διαχειρίζονται τον επενδυτικό κίνδυνο.

Πηγή: http://www.kathimerini.gr (Έντυπη έκδοση)

Θερινές εκπτώσεις 2019: Πότε ξεκινούν - Τι πρέπει να προσέξουν οι καταναλωτές

Οικονομία

Οι καλοκαιρινές εκπτώσεις 2019 ξεκινούν την δεύτερη Δευτέρα του Ιουλίου έως τέλη Αυγούστου.

Έτσι φέτος αναμένεται να ξεκινήσουν τη Δευτέρα 8 Ιουλίου και να κρατήσουν έως την Παρασκευή 31 Αυγούστου.

Υπενθυμίζεται πως στις καλοκαιρινές εκπτώσεις επιβάλλεται η αναγραφή της παλαιάς και της νέας μειωμένης τιμής των αγαθών και υπηρεσιών που πωλούνται με έκπτωση και επιτρέπεται η αναγραφή και η εμπορική επικοινωνία του ποσοστού έκπτωσης.

Πηγή: https://www.newsbomb.gr

Η Fed ώθησε υψηλότερα τα διεθνή χρηματιστήρια

Οικονομία

Στη Φρανκφούρτη (φωτ.) ο DAX έκλεισε με αύξηση 1,5% χάρη στη μεγαλύτερη ημερήσια άνοδο των μετοχών των αυτοκινητοβιομηχανιών το τελευταίο δίμηνο. Η μετοχή της Daimler ενισχύθηκε κατά 4,1%, της Volkswagen κατά 3,3% και της Continental κατά 3,2% μετά τη σύσταση της RBC πως οι συγκεκριμένες μετοχές θα έχουν υπεραπόδοση.

Ανοδικά κινήθηκαν χθες τα ευρωπαϊκά χρηματιστήρια, απομακρυνόμενα από το χαμηλό επίπεδο τριών μηνών όπου είχαν βρεθεί τη Δευτέρα, χάρη στην άνοδο των μετοχών των αυτοκινητοβιομηχανιών. Επίσης, αργά χθες το βράδυ οι μετοχές στη Wall Street ενισχύονταν στον μεγαλύτερο βαθμό από τον Ιανουάριο, καθώς ο πρόεδρος της Fed Τζερόμ Πάουελ άφησε ανοικτό το ενδεχόμενο για μείωση των επιτοκίων δανεισμού, ενώ Μεξικανοί αξιωματούχοι δήλωναν ότι τελικά δεν θα επιβληθούν δασμοί από τις ΗΠΑ.

Ο πανευρωπαϊκός δείκτης Stoxx Euro 600 έκλεισε χθες με άνοδο 0,7%, παρά την πτωτική αρχή της συνεδρίασης, εξαιτίας των πιέσεων που δέχεται ο τεχνολογικός τομέας στις ΗΠΑ. Στη Φρανκφούρτη, ο DAX έκλεισε με άνοδο 1,5%, χάρη στη μεγαλύτερη ημερήσια άνοδο των μετοχών των αυτοκινητοβιομηχανιών το τελευταίο δίμηνο. Η μετοχή της Daimler ενισχύθηκε κατά 4,1%, της Volkswagen κατά 3,3% και της Continental κατά 3,2% μετά τη σύσταση της RBC πως οι συγκεκριμένες μετοχές θα έχουν υπεραπόδοση. Στο Λονδίνο, ο FTSE 100 έκλεισε ενισχυμένος κατά 0,4%, παρά το γεγονός πως όλο και περισσότεροι υποψήφιοι για τη θέση του επόμενου προέδρου των Συντηρητικών και πρωθυπουργού της χώρας δηλώνουν πως η Βρετανία θα πρέπει να εγκαταλείψει την Ε.Ε. τον Οκτώβριο, ακόμη και δίχως να έχει εξασφαλίσει συμφωνία αποχώρησης. Στο Μιλάνο, ο FTSE MIB έκλεισε με κέρδη 1,8% και ο τραπεζικός δείκτης ήταν ενισχυμένος κατά 2,4% μετά την προειδοποίηση του πρωθυπουργού Τζουζέπε Κόντε ότι η κυβέρνηση θα πρέπει να σεβαστεί τους ευρωπαϊκούς δημοσιονομικούς κανόνες. Στη Wall Street, ο δείκτης S&P 500 ενισχυόταν χθες βράδυ κατά 1,51%, κυρίως χάρη στην ανάκαμψη του τεχνολογικού κλάδου, αλλά και χάρη στις δηλώσεις του προέδρου της Fed ότι θα δράσει με τον αρμόζοντα τρόπο ώστε να αντιμετωπίσει τις απειλές που απορρέουν από τον εμπορικό πόλεμο.

Ο Dow Jones ενισχυόταν κατά 1,44% και ο δείκτης εταιρειών υψηλής τεχνολογίας Nasdaq εμφάνιζε κέρδη 1,94%. Οι βασικοί δείκτες της Wall Street υποχώρησαν κατά περισσότερο από 6% τον Μάιο εξαιτίας της ανησυχίας περί επιβράδυνσης της παγκόσμιας οικονομίας λόγω της κλιμάκωσης του εμπορικού πολέμου. 

Πηγή: http://www.kathimerini.gr (Έντυπη έκδοση)

Πήρε θέση η Ε.Ε. για τις γεωτρήσεις – Πως αντέδρασε η Άγκυρα

Εξωτερική Πολιτική

Το Συμβούλιο Γενικών Υποθέσεων που ολοκλήρωσε τη συνεδρίασή του στο Λουξεμβούργο καλεί την Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Εξωτερικής Δράσης (ΕΥΕΔ) και την Κομισιόν να υποδείξουν «χωρίς καθυστέρηση επιλογές για κατάλληλα μέτρα» για την Τουρκία, ώστε να «είναι έτοιμη να ανταποκριθεί κατάλληλα και με πλήρη αλληλεγγύη προς την Κύπρο».

Αναλυτικά, σύμφωνα με το κείμενο των συμπερασμάτων που υιοθέτησαν οι 28 της ΕΕ:

«Tο Συμβούλιο σημειώνει ότι η Τουρκία εξακολουθεί να απομακρύνεται από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Υπενθυμίζοντας τα συμπεράσματά του της 26ης Ιουνίου 2018, το Συμβούλιο σημειώνει ότι οι ενταξιακές διαπραγματεύσεις της Τουρκίας έχουν ουσιαστικά σταματήσει και ότι δεν μπορούν να εξεταστούν άλλα κεφάλαια για το άνοιγμα ή το κλείσιμό τους και ότι δεν χρειάζεται περαιτέρω εργασία για τον εκσυγχρονισμό της τελωνειακής ένωσης ΕΕ-Τουρκίας».

Επιπλέον «το Συμβούλιο εξακολουθεί να αναμένει από την Τουρκία να δεσμευτεί κατηγορηματικά για σχέσεις καλής γειτονίας, διεθνείς συμφωνίες και για την ειρηνική διευθέτηση των διαφορών, προσφεύγοντας, ενδεχομένως, στο Διεθνές Δικαστήριο».

Το Συμβούλιο «υπενθυμίζει και επιβεβαιώνει τα προηγούμενα συμπεράσματα του Συμβουλίου και του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, συμπεριλαμβανομένων των συμπερασμάτων του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου της 22ας Μαρτίου 2018, που καταδικάζουν έντονα τις συνεχιζόμενες παράνομες ενέργειες της Τουρκίας στην Ανατολική Μεσόγειο και το Αιγαίο Πέλαγος».

«Το Συμβούλιο εκφράζει σοβαρές ανησυχίες σχετικά με τις τρέχουσες παράνομες δραστηριότητες γεωτρήσεων της Τουρκίας στην Ανατολική Μεσόγειο και εκφράζει τη λύπη του για το γεγονός ότι η Τουρκία δεν έχει ακόμη απαντήσει στις επανειλημμένες εκκλήσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης να σταματήσει τέτοιες δραστηριότητες», τονίζουν οι 28, ενώ υπογραμμίζει τις σοβαρές άμεσες αρνητικές επιπτώσεις που έχουν αυτές οι παράνομες ενέργειες στο σύνολο των σχέσεων ΕΕ-Τουρκίας.

Παράλληλα, καλεί την Τουρκία να επιδείξει αυτοσυγκράτηση, να σεβαστεί τα κυριαρχικά δικαιώματα της Κύπρου και να απόσχει από τέτοιες ενέργειες. «Η ΕΕ θα παρακολουθεί εκ του σύνεγγυς τις εξελίξεις και είναι έτοιμη να ανταποκριθεί κατάλληλα και με πλήρη αλληλεγγύη προς την Κύπρο. Το Συμβούλιο καλεί την Επιτροπή και την Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Εξωτερικής Δράσης να υποβάλουν χωρίς καθυστέρηση επιλογές για κατάλληλα μέτρα».

Επιπλέον, το Συμβούλιο, όπως δηλώνεται στα συμπεράσματά του της 11ης Δεκεμβρίου 2006 και της 26ης Ιουνίου 2018, το οποίο ακολούθησε το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, καθώς και στη δήλωση της 21ης Σεπτεμβρίου 2005, καλεί την Τουρκία «να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις της στο πλαίσιο του διαπραγματευτικού πλαισίου, συμπεριλαμβανομένης της πλήρους και άνευ διακρίσεων εφαρμογής του πρόσθετου πρωτοκόλλου της συμφωνίας σύνδεσης προς όλα τα κράτη μέλη. Το Συμβούλιο επαναλαμβάνει ότι η αναγνώριση όλων των κρατών μελών είναι απαραίτητη».

Σύμφωνα με τα συμπεράσματα η Τουρκία «πρέπει να αποφύγει απειλές και ενέργειες που βλάπτουν τις σχέσεις καλής γειτονίας, εξομαλύνουν τις σχέσεις της με την Κυπριακή Δημοκρατία και σέβονται την κυριαρχία όλων των κρατών μελών της ΕΕ στα χωρικά τους ύδατα και τον εναέριο χώρο, καθώς και όλα τα κυριαρχικά τους δικαιώματα, μεταξύ άλλων, και να εκμεταλλεύονται τους φυσικούς πόρους, σύμφωνα με το δίκαιο της ΕΕ και το διεθνές δίκαιο, συμπεριλαμβανομένης της UNCLOS».

Σημειώνεται ότι «η ΕΕ παραμένει πλήρως προσηλωμένη σε μια συνολική διευθέτηση του κυπριακού προβλήματος».

Εν προκειμένω, το Συμβούλιο υπενθυμίζει ότι «εξακολουθεί να είναι ζωτικής σημασίας η Τουρκία να δεσμεύεται και να συμβάλλει σε μια τέτοια διευθέτηση, συμπεριλαμβανομένων των εξωτερικών πτυχών της, στο πλαίσιο των Ηνωμένων Εθνών σύμφωνα με τα σχετικά ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ και σύμφωνα με τις αρχές στις οποίες βασίζεται η ΕΕ και του κεκτημένου».

Η αντίδραση της Τουρκίας

«Aπορρίπτουμε τα σημεία που αναφέρονται στην χώρα μας στις αποφάσεις που λήφθηκαν στην συνάντηση του Συμβουλίου Γενικών Υποθέσεων της ΕΕ η οποία πραγματοποιήθηκε στις 18 Ιουνίου», αναφέρει χαρακτηριστικά η ανακοίνωση του υπουργείου Εξωτερικών της Τουρκίας και συνεχίζει:

«Οι αποφάσεις δεικνύουν πόσο απέχει η ΕΕ από το να αντιληφθεί τα βήματα που έκανε η χώρα μας, παρά τις δοκιμασίες με τις οποίες βρέθηκε αντιμέτωπη. Η ΕΕ είχε πράξει μεγάλο σφάλμα εντάσσοντας ως μέλος της την Ελληνοκυπριακή διοίκηση της Νότιας Κύπρου το 2004. Τώρα για χάρη της διατήρησης αυτού του σφάλματος υποβιβάζει τις σχέσεις Τουρκίας-ΕΕ στο Κυπριακό μετατρέποντάς τις σε όμηρο αυτού του προβλήματος. Φαίνεται ότι η ΕΕ και πάλι συνέγραψε τις αποφάσεις της με τρόπο μεροληπτικό από την σκοπιά εξ ολοκλήρου της Ελληνοκυπριακής πλευράς».

Σύμφωνα με το τουρκικό ΥΠΕΞ, «λαμβάνοντας η ΕΕ αυτές τις αποφάσεις κινήθηκε όχι ως μια κοινότητα αρχών και αξιών αλλά σαν μια ομάδα διαπραγμάτευσης συμφερόντων».

Διαβάστε ΕΔΩ ολόκληρη την ανακοίνωση.

Διπλωματικές πηγές: Πρώτη φορά η ΕΕ αποφασίζει μέτρα εις βάρος της Τουρκίας για παραβίαση του διεθνούς δικαίου

«Για πρώτη φορά η Ευρωπαϊκή Ένωση αποφασίζει μέτρα εις βάρος της Τουρκίας για παραβίαση του διεθνούς δικαίου και συγκεκριμένα για τις ενέργειές της στην Κυπριακή ΑΟΖ» επισημαίνουν διπλωματικές πηγές μετά τη σημερινή συνεδρίαση του Συμβουλίου Γενικών Υποθέσεων της ΕΕ στο Λουξεμβούργο. «Στο Συμβούλιο Γενικών Υποθέσεων δόθηκε μια σκληρή μάχη της Ελλάδας» προσθέτουν.

Πιο συγκεκριμένα, όπως αναφέρουν οι ίδιες πηγές, «το Συμβούλιο Γενικών Υποθέσεων υπογραμμίζει τη σοβαρή αρνητική επίδραση που έχουν άμεσα αυτές οι παράνομες ενέργειες σε όλο το εύρος των σχέσεων ΕΕ - Τουρκίας» και «καλεί την Τουρκία να δείξει αυτοσυγκράτηση, σεβασμό των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Κύπρου και να απέχει από αυτές τις ενέργειες». Επίσης, σημειώνεται ότι η ΕΕ θα παρακολουθεί με προσοχή τις εξελίξεις και είναι έτοιμη να αντιδράσει καταλλήλως και σε απολυτή αλληλεγγύη με την Κύπρο. Σε αυτό το πλαίσιο, όπως υπογραμμίζουν οι διπλωματικές πηγές, το Συμβούλιο καλεί την Επιτροπή και την ΕΥΕΔ (Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Εξωτερικής Δράσης) να καταθέσει επιλογές για κατάλληλα μετρά χωρίς καθυστέρηση.

Σε σχέση με την Αλβανία, οι διπλωματικές πηγές παρατηρούν πως για πρώτη φορά το Συμβούλιο θέτει επίσημα την προστασία των περιουσιακών δικαιωμάτων και το δικαίωμα στον αυτοπροσδιορισμό, ως κριτήρια για την ενταξιακή διαδικασία.

Τέλος, σε ό,τι αφορά τη Βόρεια Μακεδονία σημειώνουν πως για πρώτη φορά το Συμβούλιο δεν καλωσορίζει μόνο ως ιστορική τη Συμφωνία των Πρεσπών, τονίζοντας τη σημασία της για την ενταξιακή πορεία της Βόρειας Μακεδονίας, άλλα υπογραμμίζει τη σημασία της εφαρμογής της. Με αυτόν τον τρόπο, διαμηνύουν οι ίδιες διπλωματικές πηγές, η ΕΕ αποκτά ρόλο στην παρακολούθηση της πιστής εφαρμογής της Συμφωνίας των Πρεσπών.

(Με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ)

Πηγή: http://www.kathimerini.gr (Online)

Αυστηρό μήνυμα Τσίπρα σε Τουρκία: Όποιος παραβιάσει τα κυριαρχικά δικαιώματα Ελλάδας - Κύπρου θα έχει συνέπειες

Εξωτερική Πολιτική

Με τον Νίκο Αναστασιάδη "συμφωνήσαμε να κινηθούμε το επόμενο διάστημα ώστε να προετοιμάσουμε το έδαφος, την επόμενη εβδομάδα, η σύνοδος κορυφής να λάβει τις κατάλληλες αποφάσεις, ακόμα και την υιοθέτηση κυρώσεων στην Τουρκία" δήλωσε ο πρωθυπουργός. Αναλυτικά οι αποφάσεις του ΚΥΣΕΑ.

Αυστηρό μήνυμα προς την Τουρκία απέστειλε ο πρωθυπουργός, Αλέξης Τσίπρας, μετά την ολοκλήρωση της έκτακτης συνεδρίασης του Κυβερνητικού Συμβουλίου Εξωτερικών και Άμυνας, στο Μέγαρο Μαξίμου, δηλώνοντας πως «όποιος παραβιάζει τα κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδας, όποιος παραβιάζει τα κυριαρχικά δικαιώματα της Κυπριακής Δημοκρατίας, που είναι κράτος μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όποιος παραβιάζει το διεθνές δίκαιο στην περιοχή, να γνωρίζει ότι θα έχει συνέπειες».

Ο πρωθυπουργός, στη δήλωσή του έξω από το Μέγαρο Μαξίμου, μετά το τέλος της συνεδρίασης του ΚΥΣΕΑ θέλησε επίσης, να στείλει «το μήνυμα της απόλυτης αίσθησης ασφάλειας» τονίζοντας ότι «όλες οι Ελληνίδες και όλοι οι Έλληνες είναι και πρέπει να το γνωρίζουν και πρέπει και να το αισθάνονται, απόλυτα ασφαλείς» αλλά «κυρίως να μην δέχονται την κινδυνολογία των τελευταίων ημερών».

Όπως σημείωσε, κατά τη συνεδρίαση του ΚΥΣΕΑ, εξετάστηκαν ενδελεχώς οι εξελίξεις στην νοτιοανατολική Μεσόγειο, αναφορικά με την τουρκική προκλητικότητα, εντός της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης της Κύπρου και την παραβίαση του διεθνούς δικαίου από μέρους της Τουρκίας, τονίζοντας ότι «δεν αποτελεί ένδειξη ισχύος, αλλά αδυναμίας».

«Η Ελλάδα είναι μία χώρα ισχυρή και έχει το τελευταίο διάστημα καταφέρει να διαμορφώσει συμμαχίες και ερείσματα στο διεθνές πλαίσιο, τόσο ισχυρά, όσο ποτέ άλλοτε» είπε ο Αλ. Τσίπρας, προσθέτοντας ότι κατά την συνεδρίαση του ΚΥΣΕΑ συνομίλησε τηλεφωνικά με τον Κύπριο Πρόεδρο, Νίκο Αναστασιάδη, και συμφώνησαν να κινηθούν το επόμενο διάστημα, «ώστε να προετοιμάσουμε το έδαφος την επόμενη εβδομάδα, η Σύνοδος Κορυφής να λάβει τις κατάλληλες αποφάσεις» και «να συνδιαμορφώσουμε από κοινού, τα βήματα της Ελλάδας και της Κύπρου σε διπλωματικό επίπεδο, μέσα στα πλαίσια της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όπου και οι δύο συμμετέχουμε».

Όπως είπε, «συμφωνήσαμε να κινηθούμε το επόμενο διάστημα, ώστε να προετοιμάσουμε το έδαφος την επόμενη εβδομάδα, η Σύνοδος Κορυφής να λάβει τις κατάλληλες αποφάσεις. Ακόμα και την υιοθέτηση κυρώσεων εις βάρος της Τουρκίας αν επιβεβαιωθεί ότι έχει γίνει γεώτρηση εντός της κυπριακής Αποκλειστικής Οικονομική Ζώνης».

Ο πρωθυπουργός επεσήμανε ακόμα, ότι «η ισχυρή αυτή θέση της Ελλάδας, αλλά και της Κύπρου τα τελευταία χρόνια, που εδράζεται σε ισχυρές συμμαχίες και διεθνή ερείσματα, έχει επιβεβαιωθεί από διαδοχικές αποφάσεις του Συμβουλίου Κορυφής της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που καταδικάζουν με σαφήνεια τις παραβιάσεις του διεθνούς δικαίου και την τουρκική προκλητικότητα».

Τόνισε ότι έχει επίσης επιβεβαιωθεί «από την αναβάθμιση του κύρους και του στρατηγικού ρόλου της Ελλάδας αλλά και της Κύπρου, που έγινε δυνατή μέσα από πολυμερείς συνεργασίες», στην περιοχή της νοτιοανατολικής Μεσογείου, αλλά και «από το μεγάλο και τολμηρό ιστορικό βήμα, από πλευράς μας: της επίλυσης δηλαδή της χρόνιας διαφοράς μας με του βόρειους γείτονές μας, που αναβάθμισε αφάνταστα το ρόλο και την αξιοπιστία της Ελλάδας, στο διεθνές στερέωμα».

«Γι΄ αυτό το λόγο» συνέχισε, «μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα, ότι ο ρόλος της χώρας έχει αναβαθμιστεί, οι συμμαχίες και τα ερείσματά της είναι σημαντικότερα από ποτέ, γι'αυτό και μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα, ότι οι Ελληνίδες και οι Έλληνες είναι απόλυτα ασφαλείς και πρέπει έτσι να αισθάνονται, και κυρίως να μην δέχονται την κινδυνολογία των τελευταίων ημερών».

Οι αποφάσεις του ΚΥΣΕΑ

Σύμφωνα με κυβερνητικές πηγές, στο ΚΥΣΕΑ αποφασίστηκαν τα επόμενα βήματα σε διπλωματικό επίπεδο σε συντονισμό με την Κυπριακή Δημοκρατία:

- Θα υπάρξει προετοιμασία της επικείμενης Συνόδου Κορυφής και σειρά επαφών με ηγέτες που διαδραματίζουν κρίσιμο ρόλο.

- Ο Υπουργός Εξωτερικών, Γιώργος Κατρούγκαλος, αναχωρεί για τις Βρυξέλλες και το Συμβούλιο Εξωτερικών Υποθέσεων, όπου θα έχει σειρά επαφών με Ευρωπαίους ομολόγους του και τον Κύπριο Υπουργό Εξωτερικών.

- Αφότου επιστρέψει από το Συμβούλιο Εξωτερικών Υποθέσεων, ο κ. Κατρούγκαλος  θα ενημερώσει τους εκπροσώπους των κομμάτων και θα συγκαλέσει το Εθνικό Συμβούλιο Εξωτερικής Πολιτικής.

Κατρούγκαλος: Υπερασπιζόμαστε τα εθνικά μας δίκαια

«Ο ελληνικός λαός μπορεί να αισθάνεται ασφαλής» ανέφερε σε ανάρτησή του στο τουίτερ ο υπουργός Εξωτερικών Γ. Κατρούγκαλος με αφορμή τη σημερινή συνεδρίαση του ΚΥΣΕΑ υπό τον πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα. Όπως τόνισε ο κ. Κατρούγκαλος «Με ομοψυχία, εγρήγορση και αποφασιστικότητα υπερασπιζόμαστε τα εθνικά μας δίκαια, με όπλο την διεθνή νομιμότητα και το ενισχυμένο διπλωματικό μας κύρος. Ποτέ άλλοτε δεν είχαν τόσο ευρεία υποστήριξη από την διεθνή κοινότητα οι θέσεις μας».

Τηλεφωνική επικοινωνία Τσίπρα - Αναστασιάδη

Τον στενό συντονισμό Λευκωσίας και Αθήνας συμφώνησαν Νίκος Αναστασιάδης και Αλέξης Τσίπρας, σε τηλεφωνική επικοινωνία των δύο αντρών σε σχέση με τις τουρκικές ενέργειες. Σύμφωνα με γραπτή δήλωση του Κυβερνητικού Εκπροσώπου Πρόδρομου Προδρόμου, με την ευκαιρία της αποψινής συνεδρίασης του ΚΥΣΕΑ στην Αθήνα, ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας είχε τηλεφωνική επικοινωνία με τον Πρόεδρο Νίκο Αναστασιάδη: «Στη διάρκεια της μακράς συνομιλίας τους συζητήθηκαν οι τρέχουσες εξελίξεις και αποφασίστηκε στενός συντονισμός για την επικείμενη συνεδρίαση του Συμβουλίου Υπουργών Εξωτερικών της ΕΕ, καθώς και ενόψει της συνεδρίασης του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου στις 20 και 21 Ιουνίου, συνεχίζει ο κ. Προδρόμου. Λέει τέλος ότι οι δυο ηγέτες από κοινού παρακολουθούν στενά τα τεκταινόμενα και με ψυχραιμία και προχωρούν σε όλες τις απαραίτητες ενέργειες, προκειμένου να υπάρξει η κατάλληλη αντίδραση στις μεθοδεύσεις και την παράνομη επέμβαση της Τουρκίας.

Το Κυβερνητικό Συμβούλιο Εξωτερικών και Άμυνας εξέτασε και αξιολόγησει την κατάσταση που έχει διαμορφωθεί στην Ανατολική Μεσόγειο μετά την ανακοίνωση της Τουρκίας ότι το ερευνητικό σκάφος Φατίχ κάνει γεωτρήσεις εντός της κυπριακής ΑΟΖ.

Σύμφωνα με κυβερνητικές πηγές, ο Πρωθυπουργός, Αλέξης Τσίπρας, είχε τηλεφωνική επικοινωνία με τον Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας, κ. Νίκο Αναστασιάδη για τις εξελίξεις στην Ανατολική Μεσόγειο και την τουρκική προκλητικότητα, προκειμένου να συντονιστούν για τις επόμενες κινήσεις τους.»

Θολό το τοπίο στην Κύπρο για την τουρκική γεώτρηση

Η Λευκωσία έχει πληροφορίες για μεταφορά υλικού και εξοπλισμού που σχετίζεται με την γεωτρητική δραστηριότητα, δεν είναι όμως σε θέση να επιβεβαιώσει τις πληροφορίες αυτές, ανέφερε νωρίτερα ο κ. Προδρόμου, απαντώντας σε ερώτηση αν το τουρκικό πλοίο-γεωτρύπανο «Πορθητής» έχει ξεκινήσει τη γεώτρηση εντός της κυπριακής υφαλοκρηπίδας / ΑΟΖ στα δυτικά της Πάφου.

Η εφημερίδα «Φιλελεύθερος» γράφει σήμερα στο πρωτοσέλιδο θέμα της ότι η Κυπριακή Δημοκρατία έχει σοβαρές ενδείξεις πως η Τουρκία έχει αρχίσει γεώτρηση με τον «Πορθητή» στην κυπριακή ΑΟΖ, στα δυτικά του νησιού. Οι ενδείξεις αφορούν στη μεταφορά τσιμέντου και λάσπης, υλικά που χρησιμοποιούνται για σκοπούς της γεώτρησης, προσθέτει.

Σε δηλώσεις του στο ΚΥΠΕ, ο κ. Προδρόμου είπε ότι «παρακολουθούμε εδώ και αρκετές ημέρες δηλώσεις Τούρκων αξιωματούχων και συχνά αλληλοσυγκρουόμενες πληροφορίες. Αυτές τις ημέρες υπάρχουν πληροφορίες για μεταφορά υλικού και εξοπλισμού σχετικού με γεώτρηση. Δεν είμαστε όμως σε θέση να επιβεβαιώσουμε αυτές τις πληροφορίες».

«Εκείνο που ξέρουμε είναι ότι μόλις προχθές στη Βαλέτα, επτά Μεσογειακά κράτη μέλη της ΕΕ καταδίκασαν απόλυτα την τουρκική παράνομη δραστηριότητα στην κυπριακή ΑΟΖ» συνέχισε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος. Είπε επίσης ότι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Νίκος Αναστασιάδης «έχει εξασφαλίσει την απόλυτη στήριξη από τους εταίρους μας στην Μεσόγειο και έτσι απομονώνεται η Τουρκία, ενώ υπάρχει και προδιάθεση ενόψει του επόμενου Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, στις 20 και 21 Ιουνίου, προκειμένου να εξεταστούν και ενδεχόμενα μέτρα κατά της Τουρκίας».

Ο κ. Προδρόμου αναφέρθηκε τέλος και στην δήλωση στην οποία προέβη ο πρόεδρος της Γαλλίας, Εμανουέλ Μακρόν, μετά το πέρας της 6ης Συνόδου των Χωρών του Νότου της ΕΕ, στη Μάλτα, εκφράζοντας αλληλεγγύη στην Κύπρο για τις παράνομες τουρκικές δραστηριότητες στην ΑΟΖ και σημειώνοντας ότι η ΕΕ δεν θα δείξει αδυναμία στο ζήτημα αυτό.

Μιλώντας την Παρασκευή στο πρακτορείο ειδήσεων «Anadolu» ο Τούρκος Υπουργός Εξωτερικών Μεβλούτ Τσαβούσογλου ανέφερε ότι το τουρκικό γεωτρύπανό «Πορθητής» ξεκίνησε γεώτρηση στα δυτικά της Κύπρου, ενώ το δεύτερο τουρκικό γεωτρύπανο που θα πήγαινε στη Μαύρη Θάλασσα, κατευθύνεται επίσης προς την περιοχή.

Πηγή: https://www.news247.gr

Ολοκληρώθηκε το ΚΥΣΕΑ για τις τουρκικές προκλήσεις - Παραλήρημα Ερντογάν: "Θα γλείφετε μόνο την παλάμη σας"

Εξωτερική Πολιτική

Το ΚΥΣΕΑ αξιολόγησε την κατάσταση που έχει διαμορφωθεί στην Ανατολική Μεσόγειο μετά την ανακοίνωση της Τουρκίας ότι το γεωτρύπανο "Πορθητής" φαίνεται να κάνει γεωτρήσεις εντός της κυπριακής ΑΟΖ. "Ποιον θα συλλάβετε; Θα γλείφετε μόνο την παλάμη σας" δηλώνει ο Ερντογάν σχετικά με τα εντάλματα σύλληψης από τις κυπριακές Αρχές των Τούρκων που συμμετέχουν στις γεωτρήσεις.

Οι εξελίξεις στην Ανατολική Μεσόγειο βρέθηκαν στο επίκεντρο της συνεδρίασης του Κυβερνητικού Συμβουλίου Εξωτερικών και Άμυνας, που ολοκληρώθηκε λίγο μετά τις 19.30.

Η συνεδρίαση, την οποία συγκάλεσε εκτάκτως ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας, ξεκίνησε στις 17.30, στο Μέγαρο Μαξίμου και είχε ως θέμα την αξιολόγηση της κατάστασης και το συντονισμό των ενεργειών, σε συνέχεια των εξελίξεων στην Ανατολική Μεσόγειο και της τουρκικής προκλητικότητας.

Η ανακοίνωση της συνεδρίασης του ΚΥΣΕΑ προκαλεί όπως είναι λογικό ανησυχία. Σε συνδυασμό με τη σχεδόν επιβεβαιωμένη γεώτρηση που κάνουν οι Τούρκοι με το γεωτρύπανο «Πορθητής» στην κυπριακή ΑΟΖ, "μυρίζει" κλιμάκωση. Σύμφωνα με ασφαλείς πληροφορίες του Militaire.gr, ωστόσο, στη συνεδρίαση τού το Συμβούλιο ΚΥΣΕΑ δεν θα λάμβανε οποιαδήποτε απόφαση στην οποία θα μπορεί να δοθεί τέτοια ερμηνεία.

Με λίγα λόγια: αν ο Ερντογάν επιθυμεί να κλιμακώσει, η Αθήνα δηλώνει έτοιμη αλλά θα προσπαθήσει με κάθε τρόπο να αποφευχθεί το λάθος του 1996 και να δοθεί η ευκαιρία πρόκλησης κρίσης.

Ερντογάν: Ποιον θα συλλάβετε; Θα γλείφετε μόνο την παλάμη σας

Στις εξελίξεις στην περιοχή της ανατολικής Μεσογείου αναφέρθηκε ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν κατά τη διάρκεια της ομιλίας του σε εξαγωγείς.

Όπως τόνισε ο Τούρκος πρόεδρος, «όσοι βλέπουν ως κάτι απλό τις εργασίες που κάνουμε για έρευνες πετρελαίου και αερίου στην ανατολική Μεσόγειο, τότε σημαίνει πως δεν έχουν καταλάβει τίποτα για το θέμα αυτό. Εμείς κάνουμε έρευνες στα σημεία που έχουν παραχωρηθεί».

Παράλληλα, σημείωσε, σύμφωνα με το CNN Turk, πως η χώρα του διαθέτει «4 πλοία, από αυτά τα δυο είναι ερευνών και τα άλλα δυο γεωτρήσεων. Αν κάποιος κάνει κάτι τότε κι εμείς μαζί με όλες τις φρεγάτες και όλα τα αεροσκάφη στεκόμαστε δίπλα τους και συνεχίσουμε τις εργασίες. Δώσανε λέει εντολή για να συλλάβουν τα πληρώματα, ποιον θα συλλάβετε; Θα γλείφετε μόνο την παλάμη σας».

Οι ίδιες πληροφορίες αναφέρουν ότι η συνεδρίαση εκτίμησε την κατάσταση όπως έχει διαμορφωθεί και δεν επρόκειτο να λάβει καμία απόφαση για λήψη οποιουδήποτε στρατιωτικού μέτρου, πλην όσων έχουν ήδη ληφθεί. Η Αθήνα εκτιμά ότι η Τουρκία επιθυμεί την κλιμάκωση και ψάχνει αφορμή για να την επιτύχει. Δεν θέλει να τη "χρεωθεί' και για αυτό μέχρι στιγμής δεν έχει "διαφημίσει" τη γεώτρηση που φέρεται σύμφωνα με πληροφορίες να έχει κάνει.

Δεν έχει περάσει απαρατήρητη η δήλωση αξιωματούχου του Στέιτ Ντιπάρτμεντ η οποία από τη μία καλεί την Τουρκία να αλλάξει την επιθετική της στάση αλλά από την άλλη μιλά για "ΑΟΖ, την οποία αξιώνει η κυπριακή δημοκρατία".

Πηγή:https://www.news247.gr

Επιμένει στην ένταση η Άγκυρα

Εξωτερική Πολιτική

Αμετακίνητη στις θέσεις της, που παγιώνουν το σκηνικό έντασης στη νοτιοανατολική Μεσόγειο, παραμένει η Τουρκία, παρά τις πολυμέτωπες εκφράσεις καταδίκης και προειδοποιήσεις κατά των γεωτρήσεων στον θαλάσσιο χώρο δυτικά της Κύπρου.

Με σημερινή του σκληρή ανακοίνωση, το τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών απάντησε στη δήλωση που διατυπώθηκε κατά τη χθεσινή Σύνοδο των Χωρών του Νότου της Ε.Ε. και στην οποία τα κράτη που συμμετείχαν σε αυτή, εξέφρασαν την πλήρη στήριξή τους στα κυριαρχικά δικαιώματα της Κύπρου όσον αφορά την ΑΟΖ, αλλά και την καταδίκη τους για «τις παράνομες ενέργειες της Τουρκίας».

Η Άγκυρα χαρακτηρίζει τη δήλωση των επτά κρατών (μεταξύ των οποίων φυσικά η Ελλάδα και η Κύπρος) «προκατειλημμένη, εκτός πραγματικότητας και αντίθετη με το Διεθνές Δίκαιο», τονίζοντας, παράλληλα, πως «τέτοιες δηλώσεις αντανακλούν τις εθνικές θέσεις των Ελληνοκυπρίων που δεν είναι συμβατές με τις αρχές του ΟΗΕ, όσον αφορά την επίλυση του Κυπριακού και τους κανόνες του διεθνούς δικαίου». «Η δήλωση δεν έχει καμία αξία, καμία επίπτωση και δεν μας επηρεάζει», προσθέτει το τουρκικό ΥΠΕΞ.

Την ίδια ώρα, ο ίδιος ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών ισχυρίστηκε πως το γεωτρύπανο «Πορθητής», ξεκίνησε αμέσως γεώτρηση δυτικά της Πάφου, συμπληρώνοντας πως και το δεύτερο αντίστοιχο πλοίο της Τουρκίας που αρχικά θα πήγαινε στη Μαύρη Θάλασσα, οδεύει προς την ίδια περιοχή.

Σε συνέντευξή του στο τουρκικό πρακτορείο Anadolu, ο κ. Τσααβούσογλου είπε ακόμη ότι καμιά συμφωνία στην οποία δεν συμμετέχει και η Τουρκία δεν ισχύει. «Και εμείς είμαστε στη Μεσόγειο και έχουμε ενημερώσει τα Ηνωμένα Έθνη για τα χωρικά μας ύδατα», σημείωσε, υποστηρίζοντας ότι αυτό που έκανε η Τουρκία είναι εργασίες έρευνας και γεώτρησης στη δική υφαλοκρηπίδα και τις περιοχές που οι Τουρκοκύππριοι έχουν «αδειοδοτήσει» την τουρκική κρατική εταιρεία πετρελαίου.

Υπενθυμίζεται ότι εκτός της χθεσινής τοποθέτησης των χωρών του Ευρωπαϊκού Νότου, και η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει επανειλημμένα απευθύνει προειδοποιήσεις προς την Άγκυρα για τις γεωτρήσεις, απειλώντας με μέτρα εις βάρος της σε περίπτωση που προχωρήσει στην υλοποίηση του εν λόγω προγράμματος. 

Πηγή: http://www.kathimerini.gr

Τσίπρας από Μάλτα: Να ληφθούν μέτρα από την ΕΕ εναντίον της Τουρκίας

Εξωτερική Πολιτική

Όπως είπε οι ηγέτες που πήραν μέρος στη συνάντηση εξέφρασαν την πλήρη στήριξή τους προς τον πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας, Νίκο Αναστασιάδη.

«Όποιος δεν σέβεται το διεθνές δίκαιο θα πρέπει να γνωρίζει ότι θα έχει συνέπειες και η Ευρωπαϊκή Ενωση θα πρέπει να λάβει μέτρα εναντίον της Τουρκίας, εάν δεν τερματίσει την παράνομη δραστηριότητα της στην Ανατολική Μεσόγειο», δήλωσε ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας, μετά την ολοκλήρωση της Συνάντησης των ηγετών των χωρών του Ευρωπαϊκού Νότου στη Μάλτα.

Οπως είπε οι ηγέτες που πήραν μέρος στη συνάντηση εξέφρασαν την πλήρη στήριξη τους προς τον πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας, Νίκο Αναστασιάδη, σχετικά με όσα συμβαίνουν στην Κυπριακή ΑΟΖ. Επισήμανε, ακόμα, ότι τα ζητήματα αυτά δεν είναι μεταξύ της Κύπρου και της Τουρκίας, αλλά είναι ευρωτουρκικά, όπως ευρωτουρκικά είναι και τα ζητήματα που έχουν να κάνουν με την Ελλάδα και την Τουρκία.

Πηγή: https://www.voria.gr/article/tsipras-apo-malta-na-lifthoun-metra-apo-tin-ee-enantion-tis-tourkias

 

 

Μαζικές υπερπτήσεις τουρκικών F-16 πάνω από ελληνικά νησιά - 99 παραβιάσεις σήμερα

Εξωτερική Πολιτική

Ζεύγος τουρκικών αεροσκαφών πέταξε το απόγευμα πάνω από το Φαρμακονήσι, τους Αρκιούς και τους Λειψούς σε ύψος πάνω από 22.000 πόδια.

Όπως έγινε γνωστό από το ΓΕΕΘΑ, ζεύγος τουρκικών F-16 εισήλθε το απόγευμα στο FIR Αθηνών χωρίς να καταθέσει σχέδιο πτήσεως και στις 18:05 μ.μ. το ένα τουρκικό αεροσκάφος πέταξε πάνω από το Φαρμακονήσι στα 24.000 πόδια. Έξι λεπτά αργότερα το ίδιο τουρκικό αεροσκάφος πέταξε πάνω από τους Αρκιούς στα 22.000 πόδια, ενώ το δεύτερο αεροσκάφος του τουρκικού σχηματισμού πέταξε πάνω από τους Λειψούς στα 22.000 πόδια, επίσης. Το τουρκικό F-16 που είχε πετάξει πάνω από το Φαρμακονήσι, στις 18:18 μ.μ. πέταξε πάλι πάνω από το ακριτικό νησί στα 24.500 πόδια.

Τα τουρκικά αεροσκάφη αναγνωρίσθηκαν και αναχαιτίσθηκαν από αντίστοιχα ελληνικά μαχητικά, σύμφωνα με τους διεθνείς κανόνες κατά πάγια τακτική, ενημέρωσε το ΓΕΕΘΑ.

Υπενθυμίζεται ότι στις 9:34 το πρωί έτερο ζεύγος τουρκικών F-16 που είχε εισέλθει στο FIR Αθηνών χωρίς να καταθέσει σχέδιο πτήσης πέταξε πάνω από την Κίναρο-ανατολικά της Αμοργού- στα 27.000 πόδια.

99 παραβιάσεις από τουρκικά μαχητικά σήμερα

Σήμερα Τρίτη 11 Ιουνίου, 12 τουρκικά μαχητικά αεροσκάφη, έξι αεροσκάφη ηλεκτρονικού πολέμου CN-235 και ακόμη ένα τουρκικό ελικόπτερο προχώρησαν σε 99 παραβιάσεις του εθνικού εναέριου χώρου!

Από τα 12 τουρκικά F-16 τα έξι ήταν οπλισμένα και σε μία περίπτωση προκάλεσαν μια εικονική αερομαχία με τα ελληνικά μαχητικά αεροσκάφη επιφυλακής. Τα τουρκικά μαχητικά έκαναν 46 παραβιάσεις του εθνικού εναέριου χώρου.

Ακόμη 56 παραβιάσεις έγιναν από τα τουρκικά κατασκοπευτικά αεροσκάφη CN-235 στο Κεντρικό και το Νοτιοανατολικό Αιγαίο.

Πέντε από τις παραβιάσεις ήταν οι υπερπτήσεις που πραγματοποίησαν τουρκικά F-16 στις 09:34 άνωθεν νήσου Κινάρου στα 27.000 πόδια, στις 18:05 άνωθεν νήσου Φαρμακονησίου στα 24.000 πόδια, στις 18:11 άνωθεν νήσου Αρκιοί στα 22.000 πόδια, στις 18:18 άνωθεν νήσου Φαρμακονησίου στα 24.500 πόδια και άνωθεν νήσου Λειψοί στα 22.000 πόδια.

Σύμφωνα με το ΓΕΕΘΑ, τα τουρκικά αεροσκάφη «αναγνωρίστηκαν και αναχαιτίστηκαν σύμφωνα με τους διεθνείς κανόνες, κατά πάγια πρακτική».

Πηγή: https://www.dikaiologitika.gr

ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ, Μητροπολίτης Ηλείας, Γράμματα συνθήματα διδάγματα για τους νέους, Πύργος, Ιερά Μητρόπολη Ηλείας, 1975.

Διονύσιος Α.Κόκκινος, Εταιρεία Ηλειακών Σπουδών, 1967.

Φολόη, Εταιρεία Πελοποννησιακών Σπουδών, Αθήνα, 1969

Ποντικόκαστρο, Χ.Ο., Αθήναι, 1969.

Κων/νος Ιω.Σταυρόπουλος, {Το }χωριό μου Τριφυλλιακόν Αίπυ νυν Πλατιάνα της Ηλείας Ολυμπίας, Χ.Ο., Αθήνα 1967.

Λετρίνοι, Χ.Ο., Αθήναι  1973.

Μορφές και σκηνές από τον αγώνα του 1821, Χ.Ο., Πύργος 1971.

Εορτασμός εκατονταετηρίδος Ανδρέου Καρκαβίτσα, Εταιρεία Ηλειακών σπουδών, Αθήνα 1966.

Δ.Ν.Κωνσταντόπουλου, Πενήντα χρόνια ζωής του Πύργου,[χ.ο.],  Πύργος Ηλείας  [χ.χ.].

ΚΩΣΤΑΚΗΣ, Θανάσης Π., Ματιές στον πολιτισμό μας, Χ.Ο., Αθήνα 1970.

Ηρώον πεσόντων σκλαβωμένης Ελλάδας 1940-1945. 2/, Πελοπόννησος. 2/, Νομοί Αχαϊας -Ηλείας, Χ.Ο, Αθήνα.

{Η }προϊστορική Ωλενος, Χ.Ο., Πάτραι 1972.

Πίσα, Χ.Ο., Αθήναι 1975.

Μνημοσύνη : ετήσιο περιοδικό / Εταιρεία Ιστορικών Σπουδών επί του νεώτερου ελληνισμού,

Εταιρεία ιστορικών σπουδών νεώτερου ελληνισμού, Αθήναι 1967-2015.

Πρακτικά του Α Συνεδρίου Ηλειακών Σπουδών : (23-26 Νοεμ. 1978) / Εταιρεία Πελοποννησιακών Σπουδών, Εταιρεία Πελοποννησιακών Σπουδών, Αθήναι 1980.

{Τα }Ναϊκά της ιεράς μητροπόλεως Ηλείας και Ωλένης, Χ.Ο., Αθηναι 1989.

ΠΙΣΙΜΙΣΗΣ, Γιάννης Θ., {Το }Αράκλωβο και τα Σκόρτα από τη Φραγκοκρατία μέχρι σήμερα : ιστορία-χωρογραφία, Παρασκευόπουλος, Αθήνα 1988.

 Παπανδρέου Γ., Αζανιάς, Χ.Ο., Πύργος Ηλείας 1886.

{Ο }Πύργος της Ηλείας, Εφημερίς "Αυγή", Πύργος 1970.

 

 

Η Ενάτη Συμφωνία του Λούντβιχ βαν Μπετόβεν

Το Θέμα

 

 Πηγή: youtube

Προέλευση εικόνας: https://left.gr

Ο Άγιος Ανδρέας μας στο τέλος του Χειμώνα

Το Θέμα

 

 

Ο Άγιος Ανδρέας στο τέλος του Χειμώνα. Φωτογραφία που αναρτήθηκε από τον Νίκο Γκίτση στην Κλειστή Ομάδα του facebook  του Κορακοχωρίου).

Οι περίφημοι πέντε «Ελληνικοί χοροί» για έγχορδα του Ν. Σκαλκώτα

Το Θέμα

Οι περίφημοι πέντε «Ελληνικοί χοροί» για έγχορδα, το δημοφιλέστερο ίσως ελληνικό κλασικό έργο διεθνώς του σπουδαίου και πρωτοπόρου της σύγχρονης μουσικής, Νίκου Σκαλκώτα . Οι «Ελληνικοί Χοροί», ως προς τη μορφή και ως προς τη χρήση του δημοτικού υλικού, είναι έργο ριζικά πρωτότυπο. Είναι μια αυτόνομη, οραματική, εξερευνητική και μεγάλη δημιουργία, η οποία, σε αντίθεση με ομοειδή έργα άλλων συνθετών, δεν είναι ποτέ συμφωνική «ανάπλαση» δημοτικών πρωτοτύπων. Είτε με την ατονική-δωδεκαφθογγική, είτε με την τονική δημιουργία του, όπως οι «Ελληνικοί Χοροί», ο πολυσχιδής Σκαλκώτας αποτελεί σημαντική μορφή στον ευρωπαϊκό μοντερνισμό του 20ού αιώνα».

 

 

Πηγή: https://www.pemptousia.gr

 

 

Προέλευση φωτογραφίας: Google (από ανάρτηση του Νίκου Γκίτση, στην Ομάδα του Κορακοχωρίου, στο facebook).

 

 

 

 

 

 

 

 

Ερμής Ηλείας. Ένα σύντομο εισαγωγικό σημείωμα

Το Θέμα

          Είναι η πρώτη ημέρα που ο “Ερμής της Ηλείας” είναι αναρτημένος.

          Για να επιτευχθεί αυτό το αποτέλεσμα εργάστηκαν ή/και ενδιαφέρθηκαν κάποιοι άνθρωποι.

          Όλοι εμείς ξεκινάμε ένα ταξείδι στο οποίο ευελπιστούμε ότι θα συμμετέχετε, με ευχαρίστηση και καλή διάθεση, και σεις. Ένα ταξείδι που οπωσδήποτε θα έχει και δυσκολίες, αλλά και ευτυχισμένες στιγμές, γνώση και πληροφορία που θα ανακαλύψουμε μαζί, δίκαια και άδικα που θα διαπιστώσουμε από κοινού.

          Κεντρικός άξονας της προσπάθειάς μας θα είναι αφ’ ενός η “συμπάθεια”, δηλαδή η κατανόηση της δράσης των ανθρώπων, αφ’ αφετέρου, δε, η αμφισβήτηση των νοητικών πλαισίων που μας θέτει η κοινωνική πραγματικότητα μέσα στην οποία ζούμε, σε μια προσπάθεια να αλλάξουμε τα πράγματα προς το καλύτερο.

          Σ΄ αυτό το ταξείδι είμαστε εξοπλισμένοι με πολύ διάθεση, που νομίζουμε ότι θα κάμψει τις δυσχέρειες του καιρού μας.

          Ας ελπίσουμε ότι η προσπάθειά μας κάτι θα αφήσει!

         Όλοι εμείς που ασχοληθήκαμε με τον «Ερμή της Ηλείας» σας ευχαριστούμε θερμά!

 

Εκ μέρους   όλων εμάς,

Σάκης Τραμπαδώρος