453 New Articles

Κυριότερες Ειδήσεις

Grid List

Του Μάκη Μπαλαούρα

Την ερχόμενη Κυριακή, οι πολίτες θα προσέλθουν στις κάλπες για να στείλουν τους εκπροσώπους τους στην Τοπική Αυτοδιοίκηση, στους Δήμους και τις Περιφέρειες,με συνεργασίες, συγκροτημένες στη βάση αυτοδιοικητικών προγραμματικών συγκλίσεων.

Παράλληλα, όμως έχουμε τις Ευρωεκλογές, όπου οι πολίτες ψηφίζουν πολιτικές αντιλήψεις για το μέλλον της Ευρώπης και της Ελλάδας. Η επιλογή εδώ είναι είτε υπέρ των πολιτικών του Βέμπερ- Μητσοτάκη, που ευνοούν τις ελίτ και έχουν οδηγήσει σε υπονόμευση των ευρωπαϊκού κοινωνικού κράτους. Είτε υπέρ των προοδευτικών πολιτικών, που επιδιώκουν τη μείωση των ανισοτήτων, τη ριζική στροφή της ευρωπαϊκής οικονομικής πολιτικής από τη λιτότητα στις επενδύσεις, τη δίκαιη και βιώσιμη ανάπτυξη, με όφελος για τους πολλούς.

Προοδευτικές πλειοψηφίες για την Ευρώπη

Με δεδομένο το αδιέξοδο στο οποίο έχει περιέλθει η Ευρώπη, επείγει η στήριξη προοδευτικών πλειοψηφιών που θα δώσει τη μάχη υπέρ της μείωσης των ανισοτήτων με συγκεκριμένους στόχους. Από την Ελλάδα η δύναμη αυτή είναι ο ΣΥΡΙΖΑ με την Προοδευτική Συμμαχία και αυτό ο ελληνικός λαός, πιστεύουμε το γνωρίζει γιατί ως κυβέρνηση δώσαμε ξεκάθαρο στίγμα της πολιτικής μας βούλησης υπέρ της μείωσης της φτώχειας, της ενίσχυσης των εργαζομένων, της ανάπτυξης με κοινωνική δικαιοσύνη.

Ως κόμμα της Αριστεράς, παρ΄ότι αναγκαστήκαμε να υπογράψουμε και να εφαρμόσουμε μνημόνιο, νιώθουμε ανακούφιση που καταφέραμε πέρσι, να βγάλουμε την Ελλάδα από αυτό και να αποκτήσουμε δυνατότητες για να  πάρουμε μέτρα στήριξης της κοινωνικής πλειοψηφίας.

Ήταν δίκαια έγιναν πράξη

Σήμερα πια, κάνοντας τον απολογισμό, μπορούμε να λέμε ότι αμέσως μετά την έξοδο από το μνημόνιο, τον Σεπτέμβριο 2018, επαναφέραμε σε ισχύ τις βασικές αρχές των συλλογικών διαπραγματεύσεων, που οδήγησαν σε αυξήσεις μισθών για εργαζόμενους σε πολλούς κλάδους. Ότι τα τρία τελευταία χρόνια αποδώσαμε ξανά το ποσό της υπεραπόδοσης ως κοινωνικό μέρισμα στους πολλούς. Ότι από τον  Ιανουάριο 2019 εφαρμόζουμε τον πρώτο επεκτατικό προϋπολογισμό εδώ και 10 χρόνια, που μας επέτρεψε να περάσουμε τη μείωση του ΕΝΦΙΑ, με προτεραιότητα στη λαϊκή κατοικία, την ελάφρυνση των ασφαλιστικών εισφορών ειδικά για τους νέους, τις 4.500 προσλήψεις εκπαιδευτικών στην Ειδική Αγωγή και την προστασία της πρώτης κατοικίας. Ότι τον Φεβρουάριο 2019, κάναμε μια ουσιαστική αύξηση του κατώτατου μισθού κατά 11% στα 650 ευρώ, με παράλληλα αύξηση του υποκατώτατου για τους νέους,επαναφορά των συλλογικών διαπραγματεύσεων.

Θυμίζουμε τα ανατρεπτικά για την Ελλάδα, όπως Κοινωνικό Εισόδημα Αλληλεγγύης, επίδομα παιδιού-βρεφονηπιακοί σταθμοί-σχολικά γεύματα.Πριν λίγες μέρες περάσαμε τη ευνοϊκή ρύθμιση των 120 δόσεων για οφειλές προς τα ταμεία, εφορίες και ΟΤΑ, με πρόσθετο όφελος για τους πολίτες την απαλλαγή από τόκους και προσαυξήσεις. Και ότι την περασμένη εβδομάδα ψηφίσαμε τη μείωση του ΦΠΑ στη εστίαση, τα τρόφιμα από το 24% στο 13%, στο ρεύμα και το φυσικό αέριο από το 13% στο 6% καθώς και την απόδοση 13ης σύνταξης σε όλους τους συνταξιούχους.

Μέτρα κοινωνικής δικαιοσύνης για τους πολλούς

Μιλάμε για μέτρα ελάφρυνσης, που αφορούν το κόστος της καθημερινής ζωής, το «καλάθι» των πολιτών, τη ρευστότητα των επιχειρήσεων και τους συνταξιούχους. Μιλάμε για μόνιμα μέτρα δικαιοσύνης για τους πολλούς, που ήρθε η ώρα να αισθανθούν τις θετικές συνέπειες της εξόδου από τα μνημόνια.

Ο  στενός φίλος του κ. Μητσοτάκη, ο κ. Βέμπερ, βγήκε και καταφέρθηκε εναντίον αυτών των μέτρων. Ο ελληνικός λαός καταλαβαίνει πως αν εκλεγεί Πρόεδρος της Κομισιόν, το πρώτο πράγμα που θα προσπαθήσει να κάνει είναι να σαμποτάρει αυτά τα μέτρα.

Μιλάμε για μέτρα που αποτελούν μέρος ενός συνολικού σχεδιασμού, τον οποίο υλοποιήσαμε με πολλή δουλειά και τα οποία θα επιφέρουν πρόσθετη ανάπτυξη, δίνοντας δυνατότητες για επιπλέον μέτρα ελάφρυνσης στο τέλος του χρόνου: για αυτά τα μέτρα ζητάμε, στις 26 του Μάη, την ψήφο εμπιστοσύνης του ελληνικού λαού και φυσικά, την οριστική έγκρισή του να τα υλοποιήσουμε στις εθνικές εκλογές.

Ο κ. Μητσοτάκης θα μείνει με τα fakenews, τη λάσπη, τη μαύρη προπαγάνδα και τα σχέδια για την κατάργηση του 8ωρου, την επταήμερη εργασία, το κόψιμο των επιδομάτων και την ισοπέδωση του κοινωνικού κράτους.

Αυτό είναι και το δίλημμα αυτών των ευρωεκλογών.

 

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΔΗΜΑΡΧΟΥ ΑΝΔΡΑΒΙΔΑΣ ΚΥΛΛΗΝΗΣ ΓΙΑ ΘΕΜΑΤΑ ΣΧΟΛΕΙΩΝ ΛΟΓΩ ΣΕΙΣΜΩΝ

Ηλεία

Αξιότιμε , κ. Υπουργέ

1) Εδώ και δύο  μήνες περίπου η περιοχή μας ταλαιπωρείται από δεκάδες σεισμικές δονήσεις , και δεν ξέρουμε για πόσο διάστημα ακόμα θα διαρκέσει ,γεγονός που αναστατώνει τους μαθητές , τους  φοβίζει    και δεν τους  αφήνει να ξεκουραστούν κατά τις νυχτερινές ώρες ή τους διακόπτει στη διάρκεια  της  μέρας από την προετοιμασία τους για τις εξετάσεις. Επίσης σας είναι ήδη γνωστό ότι τα σχολεία έχουν παραμείνει κλειστά από τις 15 Μαΐου 2019 μέχρι και σήμερα λόγω  της ιδιαίτερης  έντονης σεισμικής δραστηριότητας  και της πιθανής επικινδυνότητας  και επιπλέον δεν γνωρίζουμε τι θα γίνει από τις 28 Μαΐου που κανονικά θα ανοίξουν εφ όσον συνεχίζονται τα σεισμικά φαινόμενα .Ήδη τρία σχολικά συγκροτήματα έχουν κριθεί ακατάλληλα από τους μηχανικούς(Δημοτικό Σχολείο Ανδραβίδας ,Γυμνάσιο Ανδραβίδας και Γυμνάσιο Νεοχωρίου)και αρκετά άλλα έχουν ζημιές.

  Ήδη έχω υποβάλλει αίτημα για την κήρυξη του Δήμου σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης κυρίως για την αποκατάσταση των καταστροφών οι οποίες υπερβαίνουν τις οικονομικές και υλικοτεχνικές δυνατότητες του Δήμου αλλά και για την κάλυψη των πρώτων αναγκών των πληγέντων δημοτών μας με την αποστολή σκηνών.

Υπό αυτές τις συνθήκες και γνωρίζοντας πολύ καλά την ευαισθησία σας σε ότι  αφορά την βιολογική και   ψυχολογική ισορροπία των μαθητών , το ενδιαφέρον σας για την πρόοδο τους καθώς επίσης και την ανάλογη αντιμετώπιση σε Λευκάδα και  Μύτικα , Κω, Χίο, Λέσβο, Κεφαλονιά και πιο πρόσφατα στη Ζάκυνθο σύμφωνα με το άρθρο 51 του νόμου    4264/2014 ζητάμε την μοριοδότηση των μαθητών της Γ΄ Τάξης  ΓΕΛ ,  που κατοικούν στον  Δήμο μας.

 2)Επίσης λόγω όλων των παραπάνω λόγων σας ζητάμε την ματαίωση των γραπτών εξετάσεων των μαθητών Α,Β,Γ Γυμνασίου και Α, Β Λυκείου , προκειμένου να μην ταλαιπωρούνται οι μαθητές και οι οικογένειες τους ,μέχρι να επανέλθει η ζωή μας στους φυσιολογικούς της ρυθμούς.

Ως Δημαρχος  εκφράζω την ελπίδα και συγχρόνως τη βεβαιότητα , ότι θα ληφθούν υπόψη οι προβληματισμοί και τα αιτήματα  μας , δεδομένης της ιδιότητας του πανεπιστημιακού δασκάλου, του υπουργού Παιδείας και της εκπεφρασμένης ευαισθησίας σας σχετικά με τη νεολαία

     

 Με εκτίμηση

Ο Δήμαρχος Ανδραβίδας –Κυλλήνης

 

Ναμπίλ Ιωσήφ Μοράντ

 

 

Στο Καλέντζι θα ψηφίσει ο Απόστολος Κατσιφάρας

Δυτική Ελλάδα

Ο Περιφερειάρχης και επικεφαλής του συνδυασμού «Δυτική Ελλάδα - Δικαίωμα στην Πρόοδο» Απόστολος Κατσιφάρας, την Κυριακή 26 Μαΐου 2019 θα ασκήσει το εκλογικό του δικαίωμα στο Καλέντζι Αχαΐας.

Συγκεκριμένα, θα ψηφίσει στις 12.30 το μεσημέρι στο 215 Εκλογικό Τμήμα, στο Δημοτικό Σχολείο Αγίου Γεωργίου.

 

Απόστολος Κατσιφάρας: Δεν θα επιτρέψουμε στον εφιάλτη της διαθεσιμότητας να επιστρέψει

Δυτική Ελλάδα

«Δεν θα επιτρέψουμε ο εφιάλτης της διαθεσιμότητας του 2013 ή της κατάργησης θέσεων να επιστρέψει. Όπως το κάναμε μια φορά, θα το κάνουμε και πάλι σε περίπτωση που αμφισβητηθούν ιερά και αδιαπραγμάτευτα δικαιώματα του προσωπικού της Περιφέρειας». Αυτό επεσήμανε ο Περιφερειάρχης Δυτικής Ελλάδας και επικεφαλής του συνδυασμού «Δυτική Ελλάδα - Δικαίωμα στην Πρόοδο» Απόστολος Κατσιφάρας, στις επισκέψεις του το πρωί της Παρασκευής σε Υπηρεσίες της Περιφέρειας στην Πάτρα.

Ο κ. Κατσιφάρας, συνοδευόμενος από ομάδα υποψηφίων περιφερειακών συμβούλων, συζήτησε με τα στελέχη και τους υπαλλήλους της Περιφέρειας, επισημαίνοντας ότι «εσείς είστε οι άμεσοι και οι πολύτιμοι συνεργάτες μας. Εσείς κρατήσατε την Δημόσια Διοίκηση όρθια και λειτουργική σε πολύ δύσκολες περιόδους, ακόμα κι όταν πολιτικές δυνάμεις έβαζαν μπροστά για απολύσεις και περιορισμούς στα δικαιώματα σας, δημιουργώντας σ’ όλο τον δημόσιο τομέα κλίμα ασάφειας και μεγάλης ανασφάλειας».  

 

Ο Περιφερειάρχης υπενθύμισε, ακόμα, ότι πρόσφατα η Περιφέρεια μέσω του μέτρου της κινητικότητας ενισχύθηκε με 48 νέους υπαλλήλους και έπεται η μετακίνηση πολλών περισσότερων ώστε να καλυφθούν σημαντικά κενά στη στελέχωση των Υπηρεσιών της.

    «Για πρώτη φορά η Περιφέρεια υποδέχεται μαζικά μόνιμο προσωπικό. Είχαμε το 2013 την δυσάρεστη εξέλιξη με τις καταργήσεις θέσεων και τη διαθεσιμότητα, επιλογή στην οποία θέλω να θυμίσω ότι η Περιφέρεια είχε αντιταχθεί απ’ την πρώτη στιγμή, ζητώντας τη μη υλοποίησή της. Είπαμε όχι σε μια νεοφιλελεύθερη λογική, η οποία έχει ως βασικό στόχο την απαξίωση της έννοιας των δημοσίων υπηρεσιών και της δημόσιας διοίκησης. Υπήρξε η χειρότερη στιγμή της θητείας μου, όταν ήρθαν οι διαπιστωτικές πράξεις και έπρεπε να βάλω την υπογραφή μου για να μειωθεί το προσωπικό. Αρνήθηκα και το πήρα πάνω μου. Σήκωσα προσωπικά την ευθύνη και το βάρος της απόφασης. Πληρώσαμε βαρύ τίμημα. Αυτό δεν πρέπει να ξανασυμβεί, δεν πρέπει να επιτρέψουμε να ξανασυμβεί» τόνισε ο Περιφερειάρχης και πρόσθεσε:

«Η ενδυνάμωση των υπηρεσιών μας είναι ένα σημαντικό βήμα. Η στελέχωση με μόνιμο προσωπικό έχει στόχο την ενδυνάμωση του ρόλου της δημόσιας διοίκησης. Γιατί η δημόσια διοίκηση είναι βασικός πυλώνας της δημοκρατικής θεσμικής λειτουργίας, της αναπτυξιακής προσπάθειας της χώρας και της διατήρησης του κοινωνικού κράτους».

 

Ντιουκ Έλινγκτον 1899 – 1974

Ηλεία

Ο Ντιουκ Έλινγκτον υπήρξε κορυφαίος συνθέτης της τζαζ κι ένας από τους σημαντικότερους του 20ου αιώνα. Για μισό αιώνα υπήρξε επικεφαλής μιας ορχήστρας, που παραμένει ενεργή και μετά το θάνατό του. Χρησιμοποίησε την ορχήστρα του ως μουσικό εργαστήριο για τις συνθέσεις του, ενώ προσάρμοσε το γράψιμό του για να αναδείξει το ταλέντο πολλών μελών της ορχήστρας, που έμειναν μαζί του για μεγάλα χρονικά διαστήματα. Ο Έλινγκτον συνέθεσε μουσική για τον κινηματογράφο και το μιούζικαλ. Το έργο του μεγάλο σε όγκο αξιολογείται ακόμη και σήμερα, αν κι έχουν περάσει πολλά χρόνια από το θάνατό του.

Γεννήθηκε στις 29 Απριλίου 1899 στην Ουάσιγκτον, ως Έντουαρντ Κένεντι Έλινγκτον (Edward Kennedy Ellington). Ο πατέρας του Τζέιμς Έντουαρντ Έλινγκτον ήταν οικονόμος στον Λευκό Οίκο και ο μικρός Ντιουκ (Δούκας), όπως τον φώναζαν χαϊδευτικά, μεγάλωσε σε άνετο περιβάλλον. Άρχισε νωρίς μαθήματα πιάνου και στην εφηβική του ηλικία έγραψε τις πρώτες του συνθέσεις. Στα 17 του εγκατέλειψε το σχολείο και αφιερώθηκε στη μουσική. Αρχικά έπαιξε σε τοπικά κλαμπ της Ουάσιγκτον με το πενταμελές σχήμα «Washingtonians» και στη συνέχεια μετακόμισε στη Νέα Υόρκη. Ο Έλινγκτον ανέλαβε τα ηνία του σχήματος, το οποίο άρχισε να μεγαλώνει, για να καταλήξει να γίνει η περίφημη Duke Ellington Band.

Στις 4 Δεκεμβρίου 1927, μετά από μακροχρόνια παραμονή στο «Club Kentucky», η μπάντα του Ντιουκ Έλινγκτον μετακομίζει στο περίφημο Cotton Club, ένα από τα λίγα κέντρα του Χάρλεμ με πελατεία αποτελούμενη αποκλειστικά από λευκούς. Ήταν το διαβατήριο για την επιτυχία και την ευρύτερη καταξίωση. Το ύφος του κλαμπ, που προοριζόταν για τουρίστες, θύμιζε εξωτική ζούγκλα. Ο Ντιουκ ανταποκρίθηκε, ενορχηστρώνοντας κομμάτια με τρομπέτες να τσιρίζουν, τρομπόνια να βρυχώνται και σαξόφωνα να ουρλιάζουν. Όλα αυτά τα εφέ παρουσιάζονταν με καταπληκτική μαστοριά και συνδυάζονταν με αυτοσχεδιαζόμενα σόλο των μουσικών του. Χαρακτηριστικό δείγμα, η σύνθεση «East St. Louis Toodle-oo», που αποτέλεσε την πρώτη μεγάλη επιτυχία του Ντιουκ Έλινγκτον. Το στυλ αυτό ονομάστηκε jungle.

Στις αρχές της δεκαετίας του '30 ο Έλινγκτον ήταν ένας φτασμένος τζαζίστας με ένα γαλαξία μουσικών αστεριών στην ορχήστρα του, όπως τους τρομπετίστες Μπάμπερ Μίλεϊ, Ρεξ Στιούαρτ και Κούτι Γουίλιαμς, τους τρομπονίστες Τρίκι Σαμ Νάντον, Χουάν Τιζόλ και Λόρενς Μπράουντον, τον κλαρινετίστα Μπάρνεϊ Μπίγκαρντ, τον κοντραμπασίστα Γουέλμαν Μπροντ και τους σπουδαίους σαξοφωνίστες Τζόνι Χότζες και Μπεν Γουέμπστερ. Με τις ενορχηστρώσεις του κατάφερνε να παρουσιάζει καταπληκτικά πρωτότυπους μουσικούς στο κοινό, με έναν τρόπο που ανέπτυσσε και αξιοποιούσε την προσωπικότητά τους.

Το 1931 αφήνει το Cotton Club και πραγματοποιεί περιοδεία στην Ευρώπη. Από τότε, η ορχήστρα του θα βρίσκεται συνεχώς «στο δρόμο». Αυτή την εποχή κυκλοφορεί μία ακόμη επιτυχία, το κλασσικό «Mood Indigo» και αργότερα το εξωτικό «Caravan» (1937). Το 1939 ο Έλιγκτον προσλαμβάνει ένα νεαρό μουσικό, τον Μπίλι Στρέιχορν, που δεν εμφανίζεται συχνά με την ορχήστρα του, αλλά γίνεται ο άμεσος συνεργάτης στον συνθετικό και ενορχηστρωτικό τομέα. Η κορύφωση της συνεργασίας τους έρχεται το 1941 με τη μεγάλη επιτυχία «Take the A Τrain», που αποτελεί ένα κλασσικό κομμάτι της εποχής του σουίνγκ.

Μετά τον πόλεμο, το σουίνγκ έφυγε από τη μόδα και οι μεγάλες ορχήστρες άρχισαν να διαλύονται. Η τζαζ βρισκόταν στον αστερισμό του μπι-μποπ κι έπαψε να απασχολεί το μεγάλο κοινό. Ήταν η εποχή των τραγουδιστών, όπως ο Φρανκ Σινάτρα. Ο Ντιουκ Έλινγκτον, κόντρα στο συρμό, διατήρησε την ορχήστρα του χάρις στα πνευματικά δικαιώματα που εισέπραττε από τα τραγούδια του, ενώ έγραφε μουσική για μιούζικαλ και τον κινηματογράφο («Η ζούγκλα της ασφάλτου»).

Το πρώτο μισό της δεκαετίας του '50 ήταν μία δύσκολη περίοδος για τον Έλινγκτον, καθώς η ορχήστρα του υπέστη αφαίμαξη από τις πολλές αποχωρήσεις σημαντικών στελεχών της. Ο Ντιουκ αποζημιώθηκε με τη συμμετοχή του στο Φεστιβάλ του Νιούπορτ το 1956 και την ηχογράφηση ενός «ζωντανού» άλμπουμ («Ellington at Newport»), που αποτέλεσε τη μεγαλύτερη εμπορική επιτυχία για τον ίδιο. Στις αρχές της δεκαετίας του '60 συνεργάστηκε για πρώτη φορά με μουσικούς της νέας γενιάς, όπως οι Τσαρλς Μίνγκους και Μαξ Ρόουτς («Money Jungle», 1962) και Τζον Κολτρέιν (Duke Ellington & John Coltrane, 1962).

Ο Ντιουκ Έλινγκτον συνέχισε να συνθέτει και να περιοδεύει με την ορχήστρα του, μέχρις ότου καταβλήθηκε από καρκίνο των πνευμόνων και πέθανε στις 24 Μαΐου του 1974. Η Ορχήστρα του συνεχίζει να παίζει και να διαδίδει τη μουσική του, πρώτα υπό την καθοδήγηση του γιου του Μέρσερ Έλινγκτον και μετά το θάνατό του το 1996 από τον εγγονό του Πολ Έλινγκτον.

Πηγή: https://www.sansimera.gr

 

Η παράταξη "Πύργος - Έργο Πολιτών" του Αντώνη Καράμπελα

Ηλεία

Κορνήλιος Καστοριάδης: Η Αυτονομία ως αναγκαία συνθήκη της Δημοκρατίας

Τζινιέρης Κ.

Μελετώντας την αθηναϊκή δημοκρατία είναι αδύνατον να παραλείψουμε τον ορισμό της αυτονομίας που ενυπάρχει σε αυτήν. Κοινωνική αυτονομία για τον Καστοριάδη σημαίνει ότι η κοινωνία όχι μόνο θέτει τους δικούς της νόμους, αλλά και αναγνωρίζει αυτήν ως πηγή των νόμων της. Αντίστοιχα, ατομική αυτονομία σημαίνει ότι το άτομο θέτει τους δικούς του νόμους , έχοντας επίγνωση των επιθυμιών και των αναγκών του.[1] Υπό αυτή την έννοια αυτονομία σημαίνει την απεριόριστη αμφισβήτηση του νόμου και την ικανότητα του «πράτειν», του «ποιείν» και του «θεσμίζειν». Η αντίληψη του Καστορίαδη για την αυτονομία αντιπαρατίθεται προς την καντιανή αντίληψη της αυτονομίας ως ένας αυτοσκοπός που συνίσταται στη δράση, σύμφωνα με κάποιο νόμο που ανακαλύφθηκε με βάση κάποιον αμετάλλακτο στο διηνεκές Λόγο[2]

Μια πρώτη συνεπαγωγή που μπορούμε να κάνουμε από τον καστοριαδικό ορισμό της αυτονομίας είναι ότι η ατομική αυτονομία δεν μπορεί να νοηθεί ανεξάρτητα από την κοινωνική αυτονομία και το αντίστροφο. Επιπλέον η ατομική αυτονομία είναι δυνατή μόνο αν τα άτομα συμμετέχουν άμεσα στη διαμόρφωση και την εφαρμογή των κοινωνικών νόμων, οι οποίοι καθορίζουν την δραστηριότητά τους. Η κοινωνική οργάνωση θεμελιώνεται στην άμεση δημοκρατία και όχι στη σημερινή αντιπροσωπευτική δημοκρατία (η οποία θεωρείται από τον Καστοριάδη φιλελεύθερη ολιγαρχία), η οποία παριστάνει την δημοκρατία.

Η δεύτερη συνεπαγωγή  αναφέρεται στο γεγονός ότι το πρόταγμα της δημοκρατία εμφανίστηκε για πρώτη φορά στην κλασσική Ελλάδα  , διότι εκεί για πρώτη φορά οι άνθρωποι δημιούργησαν θεσμούς, κυρίως την άμεση δημοκρατία και την φιλοσοφία που έκαναν δυνατή την αμφισβήτηση της θεσπισμένης παράδοσης. Διότι απαραίτητη προϋπόθεση της αυτονομίας είναι η δυνατότητα αμφισβήτησης της παράδοσης γεγονός που αποκλείει όλες τις κοινωνίες που είναι θεμελιωμένες σε «ιερές αλήθειες» [3]

Είναι εμφανές, επομένως ότι το κριτήριο διάκρισης  μεταξύ αυτόνομων και ετερόνομων κοινωνιών για τον Καστοριάδη δεν βασίζεται  στο εάν οι ίδιες κοινωνίες αυτορυθμίζονται. Κάθε κοινωνία δημιουργεί τις δικές της φαντασιακές σημασίες οι οποίες καθορίζουν τις αξίες και τους θεσμούς που τις ενσωματώνουν. Αντίθετα το κριτήριο διάκρισης  είναι εάν η ιδία η κοινωνία πιστεύει ή όχι, ότι οι θεσμοί της είναι ανθρώπινα δημιουργήματα, δηλαδή δημιουργήματα που δεν έλκουν την καταγωγή τους από τη θεία βούληση. Επομένως, υπάρχει μια ασυμβατότητα ανάμεσα στη δημοκρατική παράδοση η όποια βασίζεται στην αμφισβήτηση κάθε δοσμένης αλήθειας και από την άλλη των θρησκευτικών και ιδεαλιστικών παραδόσεων ως δεδομένες ορισμένες αλήθειες. Μια κοινωνία είναι αυτόνομη όταν έχει επίγνωση ότι δεν υπάρχει καμία εξωγενής – υπερβατική πηγή των νόμων και των θεσμών της, διότι σε αυτήν την περίπτωση θα επρόκειτο για ετερονομία.

[4]Ομοίως, για τους Έλληνες, σύμφωνα με έκφραση του Θουκυδίδη, ο δήμος είναι «αυτόνομος, αυτόδικος, αυτοτελής» . Ως αυτόνομος δίνει ο ίδιος τους νόμους στον εαυτό του. Πράγματι τα ψηφίσματα της Εκκλησίας του Δήμου αποτελούν τη βάση της νομοθεσίας στην αρχαία Ελλάδα. Ως αυτόδικός έχει την εκτελεστική εξουσία στα χέρια του. Τέλος ως αυτοτελής ο δήμος κατέχει την εξουσία να αυτοκυβερνάται. Η de facto συνθήκη αυτής της πόλης είναι η αυτάρκεια, η μη εξάρτηση από τους άλλους, η δυνατότητα να αυτοθεσμίζεται, όταν βέβαια υπάρχει ίση συμμετοχή όλων στην θεσμίζουσα εξουσία με τον λόγο και με την ψήφο τους. Σχηματίζεται κατά αυτό τον τρόπο ένας δημόσιος χώρος  που περιλαμβάνει τα προβλήματα της πολιτείας..

Τη στιγμή μάλιστα που δεν υπάρχει κάποιο σημείο αναφοράς ο λόγος δεν μπορεί παρά να είναι δόξα. Ποτέ ο δήμος δεν μπορεί να είναι σίγουρος για τις αποφάσεις του, υιοθετεί εκείνες που του φαίνονται πιο ορθές, μέσω της διαδικασίας του λόγου διδόναι και της πολύπλευρης όσο το δυνατόν εξέτασης  των προβλημάτων. Έτσι κατανοεί ότι σε μία δημοκρατία οφείλει ο ίδιος να ανακαλύψει τα κριτήρια και να θέσει τα όρια εντός των οποίων πρέπει να αποφασίζει και να δρα. Και ύβρις σημαίνει να ξεπερνά τα όρια τα οποία ο ίδιος εχει θέσει και όχι αυτά που τίθενται από κάποιον εξωγενή νόμο.

 

 

 

[1] «Ονομάζω αυτόνομο το άτομο το οποίο εμφανίζει ισχυρή ψυχική επένδυση του αληθινού, έχει λίγο-πολύ την πραγματική ικανότητα να αναγνωρίζει την επιθυμία του και, βεβαίως, να την διακρίνει από την πραγματικότητα, και είναι ικανό να ενεργεί έχοντας επίγνωση των επιθυμιών του, τις οποίες αποδέχεται και αναλαμβάνει[1]. Αντιστρόφως, θα πούμε ότι είναι ετερόνομο το άτομο που ενεργεί υπό την κυριαρχία των ενορμήσεών του, όντας υπόδουλο σε ένα ασυνείδητο απέναντι στο οποίο είναι εξ’ ορισμού τυφλό. Το άτομο αυτό είναι agitur, non agit: είναι ενεργούμενο δεν ενεργεί, υποκινείται από τις τυφλές δυνάμεις εντός του, αλλά δεν το γνωρίζει»

[2] ως « μιας πλασματικά αυτάρκους προσαρμογής στο υποκείμενο στο ¨Νόμο¨ του ¨Λόγου¨.

 

[3] (πχ σημερινά φονταμενταλιστικά καθεστώτα) η ακόμα και οποιοδήποτε είδος κλειστού θεωρητικού συστήματος (πχ σταλινικά καθεστώτα).

[4] Επίσης διακρίνει το αυτόνομο άνθρωπο, από την ρουσσωϊκή αντίληψη του «Κοινωνικού Συμβολαίου », ότι ο άνθρωπος ήταν ελεύθερος «πριν» την κοινωνία. Κάτι τέτοιο το θεωρεί απαράδεκτο, διότι «δεν μπορούμε να σκεφτούμε ένα άτομο πριν από την πολιτεία». Εξίσου απαράδεκτη είναι η ρουσσωϊκή θέση ότι «ο άνθρωπος γεννήθηκε ελεύθερος και παντού βρίσκεται αλυσοδεμένος», διότι «ο Rousseau δεν μπορεί να νομίζει ότι είναι ελεύθερο το νεογέννητο που πεθαίνει σε είκοσι τέσσερις ώρες αν δεν ασχοληθεί κανείς μαζί του». Κάθε στοιχείο του ανθρώπου, όπως η ομιλία, του προσφέρεται μέσα από την κοινότητα στην οποία γεννιέται και αναπτύσσεται: «Και το ότι σκέφτομαι οφείλεται στο ότι μπορώ και μιλώ. Την ομιλία δεν την έδωσα εγώ στον εαυτό μου ούτε την απέκτησα επειδή κατά κάποιον τρόπο την άξιζα. Είναι κάτι που δόθηκε από την κοινότητα∙ κανένα υποκείμενο δεν θα μπορούσε να θεσμίσει αυτή την γλώσσα, και η ίδια η ιδέα ότι θα μπορούσε να κάνει κάτι τέτοιο είναι παραλογισμός. Επομένως ο καστοριάδης λογίζει τη αυτονομία ως δυνατότητα της κοινωνίας να αυτοθεσμίζεται.

 

Εισήγηση για την ιστορία της κορινθιακής σταφίδας του Δ. Τραμπαδώρου

Τραμπαδώρος Δ.

Από την πλευρά μου θα κάνω μια αναφορά στην ιστορία της κορινθιακής σταφίδας.

Oι αρχαίοι Έλληνες με τη λέξη σταφίς ή ασταφίς αποκαλούσαν την κοινή σταφυλή σε ξηρά κατάσταση, ενώ, μάλλον, δεν γνώριζαν την σταφιδάμπελο, η καλλιέργεια της οποίας φαίνεται να εισάγεται από τους Φράγκους, κατά την περίοδο 1212-1360, αρχικώς στις περιοχές της Πάτρας και της Ηλείας (στο δουκάτο της Γλαρέντζας) και αργότερα στην επαρχία Κορίνθου.

Μετά την κατάληψη της Πελοποννήσου από τους Βενετούς (το 1389), η σταφίδα αρχίζει να αποτελεί βασικό είδος εξαγωγικού εμπορίου προς τις χώρες της Ευρώπης.

Ήδη από το 14ο αιώνα η Αγγλία εμφανίζεται ως η χώρα με τη μεγαλύτερη κατανάλωση του προϊόντος. Από εκεί η σταφίδα έγινε γνωστή στη Γαλλία και την Ολλανδία και στη συνέχεια στη Γερμανία.

Με την παράδοση της Πελοποννήσου στον Σουλεϊμάν τον Α’, το 1540, οι Βενετοί ενθαρρύνουν την καλλιέργεια της σταφιδαμπέλου στα Ιόνια Νησιά, πρώτα στη Ζάκυνθο και στη συνέχεια στην Κεφαλλονιά και την Ιθάκη, ενώ η παραγωγή της σταφίδας στην Πελοπόννησο ελαττώθηκε κατά πολύ, λόγω της γενικότερης ερήμωσης και οικονομικής εξάντλησης της περιοχής.

Άλλοι παράγοντες που ευνοούν την καλλιέργεια της σταφίδας στα Ιόνια Νησιά είναι η θέση τους στον εμπορικό δρόμο που τα φέρνει σε άμεση επαφή µε τις ευρωπαϊκές αγορές, η γειτνίαση τους µε την Πελοπόννησο, το πρόσφορο του εδάφους τους για τη συγκεκριμένη καλλιέργεια και η αυξανόμενη ζήτηση της σταφίδας στην Ευρώπη.

Τα προστατευτικά μέτρα των Άγγλων και οι εξωτερικοί πόλεμοι της Βενετίας θα ανακόψουν τη σχετική με τη σταφίδα εμπορική δραστηριότητα κατά την περίοδο 1500-1520· αλλά από το 1532 παρατηρείται µία νέα άνθηση της δραστηριότητας αυτής, στην οποία συνέβαλε η ατονία της «αρχής της κυριάρχου» (Dominante), που απαγόρευε την πρόσβαση μη βενετικών πλοίων στα λιμάνια του Ιονίου, το μεθοδευμένο εμπορικό ενδιαφέρον των Άγγλων στην Ανατολή, καθώς και οι αντιδράσεις των Επτανησίων στις οικονομικές επιλογές των Βενετών.

Το σταφιδικό ζήτημα, ως υπερβάλλουσα σε σχέση με τη ζήτηση προσφορά, δεν έκανε την εμφάνισή του για πρώτη φορά στην Πελοπόννησο, αλλά το 1655 στα νησιά του Ιονίου.

Στα βενετοκρατούμενα Επτάνησα, το «σταφιδικό ζήτημα» αντιπροσωπεύει µία κρίση για την κοινωνία και την οικονομία των νησιών, η οποία έρχεται ως παράγωγο της οικονομικής διαπάλης για το άνοιγμα των αγορών στην Ανατολή. Συγκεκριμένα, στα Επτάνησα του 17ου αιώνα έχουμε, µε επίκεντρο την παραγωγή και εμπορία της σταφίδας, µία πολύπλευρη εμπορική, οικονομική και κοινωνική διαπάλη, στην οποία εμπλέκονται Άγγλοι, Βενετοί και Επτανήσιοι.

Όταν οι Βενετοί κατέλαβαν εκ νέου την Πελοπόννησο (1685-1715), κατέβαλαν μεγάλες προσπάθειες για την ανάπτυξη της καλλιέργειας της σταφίδας, οι οποίες ωστόσο ανακόπηκαν λόγω της ανάκτησης της Πελοποννήσου από τους Οθωμανούς, παρά το γεγονός ότι, μετά από προτροπή της αγγλικής κυβέρνησης, οι Τούρκοι άρχισαν να ενδιαφέρονται για την ανάπτυξη της καλλιέργειας.

Θα πρέπει να σημειώσουμε εδώ ότι στο τέλος αυτής της περιόδου, και συγκεκριμένα το 1715, έχουμε και τη μεταφορά της καλλιέργειας του προϊόντος στη Λευκάδα, από τους Κρητικούς επήλυδες οι οποίοι είχαν έρθει από την Κρήτη στην Πελοπόννησο μετά την πτώση του Χάνδακα, στα 1669, και οι οποίοι γνωρίζοντας την καλλιέργεια, πήγαν σε αυτό το νησί, μετά την ανακατάληψη της Πελοποννήσου από τους Οθωμανούς στα 1715.

Όμως, στα τέλη του 18ου αιώνα, εποχή της ραγδαίας εκβιομηχάνισης της Αγγλίας και μεγάλης αύξησης της ζήτησης σταφίδας, που τη χρησιμοποιούσαν για την κατασκευή γλυκισμάτων και κυρίως πουτίγκας, η καλλιέργεια του προϊόντος άρχισε να εξαπλώνεται με γρήγορους ρυθμούς στη βόρεια και βορειοδυτική Πελοπόννησο.

Η μεγάλη ζήτηση για το προϊόν συνεχίστηκε και στις αρχές του 19ου αιώνα, μεταβάλλοντας σε ένα από τα κυριότερα εμπορεύματα εξαγωγής από την Πελοπόννησο και την καλλιέργειά του σε μια πραγματική μονοκαλλιέργεια στη Bόρεια και ΒΔ Πελοπόννησο (στην Αχαΐα, την Αιγιαλεία, σε τμήματα της Κορινθίας και στη Βόρεια Ηλεία), όπου παραγόταν η μεγαλύτερη ποσότητα, ενώ είχαμε παραγόμενες ποσότητες και στην Αιτωλοακαρνανία.

Στην περίπτωση της Ηλείας, η καλλιέργεια επεκτάθηκε στην τω χρόνω προς τον νότο, ενώ τις παραμονές της επανάστασης, στα τέλη της δεκαετίας του 1810, μαρτυρείται, η ύπαρξη εκτεταμένων σταφιδοκαλλιεργειών μέχρι και το Δερβή Τσελεμπή, δηλαδή μέχρι και την σημερινή Αμαλιάδα.

Αντίθετα, στην περιοχή του Πύργου, η εισαγωγή της σταφιδοκαλλιέργειας σε εκτεταμένη βάση είναι υπόθεση που χρονολογείται αργότερα και συγκεκριμένα με την έναρξη της συγκρότησης της κρατικής μας οντότητας, δηλαδή από το 1828 και εφεξής, φαινόμενο το οποίο, μάλιστα, εντάθηκε, σύμφωνα με τον ερευνητή κ. Παναγιώτη Δημάκη, μετά το 1845.

Μέχρι τότε, σύμφωνα με τις περιγραφές των περιηγητών, η περιοχή του Πύργου κατακλυζόταν από καλλιέργειες αμπέλου, γκρηνιά (ενός είδους σιταριού), οπωροφόρων δένδρων, κηπευτικών και βάμβακος,.

Άλλωστε, από τα στοιχεία που προκύπτουν από τις δημοσιεύσεις στην Επίσημη Εφημερίδα του Ηνωμένου Κράτους των Ιονίων Νήσων, που εκδιδόταν στην Κέρκυρα, προκύπτει μόνον ένα φορτίο σταφίδας από τα λιμάνια του Πύργου (δηλαδή το Πυργί, τον Κόρακα ή Ποτάμι, το Κατάκωλο και τον Αλφειό), το 1822, προς την Ζάκυνθο, που τότε ήταν το κύριο κέντρο της εμπορίας του προϊόντος.

Παρ’όλα αυτά, τα επίσημα στοιχεία δεν δείχνουν το λαθρεμπόριο το οποίο ήταν εκτεταμένο σε αυτό το όριο των δυτικών κυριαρχιών και της οθωμανικής επικράτειας, λαθρεμπόριο που καθόριζε πραγματικότητες, εντασσόμενο στην αντιπαλότητα ή και σύμπλευση συμφερόντων μεταξύ των Δυτικών, των Οθωμανών, των Επτανησίων και των Ελλήνων υπηκόων της οθωμανικής Πύλης.

Μετέπειτα, κατά τη διάρκεια της επανάστασης, περιορίστηκε σημαντικά η παραγωγή της σταφίδας και έτσι η ανάπτυξη η οποία παρατηρείται μετά τον πόλεμο της ανεξαρτησίας είναι χωρίς προηγούμενο. Παρ’ όλα αυτά από την αναδίφηση των αρχείων διαπιστώνουμε ότι και κατά την διάρκεια της Επανάστασης η σταφιδοκαλλιέργεια είχε σπουδαία σημασία. Τις περιόδους του τρύγου παρατηρείται μια σιωπή. Οι εχθροπραξίες σταματούσαν, Χριστιανοί και Μουσουλμάνοι επιδίδονταν με αφοσίωση σε αυτόν, ενώ από τη Ζάκυνθο κατέφθαναν στην Γλαρέντζα, για να εργαστούν, οι γνωρίζοντες και παραγωγικοί Ζακυνθινοί εργάτες. Ο λόγος ήταν ότι το εμπόριο του προϊόντος προσέφερε πολύτιμους οικονομικούς πόρους τόσο στους επαναστάτες όσο και στους Οθωμανούς. Φαίνεται ότι η σταφίδα χρηματοδότησε τον Αγώνα και παράλληλα δημιουργούσε εισοδήματα για τους κατοίκους της ευρύτερης περιοχής. Για να έρθουμε πάλι στα μετά την Επανάσταση, με την έλευση της Ανεξαρτησίας, από το τέλος της δεκαετίας του 1830 ως τις αρχές της δεκαετίας του 1860, ο όγκος της παραγωγής υπερδεκαπλασιάστηκε (από 7,5 εκατομμύρια ενετικές λίτρες το 1839, σε 82 εκατομμύρια το 1862, ενώ μία ενετική λίτρα ισούται με 477,5 γραμμάρια).

Σημαντικό ρόλο στην εξέλιξη αυτή διαδραμάτισε κυρίως η ψήφιση του νόμου του 1835 «περί προικοδοτήσεως των αγωνιστών». Ένας άλλος λόγος για την εξάπλωση της σταφιδοκαλλιέργειας είναι το καθεστώς της ελευθερίας των συναλλαγών που υιοθέτησε η Αγγλία κατά την περίοδο από το 1825 έως το 1846. Ο Εδμόνδος Αμπού βλέποντας αυτή την κατάσταση, τα τελευταία έτη της βασιλείας του Όθωνα, τη σατιρίζει και κρούει τον κίνδυνο του κινδύνου.

Το 1851 μεγάλες ποσότητες σταφίδας αντιμετωπίζουν δυσκολίες εξαγωγής. Το έτος αυτό, για πρώτη φορά, η παραγωγή υπερβαίνει τη ζήτηση, σε σημαντικό βαθμό, και λόγω της αθρόας φύτευσης σταφιδαμπέλων, με αποτέλεσμα η τιμή να μειώνεται κατακόρυφα.

Με την προσάρτηση των Επτανήσων, το 1864, η παραγωγή ξεπερνά τα 100 εκατομμύρια ενετικές λίτρες, ενώ το φράγμα των 150 εκατομμυρίων θα ξεπεραστεί το 1871.

Η σταφίδα αντιπροσωπεύει το ένα τρίτο, περίπου, των ελληνικών εξαγωγών το 1845 και το μισό σχεδόν στα 1870/74.

Ως τις αρχές της δεκαετίας του 1860, η νέα καλλιέργεια κέρδισε περίπου 120-150.000 στρέμματα, μόνον στην Πελοπόννησο, που, σε μεγάλο ποσοστό, πρόκειται για νέες γαίες, ακαλλιέργητες ως τότε.

Αν χρησιμοποιήσουμε ως κριτήριο τον προορισμό των εξαγωγών μπορούμε να διακρίνουμε δύο στάδια: Το πρώτο στάδιο εκτείνεται ως το τέλος της δεκαετίας του 1870 και σχεδόν αποκλειστικός αγοραστής είναι η Αγγλία. Το δεύτερο στάδιο, από το τέλος της δεκαετίας του 1870 ως την κρίση υπερπαραγωγής των ετών 1892/93, χαρακτηρίζεται από την εμφάνιση ενός νέου, σημαντικού, αλλά πρόσκαιρου, όπως αποδείχθηκε, πελάτη, της Γαλλίας.

Στη Γαλλία η σταφίδα δεν ήταν ενταγμένη στη διατροφική κουλτούρα του κοινού, αλλά χρησιμοποιήθηκε για την παρασκευή του σταφιδίτη οίνου (που ήταν και φτηνός και ποιοτικός) σε αντικατάσταση της εσωτερικής παραγωγής της χώρας αυτής που είχε δεχθεί σοβαρό πλήγμα από την φυλλοξήρα.

Στο βραχυχρόνιο επίπεδο οι διακυμάνσεις των τιμών είναι σημαντικές και επηρεάζονται τόσο από την ευρωπαϊκή οικονομική συγκυρία και τη διαμόρφωση των τελών εισαγωγής από τις ευρωπαϊκές χώρες (και κυρίως της Αγγλίας) όσο και από εσωτερικούς παράγοντες και τις ασθένειες της σταφιδαμπέλου.

Αλλά πέρα από την ευρωπαϊκή συγκυρία και τις συνθήκες των εξωτερικών αγορών οι ρυθμοί της παραγωγής έχουν αρχίσει να υπερβαίνουν τους ρυθμούς της ζήτησης προκαθορίζοντας έτσι την πτωτική τάση των τιμών στη μεγάλη διάρκεια.

Mόνο με το άνοιγμα της γαλλικής αγοράς θα δημιουργηθούν αυξητικές τάσεις στην τιμή.

Αυτή η πτωτική τάση της μέσης τιμής της σταφίδας αντικατοπτρίζει, μεταξύ άλλων, και την επέκταση των καλλιεργειών σε γαίες δεύτερης ποιότητας και, επομένως, την όλο και πιο μαζική παρουσία στην αγορά σταφίδας κατώτερης ποιότητας.

Θα πρέπει επίσης να σημειωθεί ότι παρόλο που κατά την δεκαετία του 1860 έγινε για πρώτη φορά απόπειρα χρήσης μηχανών για τον καθαρισμό και τη διαλογή των ποιοτήτων, η τεχνολογία παρέμεινε πεπαλαιωμένη σε όλη την διάρκεια του 19ου αιώνα, ενώ σχετικά με τη σταφιδική πολιτική την οποία ασκούσε το κράτος την περίοδο πριν το 1893 μπορούμε να πούμε ότι τέτοια δεν υπήρχε, καθώς αυτό ασκώντας φιλελεύθερη οικονομική πολιτική αρκούνταν στο να εκδίδει μόνο τα διατάγματα και τους νόμους για τη φορολογία επί της σταφίδας ή μερικές φορές, να πιέζει δια της διπλωματικής οδού, με σκοπό τη μείωση του δασμού εισαγωγής του προϊόντος σε διάφορες χώρες.

Η αλόγιστη επέκταση των σταφιδοκαλλιεργειών και η απότομη αποχώρηση της τεράστιας γαλλικής αγοράς, στα 1893 (λόγω της εξυγίανσης των γαλλικών αμπελώνων, αλλά και της εφαρμογής πολιτικών εμπορικού προστατευτισμού) δημιούργησαν την μεγάλη σταφιδική κρίση, η οποία ήταν ένα συγκλονιστικό γεγονός για την τοπική κοινωνία και οικονομία, αλλά και για το σύνολο της εθνικής οικονομίας και κοινωνίας, αφού όλες οι παράμετροι του παραγωγικού μοντέλου, μέχρι και οι υποδομές (σιδηρόδρομοι, λιμάνια και διώρυγα της Κορίνθου) ήταν προσανατολισμένες προς την παραγωγή και την εμπορία του προϊόντος.

Ιδιαίτερη αναφορά θα θέλαμε να κάνουμε στην κρατική παρέμβαση εκ μέρους του ελληνικού βασιλείου, αναφορικά με την κρίση του 1893, η οποία (και ιδιαίτερα το επινόημα του Παρακρατήματος) κατά την άποψη των ειδικών, όπως του καθηγητή κ. Θανάση Καλαφάτη, συγκρίνεται με τον σχεδιασμό των παρεμβατικών εργαλείων της Κοινής Αγροτικής Πολιτικής, εκ μέρους της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Η επιτυχημένη κρατική παρέμβαση για την αντιμετώπισης της κρίσης του 1893 (όπως αποδεικνύεται και από αδημοσίευτη οικονομετρική ανάλυση που έχουμε κάνει σε συνεργασία με τον κ. Γιάννη Παντελάδη) γέννησε θεσμούς όπως η Σταφιδική Τράπεζα, η Ενιαία Διαχείριση, ο ΑΣΟ και το Ινστιτούτο Σταφίδας, θεσμοί οι οποίοι είχαν ιδιαίτερη σημασία για την Ηλεία, διότι η περιοχή μας σήκωσε το συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος των συνεπειών της κρίσης, αφού οι ποικιλίες της κορινθιακής που ευδοκιμούν σε εμάς ήταν οι πλέον κατάλληλες για οινοποίηση, δηλαδή ήταν οι ποικιλίες που επλήγησαν, κατά κόρον, από την αποχώρηση της Γαλλίας από την αγορά του προϊόντος.

Τότε, κατά την περίοδο της σταφιδικής ακμής, αλλά και αργότερα, λόγω της επιτυχημένης κρατικής παρέμβασης, όπως είπαμε, μπορούμε να μιλάμε για σταφιδική οικονομία, δηλαδή για μία οικονομία η οποία παλλόταν στους ρυθμούς που έδινε η ποσότητα η ποιότητα και οι τιμές της σοδειάς κάθε έτους.

Όλα τα μεγέθη εξαρτιόντουσαν από τη σταφίδα: οι δημοτικοί προϋπολογισμοί, τα δημοσιονομικά σε συνολικοοικονομικό επίπεδο, το πρόγραμμα των δημοσίων επενδύσεων, η ύπαρξη και η πορεία των τοπικών επιχειρήσεων, αλλά και τα κοινωνικά μεγέθη, η γαμηλιότητα, η γεννητικότητα, οι προίκες και φυσικά η μετανάστευση, εσωτερική και εξωτερική, ζητήματα που είχαν επιπτώσεις δευτερογενείς, τριτογενείς κ.ο.κ. σε άλλα μεγέθη, όπως τα ημερομίσθια, η τεχνολογία και η τεχνογνωσία της παραγωγής, η κρίσιμη τιμή των σιτηρών, οι ροές κεφαλαίων του ομογενειακού ελληνισμού, το ιδιοκτησιακό καθεστώς των γαιών.

Επιπροσθέτως, χαρακτηριστικό της σημασίας του προϊόντος είναι ότι για όλη την περίοδο από το 1833 έως το 1950 υπάρχουν εκατοντάδες δημοσιεύματα στα ΦΕΚ, αλλά και χιλιάδες δημοσιεύματα στις εφημερίδες πανελλήνιας κυκλοφορίας, καθώς και στις τοπικές της Ηλείας, σχετικά με σταφιδικά ζητήματα.

Εκτός αυτών θα ήθελα να επισημάνω ότι η ποσότητα, η ποιότητα και ο χαρακτήρας των εργασιών που απαιτούσε η σταφιδοκαλλιέργεια διαμόρφωναν, τελικά, μια καλλιεργητική κουλτούρα, αλλά και μια κοινωνική και οικονομική συμπεριφορά εκ μέρους των σταφιδοκαλλιεργητών που σήμερα είναι δυσεύρετη.

Αυτό το τελευταίο το έχω ζήσει από πρώτο χέρι στο μεγάλο κτήμα με σταφίδα που είχε η οικογένειά μου, μέχρι το 1983, στην περιοχή του Αγίου Ανδρέα Κορακοχωρίου.

Κλείνοντας θα ήθελα να επισημάνω ότι ανάμεσα στους σκοπούς του Ομίλου μας δεν είναι η νεκρανάσταση μιας πραγματικότητας που δεν είναι δυνατόν να ανασυσταθεί, αλλά αφενός η απόδοση της δέουσας σημασίας σε όλο το σταφιδικό εποικοδόμημα, θα μου επιτρέψετε να πω, το οποίο μας κληροδότησαν οι άμεσοι πρόγονοί μας, και το οποίο θα πρέπει να αποτελέσει βασικό τμήμα του city branding των σταφιδοφόρων περιοχών και επομένως και της περιοχής μας, αλλά και η υποβοήθηση της προσπάθειας που στόχο έχει να βρει η σταφίδα, το μοναδικό, σε παγκόσμιο επίπεδο αυτό προϊόν, τη θέση που της αξίζει, γεγονός που προϋποθέτει, μεταξύ των άλλων, και ορθές γεωπονικές πρακτικές και επιτυχημένες πολιτικές marketing.

Το γεγονός άλλωστε ότι η Αγγλία, χώρα στην οποία η κατανάλωση σταφίδας είναι βαθειά ριζωμένη στην καθημερινότητα, αποτελεί σταθερή πελάτιδα για το προϊόν, επί αιώνες, μας επιτρέπει να υποστηρίξουμε ότι η εισαγωγή της σταφίδας στη διατροφική κουλτούρα του μέσου σπιτιού είτε ελληνικού, είτε της αλλοδαπής, μπορεί να μας προσφέρει ανέλπιστα καλά αποτελέσματα.

Σας ευχαριστώ πολύ για το ενδιαφέρον και την προσοχή σας και εύχομαι οι αρμόδιοι, αλλά και η τοπική κοινωνία και η ηγεσία της να ευαισθητοποιηθούν προς την κατεύθυνση της αξιοποίησης της σταφιδικής κληρονομιάς, στο σύνολό της, αλλά και των ευκαιριών του παρόντος και του μέλλοντος, με σύμμαχο, μεταξύ άλλων, και την ιστορική γνώση, μιας και αυτή μας προσφέρει πολύ περισσότερα και πολύ πιο σύνθετα πράγματα από μια απλή γνώση των συμβάντων του παρελθόντος.


Δ. Ι. Τραμπαδώρος


Προέλευση φωτογραφίας: http://www.iliaoikonomia.gr

Τουριστική Ανάπτυξη των φτωχών

Νικολούτσος Κυρ.

Ο τουρισμός δεν είναι η βαριά βιομηχανία της Ελλάδος

(Ξανα)διαβάζοντας το Κεφάλαιο τον 21ο αιώνα

Απόψεις

ΘΑΝΑΣΗΣ ΓΚΙΟΥΡΑΣ,

ΘΩΜΑΣ ΝΟΥΤΣΟΠΟΥΛΟΣ (*)

Πώς διαβάζει κανείς το Κεφάλαιο τον εικοστό πρώτο αιώνα; Πώς μιλά γι’ αυτό; Μια πρώτη απάντηση θα ήταν: αντικρίζοντας ψύχραιμα το νεωτερικό παρόν, το οποίο φαίνεται να ακυρώνει τις ιδέες, τις υποσχέσεις και τα κελεύσματα που το έχουν αναθρέψει και να πραγματώνει τις αστικές ευχές ως αστικές κατάρες: την υπόσχεση του «Πλούτου των Εθνών» ως αδιάκοπη ένδεια, τη γενίκευση της ευημερίας ως γενική εξαθλίωση, το σεβασμό της ανθρώπινης αξιοπρέπειας ως αποκτήνωση, την ειρηνική ανάπτυξη του κοινωνικού βίου ως αέναη σύγκρουση για υλικούς πόρους.

Εν ολίγοις: Οι υλικές συνθήκες από όροι πραγμάτωσης του ανθρώπινου βίου μετατρέπονται σε όρους απειλής και απαξίωσής του. Ενώ η δυναμική αυτή διέπει τον σύγχρονο ορίζοντα, οι απαρχές της, τα στοιχεία που την ορίζουν, εντοπίζονται ακριβώς την περίοδο συγγραφής του Κεφαλαίου από τον Μαρξ: η εκμηχάνιση της παραγωγής σε συνδυασμό με την εντατικοποίηση της εργασίας, η δίχως άλλο αιματοβαμμένη διάνοιξη της διεθνούς αγοράς, η συστηματική υπονόμευση των υποσχέσεων της Γαλλικής Επανάστασης, με αποτέλεσμα την ντε φάκτο υποδούλωση και εξαθλίωση του εργατικού κόσμου, αποτελούν βασικές αφετηρίες για τη σύνταξη μιας κριτικής της πολιτικής οικονομίας στην οποία προβαίνει συστηματικά ο Μαρξ.

Η θεμελιώδης αφετηρία της κριτικής, που αποτελεί συγχρόνως και αφετηρία πολιτική, είναι ότι στις χώρες που κυριαρχεί ο «ειδικά κεφαλαιοκρατικός τρόπος παραγωγής» η δυναμική βάση άρθρωσης (και αποδιάρθρωσης) του κοινωνικού βίου δεν είναι η αδιαμεσολάβητη «φύση» (χωρίς βέβαια αυτή να παύει να υπάρχει) ή κάποια υπεριστορική αντίληψη για τη φύση του ανθρώπου, αλλά η αφηρημένη εργασία, η υπόσταση (Substanz) της αξίας. Είναι η μορφή που λαμβάνει η κοινωνική εργασία όταν υπάγεται στη σκοπιμότητα αξιοποίησης του κεφαλαίου, μεταφραζόμενη διαρκώς σε «χρήμα που γεννά χρήμα» πέρα από οποιαδήποτε άλλη σκοπιμότητα. Το γεγονός ότι η αξία είναι ένα στοιχείο σαφέστατα υλικό και ταυτόχρονα μη αισθητηριακό –κάτι που θα πρέπει να έχει διαρκώς υπόψη ο αναγνώστης– αποτελεί την κομβική αφετηρία του Κεφαλαίου, πλαισιώνοντας έτσι και από αυτή την πλευρά το πολιτικό εγχείρημα του Μαρξ.

Η κριτική της πολιτικής οικονομίας αναδεικνύει τους μηχανισμούς που γεννούν και συνάμα αποκρύπτουν αυτό το θεμελιώδες γεγονός — κάτι που επιτελείται συστηματικά στον πρώτο τόμο του Κεφαλαίου, ο οποίος αναλύει ακριβώς τη διαδικασία παραγωγής του κεφαλαίου. Πρόκειται για ένα ρητά θεωρητικό εγχείρημα, άρρηκτα συνδεδεμένο με μια συγκεκριμένη πολιτική δυναμική η οποία εξ αρχής δεν περιορίζεται αποκλειστικά και μονοσήμαντα σε μία και μοναδική κομματική δέσμευση.

Ο Μαρξ δεν παραγνώρισε ποτέ τη σημασία των θεωρητικών διαφορών με τους πάσης φύσης σοσιαλιστές της εποχής του αλλά και με τον αναρχισμό του Μπακούνιν, όμως οι διαφορές αυτές δεν αποτέλεσαν καταρχήν εμπόδιο για τη συγκρότηση της Πρώτης Διεθνούς ως πολιτικής πλατφόρμας προώθησης για την ενότητα και τη συνειδητοποίηση της εργατικής τάξης. Ενάντια σε κάθε είδους σεκταρισμό και ποδηγέτηση των κοινωνικών υποκειμένων, ο Μαρξ απαιτούσε ως ελάχιστο όρο πολιτικής συμπόρευσης την αναγνώριση του ταξικού αγώνα ως θεμέλιου λίθου του πολιτικού αγώνα.

Το Κεφάλαιο μπορεί να ειδωθεί έτσι ως μια διάβαση κριτικής αυτεπίγνωσης για τα δρώντα εργατικά υποκείμενα που διαρκώς υπόκεινται σε εκμετάλλευση και απειλούνται οι βιοτικοί όροι τους, όχι όμως ως συνταγολόγιο για ένα λαμπρό και εξασφαλισμένο μέλλον το οποίο εγγυάται δήθεν η ιστορική αναγκαιότητα. Μπορεί να θεωρηθεί μόνο ως συνταγή απέναντι στην άγνοια, η οποία, όπως δήλωνε ο Μαρξ σε μια διαφωνία του με μια άλλη εμβληματική μορφή του εργατικού κινήματος της εποχής του, τον Βάιτλινγκ, δεν αποτελεί ποτέ επιχείρημα. Είναι ένα γνωστικό εγχείρημα που έχει σαν ρητό στόχο την αυτενέργεια (όχι την ανερμάτιστη αυθορμησία) των κοινωνικών υποκειμένων σε έναν αγώνα, τον ορίζοντα του οποίου προδιαγράφει χωρίς όμως να μπορεί να εγγυηθεί, εν είδει θείου δικαίου, τα αποτελέσματά του.

Η νέα μετάφραση του Κεφαλαίου που πραγματοποιήθηκε από τους υπογράφοντες και έχει κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις ΚΨΜ (2016) έχει λάβει υπόψη τόσο τους καρπούς της σύγχρονης έρευνας που θρέφεται από τη διεθνή έκδοση των Απάντων (MEGA), όσο και την ανάπτυξη της ελληνικής γλώσσας στο τελευταίο τουλάχιστον τρίτο του εικοστού αιώνα. Αναπαράγοντας συνεπώς με επίγνωση τη διττή φύση του έργου αυτού, επιστημονική και πολιτική, η μετάφραση αποτελεί η ίδια ένα κριτικό εγχείρημα του παρόντος.

Για πρώτη φορά ο Έλληνας αναγνώστης έχει στη διάθεσή του τα εξής «εργαλεία»: Πρώτον, μια επιστημονική επιμέλεια που βασίζεται στους καρπούς της διεθνούς έρευνας από το τελευταίο τρίτο του 20ού αιώνα μέχρι τη στιγμή της δημοσίευσης. Δεύτερον, όλες τις εκδοχές της θεωρίας της αξίας (πρώτη έκδοση με το Παράρτημα, Συμπληρώσεις του 1871-72, δεύτερη έκδοση), οι οποίες δεν υπάγονται σε μια γραμμική ανάπτυξη του περιεχομένου αλλά το φωτίζουν ποικιλότροπα. Και τρίτον, αναπτύξεις και σημειώσεις από τη γαλλική έκδοση (1875) που δεν λήφθηκαν υπόψη σε άλλες εκδόσεις. Πρόκειται για ένα εκδοτικό επίτευγμα, με το οποίο ο αναγνώστης δεν έχει στα χέρια ένα κλειστό έργο, αλλά μια ανοικτή πορεία, την οποία μπορεί να εξετάσει από όποια πλευρά θεωρεί σκόπιμο.

Η νέα μετάφραση αποτελεί μια πρόκληση για το αναγνωστικό κοινό — και ενδεχομένως μια όχληση για τα μικρο-ιερατεία της ελληνικής Αριστεράς. Ας γίνει σαφές ωστόσο, για άλλη μια φορά, ότι ο χώρος της κριτικής είναι ο χώρος της δημοσιότητας και ότι η αποσιώπηση των ίδιων των βάσεων της αριστερής σκέψης φανερώνει μόνο την ένδεια των διάφορων μαγίστρων που περιφέρονται στο κράσπεδο της κριτικής.

(*) Καθηγητές στο τμήμα Πολιτικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Κρήτης. Ο Θανάσης Γκιούρας είναι μεταφραστής-επιμελητής και ο Θωμάς Νουτσόπουλος επιμελητής της νέας έκδοσης του Κεφαλαίου.

Πηγή: http://prin.gr

Η ΚΡΙΣΗ ΤΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ

Τζινιέρης Κ.

Αν εξετάσουμε προσεκτικά τις σημερινές κοινωνίες θα διαπιστώσουμε μια πρωτοφανή κατάσταση κρίσης, διάβρωσης και αποσύνθεσης. Κομμάτι αυτής της κρίσης αποτελεί η παιδεία. Μπροστά σε αυτήν, οι ψευδοϋπεύθυνοι επιβάλλουν σωρηδόν μέτρα που δυσχεραίνουν την υφιστάμενη κατάσταση στον πολύπαθο χώρο της εκπαίδευσης: περικοπές κονδυλίων, επιχειρηματικού τύπου «αξιολόγηση», παιδαγωγικός επιστημονισμός κ.λπ.

Της Κατερίνας Αλεξοπούλου

 

          Όταν καλείται κάποιος να σχολιάσει τη διήγηση ενός ταξιδιού εύλογο είναι να έχει ως πρωταρχικό μέλημά του να διερευνήσει την οργάνωση της περιγραφής, να διακρίνει μέσα από αυτήν την άλλοτε πραγματική και την άλλοτε δομική (διηγηματική) φύση αυτής της περιγραφής. Να αναγνωρίσει στην τεχνική του περιγράφοντος τη διαπλοκή των νημάτων της ετερότητας και της ένταξής της άλλοτε στον μορφοποιημένο διάλογο και άλλοτε στη μορφοποιημένη διήγηση. Ωστόσο πέρα από το ιδανικό της διαφάνειας που θέλει μια ταξιδιωτική διήγηση να αποκαλύπτει την ετερότητα χωρίς να την αλλοιώνει κάτω από το πρίσμα της οπτικής αυτού που διηγείται, η αλήθεια είναι ότι ο τελευταίος είναι το μοναδικό σημείο αναφοράς ως υποτιθέμενος θεατής, ως διηγούμενος αλλά και ως πολιτισμικό πρότυπο. Αυτό είναι και το παράδοξο της περιγραφικής διήγησης ενός ταξιδιού που θέλει να λάβει υπόψη της την αποκαλυπτική ετερότητα και που δεν μπορεί να το πραγματοποιήσει παρά μόνο περιορίζοντάς την. Το ξεχωριστό δεν μπορεί να γίνει αντικείμενο χειρισμού παρά μόνο μέσα από ταυτοποιήσεις και προσομοιώσεις. Έτσι η ετερότητα παραμένει πάντα υποκειμενικά προσπελάσιμη: γράφει κανείς ή μάλλον περιγράφει για να μειώσει την απόσταση, για να μας γνωστοποιήσει τον Άλλο αλλά ο Άλλος είναι σχετικά απών από το τελικό εκείνο κείμενο, το συνυφασμένο με πολιτισμικά στοιχεία που δίνεται στον αναγνώστη.

          Υπό το πρίσμα αυτής της συνειδητοποίησης πιστεύουμε ότι έγινε και η επιλογή του Λεκατσά στο να πραγματοποιήσει φιλολογικές αναγνώσεις του μυθικού ταξιδιού του Οδυσσέα σε ένα από τους πιο ενδεικτικά φαντασιακούς χώρους του έπους, τη Φαιακία. Με δεδομένο  το φαντασιακό – μυθικό στοιχείο ο μελετητής χειρίζεται με μεγαλύτερη ευκολία την έρευνα του για το πολιτισμικό του μοντέλο (προελληνικός πολιτισμός) και αφήνει να αναμετρηθούν η βαρύτητα των ταυτοποιήσεων και των προσομοιώσεων με τον ίδιο τρόπο που θα αναμετριόντουσαν η σημειολογική ανάλυση ενός μύθου με την ιστορική αλήθεια.

          Η Φαιακία δημοσιεύεται το 1970, την εποχή της ακμής του διαλόγου που είχε ανοίξει μεταξύ των ερευνητών για το πια επιστημονική οδός είναι δόκιμο να προτιμάται για το σχολιασμό του αρχαιοελληνικού μύθου. Το 1969 δημοσιεύεται η εμπεριστατωμένη μελέτη του Emile Benveniste[2] γύρω από το λεξιλόγιο των ινδοευρωπαϊκών θεσμών. Ήδη από πριν αλλά με έμφαση στις αρχές τις δεκαετίας του ’70 είχε ανοίξει ο διάλογος για τη μελέτη της συμβολικής γλώσσας του μύθου. Παράλληλα φιλοσοφικές[3], κοινωνιολογικές και ανθρωπολογικές[4] μελέτες διευρύνονται αποκωδικοποιώντας ανάλογα τα σημαίνοντα της μυθικής έκφρασης. Έτσι ο Λεκατσάς με την επιλογή του να ανατρέξει στη μυθική γλώσσα της Φαιακίας, ενός παραδεισιακού τόπου που εξισορροπεί, όπως λέει, την εικόνα που έχουμε για τους ηπειρωτικούς και νησιώτικους προελληνικούς παραδείσους, μοιάζει να ενεργοποιεί το πεδίο της ανθρωπολογικής έρευνας στην εποχή του για την πρόσληψη του μύθου. Από τη μια, δεν διαφοροποιείται από τη θέση ότι η ευχαρίστηση του μύθου είναι απόλυτα αναλογική του ανώδυνου χαρακτήρα του ακούσματός του, καθώς βρίσκεται σε αρκετή απόσταση από το προ-λογικό, εκεί όπου δεν υπάρχει κίνδυνος να εισβάλλει ο πρωτόγονος κόσμος στην πραγματικότητα και πού έτσι μπορούμε με όλη μας την ησυχία να γευτούμε τα απομεινάρια μιας θαυμαστής αλλά και διαφορετικής σκέψης από τη δική μας[5]. Από την άλλη, μοιάζει να έχει την πρόθεση να μεταφέρει την αξία των συμβόλων στις «προϊστορικές συμπεριφορές» χωρίς να ανησυχεί να ανακαλύψει το φυτώριο των θρησκευτικών και των δικανικών εννοιών που πριμοδοτούνται από τα μετέπειτα οργανωμένα πολιτειακά συστήματα[6].

          Ο στόχος του στο συγκεκριμένο έργο, όπως ανακοινώνει, είναι η ανεύρεση και η περιγραφή της διαστρωμάτωσης της σχέσης μεταξύ της μητριαρχίας και της μυητικής τελετουργίας στο έπος. Η τεχνική του διαφαίνεται μέσα από φράσεις όπως «η Πηνελόπη του μύθου μας βγαίνει από την εικόνα της Οδυσσειακής, καθαροδίνοντας το νόημα αυτής της εικόνας»[7]. Φαίνεται η διάθεση του μελετητή να ενσκήψει στο μυστικιστικό μέρος της λειτουργικότητας του ρόλου του ήρωα που το θεωρεί τόσο πραγματικό όσο είναι σίγουρη η ύπαρξη του μέσα στο ποίημα. Μια τέτοιου είδους «σύμβαση», ένας τέτοιου είδους «βιασμός» φανερώνει σύμφωνα με το Marcel Detienne την αυξανόμενη ευχαρίστηση που δείχνει ο εκάστοτε μελετητής να παρατήσει για συγκεκριμένες στιγμές ορθολογικές πρακτικές εφόσον δανείζοντας το αυτί του σε λαϊκές παραδόσεις μετατρέπεται σε ευσυνείδητο ακροατή «προγονικών συμπεριφορών»[8].

          Ας παρακολουθήσουμε όμως ποια επίπεδα μυθικής γλώσσας χειρίζεται ο  μελετητής και τον καθοδηγούν στη μελέτη για τη μυητική λειτουργία της μητριαρχίας στο έπος.

          Επίπεδο συστηματοποίησης του μύθου: Εδώ η τεχνική της υφαντικής που εξασκεί στο έπος η Πηνελόπη, μεταφέρει το μελετητή στο «αέναο πλέξιμο της ζωής των φεγγαροθεαινών/ηρωίδων»[9] και από κει στα βαθυχάρακτα μονοπάτια της πανάρχαιας μητριαρχικής φεγγαρολατρείας που βρίσκουν τη συνέχειά τους στη μετομηρική παράδοση με την Πηνελόπη να είναι ξαδέρφη της  φεγγαροθέαινας Ελένης και από το φεγγαροθεό Ερμή να γεννά στην Αρκαδία τον αρκαδικό φεγγαροδαίμονα Πάνα.  Είναι φανερό ότι ο Λεκατσάς αφήνοντας τον εαυτό του ελεύθερο να ακούσει και να καταγράψει τους μυθικούς συνειρμούς αποκαλύπτει ότι το δομικό στοιχείο, ο συγκεκριμένος μύθος της υφαντικής, αποτελεί μέρος ενός συστήματος που υποχρεωτικά οργανώνουν οι θρησκειολογικές αναπαραστάσεις.

          Επίπεδο συμετοχικότητας στη μυθική εμπειρία: Ο στύλος που στηρίζει το συζυγικό κρεβάτι του Οδυσσέα, φτιαγμένος από Δέντρο ελιάς και από τον ίδιο τον ήρωα επιβεβαιώνει τη συμμετοχικότητα σε μια παράδοση: τη γονιμική ένωση με τη βασίλισσα. Μια ένωση που στο τυπικό της φέρνει στη μνήμη την αρχαία παράδοση του Ιερού Γάμου που τελείται σε «Δεντρικά, αειθαλή, ιερά»[10] με κύρια πρωταγωνίστρια τη Μεγάλη Θεά, κεφαλή ενός μητρικού γένους που επιβάλλει τον κανόνα της γυναικογραμμικής βασιλείας. Επομένως για τον μελετητή η θρησκεία δεν εμφανίζεται με την καταχώρηση του ατομικού εγώ ως υποταγμένου στο θείο αλλά βρίσκεται ήδη παρούσα καθ’ ολοκληρία μέσα στη μυθική εμπειρία.

          Επίπεδο υποκειμενικότητας στη μυθική εμπειρία: Με διαφορά λίγων στίχων[11] οι δεσμοί συγγένειας του βασιλικού ζευγαριού των Φαιάκων μεταλλάσσονται αλλά συνυπάρχουν. Έτσι η Αρήτη με διαφορά στίχων είναι ομομήτριο και ομοπάτριο αδέρφι του Αλκίνοου αλλά και πρωτανηψιά του, κόρη ενός Ρηξήνορα, αδερφού του. Επίσης, σε έκταση λίγων στίχων ο Οδυσσέας ικετεύει κατά το μητριαρχικό τύπο τη βασίλισσα Αρήτη πέφτοντας στα γόνατά της και ύστερα κάθεται στην εστία, το κέντρο του πατριαρχικού οίκου. Τέλος, η Ναυσικά τηρεί το τυπικό των προελληνικών πληθυσμών και λούζει η ίδια στον ποτάμι τον φιλοξενούμενό της, τον Οδυσσέα, αλλά και τον συμβουλεύει, σύμφωνα με την πατριαρχική ηθικολογία ότι δεν πρέπει να μπούνε μαζί στην πόλη. Δεν θέλει να γίνει αντικείμενο κοινωνικού ψόγου για συμπεριφορές που και η ίδια καταδικάζει όπως είναι το να γυρνούν και να σμίγουν οι κοπέλες αθέλητα των γονιών τους με άντρες προτού ακόμα παντρευτούνε. Οι αοιδοί σύμφωνα με το Λεκατσά είναι «πλέχτες αντίδρομων στοιχείων»[12] που δημιουργούν «προδοτικές ανακολουθίες και εμπαιγμούς για τους μελετητές που μετρούν τους όρους της αρχαιότητας με τους όρους της εποχής τους»[13]. Διαπιστώνουμε δηλαδή ότι ο μελετητής κάνει μια πρόταση για την προσέγγιση του μύθου όχι μέσα από εκλογικευμένες με τα σημερινά δεδομένα συνάφειες. Συλλέγει συμβολικές εικόνες και εναποθέτει σε αυτές την όλη κυριότητα των μηνυμάτων τους. Την ίδια εποχή ο John Rudhardt[14] δηλώνει την πρόθεσή του να αναγνωρίσει στον ελληνικό μύθο μια μορφή λογικής με το να του αναγνωρίζει το προνόμιο της υποκειμενικότητας, το μόνο ικανό προκειμένου να ξαναβρεθεί η θρησκειολογική σημασία της κοσμικής εμπειρίας μέσα από συμβολικές εικόνες: μια λογική που αποδεικνύεται διαφορετική και πιο ευρεία από τα εννοιολογικά ευφυιολογήματα, ένας λόγος ικανός να διακρίνει, να προχωρήσει μέσα από διακρίσεις αλλά και να κατασταθεί αμνησιακός μπροστά στη εύρεση ενός καθολικού σημαινόμενου. Πρόκειται για την πραγματοποίηση ενός διαλόγου μεταξύ της συνάφειας και της ασυνάφειας στην ίδια μυθολογική δομική οργάνωση, στο εσωτερικό ενός σκεπτικού τόσο υψηλού και τόσο ουσιώδους όπου το εννοιολογικό αίτιο έρχεται να αναγνωρίσει τo αίτιο της μυθικής εμπειρίας. Με αυτά τα δεδομένα θεωρείται ως φυσικό επακόλουθο και η αναγνώριση του πεδίου του σκανδαλώδους στο μύθο. Το μεταφέρει ο μελετητής όταν αναζητώντας τη γνώση για το μύθο μοιάζει να συμμερίζεται φαντάσματα και πλάσματα που οι πρώτοι μυθολόγοι, όπως είναι ο Όμηρος, δημιούργησαν.

          Επίπεδο κοινωνικού ασύνειδου στο μύθο: Πιο συγκεκριμένα ο μελετητής εμμένει στην παρατήρησή του ότι σύμφωνα με το έπος υπάρχει κενό εξουσίας με την εξαφάνιση του Οδυσσέα. Προσπαθεί λοιπόν να ενσκήψει στο μυθικό συνειρμό μεταξύ χώρου και άσκηση της εξουσίας. Αναφέρεται έτσι στο χωρικό εντοπισμό της βασιλείας του Ικάριου. Περιγράφει τα δεδομένα της Τηλεμάχειας[15]  σύμφωνα με τα οποία ο Ικάριος αν και μέλος της Λακωνικής οικογένειας του Τυνδάρεω ζει κοντά στην Ιθάκη. Συνειδητοποιεί ότι τα σχόλια του έπους[16] του διυλίζουν ακόμα αυτή την πληροφορία με το να αναφέρουν ότι  ο Ικάριος βασιλεύει στην Ακαρνανία ή στην Μεσσήνη της Κεφαλληνίας. Επομένως η συγκεκριμένη μυθολογία για τον τόπο διαμονής ενεργοποιεί  μια συγκεκριμένη κατεύθυνση που όπως δηλώνει την καταλαβαίνει ως υπακοή «σε κάποιο κανόνα της αρχαίας επικής παράδοσης, που δεν είναι άλλος από τον κανόνα της γυναικείας γραμμής της βασιλείας: O Οδυσσέας παίρνει με το γάμο του τη βασιλεία της Ιθάκης από τον Ικάριο, που θα είχε έτσι ή αλλιώς στη ηγεμονία του την Ιθάκη[17]». Το τελευταίο συμπέρασμα μοιάζει να αναπαράγει τα λεγόμενα του Louis Gernet ότι στα μυθολογικά δεδομένα βρίσκεται εναποτεθειμένη ένα μεγάλο μέρος του κοινωνικού ασύνειδου όπου ο κοινωνιολόγος προκαλείται να αναγνώσει μια κοινωνική πραγματικότητα όπου ο μύθος αντικατοπτρίζει την εικόνα της χωρίς να την αναστατώνει[18].

          Επίπεδο του ιδεατού ασύνειδου στο μύθο[19]: Ο μελετητής παρατηρεί τους δύο καίριους ύπνους του Οδυσσέα όταν πρωτοφτάνει τόσο στη Φαιακία όσο και στην Ιθάκη. Τονίζει τον ιεροτυπικό τους χαρακτήρα. Γίνονται σε ακρογιαλιές και δίπλα σε τρεχούμενα νερά που εκπροσωπούν σύμφωνα με την Αιγιακή Μυητική Τελετουργία τις μήτρες της Γης. Τους περιγράφει ως προβολές μυητικών λατρευτικών ύπνων που πλαισιώνουν μια θαυμαστή περιπέτεια και δίνουν αφορμή στα Μυητικά Όνειρα να εντείνουν το αποκαλυπτικό στοιχείο στην ποιητική παράσταση. Στη διάρκεια τους οι εγκοιμώμενοι ήρωες ενεργούν ως παρακαταθήκη μνήμης του δράματος τους ως θνήσκοντες Θεοί και επιβεβαιώνουν ότι μόνο ο ηρωικός τους μύθος και οι τελετουργίες που τον πλαισιώνουν μπορούν να τους παράσχουν τη δυνατότητα μέθεξης με το παραδεισιακό χώρο στον οποίο κάποτε ανήκαν. Μεταφράζεται επομένως η εικόνα του εγκοιμώμενου ήρωα ως σύμβολο αλλά και παρακαταθήκη μιας ιεροτελεστίας κατά την οποία ασύνειδες ιδέες ενεργοποιούνται. Ταυτίζεται με ένα σύστημα συμβόλων που επιτρέπει την επικοινωνία με τον κόσμο του ιδεατού και το οποίο μας εντάσσει σε μορφές δράσης διαφορετικές από τις δικές μας[20].

          Παραδοσιακό επίπεδο του μύθου: Το τελευταίο κεφάλαιο της Φαιακίας έχει τον τίτλο «από τους Μητριαρχικούς Παραδείσους στις Ιωνικές Αποικίες». Μοιάζει επομένως να έχει τη θέληση ο μελετητής να οδηγηθεί στην ιστορική καταγραφή των αρχαίων ή των παλαιών, μέσα από το «ποιητικό μυθικό σχήμα»[21] ή το «μυθικό αίνιγμα»[22].  Δεν είναι τυχαίο το ότι ο Λεκατσάς συχνά όταν προτίθεται να μας δώσει πληροφορίες για τη λατρεία των ομηρικών ηρώων χρησιμοποιεί ως πηγή και τα Περιηγητικά του Παυσανία ενώ οι υποθέσεις του για τη θεσμική οργάνωση της ομηρικής κοινωνίας εμπλουτίζονται και από τα Γεωγραφικά  του Στράβωνα. Οι δύο αυτές πηγές του μας προϊδεάζουν για το πώς αντιλαμβάνεται τη σχέση μύθου και ιστοριογραφίας.

          Πιο συγκεκριμένα, σε αυτό το κεφάλαιο είναι δεδομένη πλέον η θέση του να αναγνωρίζει το νησί της Φαιακίας ως ένα ποιητικό τέχνασμα που εκπροσωπεί τους χώρους εκείνους όπου υπήρχε ζωηρή η εικόνα του μυκηναϊκού βασιλείου μέσα από την αναπόληση του χαμένου παραδείσου των Μινωικών Ηλυσίων. Στη συνέχεια θυμάται τα ιστορικά στοιχεία για τη συνέχιση της μυκηναϊκής βασιλείας στις ελληνικές αποικίες της Μικρασίας που συνάγουν με τη μεταφορά της ποιητικής ύλης από τους μυκηναϊκούς αοιδούς στους αρχαϊκούς ραψωδούς.  Ένα τέτοιο παράδειγμα Ιωνικής αποικίας εικονίζει και η παραδοσιακή εικόνα της Φαιακίας. Θέλει όμως ο μελετητής να προσδιορίσει το τι εκπροσωπεί χρονικά αλλά και επικοινωνιακά το πολιτιστικό του πρότυπο. Έτσι αναρωτιέται με ποιες ενέργειες και μέσω της επικοινωνίας ποιών πόλεων «φέρνεται στην Ιωνία το βασικό υλικό της Οδύσσειας όπου χαράζονται απανωτές οι εικόνες των αιγιακών αιώνων;»[23]. Σε αυτό το σημείο στρέφεται στα γενόμενα, στα ιστοριογραφικά δεδομένα: στην αναφερομένη και από τον Όμηρο ποντοπορία της Αργούς που φέρνει σε επαφή την Πύλο με την Ιωλκό, στο παράξενο εύρημα του ναού του Ποσειδώνα, μυκηναϊκό στοιχείο της Φαιακίας, στην Πύλο, στον εμπορικό οργασμό που χαρακτήριζε τη «ληστρική» κοινωνία της Ιθάκης το τελευταίο τέταρτο του όγδοου αιώνα. Και φαίνεται να τα συνδυάζει όλα αυτά με τη λειτουργικότητα της ποιητικής παράδοσης, δηλαδή με εκείνα που θα μπορούσαν να έχουν συμβεί και λέει: «Την εικόνα των αιγιακών αιώνων στην Ιωνία (Φαιακία)  μπορεί να την φέρνουν και ταξιδευτές, που πρωτανοίγονται στα δυτικά νερά κατά τον όγδοο αιώνα. Και είναι περισσότερο σε αυτούς που δείχνει το αναστάτωμα της γεωγραφία της Ιθάκης, γεωγραφίας τόσο θολής που κι άλλα νησιά του πελάγου της να αξιώνουν τη θέση της στο μεγαλόδοξο έπος [….] Ωστόσο σκόρπια σημάδια αν μαζευτούν μπορούν να μας οδηγήσουν στο τι είχε να βγάλει η Ιθάκη: Τραγούδια, μύθους ταξιδιών σε λησμονημένους παραδείσους, μυητικές ιερουργίες γυρισμένες η προσαρμοσμένες σε παρμυθοπλάσματα, μυκηναϊκές και προμυκηναϊκές παραδόσεις. Αυτά δεν είναι εμπορεύματα, αγκαλά και σε αρχαϊκές κοινωνίες αγοράζουνται τα τραγούδια ακριβά. Είναι όμως ταξιδιάρικα πουλιά που ξέρουν από φυσικού τους που να βρούν πιο καλόβολα αέρη να ζήσουν».

          Ο συγγραφέας επομένως συλλέγει και μας μεταφέρει σκόρπια σημάδια του μύθου με τρόπο που να μοιάζει ότι έχει υιοθετήσει ότι εάν ο λόγος του ιστορικού είναι η εικόνα και το αποτύπωμα των πράξεων που πραγματικά πραγματοποιήθηκαν, τότε ο μύθος δεν είναι παρά η εικόνα του λόγου[24]

             

                

 

 

[1] Το παρόν άρθρο αποτελεί μέρος του αφιερώματος στον Π. Λεκατσά που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Νέα Κοινωνιολογία, τχ. 37, 2003 με επιμέλεια της γράφουσας.

[2] Emile Benveniste, Le vocabulaire des institutions indo – européenne, τόμ. Ι, ΙΙ, εκδ. Minuit, 1969.

[3] Cassirer Ernst, The philosophy of symbolic forms, μτφ. Ralph Manheim, Yale University Press, 1953 και Language and Μyth, μτφ. Susanne K. Langer, Dover Publications, 1946.

[4]Levy – Bruhl, Lucien, La mentalite primitive, Alcan, Paris 1925.Mauss Marcel, Manuel d’ ethnographie, Payot, Paris 1949. Durkheim, Emile, Les formes elementaires de la vie religieuse, Presses Universitaires de France, Paris 1960. Vernant Jean-Pierre, Μύθος και σκέψη στην αρχαία Ελλάδα (1965), μτφ. Στέλλας Γεωργούδη, εκδ. Ι. Ζαχαρόπουλος, Αθήνα 1989, Gernet Louis, Ανθρωπολογία της Αρχαίας Ελλάδας (1968), μτφ. Αναστασία Μεθενίτη και Αθανάσιος Στεφανής, εκδ. Πατάκης, Αθήνα 2000.

[5] Βλ. επίσης Levy – Bruhl, Lucien, ό.π., σελ. 314-315.

[6] Βλ. Marcel Detienne, Invention de la mythologie, Gallimard, 1981, σελ. 215.

[7] Βλ., Παναγή Λεκατσά, Φαιακία, εκδ. Κείμενα, σελ. 13.

[8] Βλ. Marcel Detienne, ό.π., σελ. 201.

[9] Βλ., Παναγή Λεκατσά, Φαιακία, εκδ. Κείμενα, σελ. 36.

[10] Βλ., στο ίδιο, σελ. 51 κ.ε.

[11] Σύγκ. η, στ. 54 με η, στ. 63.

[12] Βλ., Παναγή Λεκατσά, Φαιακία, εκδ. Κείμενα, σελ. 62.

[13] Βλ., στο ίδιο, σελ. 65

[14] Rudhardt John, « Une approche de la pensee mythique: le mythe considere comme un langage », Studia Philosophica, 1966, σελ. 208 – 237.

[15] Oδ., β, στ. 52-53.

[16] Ο Λεκατσάς κάνει μνεία των σχολείων Η στο ε, στ. 16.

[17] Βλ., Παναγή Λεκατσά, Φαιακία, εκδ. Κείμενα, σελ. 46.

[18] Βλ. Gernet Louis, ό.π.

[19] Βλ. επίσης Mauss Marcel, Œuvres, εκδ. V. Karady, Paris, II, 1969.

[20] Είναι απαραίτητο σε αυτό το σημείο να αναφέρουμε το άρθρο του Γιάννη Αναστασίου «Η Φαικακία και η δομική της λειτουργία» στον συλλκετικό τόμο Αρχαία ελληνική γλώσσα και γραμματεία, τόμ. Β΄, εκδ. Σαββάλας, Θεσσαλονίκη, 2002, σελ. 76-95. Ο συγγραφέας του συγκεκριμένου άρθρου πραγματοποιεί μια κριτική ανάγνωση των όσων έχουν γραφτεί για την λειτουργία του ύπνου στο επεισόδιο της ομηρικής Φαιακίας. Αναφερόμενος στη μελέτη του Π. Λεκατσά, θεωρεί ότι η οντολογική χροιά που αποδίδεται σε αυτούς τους ύπνους από τον μελετητή δεν επικυρώνεται από μια αλλαγή στην προσωπικότητα του Οδυσσέα και ότι με τη θέση του αυτή δεν εξηγείται η συγκεκριμένη λειτουργία του ύπνου ως δομικού στοιχείου της αφήγησης. Ωστόσο πρέπει να λάβουμε υπ’ όψη ότι, εφ’ όσον ο Λεκατσάς αντιμετωπίζει την μυητική υπόσταση των ύπνων του Οδυσσέα πρώτα απ’ όλα ως παρακαταθήκη μνήμης, είναι δεδομένο ότι τους έχει εντάξει σε ένα αφηγηματικό επίπεδο παράπλευρο της κύριας αφήγησης, σε μια άλλη πραγματικότητα μύθου, σε αυτό που νοείται ως ο φανταστικός κόσμος του μύθου με πεπραγμένα που σηματοδοτούν. Εφ’ όσον μάλιστα υποστηρίζει ότι αυτοί οι ύπνοι δίνουν στον ήρωα την ευκαιρία για μια διαφορετικού είδους επικοινωνία με τον χρόνο απ’ αυτήν που πρέπει ν’ ακολουθήσει για την πραγμάτωση του νόστου του, προκύπτει ότι θεωρεί δεδομένο τη σημαντική τους συμβολή ως απαραίτητων μέσων και στοιχείων αφηγηματικής τεχνικής. Ίσως μάλιστα η αναγνώριση εκ μέρους του της δομικής τους λειτουργίας να τον ώθησε προκειμένου να τους κατηγοριοποιήσει  (με υποκειμενικό τρόπο) και να τους αποδώσει οντολογική υπόσταση.

[21] Βλ., Στράβων, Ι, 2, 35 κ.ε..

[22] Βλ, Παυσανίας, VIII, 8, 3 και X, 24, 2.

[23] Βλ., Παναγή Λεκατσά, Φαιακία, εκδ. Κείμενα, σελ. 125.

[24] Βλ., επίσης Claude Calame, Mythe et histoire dans l’ Antiquité Grecque : La création symbolique d’ une colonie, εκδ. Payot, 1996.

Ο Ι.Σ.Π.Ο. συμπαρίσταται στις κινητοποιήσεις του ιδιωτικού διαγνωστικού τομέα

Υγεία

                                ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ
ΙΑΤΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΠΥΡΓΟΥ- ΟΛΥΜΠΙΑΣ
Ν.Π.Δ.Δ.
Γρηγορίου Ε΄ 1 - Τ.Κ. 27131 -  Πύργος Ηλείας
Τηλ: 2621022311  Φαξ: 2621020044
e-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.  website: www.ispyrgou.gr
                                                                                                                                         
 
Πύργος  21-05-2019
                                                                                                                                                  
                                    Α.Π.:  659
 
                                                         
              ΔΕΛΤΙΟ  ΤΥΠΟΥ
 
Ο  Ι.Σ.Π.Ο.  συμπαρίσταται στις κινητοποιήσεις  του ιδιωτικού διαγνωστικού τομέα
 
Ο  Ιατρικός Σύλλογος  Πύργου-Ολυμπίας συμπαρίσταται  στους συμβεβλημένους με τον ΕΟΠΥΥ  συναδέλφους (κλινικοεργαστηριακούς ιατρούς, Ιδιωτικά Διαγνωστικά Εργαστήρια, Ιδιωτικά Πολυιατρεία  κ.λ.π.),  και στην απόφαση των συνδικαλιστικών τους οργάνων όπως  απέχουν από την παροχή υπηρεσιών  από 23/5/2019 έως 25/5/2019 λόγω του απαράδεκτα υψηλού claw back.
 
Καλούμε επίσης τον ΕΟΠΥΥ να αναθεωρήσει την απόφαση επιβολής τέτοιου ύψους clawback  και το Υπουργείο Υγείας να αυξήσει την χρηματοδότηση για τις εξωνοσοκομειακές  παρακλινικές εξετάσεις καθώς είναι ανήθικο και παράνομο τόσο  το clawback  και το rebate  όσο και το  να  επωμίζονται επί της ουσίας  οι ιατροί ένα  δυσβάσταχτο οικονομικό κόστος που το 
Υπουργείο Υγείας  ακολουθώντας μνημονιακές  προσταγές τους έχει  επιβάλλει.
 
                                              Για  το  Δ.Σ.
 
 
    Ο  Πρόεδρος                                                          
  Ο  Γεν.  Γραμματέας
 
  Νίκος  Κατσαρός                                                      
Χρήστος  Γιαννικούλης
 

Συνέντευξη τύπου του προεδρείου του Ιατρικού Συλλόγου Πύργου - Ολυμπίας

Υγεία

                                          
                                ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ  ΤΥΠΟΥ
 
 
Συνέντευξη  τύπου θα δοθεί  την  Δευτέρα  13  Μαϊου  2019  και ώρα  
14:00  το μεσημέρι στα γραφεία  του Ιατρικού Συλλόγου Πύργου-Ολυμπίας  
από το Προεδρείο του Ι.Σ.Π.Ο.,  και τον ΄Ομιλο Εθελοντών κατά του 
Καρκίνου ΑγκαλιάΖΩ, Ν. Αχαίας, σχετικά  με  την ενημερωτική 
επιστημονική  εκδήλωση  της  15ης Μαίου 2019  με θέμα  το μελάνωμα και 
τον  καρκίνο του πνεύμονα.
 
                                                      Για  το Δ.Σ.  του 
Ι.Σ.Π.Ο.
 
 
                            Ο  Πρόεδρος                                  
                    Ο Γεν. Γραμματέας
 
                          Νίκος  Κατσαρός                                
            Χρήστος  Γιαννικούλης

Ημερίδα από τον Ιατρικό Σύλλογο Αμαλιάδας και τον Δήμο Ήλιδας στον Πολυχώρο Πολιτισμού Ήλιδας με θέμα “Περιβάλλον – Υγεία – Όσα δεν γνωρίζουμε”

Υγεία

Την Παρασκευή, 5 Απριλίου 2019 και ώρα 17.30 θα πραγματοποιηθεί ημερίδα με θέμα: "ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ – ΥΓΕΙΑ -ΟΣΑ ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΖΟΥΜΕ."

Ενημέρωση για Προσυνεδριακή Διημερίδα του Ιατρικού Συλλόγου Πύργου - Ολυμπίας

Υγεία

Σύντομη ενημέρωση θα δοθεί αύριο για την Προσυνεδριακή Επιστημονική Διημερίδα που οργανώνει ο Ι.Σ.Π.Ο. στα πλαίσια του 14ου Παμπελοποννησιακού Ιατρικού Συνεδρίου

Η ενημέρωση θα δοθεί  αύριο Τετάρτη 3 Απριλίου και ώρα 14:00 στα γραφεία του Ι.Σ.Π.Ο.  κατά την 1η Συνάντηση της Οργανωτικής Επιτροπής  της Διημερίδας  με τη συμμετοχή του Προεδρείου της Ιατρικής Εταιρείας Δυτικής Ελλάδας κ΄ Πελοποννήσου και Προέδρων Ιατρικών Συλλόγων Πελοποννήσου με το Δ.Σ. του Ι.Σ.Π.Ο.

 

Εκ της Γραμματείας του Ι.Σ.Π.Ο.

«Εμφραγμα» στον ορίζοντα για τα συστήματα υγείας

Υγεία

Μορφή επιδημίας που θα δοκιμάσει έντονα τα συστήματα υγείας στις δυτικές χώρες αναμένεται να λάβουν τις επόμενες δεκαετίες η καρδιακή ανεπάρκεια και η κολπική μαρμαρυγή. Κύριος «ένοχος», η γήρανση του πληθυσμού, εξαιτίας της οποίας αναδύονται πλέον οι εκφυλιστικές καρδιολογικές παθήσεις, με τους καρδιολόγους να προειδοποιούν τους νεότερους συναδέλφους τους: «Προετοιμαστείτε να αντιμετωπίζετε στο μέλλον ασθενείς άνω των 100 ετών». Αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα, σε μία από τις τρεις καρδιολογικές κλίνες των νοσοκομείων νοσηλεύονται ασθενείς που πάσχουν από καρδιακή ανεπάρκεια ή/και κολπική μαρμαρυγή. Στην πλειονότητά τους οι ασθενείς έχουν νοσηλευθεί περισσότερες από μία φορές κατά τη διάρκεια ενός έτους.

Την επιβάρυνση που προκαλούν οι καρδιολογικές παθήσεις στο σύστημα υγείας της χώρας μας εξέτασε η Ελληνική Εταιρεία Καρδιαγγειακής Ερευνας, η οποία, με τη μέθοδο της βραχείας καταγραφικής μελέτης (snapshot), χαρτογράφησε την «κίνηση» των καρδιολογικών κλινικών των δημόσιων και ιδιωτικών νοσοκομείων στη διάρκεια μιας ημέρας (Νοέμβριος 2018). Οπως ανέφερε στην «Κ» ο καθηγητής Καρδιολογίας, πρόεδρος της Ελληνικής Εταιρείας Καρδιαγγειακής Ερευνας και τέως πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Καρδιολογικής Εταιρείας Πάνος Βάρδας, «το κύριο αντικείμενο της απογραφής αφορούσε ασθενείς με κολπική μαρμαρυγή, ασθενείς με καρδιακή ανεπάρκεια και ασθενείς που συνδύαζαν και τις δύο παθήσεις. Ο λόγος για τον οποίο επιλέξαμε την κολπική μαρμαρυγή και την καρδιακή ανεπάρκεια είναι επειδή θα αποτελέσουν στο άμεσο μέλλον τις νέες επιδημίες καρδιαγγειακών νόσων ως αποτέλεσμα της γήρανσης του πληθυσμού».

Η μελέτη εστίασε σε 76 καρδιολογικές κλινικές, δηλαδή σχεδόν σε όλες τις κλινικές στον δημόσιο και στον ιδιωτικό τομέα, συνολικής δυναμικότητας 1.958 κλινών. Την ημέρα της καταγραφής, στις 76 κλινικές νοσηλεύονταν 603 ασθενείς με καρδιακή ανεπάρκεια ή κολπική μαρμαρυγή ή τον συνδυασμό και των δύο, καταλαμβάνοντας το 30,6% των καρδιολογικών κλινών της χώρας. Ειδικότερα, οι 196 ασθενείς είχαν αμιγώς καρδιακή ανεπάρκεια, οι 122 αμιγώς κολπική μαρμαρυγή και οι 285 τον συνδυασμό των δύο. Η πλειονότητα των ασθενών (378 και σε ποσοστό το 62,7%) ήταν άνδρες. Η μέση ηλικία των ασθενών ήταν τα 74,4 έτη. Για τους άνδρες η μέση ηλικία ήταν τα 72,5 έτη και για τις γυναίκες τα 77,7 έτη. Εξι στους δέκα νοσηλευόμενους ασθενείς (59%) με καρδιακή ανεπάρκεια είχαν νοσηλευθεί ξανά, τουλάχιστον άλλη μία φορά, λόγω της πάθησής τους σε διάστημα των τελευταίων 12 μηνών, ενώ υψηλά είναι και τα ποσοστά όσων έχουν νοσηλευθεί τρεις και τέσσερις φορές το ίδιο έτος (15% και 14% αντιστοίχως). Τουλάχιστον άλλη μία εισαγωγή σε νοσοκομείο τους τελευταίους 12 μήνες είχε το 80% των ασθενών με κολπική μαρμαρυγή, η οποία κάνει συχνά παροξυσμούς. Πιο «ρυθμισμένη συμπεριφορά» έχουν οι ασθενείς με συνυπάρχουσα καρδιακή ανεπάρκεια και κολπική μαρμαρυγή, το 32% των οποίων είχε τουλάχιστον μία επανεισαγωγή μέσα στον χρόνο. Αντιπηκτική αγωγή λάμβανε το 90,2% των νοσηλευομένων. Χαμηλό χαρακτηρίζεται το ποσοστό των ασθενών που είχαν κάνει ablation (4,9%), δηλαδή θερμοκαυτηρίαση με καθετήρα της περιοχής που κάνει την κολπική μαρμαρυγή.

Η αποτύπωση της «κίνησης» των καρδιολογικών κλινικών και κυρίως των επανεισαγωγών αποτελεί χρήσιμο εργαλείο για το υπουργείο Υγείας στην προσπάθεια για εξασφάλιση ποιοτικών υπηρεσιών υγείας. «Προβλέπω ότι μελέτες αυτού του είδους θα χρησιμοποιούνται στο μέλλον ως εργαλείο χάραξης πολιτικής και αποζημίωσης θεραπειών, με γνώμονα τη μείωση των επανεισαγωγών», σημειώνει ο κ. Βάρδας.

Δυσοίωνες προβλέψεις

Οπως τονίζει ο ίδιος και από τη θέση του επικεφαλής του στρατηγικού σχεδιασμού της Ευρωπαϊκής Καρδιολογικής Εταιρείας, «εκτιμάται, με βάση όλες τις προβλέψεις, ότι ο αριθμός των ασθενών με κολπική μαρμαρυγή, η οποία εμφανίζεται κυρίως μετά τα 65 έτη, το 2050 θα έχει τριπλασιαστεί. Το ίδιο αναμένεται να συμβεί και με την καρδιακή ανεπάρκεια». Σήμερα στην Ελλάδα το ποσοστό συχνότητας της κολπικής μαρμαρυγής στον γενικό πληθυσμό είναι 2%-3% (περίπου 300.000 άτομα πάσχουν από τη νόσο) και στον πληθυσμό άνω των 65 ετών, στο 15%.

«Θεωρώ ότι η καρδιολογία είναι η μόνη ειδικότητα της ιατρικής που παρακολουθεί τόσο στενά τις τρέχουσες κοινωνικοοικονομικές συνθήκες του καιρού της», τονίζει ο κ. Βάρδας και συνεχίζει: «Διακόσια χρόνια πριν, τον καιρό της φτώχειας και της απουσίας αντιβιοτικών στην Ευρώπη, η κυρίαρχη καρδιακή νόσος ήταν οι ρευματικές βαλβιδοπάθειες της καρδιάς, απότοκες του ρευματικού πυρετού. Αυτό το τεράστιο πρόβλημα, από τα μέσα του περασμένου αιώνα, με την κυκλοφορία των αντιβιοτικών αντιμετωπίστηκε. Ακολούθησε ο καιρός της ευωχίας, ο οποίος συνοδεύθηκε με το γρήγορο φαγητό, το κάπνισμα, την καθιστική ζωή. Μαζί με αυτά τροποποιήθηκε το προφίλ των καρδιακών παθήσεων και ήρθε η μάστιγα της στεφανιαίας νόσου. Σήμερα, λόγω των πολιτικών πρόληψης ήδη βλέπουμε σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες υποχώρηση της στεφανιαίας νόσου. Από εδώ και πέρα, οι καρδιοπάθειες θα ακολουθήσουν τις κοινωνικές και οικονομικές συνθήκες, που είναι η γήρανση του πληθυσμού.

Αυτή θα μας οδηγήσει σε εκφυλιστικές μορφές καρδιοπαθειών, όπως η καρδιακή ανεπάρκεια, η κολπική μαρμαρυγή, οι στενώσεις των βαλβίδων. Σήμερα ήδη μας χτυπούν την πόρτα ασθενείς 90 και 95 ετών. Οι σημερινοί ειδικευόμενοι, τους το λέω συνέχεια, θα πρέπει να είναι έτοιμοι να αντιμετωπίσουν στο μέλλον ασθενείς άνω των 100 ετών».

Παραμένουμε θεριακλήδες και υπέρβαροι

Οι καρδιαγγειακές παθήσεις συνεχίζουν να είναι η κυρίαρχη αιτία θανάτου στους ενηλίκους παγκοσμίως, παρά τις παρεμβάσεις που έχουν γίνει στην πρόληψη τα τελευταία 50 χρόνια. Σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία της Ευρωπαϊκής Καρδιολογικής Εταιρείας, πάνω από τέσσερα εκατομμύρια θάνατοι ετησίως στην Ευρώπη οφείλονται στις καρδιολογικές παθήσεις, οι οποίες είναι υπεύθυνες για το 45% των συνολικών θανάτων στη Γηραιά Ηπειρο (38% στις χώρες της Ε.Ε. και 54% στις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες). Στην Ελλάδα, τα νοσήματα του κυκλοφορικού συστήματος ευθύνονται για το 40,3% των θανάτων ετησίως. Το οικονομικό βάρος των καρδιαγγειακών παθήσεων στην Ευρώπη εκτιμάται στα 210 δισ. ευρώ ετησίως με αυξητικές τάσεις για τις επόμενες δεκαετίες.

Η θνητότητα λόγω καρδιαγγειακών παθήσεων ειδικά στις ηλικίες κάτω των 65 ετών μπορεί να περιοριστεί με την εφαρμογή πολιτικών πρόληψης και τροποποίησης παραγόντων κινδύνου, όπως το κάπνισμα, η διατροφή και η καθιστική ζωή. Ηδη σε αρκετά κράτη της Ευρώπης (14) τα καρδιαγγειακά νοσήματα σε ηλικίες κάτω των 65 ετών αποτελούν τη δεύτερη αιτία θανάτου (από πρώτη που ήταν διαχρονικά), δίνοντας τη θέση τους στον καρκίνο.

Η βασική αιτία

Η Ελλάδα δεν συγκαταλέγεται μεταξύ αυτών των χωρών και, σύμφωνα με τον καθηγητή Καρδιολογίας, πρόεδρο της Ελληνικής Εταιρείας Καρδιαγγειακής Ερευνας και τέως πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Καρδιολογικής Εταιρείας κ. Βάρδα, ο βασικός λόγος για αυτό είναι το υψηλό ακόμα, σε σχέση με άλλες χώρες της Ευρώπης, ποσοστό των πολιτών που καπνίζουν.

Σύμφωνα με την τελευταία καταγραφή της ΕΛΣΤΑΤ για το 2017, 25,8% των Ελλήνων άνω των 16 ετών είναι συστηματικοί καπνιστές. Περιστασιακά καπνίζει το 7,1% των ενηλίκων. Αν και έχει σημειωθεί μείωση στα ποσοστά των καπνιστών στη χώρα μας (έφθαναν το 40% το 2006), οι Ελληνες παραμένουν, μετά τους Βούλγαρους, οι πιο «θεριακλήδες» της Ε.Ε., όπου ο μέσος όρος των καπνιστών είναι στο 20%.

Επίσης, σύμφωνα με πρόσφατα στοιχεία, ο αριθμός των ατόμων με σακχαρώδη διαβήτη στη χώρα μας ξεπερνά τις 965.000, ενώ η μελέτη «Υδρία» του Ελληνικού Ιδρύματος Υγείας, η οποία υλοποιήθηκε το 2015, σε δείγμα 4.000 ενηλίκων κατέδειξε ότι επτά στους δέκα Ελληνες είναι υπέρβαροι ή παχύσαρκοι και τέσσερις στους δέκα έχουν ενδείξεις υπέρτασης.

ΠΕΝΝΥ ΜΠΟΥΛΟΥΤΖΑ

Πηγή: http://www.kathimerini.gr

Έντυπη

Νόσος των Λεγεωνάριων: Προσοχή στα συμπτώματα της ασθένειας από τα air condition!

Υγεία

 


Η νόσος των λεγεωνάριων είναι μια σοβαρή μορφή πνευμονίας. Μια εκτεταμένη φλεγμονή των πνευμόνων που προκαλείται συνήθως από μόλυνση με ένα βακτήριο γνωστό legionella.

Τα τελευταία χρόνια παρουσιάζεται αύξηση στα άτομο που πλήττεi η νόσος των Λεγεωνάριων, εξαιτίας της ραγδαίας εξάπλωσης των κλιματιστικών (air condition) σε κάθε κλειστό χώρο (σπίτι, γραφείο, αυτοκίνητο, καταστήματα, εστιατόρια κλπ). Η ελλιπής, ή κακή συντήρηση του κλιματιστικού, φέρνει συσσώρευση επικίνδυνων βακτηρίων στο εσωτερικό του, τα οποία μεταφέρονται στον αέρα που αναπνέει το άτομο.

Δεν είναι μεταδοτική ασθένεια η νόσος των Λεγεωνάριων από άτομο σε άτομο μέσω της επαφής. Αντ' αυτού, οι περισσότεροι άνθρωποι κολλούν τη νόσο από την εισπνοή των βακτηρίων. Οι ενήλικες μεγαλύτερης ηλικίας, οι καπνιστές και τα άτομα με εξασθενημένο ανοσοποιητικό σύστημα είναι ιδιαίτερα ευαίσθητα στην ασθένεια των λεγεωνάριων.

Το βακτήριο της νόσου των λεγεωνάριων προκαλεί επίσης τον πυρετό τύπου Pontiac, μια ηπιότερη ασθένεια που μοιάζει με γρίπη. Χωριστά ή από κοινού, οι δύο ασθένειες ονομάζονται απλά ως “νόσος των λεγεωνάριων”. Ο πυρετός Pontiac συνήθως φεύγει από μόνος του, αλλά αν αφεθεί χωρίς καμία ιατρική θεραπεία, η νόσος των λεγεωνάριων μπορεί να αποβεί θανατηφόρα.

Παρά το γεγονός ότι η έγκαιρη θεραπεία με αντιβιοτικά συνήθως θεραπεύει τη νόσο, μερικοί άνθρωποι συνεχίζουν να αντιμετωπίζουν προβλήματα μετά τη θεραπεία.

Συμπτώματα

Η νόσος των Λεγεωνάριων αναπτύσσεται συνήθως 2 έως 10 ημέρες μετά την έκθεση του ατόμου στο βακτήριο legionella. Τις περισσότερες φορές ξεκινάει με τα ακόλουθα συμπτώματα:

  • Πονοκέφαλος

  • Μυϊκός πόνος

  • Ρίγη

  • Πυρετός που μπορεί να φτάσει τους 40° C και παραπάνω

Μέχρι τη δεύτερη ή την τρίτη μέρα, ο ασθενής θα αναπτύξει και άλλα συμπτώματα που μπορεί να περιλαμβάνουν:

  • Βήχας, ο οποίος μπορεί να έχει και βλέννα και μερικές φορές, αίμα

  • Δύσπνοια

  • Πόνος στο στήθος

  • Συμπτώματα στο γαστρεντερικό σύστημα, όπως ναυτία, έμετος και διάρροια

  • Σύγχυση, ή άλλες ψυχικές αλλαγές

Αν και η νόσος των λεγεωνάριων προσβάλλει κυρίως τους πνεύμονες, μπορεί να προκαλέσει περιστασιακά μολύνσεις σε πληγές και σε άλλα μέρη του σώματος, συμπεριλαμβανομένης της καρδιάς.

Μια ήπια μορφή της νόσου των λεγεωνάριων, γνωστή ως πυρετός Pontiac, μπορεί να προκαλέσει συμπτώματα όπως πυρετό, ρίγη, πονοκέφαλο και μυϊκούς πόνους. Ωστόσο, ο πυρετός τύπου Pontiac δεν μολύνει τους πνεύμονες σας και τα συμπτώματα συνήθως εξαφανίζονται μέσα σε δύο έως πέντε ημέρες.

http://www.mayoclinic.org


Στήλη Ἅλατος ... Κυριακή του Παραλύτου

Κοινωνια

Ὁ Ἐπίσκοπος Ὠλένης

Α Θ Α Ν Α Σ Ι Ο Σ

                                                                                                                                                         Κυριακή 19 Μαῒου 2019

Στήλη Ἅλατος ...

Σήμερα Κυριακή τοῦ Παραλύτου ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία, ἀγαπη τοί μου ἀναγνῶστες, μᾶς ὑπενθυμίζει τό θαῦμα πού ἐπετέλεσε ὁ Θεάνθρωπος Κύριός μας εἰς τήν προβατική κολυμβήθρα, πού βρι-σκόταν ἐκεῖ κοντά, εἶχε γύρω της πέντε στοές καί ἐπονοσμάσθηκε Βηθεσθᾶ, πού στά ἑλληνικά σημαίνει «οἶκος τοῦ ἐλέους». Πῆρε τό ὄνομα αὐτό γιατί ἄγγελος Κυρίου κατέβαινε σ’αὐτήν κατά καιρούς καί ἀνακοινοῦσε τό νερό της καί αὐτός πού εἰσήρχετο πρῶτος μέσα στό νερό , ἐθεραπεύετο ἀπό ὁποιαδήποτε ἀσθένεια καί ἄν ἔπασχε.

Ἐκεῖ λοιπόν ὁ Καρδιογνώστης καί Παντογνώστης Χριστος, συνά-ντησε τότε ἕναν ἀσθενῆ, παράλυτο γιά τριάντα ὀκτώ ἔτη, ὁ ὁποῖος μάταια προσδοκοῦσε τήν θεραπεία, γιατί δέν εἶχε ἄνθρωπον δικό του γιά νά τόν βάλλει στό νερό μέ τήν κίνηση τῶν ὑδάτων, γιά νά θεραπευθεῖ. Ὁ Φιλάνθρωπος καί Ἐλεήμων Θεός τόν σπλαχνίσθηκε καί κρίνοντας πώς ἀρκετό ἤδη χρόνον εἶχε ταλαιπωρηθεῖ γιά τίς ἁμαρτίες του, τόν θεράπευσε ἀμέσως μέ τόν παντοδύναμο λόγο Του.

Γιά νά καταστεῖ δέ ἐμφανές τό θαυμαστό τοῦτο γεγονός, τόν πρό-σταξε νά σηκώσει καί τό κρεββάτι του. ἐπάνω στό ὁποῖο γιά πολλά χρόνια εὑρισκόταν, νά περπατήσει, ὑγιής πλέον, τό ὁποῖον καί ἔγι-νε. Ὁ Χριστός , πού ἔχει ὡς ἔνδυμα τήν ταπείνωση, μετά τήν πραγ-ματοποίηση τοῦ θαύματος, φεύγει γιά νά μή Τόν δοξάσει ὁ λαός.

Ἀργότερα ὁ Χριστός τόν συνάντησε στόν Ναόν τοῦ Σολομῶντος, ἀναγνώρισε στό πρόσωπό Του τόν εὐεργέτη του, γιά νά ἀκούσει τήν θεϊκή του ὑπόδειξη: «Ἴδε , ὑγιής γέγονας μηκέτι ἁμάρτανε, ἵνα μή χεῖρόν σοί τι γένηται»( Ἰωάννου Ε, 15).

Ἀπό τήν παραίνεση τοῦ Κυρίου στόν θεραπαυμένο πλέον παρα-λυτικόν νά μή ἁμαρτήσει στό ἐξῆς, γιά νά μή πάθει κάτι τό χειρό-τερο, πληροφορούμεθα ὅτι τό αἴτιο τῆς μακρόχρονης παραλυσίας του ἦτο οἱ προσωπικές του ἁμαρτίες. Πρέπει νά ἀντιληφθοῦμε ὅτι γιά κάθε ἁμαρτία, ἐπιτρέπει ὁ Θεός νά πάσχει καί νά ταλαιπωρεῖται ὁ ἀμετανόητος ἁμαρτωλός.

Πρέπει νά στοχασθοῦμε ὅτι οὔτε ἄγγελος οὔτε ἄνθρωπος μπο-ροῦσε νά θεραπεύσει τήν πληγή τῆς προπατορικῆς ἁμαρτίας τῶν Πρωτοπλάστων, ἀλλά ἦταν ἀναγκαία ἡ συγκατάβαση καί κατά-βαση στόν κόσμον τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ. Τό πάθος, ὁ Σταυρός, τό αἷμα καί ὁ θάνατός τοῦ Χριστοῦ μᾶς βοηθοῦν νά ἀντιληφθοῦμε καθαρά πόσο εἶναι τό βάρος τῆς ἁμαρτίας

Ἡ λέξη ἀμαρτία προέρχεται ἀπό τό ρῆμα ἁμαρτάνω, πού σημαίνει ἀποτυγχάνω τοῦ σκοποῦ, ἀστοχῶ. Καί ἡ ὅποια ἀμαρτία, δηλαδή παράβαση τοῦ Ἁγίου θελήματος τοῦ Θεοῦ, συνιστᾶ μία ἀποτυχία τοῦ σκοποῦ τῆς δημιουργίας καί ὕπαρξής μας, πού εἶναι νά κατα-στοῦμε «καθ’ὁμοίωσιν Θεοῦ», δηλαδή νά γίνουμε κατά χάριν θεοί.

Ὅλος ὀ πνευματικός μας ἀγώνας μέσα στήν Ἐκκλησία, μέ τήν προσευχή, τήν ἄσκηση, τήν μετοχή στά Μυστήρια πρέπει νά στο-χεύει στήν ἀποκατάσταση τῶν σχέσεών μας μέ τόν Τριαδικόν Θεόν. Νά ἐπιτύχουμε τήν πνευματική ἀναπλασή μας διά τῶν μυστηρίων τῆς Ἐκκλησίας μας καί τῶν ἀρετῶν, νά γίνουμε ὅμοιοι μέ τόν Θεόν. Ἡ κοινωνία μας μέ τόν Θεόν μᾶς βοηθάει νά «ἔλθωμεν εἰς ἑαυτόν», νά ταπεινωθοῦμε καί νά μετανοήσουμε. Ὁ Θεός ἐπιτρέπει , ὡς ἔκ-φραση τῆς Πατρικῆς Του ἀγάπης καί Πρόνοιας νά μᾶς βροῦν ἀρρώστειες, θλίψεις καί συμφορές, γιά τήν μετάνοια καί τήν σωτηρία μας.

Ὅλα, ὅσα μᾶς συμβαίνουν, εἶναι μέσα στήν Πρόνοια καί τό σχέδιο τοῦ Θεοῦ. Φθάνει ἐμεῖς νά πιάνουμε τά μηνύματα, νά ἔχουμε ὀφθαλμούς τοῦ βλέπειν καί ὦτα τοῦ ἀκούειν» κατά τήν προτροπήν τοῦ Χριστοῦ.Ἐπιτρέπει ὁ Θεός νά δοκιμάζεται ἄνθρωπος στό κρεβ-βάτι τοῦ πόνου «ὡς χρυσός ἐν χωνευτηρίῳ», γιά νά φανεῖ ἡ πίστη, ἡ ὑπομονή, ἡ ἀρετή καί νά λάβει ἔτσι λαμπρότερο στεφάνι στήν Βασιλεία Του.

Ἄς ἀγωνιζόμεθα λοιπόν νά ζοῦμε καθημερινά μέ μετάνοια καί ταπείνωση καί ἀγάπη, τηρώντας τίς ἐντολές τοῦ Κυρίου, γιά νά ἀξιωθοῦμε τῆς καθαρότητας τῆς ψυχῆς μας καί τῆς αἰωνίου ζωῆς, μέ τίς πρεσβεῖες τῆς Θεοτόκου καί πάντων τῶν Ἁγίων. ΑΜΗΝ.

Προέλευση εικόνας από το https://www.romfea.gr/

Αίτημα για τη μοριοδότηση των μαθητών Γ' Λυκείου των Λυκείων Ανδραβίδας - Κυλλήνης και Πηνειού

Κοινωνια

Σύσκεψη πραγματοποιήθηκε το απόγευμα της Πέμπτης , στο Δημαρχείο Λεχαινών στην οποία συμμετείχαν όλοι οι πρόεδροι των Συλλόγων Γονέων και Κηδεμόνων των Λυκείων των Δήμων Πηνειού και Ανδραβίδας Κυλλήνης , οι διευθυντές και Διευθύντριες των σχολείων αυτών και πάρα πολλοί γονείς.
Από πλευράς Δήμων έδωσαν το παρόν ο Δήμαρχος Ανδραβίδας Κυλλήνης Ναμπιλ Ιωσήφ Μοραντ , οι Αντιδήμαρχοι Μίγκος Ανδρέας και Παλαιολόγος Χρήστος και ο πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου Ζαφειρόπουλος Χρήστος
από το Δήμο Πηνειού ο Αντιδήμαρχος Γεωργόπουλος Διονύσιος .Στη σύσκεψη συμμετείχε ο Προέδρος της ΕΛΜΕ Ηλείας Αθανασόπουλος Τρύφωνας .Οι σύλλογοι των γονέων ,οι διευθυντές και ο πρόεδρος της ΕΛΜΕ , , εξέθεσαν το θέμα της μοριοδοτησης των μαθητών της Γ Λυκείου των Δήμων Πηνειού και Ανδραβίδας Κυλληνης,οι οποίοι δοκιμάζονται από τις σεισμικές δονήσεις πράγμα που δημιουργεί μεγάλο πρόβλημα στην σωστή προετοιμασία τους για τις εξετάσεις που αρχίζουν στις 7 Ιουνίου. Ο Δήμαρχος και οι Αντιδήμαρχοι συμφωνήσαν απόλυτα με το αίτημα των συλλόγων γονέων και υποσχέθηκαν να προωθήσουν άμεσα το θέμα στο Υπουργείο Παιδείας και σε όλους τους εμπλεκόμενους φορείς . Μάλιστα συμφωνήθηκε να κλειστεί ραντεβού με τον Υπουργό Παιδείας στο οποίο θα μεταβεί αντιπροσωπεία γονέων και αιρετών ,με λεωφορείο του Δήμου Ανδραβίδας Κυλλήνης για να υποστηρίξει το αίτημα. Στη συνέχεια συντάχθηκε το παρακάτω ψηφισμα-αιτημα που θα αποσταλεί στον Υπουργό Παιδείας ,στους Βουλευτές του Νομού, στον Περιφερειάρχη ,στον Διευθυντή Εκπαίδευσης και στον Τύπο .Το κείμενο είναι:

 

 

Οι γονείς των μαθητών της Γ Λυκείου των Λυκείων των Δήμων Πηνειού και Ανδραβίδας Κυλλήνης
Προς τον Υπουργό Παιδείας – Θρησκευμάτων κ .Κωνσταντίνο Γαβρόγλου
Αξιότιμε , κ. Υπουργέ όλοι εμείς οι γονείς και κηδεμόνες των μαθητών – υποψήφιων πανελλαδικών εξετάσεων 2019 ΕΠΑΛ, ΓΕΛ και Μουσικού , οι οποίοι κατοικούν στο δήμο Ανδραβίδας –Κυλλήνης και Πηνειού του νομού Ηλείας έπειτα από συγκέντρωση και ανταλλαγή προβληματισμού, καταλήξαμε στα εξής :
1) Εδώ και ένα μήνα η περιοχή ταλαιπωρείται από δεκάδες σεισμικές δονήσεις , και δεν ξέρουμε για πόσο διάστημα ακόμα θα διαρκέσει ,γεγονός που αναστατώνει τα παιδιά μας, τα φοβίζει και δεν τα αφήνει να ξεκουραστούν κατά τις νυχτερινές ώρες ή τα διακόπτει στη διάρκεια της μέρας από την προετοιμασία τους για τις εξετάσεις. Επίσης σας είναι ήδη γνωστό ότι τα σχολεία είναι κλειστά ήδη δυο μέρες και υπάρχει απόφαση για αύριο 17/5/2019 .
2) Υπό αυτές τις συνθήκες και γνωρίζοντας πολύ καλά την ευαισθησία σας σε ότι αφορά την βιολογική και ψυχολογική ισορροπία των μαθητών , το ενδιαφέρον σας για την πρόοδο τους καθώς επίσης και την ανάλογη αντιμετώπιση σε Λευκάδα και Μύτικα , Κω, Χίο, Λέσβο, Κεφαλονιά και πιο πρόσφατα στη Ζάκυνθο σύμφωνα με το άρθρο 51 του νόμου 4264/2014 ζητάμε την μοριοδότηση των μαθητών της Γ΄ Τάξης ΓΕΛ , ΕΠΑΛ, και Μουσικού , που κατοικούν στους δυο δήμους , είτε φοιτούν στα σχολεία των δήμων, είτε φοιτούν σε άλλα σχολεία εκτός δήμων.
Ως γονείς και κηδεμόνες των μαθητών εκφράζουμε την ελπίδα και συγχρόνως τη βεβαιότητα , ότι θα ληφθούν υπόψη οι προβληματισμοί και το αίτημα μας , δεδομένης της ιδιότητας του πανεπιστημιακού δασκάλου, του υπουργού Παιδείας και της εκπεφρασμένης ευαισθησίας σας σχετικά με τη νεολαία.
Με εκτίμηση οι γονείς – κηδεμόνες των μαθητών των Λυκείων των Δήμων Πηνειού και Ανδραβίδας Κυλλήνης.

 

Ζητάμε ακόμα το αδύνατο ενάντια στον ρεαλισμό

Κοινωνια

Πενήντα χρόνια πριν πραγματοποιήθηκε στη Γαλλία μία από τις πιο ριζοσπαστικές κοινωνικές «εκρήξεις» στην ιστορία του 20ούαιώνα. Το αποτέλεσμα ήταν να αμφισβητηθούν όλες οι δεδομενικότητες και οι κοινωνικές αξίες εκείνης της εποχής. Πριν διεισδύσουμε στις αντιφάσεις και στην τεράστια επιρροή που άσκησε σε όλα τα επίπεδα του βίου η εξέγερση του Μάη του ”68 (οικονομικό, πολιτισμικό, αξιακό), θα πρέπει να αναφέρουμε τις ιστορικές συνθήκες που γέννησαν αυτό το κίνημα και τα ρηξικέλευθα αιτήματά του.

Όπως κάθε κοινωνική διαδικασία, έτσι και ο Μάης του ”68 δεν έπεσε από τον ουρανό, όπως θα έλεγε ο Μαρξ, αλλά γεννήθηκε σε συγκεκριμένες πολιτικοκοινωνικές συνθήκες, όπου οι αντιφάσεις και οι αντιθέσεις οξύνθηκαν. Πιο συγκεκριμένα, μετά το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου αποκρυσταλλώθηκε σε παγκόσμιο επίπεδο ένας νέος συσχετισμός δύναμης με τις ισορροπίες σε συνεχή ρευστότητα. Οι ανακατατάξεις στο επίπεδο της παγκόσμιας εξουσίας δημιούργησαν την εποχή του Ψυχρού Πολέμου και τη συνεχή ένταση μεταξύ της καπιταλιστικής Δύσης και της σοσιαλιστικής Ανατολής.

Στη Δύση και στις κύριες χώρες της επικράτησε το κεϋνσιανό πρότυπο, που εξασφάλιζε για την κοινωνική πλειοψηφία πολύ σημαντικά δημόσια αγαθά, όπως δωρεάν παιδεία, υγεία και στέγαση. Η «χρυσή εποχή του καπιταλισμού», όπως ονομάστηκε αυτή η περίοδος, ήταν αποτέλεσμα των πολλών εργατικών θυσιών και διεκδικήσεων, αλλά και προϊόν της μεγάλης πίεσης που ασκούσε η Σοβιετική Ένωση στις δυτικές χώρες.

Παράλληλα εκείνη την εποχή εντεινόταν και η διαδικασία της αποαποικιοποίησης, με αποτέλεσμα ο κόσμος να μεταβάλλεται με γρήγορους ρυθμούς και να δημιουργούνται νέα αιτήματα στον ιστορικό ορίζοντα. Πολύ σημαντικό στοιχείο που επιτάχυνε την κοινωνική κίνηση και την ανάδυση νέων ριζοσπαστικών αιτημάτων ήταν και η ανάδειξη του αντιπολεμικού κινήματος, ως απάντηση στην αμερικανική επέμβαση στο Βιετνάμ.

Όλα τα προαναφερθέντα συμπυκνώνονται με ενάργεια στην εξέγερση του Μάη του 1968. Όλα ξεκίνησαν από μια χούφτα φοιτητών που κατέλαβαν τη σχολή τους μετά από διαμάχη τους με τη διοίκηση του πανεπιστημίου και την αστυνομία. Λίγες μέρες αργότερα η φλόγα της εξέγερσης των νέων φοιτητών είχε διαχυθεί σε όλη τη Γαλλία, με αποτέλεσμα ο ξεσηκωμός να λάβει παλλαϊκά χαρακτηριστικά. Φοιτητές, εργαζόμενοι, ακόμη και μαθητές έγιναν μία γροθιά αμφισβητώντας κάθε κοινωνική παραδοχή και οτιδήποτε θεωρούνταν ως αυτονόητο.

Συνθήματα όπως το «Απαγορεύεται το απαγορεύεται» και «Είστε ρεαλιστές, ζητήστε το αδύνατον» υποδηλώνουν με γλαφυρότητα την κατεύθυνση του Μάη: κοινωνική χειραφέτηση και άρση κάθε καταπίεσης. Με την εξέγερση του ”68 έγινε σαφές ότι οι νέοι αμφισβητούν τον τρόπο ζωής των παλαιότερων γενεών καθώς και το μέλλον που επιφυλάσσεται για τους ίδιους, δηλαδή ησυχία, τάξη και ασφάλεια. Στη θέση των συντηρητικών αξιών οι νέοι και οι νέες θέτουν ως αιτήματα την αλληλεγγύη, τη δημοκρατία, την ειρήνη και την άρση κάθε κοινωνικής ή φυλετικής διάκρισης.

Μετά όμως από λίγους μήνες, η εξέγερση και ο στρατηγικός στόχος της κοινωνικής απελευθέρωσης είχαν ηττηθεί, με εκλογικό αποτέλεσμα την επικράτηση και την ενδυνάμωση του Ντε Γκωλ στις εκλογές. Η ήττα αυτή έχει σημαδέψει την ιστορία της Αριστεράς και δεν μπορεί να νοηθεί με όρους τυχαιότητας ή κοινωνικού αυτοματισμού, αλλά χρειάζεται να αναζητηθούν οι βαθύτερες αιτίες της αποδυνάμωσης ενός τόσο ισχυρού κινήματος.

Βασικότερη από άλλες είναι πως έλειπε το πολιτικό υποκείμενο που θα έδινε συνεκτικότητα και θα μορφοποιούσε τα ριζοσπαστικά αιτήματα σε εφαρμοσμένη πολιτική. Αυτό τεκμηριώνεται και από την προσέγγιση του Κομμουνιστικού Κόμματος Γαλλίας, που κράτησε μία φοβική στάση στην αυθόρμητη κίνηση των μαζών. Τα θεωρητικά εργαλεία του οικονομισμού δεν μπορούσαν να εξηγήσουν τη δυναμική του κινήματος και την ετερόκλητη σύνθεση των εξεγερμένων κοινωνικών δυνάμεων.

Από τις «στάχτες» του Μάη του 19’68 αναδύεται η Νέα Αριστερά, η οποία αποδεσμεύεται από τον σοβιετικό οικονομισμό και ενσωματώνει τα αιτήματα του Μάη σε οικονομικό, πολιτικό και πολιτισμικό επίπεδο. Ωστόσο η νεοφιλελεύθερη ορθοδοξία επικράτησε στον δυτικό κόσμο και αφαίρεσε τα περιεχόμενα των αιτημάτων του Μάη του 1968: τα αναποδογύρισε προσδίδοντάς τους μία ατομικίστικη λογική.

Το σύνθημα του Μάη «Παίρνω τις επιθυμίες μου για πραγματικότητα» υλοποιείται στη νεοφιλελεύθερη εποχή ως «Καταναλώνω ό,τι θέλω, εφόσον το θέλω». Το δόγμα του ατομικισμού και του κοινωνικού δαρβινισμού μεταφέρεται και στις ανθρώπινες σχέσεις, με αποτέλεσμα αξίες όπως η κοινωνική δικαιοσύνη και η αλληλεγγύη να δαιμονοποιηθούν.

Εν κατακλείδι, ο Μάης του ’68 δεν κατάφερε να πραγματώσει τα αιτήματά του, ωστόσο θα πρέπει να τονίσουμε ότι ταρακούνησε την ιστορική κίνηση και λειτουργεί σαν φάρος για κάθε καταπιεσμένο. Οι ιδέες της εξέγερσης είναι στις ημέρες μας πιο επίκαιρες από ποτέ. Στην εποχή του νεοφιλελεύθερου ρεαλισμού εμείς «Ζητάμε -ακόμα- το αδύνατο». Η Αριστερά μπορεί να μετασχηματίσει την κοινωνία μόνο όταν επιδιώκει το αδιανόητο της κάθε εποχής, αποφεύγοντας βεβαίως τις παγίδες που κρύβει ο επαναστατικός βολονταρισμός και διαβάζοντας κάθε φορά τον συσχετισμό δύναμης με σκοπό τη μετατόπισή του υπέρ των συμφερόντων της κοινωνικής πλειοψηφίας.

Ο Αντιλιάν Κοτζάι είναι απόφοιτος μεταπτυχιακού τμήματος Πολιτικής Επιστήμης και Κοινωνιολογίας ΕΚΠΑ, μέλος της Νεολαίας ΣΥΡΙΖΑ

Πηγή: Η Αυγή

Αναδημοσίευση από το https://commonality.gr

  • Ὁ Ἐπίσκοπος Ὠλένης
     
    Α Θ Α Ν Α Σ Ι Ο Σ                                                                                                  Κυριακή 5 Μαῒου 2019
     
     
    Στήλη Ἅλατος ...
     
    Σήμερα Κυριακή τοῦ Θωμᾶ ἡ Ἁγίαμας Ἐκκλησία, ἀγαπητοί μου ἀναγνῶστες, μᾶς ὑπενθυμίζει τήν σωτήριον ὁμολογία τοῦ Ἀποστόλου Θωμᾶ, ὅταν παρουσιάσθηκε ὁ Ἀναστημένος Κύριος ἐνώπιόν του καί τήν διακήρυξη πού ἔκανε «ὁ Κύριός μου καί ὁ Θεός μου» (Ἰωάννου Κ΄29).
    Ἡ θεία συγκατάβαση, ὡς συνέχεια τοῦ μυστηρίου τῆς θείας κένωσης, δέν περιορίζεται στόν Σταυρό καί στήν ταφή.
    Συνεχίζεται καί μετά τήν Ἀνάσταση. Ὁ Ἀναστάς Κύριος δέν ἦλθε νά ἐπιβάλει βιαίως τό χαρμόσυνο μήνυμα τῆς Ἀναστάσεως στούς ἀνθρώπους. Οὔτε τούς ὑποχρέωσε νά Τόν ἀσπασθοῦν ἀπροϋπόθετα. Ἀποδέχεται ὡς δοξασμένος Κύριος νά γίνει ἀντικείμενο ἔρευνας. Ἀναγνωρίζει στόν Θωμᾶ τή λογική ἀδυναμία νά πιστέψει καί συγκαταβαίνει γιά μία ἀκόμη φορά στήν ἀνθρώπινη ἀμφισβήτηση.
    Γι’αὐτό μετά ἀπό ὀκτώ ἡμέρες πού οἱ Μαθητές ἦσαν συναγμένοι σέ κάποιο σπίτι καί ὁ Θωμᾶς μαζί τους, ἔρχεται
    ὁ Χριστός, κι’ἐνῶ οἱ πόρτες ἦσαν κλειστές, στάθηκε στό μέσον καί τούς εἶπε: «Ἡ εἰρήνη νά εἶναι μαζί σας». Ἔπειτα
    λέγει στόν Θωμᾶ: «Φέρε το δάκτυλό σου ἐδῶ καί κοίταξε τά χέρια μου καί φέρε τό χέρι σου καί βάλε το στήν πλευρά μου καί μή γίνου ἄπιστος ἀλλά πιστός». Ὁ Θωμᾶς ἀποκρίθηκε: «Ὁ Κύριός μου καί ὁ Θεός μου».
    Ὅταν κάποιος ζεῖ τό μυστήριο τῆς ὀρθοδόξου πίστεως καί ἡ καρδιά του γεύεται τή σταυροαναστάσιμη ἐμπειρία,
    αἰσθάνεται τήν ἀνάγκη νά τήν ἐκφράσει καί πρός τούς ἔξω.
    Ἔτσι τό φῶς τῆς λαμπρῆς ἐκχέεται καί σέ ἄλλους λαούς, φυλές καί γλῶσσες. Τηρεῖται, ἔστω συμβολικά μέ τόν τρόπο
    αὐτό, ἡ ἐντολή τοῦ Χριστοῦ πρός τούς μαθητές νά κηρύξουν τήν Ἀνάσταση «εἰς πάντα τά ἔθνη». Ἡ βεβαιότητα γιά τήν ἀλήθεια καθιστᾶ ἀναγκαία τήν μαρτυρία της πρός κάθε ἄνθρωπο καλῆς προαίρεσης.
    Ὁ Ἀπόστολος Θωμᾶς ἀποτέλεσε στό διάβα τῶν αἰώνων τό σύμβολο τοῦ «ἀπίστου». Ὅμως, ὁ Θωμᾶς δέν ἦταν ἄπιστος.
    Ἦταν εἰλικρινής ἀναζητητής τῆς ἀλήθειας. Δέν εἶχε ἰδεολογικό ὑπόβαθρο καί ἀντιχριστιανικό πνεῦμα. Γι' αὐτό
    καί ὁ Χριστός ἀνταποκρίνεται καί διαλύει τίς ἀμφιβολίες του.
    Φανερώνεται καί δέν ἀρνεῖται νά ψηλαφηθεῖ ἀπό τόν «ἄπιστο» μαθητή του. Ὁ ὑμνογράφος τῆς Ἁγίας μας
    Ἐκκλησίας κάνει λόγο γιά «καλή ἀπιστία» τοῦ Θωμᾶ, διότι αὐτή γέννησε τή βέβαιη πίστη. Γιαυτό ἐπιτιμᾶ τόν Θωμᾶ καί
    πάντες μέν πάντας « πού δέν μέ εἶδαν καί ὅμως πίστεψαν».
    Ἔτσι μακαρίζονται οἱ χριστιανοί ὅλων τῶν αἰώνων, πού ἀποδέχονται καί βιώνουν τό κήρυγμα τῆς Ἀναστάσεως.
    Ἴσως κάποιος ἀναρωτηθεῖ:Γιατί ὁ Ἀναστημένος Χριστός ἐπέλεξε νά ἐμφανισθεῖ στούς μαθητές, τόν Θωμᾶ καί τίς
    Μυροφόρες καί δέν παρουσιάσθηκε κατευθείαν στούς σταυρωτές του, γιά νά πιστέψουν καί ἐκεῖνοι; Στό ἐρώτημα
    αὐτό ἀπαντᾶ ὁ Ἱερός Χρυσόστομος: «Ἄν ὑπῆρχε ἐλπίδα νά τούς ἑλκύσει στήν πίστη, δέν θά ἀμελοῦσε νά φανερωθεῖ σέ ὅλους. Κι’ αὐτό τό ἀπέδειξε ἡ ἀνάσταση τοῦ Λαζάρου, πού ἦταν τέσσερις μέρες νεκρός καί τόν ἀνέστησε μπροστά στά μάτια ὅλων. Παρά ταῦτα, ὄχι μόνο δέν ἑλκύσθηκαν στήν πίστη, μά ἐξαγριώθηκαν ἐναντίον τοῦ Χριστοῦ, ὥστε ἤθελαν νά σκοτώσουν καί αὐτόν καί τόν Λάζαρο».
    Τό γεγονός ὅτι ὁ «ἄπιστος» μαθητής θυσίασε μαρτυρικά τή ζωή του, γιά νά μεταφέρει τό ἐλπιδοφόρο ἀναστάσιμο
    μήνυμα στά βάθη τῆς Ἀνατολῆς, ἀποτελεῖ μία ἀκόμη μαρτυρία τῆς Ἀνάστασης καί δικαιώνει τή θεία συγκατάβαση.
    Ὁ Χριστός εἶναι ἡ Αὐτοζωή. Διά τοῦτο τό νόημα τῆς ζωῆς μας βρίσκεται στήν προσωπική καί πνευματική ἀναγέννησή
    μας, στήν Χριστοκεντρική ἑρμηνεία τῆς καθημερινότητάς μας, στήν ἔλευση τοῦ Παρακλήτου, ὥστε νά φωτίζει τίς σκοτεινές πτυχές τῆς ζωῆς μας καί νά διώκει τούς φόβους μας.
    Ἀποτέλεσμα τούτου εἶναι νά ἐπιτευχθεῖ ἡ μυστηριακή ἕνωση μέ τόν Κύριο, ἡ ὑπέρβαση τοῦ θανάτου καί ἡ χαρά τῆς
    ἀναστάσεώς μας.
    Αὐτό καλούμεθα νά κάνουμε καί ἐμεῖς Νά γίνουμε Ἱεραπόστολοι στόν σύγχρονο κόσμο, κηρύττοντας μέ λόγια
    καί μέ τήν ζωή μας τήν Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου, γιά νά πλημμυρίσει ἡ ψυχή ὅλων μας ἀπό τό φῶς τῆς Ἀναστάσεως
    καί νά διακηρύττουμε ἔμπρακτα τήν Θεανδρική Του ὑπόσταση καί νά ἀναφωνοῦμε «ὁ Κύριός μου καί ὁ Θεός μου». ΑΜΗΝ.
     
    Η εικόνα προέρχεται από το http://www.saint.gr

Θρησκεία και γεωπολιτική

Διεθνή

Οι ορθόδοξοι χριστιανοί γιορτάζουν την Ανάσταση του Σωτήρος τους, του ιδρυτή της θρησκείας τους.

Η Ανάσταση είναι το γεγονός που οικοδομεί όλη την υπόσταση της ορθοδοξίας αλλά η ανάλυση του συμβολισμού της είναι υπόθεση περισσότερο ειδικών σχολιαστών.

Ο χριστιανισμός ως θρησκεία γεννήθηκε στους Άγιους Τόπους, αλλά διαδόθηκε στον κόσμο χάρη στη συνάντησή του με τον ελληνισμό. Από τη συνάντηση αυτή διαμορφώθηκαν τα θρησκευτικά πιστεύω, στα οποία στηρίχθηκε η Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Τα διέδωσε σε λαούς που χάρη σ’ αυτά εισήχθησαν στον πολιτισμό.

Αυτό το αποτύπωμα στις ψυχές των λαών διαμόρφωσε και τις σχέσεις τους και τις αντιπαραθέσεις τους.

Στο ομόθρησκο Ρώσων και Ελλήνων βασίστηκαν οι ρώσοι τσάροι στη μακρόχρονη αντιπαράθεσή τους με τους Οθωμανούς. Αυτή η σχέση είχε πρακτικά αποτελέσματα για την απελευθέρωση του υπόδουλου γένους.

Στο ίδιο ομόθρησκο αλλά, στην προκειμένη περίπτωση, και ομόφυλο βασίστηκαν πάλι οι Ρώσοι, για να υποστηρίξουν τους Βουλγάρους όταν έκαναν τα πρώτα τους βήματα για τη δημιουργία δικού της ανεξάρτητου κράτους. Σε βάρος, αυτήν τη φορά, των Ελλήνων.

Στο δίλημμα πατριαρχικοί ή εξαρχικοί αναπτύχθηκαν οι σκληρές αντιπαραθέσεις στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ού αιώνα, που οδήγησαν στο «Μακεδονικό Αγώνα» και στους βαλκανικούς πολέμους.

Σκληρές και άγριες θρησκευτικές αντιπαραθέσεις οδήγησαν στον Τριακονταετή Πόλεμο στην Ευρώπη μετά το τέλος του οποίου η ειρήνη της Βεστφαλίας (1648) έθεσε τις βάσεις για τη δημιουργία των σύγχρονων εθνικών κρατών και τη σταδιακή εκκοσμίκευση, που πήρε πιο σαφή χαρακτηριστικά μετά το 1789.

Η θρησκεία ήταν και συνεχίζει να παραμένει στενά συνδεδεμένη με την πολιτική. Και αν δει κανείς προσεκτικά είτε ιστορικές είτε σημερινές διαστάσεις της, θα καταλήξει αβίαστα ότι η θρησκεία έχει σχέση και με τη σύγχρονη γεωπολιτική.

Στην αναβίωση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας με τη μορφή ενός νεοοθωμανισμού απέβλεπε το εμβληματικό σύγγραμμα του Αχμέτ Νταβούτογλου «Στρατηγικό βάθος», η θεωρητική βάση, δηλαδή, της πολιτικής του Ταγίπ Ερντογάν.

Σε ισλαμικά τόξα που θα περικυκλώσουν την Ελλάδα αναφέρονται συχνά διάφοροι αναλυτές και ανησυχεί η κοινή γνώμη. Σε χριστιανικούς άξονες αναφέρονταν αναλύσεις της δεκαετίας του ’90 κατά τους γιουγκοσλαβικούς πολέμους.

Σιίτες και σουνίτες σκοτώνονται στη Μέση Ανατολή και σε άλλα μέρη του κόσμου, μεταξύ τους μιάμιση χιλιετία, σχεδόν, μετά τον Προφήτη.

Στις θρησκείες και τα θρησκευτικά δόγματα βασίζονται οι εσωτερικές αποδομήσεις εθνικών κρατών.

Όμως, αν υπήρξε μια θρησκεία που έφερε σε επαφή τη Δύση με την Ανατολή, αυτή είναι ο χριστιανισμός.

Ιστορικές αγκυλώσεις είναι, ακόμη, ζωντανές στις μνήμες των λαών της Ανατολής αλλά και της Δύσης. Αγκυλώσεις που δημιουργήθηκαν εξαιτίας πολέμων στους οποίους οι πρωταγωνιστές τους προέβαλαν θρησκευτικές αξίες, για να ενδυναμώσουν τους πολεμιστές.

Για τους σταυροφόρους που κατέστρεψαν την Κωνσταντινούπολη, μιλούν, ακόμη, οι Έλληνες. Στους σταυροφόρους αναφέρονται και σήμερα οι λαοί στις ισλαμικές χώρες. Τους Άραβες που εισέβαλαν στη Δύση, μέχρι το Πουατιέ, θυμούνται οι Δυτικοί.

Εν τούτω Νίκα διακήρυξε ο Μέγας Κωνσταντίνος. Εν ονόματι του Ισλάμ κατέλαβε την Κωνσταντινούπολη ο Μωάμεθ. Τον Γρηγόριο Ε’ κρέμασαν στην Πύλη του Πατριαρχείου οι Οθωμανοί. Και πάει λέγοντας.

Θα επικαλεστώ τον Édouard Schuré, για μια πολύ σύντομη ιστορική αναδρομή:

«…Ο κύριος σκοπός της Μέμφιδος, των Δελφών, της Ελευσίνας υπήρξε να διδάξουν την ενότητα του Θεού μαζί με τις θεοσοφικές ιδέες και την ηθική πειθαρχία που συνάπτονται προς αυτήν.

Όμως οι μαθητές του Ορφέα, του Πυθαγόρα και του Πλάτωνα απέτυχαν μπροστά στον εγωισμό των πολιτικών, μπροστά στη φαυλότητα των σοφιστών και τα πάθη του όχλου.

Η κοινωνική και πολιτική αποσύνθεση της Ελλάδας υπήρξε συνέπεια της θρησκευτικής, ηθικής και διανοητικής της αποσύνθεσης.

Αν υπήρξε κάποιος που είχε καταλάβει τι έλειπε από τον αρχαίο κόσμο και που να δοκίμασε να τον ανυψώσει με μια ηρωική και μεγαλοφυή προσπάθεια, αυτός ήταν ο Μέγας Αλέξανδρος.

Ονειρεύτηκε ένα παγκόσμιο βασίλειο, όχι, όμως, με τον τρόπο των καισάρων, δηλαδή, με την καταπίεση των λαών, με τη συντριβή της θρησκείας και της ελεύθερης επιστήμης.

Η μεγάλη του ιδέα ήταν η εκ νέου συμφιλίωση της Ασίας και της Ευρώπης μέσα από μια σύνθεση των θρησκειών, στηριζόμενη σε μια επιστημονική εξουσία.

Το σπαθί του Αλέξανδρου υπήρξε η τελευταία αναλαμπή της Ελλάδας του Ορφέα.

Ενώ τα δίδυμα άστρα της Ελλάδας, ο Απόλλωνας και η Αθηνά, έγερναν ωχριώντας προς τη δύση τους, οι λαοί είδαν να ανατέλλει στο θυελλώδη ουρανό τους ένα απειλητικό σημάδι: η ρωμαϊκή λύκαινα.

Ποια είναι η προέλευση της Ρώμης; Η συνωμοσία μιας άπληστης ολιγαρχίας εν ονόματι της κτηνώδους ισχύος.

Ανάμεσα στους λαούς που υπέταξε η Ρώμη υπήρχε και ένας που ονόμαζε τον εαυτό του ‘λαό του Θεού’ και του οποίου το πνεύμα ήταν το αντίθετο του ρωμαϊκού.

Σε τι οφείλεται το ότι ο λαός του Ισραήλ, φθαρμένος από τους εσωτερικούς του αγώνες, συντριμμένος από σκλαβιά τριακοσίων ετών, είχε διατηρήσει την ακαταδάμαστη πίστη του;

Στους προφήτες. Στον προφητισμό.

Η γη περίμενε έναν πνευματικό βασιλιά, που θα τον καταλάβαιναν οι μικροί, οι ταπεινοί, οι φτωχοί».

Ήρθε, δίδαξε σταυρώθηκε και αναστήθηκε.

Παντελής Σαββίδης

*Δημοσιεύθηκε στη "Μακεδονία της Κυριακής" στις 27-28 Απριλίου 2019

Πηγή: https://www.makthes.gr

Προέλευση εικόνας: https://www.iefimerida.gr

Η αυτοματοποίηση της παραγωγής και η διατήρηση των θέσεων εργασίας δεν είναι ασύμβατες

Κοινωνια

Για αιώνες μετά τη βιομηχανική επανάσταση, ο αυτοματισμός δεν εμπόδιζε την αύξηση των μισθών και της απασχόλησης, επειδή συνοδεύονταν από νέες τεχνολογίες προσανατολισμένες στη διατήρηση του ρόλου της ανθρώπινης εργασίας στη δημιουργία αξίας. Αλλά στην εποχή της τεχνητής νοημοσύνης, εναπόκειται στους υπεύθυνους χάραξης πολιτικής να διασφαλίσουν ότι αυτό θα συνεχιστεί.

Η τεχνητή νοημοσύνη μεταμορφώνει κάθε πτυχή της ζωής μας, κυρίως της οικονομίας. Ως τεχνολογία γενικής χρήσης, οι εφαρμογές της είναι δυνητικά ατελείωτες. Ενώ μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την αυτοματοποίηση εργασιών που προηγουμένως εκτελούνταν από ανθρώπους, μπορεί επίσης να καταστήσει την ανθρώπινη εργασία πιο παραγωγική, αυξάνοντας έτσι τη ζήτηση εργασίας.

Δυστυχώς, η τρέχουσα τάση στην εμπορική ανάπτυξη της τεχνητής νοημοσύνης είναι μια όλο και μεγαλύτερη αυτοματοποίηση, με δυνητικά καταστροφικές συνέπειες για την κοινωνία. Πραγματικά, ο αυτοματισμός είναι μια κινητήρια δύναμη ανάπτυξης της παραγωγικότητας από την αρχή της βιομηχανικής επανάστασης, όταν, ξεκινώντας από το τέλος του 18ου αιώνα, η ύφανση και η περιστροφή έγιναν μηχανοκίνητες. Η αυτοματοποίηση όμως δεν είναι ουδέτερη. Αντικαθιστώντας την εργασία με μηχανές στη διαδικασία παραγωγής, ο αυτοματισμός μειώνει το μερίδιο της εργασίας στην προστιθέμενη αξία (και το εθνικό εισόδημα), συμβάλλει στην ανισότητα και μπορεί να μειώσει την απασχόληση και τους μισθούς.

Ωστόσο, οι περισσότερες σύγχρονες οικονομίες έχουν βιώσει έντονη αύξηση των μισθών και της απασχόλησης μετά τη βιομηχανική επανάσταση. Καθώς ο αυτοματισμός εκτόπισε εργαζομένους από την εκτέλεση ορισμένων εργασιών, προέκυψαν άλλες τεχνολογίες για την αποκατάσταση του κεντρικού ρόλου της εργασίας, δημιουργώντας νέα καθήκοντα στα οποία οι άνθρωποι έχουν συγκριτικό πλεονέκτημα. Οι τεχνολογίες αυτές δεν συνέβαλαν μόνο στην αύξηση της παραγωγικότητας, αλλά αύξησαν επίσης την απασχόληση και τους μισθούς, δημιουργώντας μια δικαιότερη κατανομή των πόρων στη διαδικασία.

Σκεφτείτε τη γεωργική μηχανοποίηση, η οποία ξεκίνησε τον 19ο αιώνα. Στην αρχή, η υποκατάσταση της χειρονακτικής εργασίας από τις μηχανές μείωσε το μερίδιο της εργασίας στην προστιθέμενη αξία, εκτοπίζοντας ένα τεράστιο μερίδιο του εργατικού δυναμικού των ΗΠΑ που προηγουμένως εργαζόταν στη γεωργία. Ωστόσο, την ίδια στιγμή, οι αναπτυσσόμενες νέες βιομηχανίες χρειάζονταν εργαζομένους για την εκτέλεση νέων καθηκόντων και τη στελέχωση καινούργιων επαγγελμάτων που δημιουργήθηκαν. Οι θέσεις γραφείου διευρύνθηκαν τόσο στις υπηρεσίες όσο και στις κατασκευές, όπου η καλύτερη κατανομή της εργασίας ενίσχυσε την παραγωγικότητα, την απασχόληση και την αύξηση των μισθών.

Ένα παρόμοιο σχήμα τεχνολογικής αλλαγής ενίσχυσε την απασχόληση και την αύξηση των μισθών για τους εργαζομένους υψηλής και χαμηλής ειδίκευσης στις δεκαετίες που ακολούθησαν το Β’ Παγκόσμιο πόλεμο. Ωστόσο, τις τελευταίες τρεις δεκαετίες, οι συνοδευτικές αλλαγές που απαιτούνται για την αντιστάθμιση των επιδράσεων της αυτοματοποίησης στην εργασία λάμπουν δια της απουσίας τους. Το αποτέλεσμα είναι ότι η αύξηση των μισθών και της απασχόλησης παρέμεινε στάσιμη και η αύξηση της παραγωγικότητας αναιμική.

Δυστυχώς, η τεχνητή νοημοσύνη φαίνεται να επιδεινώνει αυτό το μοτίβο, οδηγώντας σε ακόμη μεγαλύτερη ανισότητα και πολλές ακόμη δεκαετίες αργής αύξησης των μισθών και μείωσης της συμμετοχής στην αγορά εργασίας.

Αλλά δεν υπάρχει τίποτα σχετικά με την τεχνητή νοημοσύνη που απαιτεί αυτό το αποτέλεσμα. Αντιθέτως, οι εφαρμογές τεχνητής νοημοσύνης θα μπορούσαν να αναπτυχθούν για την αναδιάρθρωση των εργασιών και τη δημιουργία νέων δραστηριοτήτων όπου η εργασία μπορεί να αποκατασταθεί, δημιουργώντας τελικά ευρύτατα οικονομικά και κοινωνικά οφέλη.

Στην παιδεία, για παράδειγμα, η συλλογή και επεξεργασία δεδομένων σε πραγματικό χρόνο από τα συστήματα τεχνητής νοημοσύνης μπορεί να δώσει τη δυνατότητα στους εκπαιδευτικούς να προσφέρουν εξατομικευμένες οδηγίες που θα προσαρμόζονται στις ανάγκες κάθε μαθητή, οι οποίες ενδέχεται να ποικίλουν από υποκείμενο σε υποκείμενο. Το ίδιο ισχύει και για την υγειονομική περίθαλψη, όπου η τεχνητή νοημοσύνη μπορεί να ενδυναμώσει τους τεχνικούς και τις ειδικευμένες νοσοκόμες ώστε να προσφέρουν εξατομικευμένες θεραπείες. Επιπλέον, τα πιθανά οφέλη της τεχνητής νοημοσύνης για την εργασία δεν περιορίζονται στις υπηρεσίες. Χάρη στην πρόοδο που έχει γίνει στον τομέα της επαυξημένης και εικονικής πραγματικότητας, μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί για να δημιουργήσει νέα καθήκοντα για τους ανθρώπους σε υψηλής ακρίβειας παραγωγή, η οποία επί του παρόντος κυριαρχείται από βιομηχανικά ρομπότ.

Είναι δελεαστικό να πιστεύουμε ότι η αγορά θα μετουσιώσει αυτές τις υποσχέσεις σε πραγματικότητα. Οι νέες τεχνολογίες παράγουν οφέλη όχι μόνο για τους εφευρέτες και τους πρωτοπόρους, αλλά και για άλλους παραγωγούς, εργαζομένους και καταναλωτές. Και ορισμένες τεχνολογίες έχουν τη δυνατότητα να παρακινήσουν τη δημιουργία θέσεων εργασίας και να μειώσουν την ανισότητα, με τεράστια κοινωνικά οφέλη που οι εφευρέτες και οι πρωτοπόροι δεν είχαν καν εξετάσει.

Το πρόβλημα είναι ότι οι αγορές τεχνολογίας δεν λειτουργούν τόσο καλά, όταν υπάρχουν ανταγωνιστικά πρότυπα στο παιχνίδι. Όσο περισσότερο το πρότυπο αυτοματοποίησης καθιερώνεται τόσο περισσότερα κίνητρα υπάρχουν για επένδυση σε αυτό τον τομέα εις βάρος άλλων παραδειγμάτων που θα μπορούσαν να δημιουργήσουν νέες θέσεις έντασης εργασίας.

Αν αυτός δεν είναι αρκετός λόγος για να μην εμπιστευόμαστε την αγορά, υπάρχουν πρόσθετα προβλήματα που αφορούν ειδικά τις τεχνολογίες τεχνητής νοημοσύνης. Για να πάρουμε ένα παράδειγμα, ο χώρος κυριαρχείται από μια χούφτα μεγάλων εταιρειών τεχνολογίας με επιχειρηματικά μοντέλα που συνδέονται στενά με την αυτοματοποίηση. Αυτές οι εταιρείες αντιπροσωπεύουν το μεγαλύτερο μέρος των επενδύσεων στην έρευνα τεχνητής νοημοσύνης, και δημιούργησαν ένα επιχειρηματικό περιβάλλον στο οποίο η απομάκρυνση των σφαλερών ανθρώπων από τις διεργασίες παραγωγής θεωρείται απόλυτη τεχνολογική και επιχειρηματική προτεραιότητα. Και σα να μην έφτανε αυτό, οι κυβερνήσεις επιδοτούν τις επιχειρήσεις μέσω επιταχυνόμενης απόσβεσης, φορολογικών μειώσεων και εκπτώσεων τόκων – ενώ φορολογούν την εργασία.

Δεν είναι ν’ απορεί κανείς που η υιοθέτηση νέων τεχνολογιών αυτοματισμού έχει γίνει κερδοφόρα, ακόμη και όταν οι ίδιες οι τεχνολογίες δεν είναι ιδιαίτερα παραγωγικές. Τέτοιες αποτυχίες στην αγορά καινοτομίας και τεχνολογίας φαίνεται να προωθούν ακριβώς το λάθος είδος τεχνητής νοημοσύνης. Μια μονομανής εστίαση στην αυτοματοποίηση όλο και περισσότερων καθηκόντων μεταφράζεται σε χαμηλή παραγωγικότητα, αργή αύξηση των μισθών, και σε ένα μειούμενο μερίδιο της εργασίας στην προστιθέμενη αξία.

Δεν χρειάζεται να γίνει έτσι. Αναγνωρίζοντας μια προφανή αποτυχία της αγοράς και αναπροσανατολίζοντας την ανάπτυξη της τεχνητής νοημοσύνης προς τη δημιουργία νέων καθηκόντων που ενισχύουν την παραγωγικότητα για τους ανθρώπους, μπορούμε να επιτύχουμε και πάλι κοινή ευημερία. Δεν έχουμε άλλη εναλλακτική.

 

Ο Daron Acemoglu είναι καθηγητής Οικονομικών στο MIT.

Ο Pascual Restrepo είναι καθηγητής Οικονομικών στο πανεπιστήμιο της Βοστώνης.

 

Μετάφραση: Κώστας Ψιούρης

Επιμέλεια: Ρόνια Αναστασιάδου

Πηγή: Η Αυγή από Project Syndicated

Αναδημοσίευση από το https://commonality.gr 

Οι υδροβιότοποι του Ελληνικού Βασιλείου το 1839 και η σημερινή πραγματικότητα.

Περιβαλλον

Στο ΦΕΚ αριθμός 9 της 8ης Μαΐου 1839 δημοσιεύεται “δηλοποίησις” σχετικά με την πενταετούς διάρκειας ενοικίαση των ιχθυοτροφείων του Κράτους.

Στην τέταρτη και τελευταία σελίδα αυτού του ΦΕΚ παρατίθεται κατάλογος με τα ιχθυοτροφεία και τα θυννεία.

Το θυννείο είναι μια μόνιμη τεράστια παγίδα. Τοποθετείται κοντά σε επιλεγμένες ακτές που είναι συνήθως περάσματα μεταναστευτικών ψαριών ή και σε ποτάμια και σε λίμνες.

Η χρήση του ήταν διαδεδομένη ιδιαίτερα στους κατοίκους της Μικράς Ασίας.

Ενδεχομένως, αυτοί να έφεραν στην Παλαιά Ελλάδα την τεχνική αυτή πριν ακόμα από την Μικρασιατική Καταστροφή.

Επί παραδείγματι, όπως αποδεικνύεται από τα Μητρώα Αρρένων που τηρούνται στο Δήμο του Πύργου και στην Αποκεντρωμένη Διοίκηση Πελοποννήσου, Δυτικής Ελλάδας και Ιονίου, στον Πύργο υπήρχαν αρκετοί κάτοικοι μικρασιατικής καταγωγής όπως μαρτυρούν τα χαρακτηριστικά ονοματεπώνυμά τους από τα πολύ πρώιμα χρόνια της Ανεξαρτησίας.

Άλλωστε, το γεγονός αυτό δεν πρέπει να είναι άσχετο και από τη συμφωνία που είχε υπογραφεί μεταξύ του Ελληνικού Βασιλείου και των Οθωμανών σχετικά με την χωρίς περιορισμούς μετεγκατάσταση όποιου το επιθυμούσε από το ένα Κράτος στο άλλο.

Σε σχέση με τον κατάλογο των ιχθυοτροφείων μπορούμε να διαπιστώσουμε την πολύ μεγάλη σημασία του συστήματος υδροβιότοπων της δυτικής πλευράς του Ελληνικού χώρου που ιστορικά εκτείνεται από τον Βουθρωτό που σήμερα ανήκει στην Αλβανία έως τη Μεθώνη.

Ανάμεσα στα ιχθυοτροφεία που ήταν προς ενοικίαση διακρίνουμε αυτό της Αγουλινίτσας (Αγουλινίτζα), τον Καϊάφα, τη Μουριά, το Κοτύχι, τη Σπιάντζα (που απ' ό,τι φαίνεται τότε είχε ιχθυοπαραγωγή μέσω της χρήσης θυννείων) και τον Ποταμό της Γαστούνης, όπως ονομαζόταν τότε ο Πηνειός.

Επίσης, αναφέρονται η λιμνοθάλασσα του Πάπα, η λιμνοθάλασσα του Προκόπου (Καλογριάς) και η Νεβροβίτζα, καθώς επίσης κα ο Πάμισος ποταμός, το ιχθυοτροφείο του Νεοκάστρου και η Μεθώνη.

Κάποιοι από τους υδροβιότοπους αυτούς, όπως η λίμνη της Μουριάς και της Αγουλινίτσας, οι οποίοι αποτελούσαν πηγή πλούτου για τις τοπικές κοινωνίες, δεν υπάρχουν πιά.

Θα πρέπει να γίνει υπόθεση όλων μας  η ανασύστασή τους, όπου αυτό είναι εφικτό, ιδιαίτερα όταν μια τέτοια παρέμβαση έχει όχι απλώς σαφή αναπτυξιακό χαρακτήρα, αλλά συνδέεται άρρηκτα με το αναπτυξιακό όραμα και την επιλογή αναπτυξιακού μοντέλου για ολόκληρες περιοχές.

 Μια τέτοια περίπτωση είναι αυτή της πόλης του Πύργου και της λίμνης της Μουριάς.

Οι δυνατότητες που θα δώσει ο επαναπλημμυρισμός της λίμνης θα είναι πολυποίκιλες και πολύπτυχες.

Γιατί ταυτόχρονα με την αποκατάσταση του οικοσυστήματος, τη βελτίωση του μικροκλίματος της περιοχής και την ομορφιά του τοπίου που θα προσφερθεί, θα μπορούσε να αποτελέσει έναν από τους κεντρικούς άξονες των οραματικών στόχων για την ανάπτυξη της πόλης του Πύργου και της ευρύτερης περιοχής.

Και αυτό, μεταξύ άλλων, μέσω της δραστηριοποίησης στις διάφορες μορφές τουρισμού που θα μπορούσαν να αναπτυχθούν.

Ο τουρισμός, αν και δεν θα πρέπει να αποτελεί το μοναδικό στόχο της αναπτυξιακής διαδικασίας, παρόλα αυτά, θα πρέπει να αποτελεί έναν από τους βασικούς στόχους αυτής.

Επιπροσθέτως, μια άλλη δυνατότητα που θα μπορούσε να προσφέρει η επαναδημιουργία της λίμνης,  στα οικονομικά της τοπικής κοινωνίας, είναι αυτή της ιχθυοπαραγωγής, η οποία μάλιστα μπορεί και θα πρέπει να έχει εξωστρεφή χαρακτήρα.

Δεν είναι τυχαίο άλλωστε, ότι υδροβιότοποι με πλούσια παραγωγή έχουν αποτελέσει, ιστορικά, το μήλον της Έριδος.

Τέλος, προοπτικά, κατά την άποψή μας, θα μπορούσε να δημιουργηθεί ένα δίκτυο πόλεων ή και περιοχών που διαθέτουν υδροβιότοπους, το οποίο θα έχει δυνατή φωνή, θα διεκδικεί πόρους με αξιώσεις και, επίσης, θα γίνει δίαυλος ανταλλαγής πολύτιμων εμπειριών και πληροφοριών.

 

Προέλευση εγγράφου: Ηλεκτρονικό αρχείο του Εθνικού Τυπογραφείου.

Προέλευση φωτογραφίας: https://limnimourias.wordpress.com

Επιστημονική επιμέλεια: Σάκης Τραμπαδώρος

 

Νέο Διοικητικό Συμβούλιο του Φυσιολατρικού Συλλόγου φίλων Λίμνης Μουριάς και ποταμού Αλφειού

Περιβαλλον

Νέο Διοικητικό Συμβούλιο προέκυψε έπειτα από τις αρχαιρεσίες του Συλλόγου που έγιναν την προηγούμενη Κυριακή στον πολυχώρο της Δεξαμενής. Στο κάλεσμα του Συλλόγου ανταποκρίθηκαν πολλοί συμπολίτες μας, παλιά αλλά και πολλά νέα μέλη εγράφησαν στον σύλλογο συμβάλλοντας αποφασιστικά στην ενδυνάμωσή του. Η ανανέωση του συλλόγου εκφράστηκε και στη συγκρότηση του Διοικητικού Συμβουλίου με νέα μέλη να αναλαμβάνουν ενεργό ρόλο και νέα καθήκοντα. Το νέο Δ.Σ. αποτελείται: Πρόεδρος Δάβος Θεόδωρος, Αντιπρόεδρος και υπεύθυνος επικοινωνίας Σιδηροκαστρίτης Σπύρος, Γραμματέας Χριστόπουλος Θοδωρής, Εκπρόσωπος του Συλλόγου στην Αθήνα Κωνσταντόπουλος Γιώργος, Ταμίας Λήμουρας Νίκος, μέλη Δ.Σ.: Πουλόπουλος-Κανελλακόπουλος Γιάννης, Κουτρούτσου Αφροδίτη και Παναγούτσος Πάνος.

 

H αποκατάσταση υγροτόπων είναι το βιώσιμο αντιπλημμυρικό έργο που χρειαζόμαστε

Περιβαλλον

H αποκατάσταση υγροτόπων είναι το βιώσιμο αντιπλημμυρικό έργο που χρειαζόμαστε

Η μόνη βιώσιμη αντιπλημμυρική προστασία είναι η αποκατάσταση των υγροτόπων, αναφέρει σε ανακοίνωσή της η Οικολογική Δυτικής Ελλάδας, με την ευκαιρία της Παγκόσμιας Ημέρας Υγροτόπων που εορτάστηκε στις 2 Φεβρουαρίου.

Η Οικολογική Δυτικής Ελλάδος αναφέρει ως χαρακτηριστικά παραδείγματα μοντέρνας διαχείρισης υγροτόπων την αποξηραμένη λίμνη Μουριά και μέρος από τα πλημμυρικά πεδία του Αλφειού κοντά στο φράγμα.

Αναλυτικά η ανακοίνωσή της:

«Δαπάνες δεκάδων εκατομμυρίων ευρώ συζητούνται αυτές τις ημέρες για αντιπλημμυρικά έργα. Μεγάλο μέρος από αυτά θα είναι πεταμένα λεφτά, αφού είναι ανώφελο να επιμένουμε με «σκληρά» έργα να αλλάξουμε περιοχές που η φύση μας θυμίζει ότι περιοδικά θα πλημμυρίζουν.

Η κλιματική αλλαγή δεν επιτρέπει να συνεχίσουμε με την παλιά νοοτροπία των σκληρών αντιπλημμυρικών. Σε ολόκληρη την Ευρώπη κερδίζουν έδαφος νέες ιδέες που αξιοποιούν, δεν αντιμάχονται τη φύση. Δύο από αυτές τις ιδέες είναι η αποκατάσταση μέρους από τα παραδοσιακά πλημμυρικά πεδία των ποταμών και, φυσικά, ο επαναπλημμυρισμός λιμνών που άστοχα αποξηράνθηκαν.

Στην Δυτική Ελλάδα, και συγκεκριμένα στην Ηλεία, έχουμε δύο χαρακτηριστικά παραδείγματα που προσφέρονται για μοντέρνα διαχείριση υγροτόπων: η αποξηραμένη λίμνη Μουριά και μέρος από τα πλημμυρικά πεδία του Αλφειού κοντά στο φράγμα.

Η λίμνη Μουριά αποξηράνθηκε χωρίς λόγο και χωρίς να αποδώσει καλλιεργημένη γη. Ο επαναπλημμυρισμός της θα αποδώσει πολλά περιβαλλοντικά και οικονομικά οφέλη και αποτελεί μόνιμο αίτημα, που οδήγησε σε πρόσφατη εντυπωσιακή συγκέντρωση μέσα στην πλημμυρισμένη λίμνη.

Ο Αλφειός μόνιμα πλημμυρίζει την Νότια όχθη στο ύψος της Ολυμπίας. Το μόνο λογικό μέτρο εκεί είναι να αναπροσαρμοστούν καλλιέργειες και οδικό δίκτυο, ώστε τα νερά να αφήνονται να απλωθούν στο φυσικό τους χώρο και, αντί για καταστροφή, να γίνονται ένας πολύτιμος φυσικός εμπλουτισμός. Όταν τραβηχτούν με φυσικό τρόπο θα αφήνουν εύφορη παραγωγική γη για καλλιέργειες, μαζί με ένα πλούσιο οικοσύστημα και πολλαπλά άλλα περιβαλλοντικά οφέλη.

Φυσικά υπάρχει και κόστος αλλά η Οικολογική Δυτική Ελλάδα επιμένει ότι μοναδική ελπίδα μας είναι να συμμαχήσουμε με τη φύση και να αξιοποιήσουμε, όχι να αφανίζουμε, κοντόφθαλμα, τις λειτουργίες των οικοσυστημάτων που στηρίζουν την ζωή».

 

Πηγή: http://ecowesthellas.blogspot.com/

 

 

 

 

Η διαχείριση των απορριμμάτων και η ανακύκλωση, στην οποία η χώρα μας παραμένει ουραγός, υπήρξαν για άλλη μια φορά θέμα τριβής μεταξύ του υπουργείου Περιβάλλοντος και της Κεντρικής Ένωσης Δήμων Ελλάδας (ΚΕΔΕ).

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ: ΤΟ ΣΥΓΚΙΝΗΤΙΚΟ ΤΑΞΙΔΙ ΤΩΝ ΑΠΟΔΗΜΗΤΙΚΩΝ ΠΟΥΛΙΩΝ

Περιβαλλον

Κάθε χειμώνα εκατομμύρια πουλιά της Ευρώπης και της Βορείου Αμερικής πραγματοποιούν με ακρίβεια το ίδιο ακριβώς ταξίδι προς τις θερμότερες περιοχές, κυρίως της Αφρικής.

Κυλλήνη: Ηλεκτροδοτήθηκε το πρώτο υβριδικό πλοίο

Περιβαλλον

Από τον αναπληρωτή υπουργό Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής, Νεκτάριο Σαντορινιό και παρουσία του Περιφερειάρχη Ιονίων Νήσων Π. Γαλιατσάτου και άλλων στελεχών της αυτοδιοίκησης, του Διευθυντή Τεχνολογίας και Καινοτομίας του Τμήματος Θαλάσσιων και Υπεράκτιων Δραστηριοτήτων στη Νότια Ευρώπη Παναγιώτη Μήτρου του Εκτελεστικού Διευθυντή Διαχείρισης του έργου και άλλων παραγόντων, εγκαινιάστηκε την Πέμπτη 20/12 στο λιμάνι της Κυλλήνης η πρώτη εγκατάσταση ηλεκτροδότησης πλοίων, στο πλαίσιο του προγράμματος «Elemed».

Ο κ. Σαντορινιός χαρακτήρισε ως ιστορική τη χθεσινή ημέρα για τις λιμενικές υποδομές στη χώρα μας, στην ανατολική Μεσόγειο, αν όχι σε όλη τη Μεσόγειο, και πρόσθεσε ότι για πρώτη φορά μία εγκατάσταση, η οποία δίνει ρεύμα σε πλοίο, ξεκινά από την Κυλλήνη και για αυτό το λόγο το λιμάνι εκτός από πολυσύχναστο γίνεται και ιστορικό. «Αυτό το σημερινό μικρό βήμα θα αποτελέσει ένα ουσιαστικό προπομπό για την ηλεκτροκίνηση στην ναυτιλία και ιδιαίτερα στην ακτοπλοΐα στη χώρα μας», επεσήμανε χαρακτηριστικά. 

Πηγή: www.ypaithros.gr (21.12.2018)

Τζον Νας 1928 – 2015

Ιστορία

Ο Τζον Νας ήταν αμερικανός μαθηματικός, που τιμήθηκε με το βραβείο ΝόμπελΟικονομίας το 1994 για τη συμβολή του στη θεωρία των παιγνίων. Έγινε ευρύτερα γνωστός από τη βιογραφική ταινία «Ένας υπέροχος άνθρωπος» («A Beautiful Mind»), με πρωταγωνιστή τον Ράσελ Κράου ως Τζον Νας, η οποία γνώρισε μεγάλη επιτυχία και βραβεύτηκε με τέσσερα Όσκαρ το 2002.

Ο Τζον Φορμπς Νας (John Forbes Nash) γεννήθηκε 13 Ιουνίου 1928 στο Μπλούφιλντ της Δυτικής Βιρτζίνια. Ο πατέρας του ήταν ηλεκτρολόγος μηχανικός και η μητέρα του δασκάλα. Σπούδασε μαθηματικά στο Τεχνολογικό Ινστιτούτο Κάρνεγκι (νυν Πανεπιστήμιο Κάρνεγκι - Μέλον) και συμπλήρωσε τις σπουδές του στο ονομαστό Πανεπιστήμιο του Πρίνστον. Το 1950 ανακηρύχθηκε διδάκτορας με μία διατριβή σχετικά με τα μη συνεργατικά παίγνια, που περιείχε τον ορισμό και τις ιδιότητες αυτού που αργότερα θα ονομαζόταν «Ισορροπία Νας» («Nash equilibrium»).

Στη συνέχεια ακολούθησε πανεπιστημιακή καριέρα στο Πανεπιστήμιο του Πρίνστον και το Τεχνολογικό Ινστιτούτο της Μασαχουσέτης (MIT). To 1959 άρχισε να πάσχει από μία μορφή σχιζοφρένειας, μετά το γάμο του με την Αλίσια Λόπες (γ. 1933), φοιτήτρια φυσικής από το Σαν Σαλβαδόρ, η οποία ήταν έγκυος στο γιο τους Τζον. «Ήμουν διαταραγμένος με τον τρόπο αυτό για μια πολύ μακρά χρονική περίοδο, κάτι σαν 25 χρόνια», είχε πει ο Νας σε συνέντευξή του το 2004. Είχε υπογραμμίσει πως η περίπτωσή του ήταν πολύ ασυνήθιστη, καθώς μπορούσε κάποια στιγμή να σταματά τα φάρμακα και να επιστρέφει στις φυσιολογικές δραστηριότητες και την έρευνά του.

Η διανοητική αυτή περιπέτειά του αποτέλεσε τη βάση του βιβλίου της Σίλβιας Nασάρ «A Beautiful Mind», που σημείωσε μεγάλη κυκλοφοριακή επιτυχία στα τέλη του 20ου αιώνα και μεταφέρθηκε στη μεγάλη οθόνη με τον ίδιο τίτλο το 2001 από τον σκηνοθέτη Ρον Χάουαρντ, με πρωταγωνιστές τον Ράσελ Κράου στο ρόλο του Νας και την Τζένιφερ Κόνελι, στο ρόλο της γυναίκας του Αλίσια. Η ταινία τιμήθηκε με τέσσερα βραβεία Όσκαρ (καλύτερης ταινίας, δευτέρου γυναικείου ρόλου, διασκευασμένου σεναρίου και σκηνοθεσίας).

Εκτός από τη θεωρία των παιγνίων, ο Τζον Νας ασχολήθηκε με τη διαφορική γεωμετρία και τις μερικές διαφορικές εξισώσεις. Το επιστημονικό του έργο βρήκε εφαρμογές στην οικονομία, στη βιολογία, στην τεχνητή νοημοσύνη, στη στρατιωτική θεωρία, στην πολιτική και τη λογιστική.

Το 1994 τιμήθηκε με το Νόμπελ Οικονομίας μαζί με τους Ράινχαρτ Ζέλτεν και Τζον Χαρσάνι για τη συνεισφορά τους στη θεωρία των παιγνίων. Στις 19 Μαΐου 2015, μία εβδομάδα πριν από το θάνατό του, τιμήθηκε μαζί με τον Καναδό Λούις Νίρεμπεργκ με το βραβείο Άμπελ, που θεωρείται το Νόμπελ των Μαθηματικών, για τις «εντυπωσιακές και σημαίνουσες συνεισφορές τους στη θεωρία των μη γραμμικών μερικών διαφορικών εξισώσεων και στις εφαρμογές τους στη γεωμετρική ανάλυση».

Ο Τζον Νας σκοτώθηκε μαζί με τη σύζυγό του σε τροχαίο δυστύχημα στο Νιου Τζέρσεϊ στις 23 Μαΐου 2015, όταν ο οδηγός του ταξί στο οποίο επέβαιναν έχασε τον έλεγχο του οχήματος, με αποτέλεσμα αυτό να λοξοδρομήσει και να προσκρούσει σε προστατευτικό κιγκλίδωμα.

Το Κίνημα του Ναυτικού

Ιστορία

Συνωμοτική ενέργεια ομάδας αξιωματικών του Πολεμικού Ναυτικού για την ανατροπή της Χούντας των Συνταγματαρχών και την επαναφορά της Δημοκρατίας στην Ελλάδα. Το Κίνημα που ετοίμαζαν από το 1969 δεν εκδηλώθηκε, γιατί προδόθηκε στις 22 Μαΐου1973. Ακολούθησαν αθρόες συλλήψεις και βασανισμοί.

Το Ναυτικό, στρατιωτικό σώμα με φιλελεύθερη παράδοση, δεν έλαβε ενεργά μέρος στο πραξικόπημα της 21ης Απριλίου. Αυτό φάνηκε και από την παραίτηση του αρχηγού του Κωνσταντίνου Εγκολφόπουλου, αμέσως μετά την επικράτηση των συνταγματαρχών. Η πρώτη αντίδραση του Ναυτικού στη Χούντα εκδηλώθηκε στο αποτυχόν κίνημα του Βασιλιά Κωνσταντίνου (13 Δεκεμβρίου 1967), όταν ο Στόλος εξήλθε στο Αιγαίο.

Αμέσως μετά, στελέχη του Ναυτικού της τάξεως του 1940, όπως οι Πλωτάρχες Παππάς, Σέκερης και Μάλιαρης, άρχισαν να οργανώνουν ένα συνωμοτικό πυρήνα εντός του στρατεύματος, με στόχο την ανατροπή της Δικτατορίας. Από τις αρχές του 1969 ο μικρός πυρήνας των στελεχών αυτών άρχισε να μεγαλώνει, με τη συστηματική μύηση αξιωματικών στο κίνημα τα οποία έδιδαν όρκο ότι θα αγωνιστούν για την ανατροπή της Χούντας και την αποκατάσταση της Δημοκρατίας στη χώρα.

Στο πλαίσιο αυτό είχαν εκπονηθεί διάφορα σχέδια: από την απαγωγή του Παπαδόπουλου κατά τη διάρκεια της άσκησης του Στόλου με την επωνυμία «Θρίαμβος» (Αύγουστος 1969), μέχρι την κατάληψη της Κρήτης, της Μήλου και άλλων νησιών και το σχηματισμό εκεί κυβέρνησης από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, με την επάνοδο και του Βασιλιά Κωνσταντίνου (Ιούνιος 1969). Στην πράξη, όμως, τα σχέδια αυτά ποτέ δεν υλοποιήθηκαν.

Τρία χρόνια αργότερα, ο κύκλος των κινηματιών είχε μεγαλώσει, ενώ επίλεκτα μέλη της είχαν καταλάβει καίριες θέσεις στην Ιεραρχία του Ναυτικού. Οι Παππάς, Παπαδόγκωνας, Μάλλιαρης, Γκιόγκεζας, Κουσουρής κ.ά. ήταν όλοι τους διοικητές σε μεγάλα αντιτορπιλικά, έχοντας μυήσει και ανώτερα στελέχη κάθε πλοίου, ώστε να είναι ανά πάσα στιγμή έτοιμοι να πάρουν τα πλοία και να εξεγερθούν κατά της χούντας. Στο Κίνημα είχαν μυηθεί και αξιωματικοί από τον Στρατό και την Αεροπορία, πολίτες μέλη αντιστασιακών οργανώσεων, αλλά και απόστρατοι αξιωματικοί, όπως ο Βαρδής Βαρδινογιάννης, που θα προμήθευε με καύσιμα τους κινηματίες από την οικογενειακή επιχείρηση.

Μετά την εξέγερση της Νομικής τον Φεβρουάριο του 1973, οι κινηματίες πήραν το λαϊκό μήνυμα και αποφάσισαν να δράσουν. Την απόφασή τους αυτή την κοινοποίησαν στον Ευάγγελο Αβέρωφ και μέσω αυτού στον Κωνσταντίνο Καραμανλή και τον Βασιλιά Κωνσταντίνο. Το σχέδιό τους προέβλεπε τον αποκλεισμό του Πειραιά και άλλων μεγάλων λιμανιών και την κατάληψη της Σύρου, που θα ήταν το ορμητήριό τους. Στο νησί υπήρχε η Σχολή Εφέδρων Αξιωματικών του Στρατού, την οποία αφού καταλάμβαναν θα τοποθετούσαν διοικητή τον απόστρατο ταγματάρχη Σπύρο Μουστακλή, που ήταν μυημένος στο Κίνημα. Μόλις επικρατούσαν, θα καλούσαν πολιτικούς όλων των κομμάτων για να σχηματίσουν κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας.

Ο πλωτάρχης Νίκος Παππάς

Η ημερομηνία για την εκδήλωση του κινήματος ορίσθηκε η 22α Μαΐου, όταν στο Αιγαίο θα έπλεε μοίρα Νατοϊκών πλοίων, παρά τις αντιρρήσεις των Παππά, Σέκερη και Παπαθανασίου, που προτιμούσαν την 18η Μαΐου, όταν τρία αντιτορπιλικά θα απέπλεαν σε προγραμματισμένες ασκήσεις με σχεδόν όλη τη δύναμη των Πεζοναυτών. Πρότειναν να κυκλώσουν με τα αντιτορπιλικά τους τα πλοία με τους πεζοναύτες και είτε να τους πάρουν με το μέρος τους, είτε να τους χρησιμοποιήσουν ως ομήρους για να εκβιάσουν τη Χούντα. Η πρότασή τους δεν έγινε αποδεκτή.

Την παραμονή της εκδήλωσης του κινήματος, οι μυημένοι αξιωματικοί υποψιάστηκαν ότι το σχέδιό τους έγινε αντιληπτό από τη Χούντα και αποφάσισαν την αναβολή του. Το βράδυ της 22ας Μαΐου, στρατιωτικές δυνάμεις υπό τον αρχηγό των Ενόπλων Δυνάμεων στρατηγό Οδυσσέα Αγγελή περικύκλωσαν τον Ναύσταθμο, ενώ από το πρωί της 23ης Μαΐου αρχίζουν οι συλλήψεις, οι ανακρίσεις και οι βασανισμοί. Η έλλειψη ενός ηγέτη στο Κίνημα ήταν εμφανής, ιδιαίτερα όταν έχουμε να κάνουμε με ομάδα στρατιωτικών.

Η Χούντα με ανακοίνωσή της έκανε λόγο για «οπερέτα ναυτικού κινήματος ολίγων αποστράτων αξιωματικών», αποκρύβοντας το μέγεθος του κινήματος, που το γνώριζε πολύ καλά. Σε ηρωική μορφή του Κινήματος του Ναυτικού αναδείχτηκε ο απόστρατος ταγματάρχης Σπύρος Μουστακλής, ο οποίος βασανίστηκε απάνθρωπα στα μπουντρούμια του ΕΑΤ-ΕΣΑ για 47 ημέρες και έμεινε ανάπηρος.

Στις 25 Μαΐου 1973, το πολεμικό πλοίο «Βέλος», με κυβερνήτη τον Νίκο Παππά, έναν από τους πρωτεργάτες του κινήματος, αποχώρησε από την άσκηση του ΝΑΤΟ, που διεξαγόταν στα ανοικτά της Σαρδηνίας και κατέπλευσε στο Φιουμιτσίνο της Ιταλίας, όπου κυβερνήτης και πλήρωμα ζήτησαν πολιτικό άσυλο, ρίχνοντας με αυτό τον τρόπο την αυλαία του Κινήματος του Ναυτικού. Η ενέργειά του αυτή έλαβε μεγάλη δημοσιότητα διεθνώς και κατέδειξε ότι η αντίθεση στη Δικτατορία ήταν μεγάλη και μέσα στο στράτευμα.

Το σύνολο των συλληφθέντων στο Κίνημα του Ναυτικού ήταν 79 άτομα. Από αυτούς, οι 63 ήταν του Ναυτικού (60 εν ενεργεία και τρεις απόστρατοι), πέντε του Στρατού (τρεις απόστρατοι και δύο εν ενεργεία), πέντε της Αεροπορίας (εν ενεργεία) και έξι ιδιώτες. Όλοι τους αφέθηκαν ελεύθεροι έως τις 27 Αυγούστου 1973 και κανείς τους δεν οδηγήθηκε σε δίκη, αφού έλαβαν αμνηστία. Δεν συνέφερε τη Χούντα να αντιπαρατεθεί με έναν ολόκληρο Κλάδο των Ενόπλων Δυνάμεων.

Το Κίνημα του Ναυτικού μπορεί να απέτυχε οργανωτικά, αλλά πέτυχε πολιτικά. Διότι έκανε φανερό ότι το καθεστώς των Απριλιανών κλονίζεται στη βάση του, που ήταν οι Ένοπλες Δυνάμεις. Το καθεστώς Παπαδόπουλου προσπάθησε στη συνέχεια να δείξει ένα «φιλελεύθερο» πρόσωπο, αλλά μετά την εξέγερση του Πολυτεχνείου ανετράπη από τους σκληροπυρηνικούς στρατιωτικούς του Ιωαννίδη.

Πηγή: https://www.sansimera.gr

 

Άγιοι Κωνσταντίνος και Ελένη οι Ισαπόστολοι

Ιστορία

Κάθε χρόνο στις 21 Μαΐου η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά τη μνήμη του Ρωμαίου αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Α’ του Μεγάλου και της μητέρας του Ελένης. Τους ονομάζει Ισαποστόλους για τις μεγάλες υπηρεσίες που πρόσφεραν στον Χριστιανισμό. Την ημέρα αυτή γιορτάζουν όσοι φέρουν το όνομα Κωνσταντίνος, Κωνσταντίνα, Ελένη και Έλενος.

Ο Κωνσταντίνος (272-337) βασίλεψε από το 306 έως τον θάνατό του. Με το διάταγμά του περί ανεξιθρησκείας (313) έπαψε τους διωγμούς κατά των χριστιανών, βοηθώντας έτσι την ακώλυτη άσκηση της λατρείας και την εξάπλωση της νέας θρησκείας. Το 325 συνεκάλεσε την Α’ Οικουμενική Σύνοδο στη Νίκαια της Μικράς Ασίας και την προσφώνησε αυτοπροσώπως. Η σύνοδος αυτή είναι βασική στην πορεία του Χριστιανισμού, αφού καταδίκασε την αίρεση του Αρειανισμού και διαμόρφωσε το δόγμα του («Σύμβολο της Πίστεως»). Λίγο πριν από τον θάνατό του βαπτίστηκε χριστιανός.

Η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία δεν τον έχει εντάξει στο Αγιολόγιό της, επειδή η ιστορική έρευνα του χρεώνει τη διαταγή για τη δολοφονία του γιου του Κρίσπου (από την πρώτη του γυναίκα Μινερβίνη) και της δεύτερης γυναίκας του Φαύστας (Κρίσπος και Φαύστα πρέπει να είχαν ερωτική σχέση, σύμφωνα τα νεώτερα ιστορικά δεδομένα). Αντίθετα, τιμούν τη μνήμη του, εκτός από την Ορθόδοξη Εκκλησία, η Αγγλικανική Εκκλησία και διάφορες Λουθηρανικές ομολογίες.

Η βασιλομήτωρ Ελένη (246/250 - 327/330) βρήκε τον Τίμιο Σταυρό στους Αγίους Τόπους και χρηματοδότησε την ανέγερση χριστιανικών ναών σε πολλά μέρη της αυτοκρατορίας. Η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία τιμά τη μνήμη της στις 18 Αυγούστου.

Απολυτίκιο

Του Σταυρού σου τον τύπον εν ουρανώ θεασάμενος, και ως ο Παύλος την κλήσιν ουκ εξ ανθρώπων δεξάμενος, ο εν βασιλεύσιν, Απόστολός σου Κύριε, Βασιλεύουσαν πόλιν τη χειρί σου παρέθετο· ην περίσωζε δια παντός εν ειρήνη, πρεσβείαις της Θεοτόκου, μόνε Φιλάνθρωπε.

 

Σχολαρχείο - Κινηματογραφικές Συναντήσεις: Προβολή της ταινίας «Εν Ψυχρώ» στην Παπαχριστοπούλειο Βιβλιοθήκη Αμαλιάδας

Πολιτισμος

ΔΙΑΡΚΕΙΑ 118 ΛΕΠΤΑ

Το Εν Ψυχρώ - η ακριβής καταγραφή μιας πολλαπλής δολοφονίας και των συνεπειών της (αγγλικός τίτλος In cold blood: A True Account of a Multiple Murder and Its Consequences) είναι μυθιστορηματική ανάπλαση ενός εγκλήματος που έλαβε χώρα στην Αμερική το 1959 από τον αμερικανό συγγραφέα και δημοσιογράφο Τρούμαν Καπότε. Το βιβλίο που εκδόθηκε τον Ιανουάριο του 1966 από τον εκδοτικό οίκο "Random House", έγινε γρήγορα best-seller, και παραμένει ακόμα το δεύτερο πιο δημοφιλές βιβλίο βασισμένο σε πραγματικά γεγονότα.
Σύμφωνα με την επικρατούσα άποψη, ο Τρούμαν Καπότε ανέλαβε να καλύψει για λογαριασμό του περιοδικού «New Yorker» τα συμβάντα που έγιναν στην κωμόπολη Χόλκομπ του Κάνσας, στις 15 Νοεμβρίου του 1959. Αυτήν την ημέρα, βρέθηκαν δολοφονημένοι μέσα στο σπίτι τους τέσσερα άτομα, τα μέλη της οικογένειας των Κλάτερ, φιλήσυχων, ευυπόληπτων και ευκατάστατων κατοίκων του Χόλκομπ. Ο Καπότε πήγε επί τόπου και έκατσε αρκετούς μήνες, συνομίλησε με τους κατοίκους και όταν ανακαλύφθηκαν οι ένοχοι, μίλησε πολλές ώρες και μαζί τους. Συνενώνοντας το λογοτεχνικό του ταλέντο με την δημοσιογραφική έρευνα ο Καπότε δημιούργησε - πρώτη φορά - το ιδιαίτερα δημοφιλές είδος, που στα αγγλικά περιγράφεται ως "non fiction novel".

https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%95%CE%BD_%CE%A8%CF%85%CF%87%CF%81%CF%8E
http://www.alterthess.gr/content/en-psyhro-apo-tin-tainiothiki-tis-ert-3

Η Μάχη της Κρήτης

Ιστορία

Με την ονομασία αυτή έμεινε στην ιστορία η αεραποβατική επιχείρηση, που επιχείρησε η Ναζιστική Γερμανία κατά της Κρήτης στις 20 Μαΐου 1941 και η οποία έληξε δώδεκα μέρες μετά, την 1η Ιουνίου, με την κατάληψη της Μεγαλονήσου. Ήταν μία από τις σημαντικότερες μάχες του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, με πολλές πρωτιές σε επιχειρησιακό επίπεδο.

Η απόφαση για την επίθεση στην Κρήτη ελήφθη από το Χίτλερ στις 25 Απριλίου 1941, λίγες μέρες μετά την παράδοση της ηπειρωτικής Ελλάδας στις δυνάμεις του Άξονα, και έλαβε την κωδική ονομασία «Επιχείρηση Ερμής» («Unternehmen Merkur»). Ήταν αμυντική και όχι επιθετική επιχείρηση, όπως αποδείχθηκε αργότερα. Οι Γερμανοί είχαν ως στόχο να εξασφαλίσουν τα νοτιοανατολικά τους νώτα, ενόψει της Επιχείρησης Μπαρμπαρόσα (Εκστρατεία στη Ρωσία) και να εξορμήσουν στη Βόρεια Αφρική, με εφαλτήριο την Κρήτη, όπως πίστευαν οι Σύμμαχοι.

Τις παραμονές της επίθεσης, οι Σύμμαχοι είχαν τακτικό πλεονέκτημα σε ξηρά και θάλασσα, ενώ οι Γερμανοί στον αέρα. Έτσι, το γερμανικό επιτελείο αποφάσισε να διεξαγάγει την επιχείρηση από αέρος με τη χρησιμοποίηση δυνάμεων αλεξιπτωτιστών σε ευρεία κλίμακα, για πρώτη φορά στην παγκόσμια στρατιωτική ιστορία. Επικεφαλής των γερμανικών δυνάμεων τέθηκε ο πτέραρχος Κουρτ Στούντεντ, 51 ετών, βετεράνος πιλότος του Α' Παγκοσμίου Πολέμου. Είχε στη διάθεσή του 1190 αεροπλάνα (πολεμικά και μεταγωγικά) και 29.000 άνδρες (αλεξιπτωτιστές και πεζικάριους), ενώ οι Ιταλοί θα συνεισέφεραν 3.000 στρατιώτες.

Την Κρήτη υπερασπίζονταν όσοι έλληνες στρατιώτες είχαν παραμείνει στο νησί και δυνάμεις της Βρετανικής Κοινοπολιτείας (Βρετανοί, Αυστραλοί και Νεοζηλανδοί στρατιωτικοί), που είχαν διεκπεραιωθεί από την κατεχόμενη Ελλάδα. Το γενικό πρόσταγμα είχε ο νεοζηλανδός στρατηγός Μπέρναρντ Φράιμπεργκ, 52 ετών, βετεράνος και αυτός του Α' Παγκοσμίου Πολέμου. Οι υπερασπιστές της Μεγαλονήσου ανήρχοντο σε περίπου 40.000, αλλά είχαν ανεπαρκή και απαρχαιωμένο οπλισμό, ιδίως οι Έλληνες.

Στην περιοχή των Χανίων είχε εγκατασταθεί ο Βασιλιάς Γεώργιος Β' και η εξόριστη Ελληνική Κυβέρνηση υπό τον Εμμανουήλ Τσουδερό. Οι Σύμμαχοι γνώριζαν με μεγάλες λεπτομέρειες το γερμανικό σχέδιο επίθεσης, αφού είχαν κατορθώσει για πρώτη φορά να σπάσουν του γερμανικό κώδικα επικοινωνιών («Επιχείρηση Αίνιγμα»). Όμως, το πλεονέκτημα αυτό δεν το εκμεταλλεύτηκαν, εξαιτίας των διαφωνιών του Φράιμπεργκ με τους ανωτέρους του στο Λονδίνο. Οι Αμερικανοί δεν είχαν εισέλθει ακόμη στον Πόλεμο.

Η γερμανική επίθεση εκδηλώθηκε στις 8 το πρωί της 20ης Μαΐου 1941, με τη ρίψη αλεξιπτωτιστών σε δύο μέτωπα: στο αεροδρόμιο του Μάλεμε και στην ευρύτερη περιοχή των Χανίων. Τα πρώτα κύματα των αλεξιπτωτιστών ήταν εύκολη λεία για τους Νεοζηλανδούς και τους Έλληνες που υπεράσπιζαν το Μάλεμε. Στις μάχες έλαβε μέρος και μεγάλος αριθμός αμάχων με ό,τι όπλο είχε στη διάθεσή του, από μαχαίρια ως όπλα από την εποχή της Κρητικής Επανάστασης.

Οι Γερμανοί δεν υπολόγισαν τη συμμετοχή αμάχων στις επιχειρήσεις

Η συμμετοχή χιλιάδων αμάχων στις επιχειρήσεις ήταν ένας παράγων που δεν είχαν υπολογίσει οι γερμανοί σχεδιαστές της επιχείρησης. Πίστευαν ότι οι Κρητικοί, γνωστοί για τα αντιμοναρχικά τους αισθήματα, θα υποδέχονταν τους Γερμανούς ως ελευθερωτές. Μία ακόμη λανθασμένη εκτίμηση της γερμανικής αντικατασκοπείας υπό τον ναύαρχο Βίλχελμ φον Κανάρις ήταν ο αριθμός των μαχητών στην Κρήτη, τους οποίους υπολόγιζαν σε μόνο 5.000 άνδρες.

Στις 4 το απόγευμα της 20ης Μαΐου ένα νέο κύμα αλεξιπτωτιστών έπεσε στο Ρέθυμνο και μία ώρα αργότερα στο Ηράκλειο. Τώρα, οι μάχες διεξάγονταν σε τέσσερα μέτωπα: Χανιά, Μάλεμε, Ρέθυμνο και Ηράκλειο. Η πρώτη μέρα της Μάχης της Κρήτης έληξε με μεγάλες απώλειες για τους Γερμανούς και αβέβαια έκβαση. Ο διοικητής των γερμανικών δυνάμεων, πτέραρχος Κουρτ Στούτεντ, απογοητευμένος από την εξέλιξη των επιχειρήσεων, σκέφθηκε ακόμη και την αυτοκτονία, αναλογιζόμενος την υπόσχεση που είχε δώσει στον Φύρερ για μια εύκολη νίκη. Το βράδυ της ίδιας μέρας, μετά από μεγάλες περιπέτειες, ο βασιλιάς Γεώργιος Β' και η εξόριστη ελληνική κυβέρνηση μεταφέρθηκαν με βρετανικό πολεμικό στην Αίγυπτο.

Από τα ξημερώματα της 21ης Μαΐου οι μάχες συνεχίσθηκαν με ιδιαίτερη σφοδρότητα και στα τέσσερα μέτωπα. Οι Γερμανοί επικεντρώθηκαν στην κατάληψη του αεροδρομίου του Μάλεμε, όπως ήταν ο πρωταρχικός τους στόχος και τα κατάφεραν προς το τέλος της ημέρας. Επωφελήθηκαν από την ασυνεννοησία στις τάξεις των Συμμάχων, αλλά υπέστησαν και πάλι μεγάλες απώλειες. Ανάμεσα στους γερμανούς αλεξιπτωτιστές που κατέλαβαν το Μέλεμε ήταν μια μεγάλη προσωπικότητα του αθλητισμού και της πυγμαχίας, ο πρώην παγκόσμιος πρωταθλητής βαρέων βαρών Μαξ Σμέλινγκ, 36 ετών, που έφερε το βαθμό του δεκανέα.

Η κατάληψη του αεροδρομίου ήταν στρατηγικής σημασίας για την εξέλιξη των επιχειρήσεων. Οι Γερμανοί άρχισαν να μεταφέρουν μεγάλες δυνάμεις από την Ελλάδα και με τον σύγχρονο οπλισμό που διέθεταν ήταν θέμα χρόνου η κυριαρχία τους στη Μεγαλόνησο. Στις 28 Μαΐου οι Γερμανοί είχαν απωθήσει τις συμμαχικές δυνάμεις προς τα νότια, καθιστώντας τον αγώνα τους μάταιο. Έτσι, το Λονδίνο αποφάσισε την απόσυρση των δυνάμεων της Κοινοπολιτείας από την Κρήτη και τη μεταφορά τους στην Αίγυπτο. Όσες μονάδες δεν τα κατάφεραν, παραδόθηκαν στους Γερμανούς. Πολλοί Έλληνες μαχητές και μαζί τους 500 Βρετανοί ανέβηκαν στα απρόσιτα βουνά της Κρήτης για να συνεχίσουν τον αγώνα. Την 1η Ιουνίου, με την παράδοση 5.000 μαχητών στα Σφακιά, έπεσε η αυλαία της Μάχης της Κρήτης.

Οι απώλειες για τους Συμμάχους ήταν: 3.500 νεκροί, 1.900 τραυματίες και 17.500 αιχμάλωτοι. Οι Γερμανοί, σύμφωνα με δικά τους στοιχεία, είχαν 3.986 νεκρούς και αγνοούμενους, 2.594 τραυματίες, ενώ έχασαν 370 αεροπλάνα. Σύμφωνα, όμως, με συμμαχικούς υπολογισμούς, οι γερμανικές απώλειες ξεπέρασαν τις 16.000.

Η Μάχη στην Κρήτη ονομάστηκε και «Νεκροταφείο των γερμανών αλεξιπτωτιστών», εξαιτίας των μεγάλων απωλειών τους, γεγονός που ανάγκασε τον Χίτλερ να διατάξει τον τερματισμό κάθε αεραποβατικής επιχείρησης στο μέλλον. Από την πλευρά τους, οι Σύμμαχοι εντυπωσιάστηκαν από τις μεγάλες δυνατότητες των αλεξιπτωτιστών στη μάχη και δημιούργησαν τις δικές τους αεραποβατικές δυνάμεις.

Πηγή: https://www.sansimera.gr

 

Οι Κινηματογραφικές Βραδιές σας προσκαλούν αυτή την Τρίτη 21 Μαΐου,  στις 9:00 μ.μ στο Θέατρο "ΑΠΟΛΛΩΝ"
στην προβολή της ταινίας
Η προσβολή (L’Insulte)  
Η ταινία του Ζιάντ Ντουεϊρί που κέρδισε το Βραβείο Ανδρικής Ερμηνείας για τον Καμέλ Ελ Μπάσα στο Φεστιβάλ Βενετίας 2017
 και ήταν υποψήφια για Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας. 
 
 
image.png
Χώρα:Λίβανος, Βέλγιο, ΗΠΑ
Διάρκεια: 1 hours 52 minutes
Σκηνοθέτης:Ζιάντ Ντουέιρι
Ηθοποιοί:Αντέλ Καράμ, Κάμελ Ελ Μπάσα, Καμίλ Σαλαμέ
Γλώσσα:Αραβικά
 
Σε μια γειτονιά της Βηρυτού, ένα συνεργείο του δήμου, διορθώνει κατασκευαστικά λάθη στους δρόμους, τρύπες στο οδόστρωμα. Κάτω από το μπαλκόνι του Τόνι και της εγκύου γυναίκας του Σιρίν, ο εργοδηγός Γιασέρ θα βραχεί από τα νερά του μπαλκονιού τους και θα του ζητήσει να προσέχει και δίχως την άδειά του θα δοκιμάσει να διορθώσει την υδρορροή τους. Μόνο που στην διάρκεια αυτής της σύντομης διαδικασίας, οι δυο άντρες θα έρθουν σε αντιπαράθεση και μια προσβλητική κουβέντα του Γιασέρ προς τον Τόνι, θα γίνει η αρχή μιας αντιπαράθεσης που γρήγορα θα ξεφύγει από τον έλεγχό τους.
 
Η ουσία της βεβαίως βρίσκεται όχι στην ίδια την πράξη ή τα λόγια που ειπώθηκαν –και στη συνέχεια στις πράξεις που θα ακολουθήσουν- μα στην ίδια τους την ταυτότητα, στο γεγονός ότι ο Τόνι είναι χριστιανός Λιβανέζος κι ο Γιασέρ Παλαιστίνιος και στο πως ο πρώτος δεν κρύβει ιδιαίτερα την εχθρότητά του απέναντι στους Παλαιστινίους.
 
Και με αφορμή μερικές μόνο λέξεις, το φιλμ του Νταουεϊρί θα δοκιμάσει να μιλήσει για κάτι πολύ μεγαλύτερο για το εκρηκτικό φυλετικό και θρησκευτικό καζάνι που βράζει στην Λιβανέζικη κοινωνία αλλά κι ολόκληρη την μέση ανατολή.
 
image.png
 
 

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Ο Ziad Doueiri, με το «L’ Insulte», το οποίο ακολουθεί το εξίσου συγκλονιστικό “The Attack”, επιχειρεί να δημιουργήσει ταινίες μυθοπλασίας που αγγίζουν ηθικά ζητήματα και κοινωνικές /ιστορικές πραγματικότητες. Ο Ziad Doueiri, ο οποίος στα 18 του χρόνια μετανάστευσε στην Αμερική και έγινε γνωστός ως βοηθός κάμερας για έναν αριθμό ταινιών του Ταραντίνο, με την επιστροφή του στο Λίβανο το 2011, φαίνεται πως στρέφει το ενδιαφέρον του στα ζητήματα που προκύπτουν εντός της πατρίδας του, τα οποία επιχειρεί να θίξει και έμμεσα να σχολιάσει μέσα από τις δυο του τελευταίες ταινίες.

Παράλληλα, οι δυο πρωταγωνιστές της ταινίας, Adel Karam και Kamel El Basha παραθέτουν εξαιρετικές ερμηνείες, χωρίς υπερβολές και συναισθηματικά ξεσπάσματα, καταφέρνοντας να προωθήσουν την πολυπλοκότητα της ιστορίας και των χαρακτήρων.

 

ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΤΟ ΔΩ

Γιατί αν και παρουσιάζει γεγονότα και ιδεολογίες που αντιστοιχούν σε ένα συγκεκριμένο τόπο, η ταινία θίγει θέματα ρατσισμού, κοινωνικών στερεοτύπων και ιδεολογιών που αναπτύσσονται ανάλογα με την ιστορία κάθε τόπου και παρουσιάζει ένα από τα πιο επίκαιρα θέματα απευθυνόμενη σε ένα ευρύ κοινό ανεξαρτήτως εθνικής ταυτότητας. Άλλωστε, η ιστορία, η οποία μοιάζει φαινομενικά απλή αλλά εξελίσσεται σε μια έντονη δικαστική και κοινωνική διαμάχη, μεταφέρει μια φανταστική ιστορία που ίσως να μην απέχει και τόσο από μια πιθανή πραγματικότητα.

Δείτε το trailer: https://www.youtube.com/watch?v=-csKQ12UvMQ

 

Επένδυση 150.000.000 ευρώ και 1.000 θέσεις εργασίας ανακοίνωσε το Διεθνές Ίδρυμα ΜΗΜΕΙΟ ΤΩΝ ΑΘΑΝΑΤΩΝ στην Αρχαία Ήλιδα – Ευχαρίστησαν τον Δήμο Ήλιδας και προσωπικά τον Χρήστο Χριστοδουλόπουλο για την ενέργειές του, που συνέβαλαν στην προσέλκυση των επενδυτών

Οικονομία

Μία τεράστια επένδυση στον Δήμο Ήλιδας η οποία μάλιστα βρίσκεται σε προχωρημένο στάδιο, ανακοίνωσαν ο πρόεδρος του Διεθνούς Ιδρύματος ΜΝΗΜΕΙΟ ΤΩΝ ΑΘΑΝΑΤΩΝ κ. Μάκης Χαβάτζιας και ο Εκτελεστικός Διευθυντής κ. Γιάννης Χατζηλοΐζου, τον οποίους υποδέχτηκε στο γραφείο του στο Λαζαράκειο Δημοτικό Μέγαρο Αμαλιάδας, ο Δήμαρχος Ήλιδας κ.  Χρήστος Χριστοδουλόπουλος.

Πρόκειται για ένα ολόκληρο θεματικό πάρκο 330 στρεμμάτων και θα δημιουργηθεί εντός ορίων της Τοπικής Κοινότητας Αρχαίας Ήλιδας και στο οποίο θα περιλαμβάνεται το «Μουσείο των Αθανάτων», ξενοδοχείο 5 αστέρων 500 κλινών, με συνεδριακούς και πολλούς άλλους χώρους αναψυχής, πισίνες και λοιπές εγκαταστάσεις μια σύγχρονης τουριστικής εγκατάστασης.

Σκοπός του «Μουσείου των Αθανάτων» είναι να συνδέσουν τους Ολυμπιονίκες της Αρχαιότητας  με αυτούς των σύγχρονων αγώνων, αλλά και να αναβιώσουν τον Αρχαίο Χώρο που γέννησε τους Ολυμπιακούς Αγώνες, αυτόν της Αρχαίας Ήλιδας.

Όσον αφορά στην ξενοδοχειακή μονάδα, αυτή θα προσομοιάζει με τον Αρχαίο Θέατρο της Ήλιδας.

Η ανακοίνωση της μεγάλης επένδυσης δεν θα γινόταν σήμερα, αν ο πρόεδρος του Διεθνούς Ιδρύματος κ. Μάκης Χαβάτζιας δεν έφευγε εντός των ημερών για την μόνιμη κατοικία του στις ΗΠΑ, αφού είναι Ελληνοκύπριος επιχειρηματίας της Διασποράς.  

Την παρουσίαση της επένδυσης, έκανε ο Εκτελεστικός Διευθυντής κ. Χατζηλοΐζου, ο οποίος ανέφερε, μεταξύ άλλων: «Από πολύ νωρίς, το 2003 ο κύριος Χαβάτζιας είχε βάλει σκοπό να δημιουργήσει αυτή την μεγάλη – οραματική επένδυση στην Αρχαία Ήλιδα.

Έτσι δημιούργησε το ίδρυμα ΜΝΗΜΕΙΟ ΤΩΝ ΑΘΑΝΑΤΩΝ, το οποίο χρηματοδοτεί επί σειρά ετών ο ίδιος και πλέον αποκλειστικά μέσω του ιδρύματος αγόρασε 330 στρέμματα στην περιοχή της Αρχαίας Ήλιδας.  

Μη λησμονούμε ότι ο ιερός τόπος της Ήλιδας γέννησε τον Ολυμπισμό και εφηύρε την Εκεχειρία που δεν ήταν μια τυχαία ιδέα. Ο τόπος μπορεί να βασιστεί στα ιδεώδη της Εκεχειρίας. 

Ο κύριος Χαβάτζιας είναι ένας παθιασμένος Έλληνας της διασποράς που αγαπάει τον τόπο μας και τον Ελληνισμό συνολικά. Ήρθε στην περιοχή για να επενδύσει στο όραμά του, δίχως να έχει κάποιο γνωστό πρόσωπο. Ωστόσο, τα τελευταία πέντε χρόνια βρήκαν ανταπόκριση και βοήθεια σε ό,τι χρειάστηκαν από τον Δήμαρχο Ήλιδας κ. Χρήστο Χριστοδουλόπουλο.

Είμαστε τυχεροί που σε αυτή τη συγκυρία βρέθηκε ο κύριος Χριστοδουλόπουλος ο οποίος αγκάλιασε από την πρώτη στιγμή την επένδυση των 150.000.000 ευρώ.

Θα πρέπει να πω –επίσης– ότι, προς τιμήν του Δημάρχου μας απαγόρευσε σήμερα, λόγω των εκλογών, να παρουσιάσουμε τις μακέτες των έργων που θα γίνουν.

Όσον αφορά την επένδυση, έχουν γίνει όλες οι μελέτες και τα αρχιτεκτονικά σχέδια, ενώ από την επένδυση θα υπάρξουν 1.000 θέσεις εργασίας.

Το business plan προβλέπει την υλοποίηση όλων των εργασιών σε τρία με τέσσερα χρόνια.

Ο κύριος Χαβάτζιας από την πλευρά του στάθηκε στην σημαντική συμβολή του Δημάρχου Ήλιδας προκειμένου να προσελκύσει την επένδυση.

Όπως τόνισε χαρακτηριστικά: «Η πρωτοβουλία για την υλοποίηση της μεγάλης επένδυσης αφορά όλον τον Ελληνισμό, αλλά και τους απανταχού Έλληνες.

Με την επένδυση, η Ήλιδα θέτει σε πρώτο πλάνο την κοινή ιδέα του ενιαίου Αρχαιολογικού χώρου Ήλιδας – Ολυμπίας.

Στο πρόσωπο του Δημάρχου βρήκαμε σε όλα αυτά που πιστεύουμε ένα πολύτιμο σύμμαχο. Μάλιστα, λειτουργήσαμε από κοινού εξωστρεφώς, προσπαθώντας να επικοινωνήσουμε το όραμά μας στους Έλληνες της διασποράς. Έτσι το παρουσιάσαμε σε Έλληνες ομογενείς στη Νέα Υόρκη όπου βρέθηκα με τον Δήμαρχο, προκειμένου να το αγκαλιάσουν ως εγχείρημα και να συμμετέχουν σε αυτό.

Τα μέγιστα βοηθά και η κυρία Κατερίνα Παναγοπούλου, σύμβουλος του πρωθυπουργού σε θέματα Απόδημου Ελληνισμού, με την οποία συναντήθηκα πρώτη φορά και γνωρίσθηκα το καλοκαίρι του 2018, κατά τη διάρκεια του ΠΑΝΗΛΕΙΑΚΟΥ ΑΝΤΑΜΩΜΑΤΟΣ ΟΜΟΓΕΝΩΝ του Δήμου Ήλιδας, στην οικία Τατάνη, όπου και οι δύο ήμασταν καλεσμένοι του κυρίου Χριστοδουλόπουλου».  

Οι κύριοι  Χαβάτζιας και Χατζηλοΐζου αναφέρθηκαν και σε ένα ειδικό λογισμικό που θα δημιουργηθεί διαμέσου του Διεθνούς Ιδρύματος, στο οποίο οι απανταχού Έλληνες θα μπορούν να εγγράφονται προκειμένου να δημιουργηθεί ειδικό μητρώο Ελληνισμού ως βάση δεδομένων, κάτι που αγκαλιάστηκε και από τον ίδιο τον Πρωθυπουργό σε συνάντηση που είχαν μαζί του για την παρουσίαση της όλης επένδυσης.  

Ο Δήμαρχος Ήλιδας, αφού τους ευχαρίστησε για την τεράστια επένδυση που θα αλλάξει τον ρου της ιστορίας στο σύνολο του Δήμου Ήλιδας, ευχόμενος να συνεχίσουν με την ίδια δύναμη και την ίδια πίστη για τον τόπο, ανέφερε μεταξύ άλλων:

«Λίγες ημέρες μετά την επίσκεψη του Ινδού μεγιστάνα, επενδυτή και ιδιοκτήτη των Πανεπιστημίων AMITY με 120 παραρτήματα Παγκοσμίως, του κυρίου Assem Chauhan, σήμερα, έχω τη χαρά να υποδέχομαι στο γραφείο μου τον Πρόεδρο και τον Εκτελεστικό Διευθυντή του Διεθνούς ιδρύματος «ΜΝΗΜΕΙΟ ΤΩΝ ΑΘΑΝΑΤΩΝ», κυρίους Μάκη Χαβάτζια και Γιάννη Χατζηλοΐζου.

Το εν λόγω ίδρυμα που εκπροσωπούν και φυσικά οι ίδιοι, ανταποκρινόμενοι στο διαρκές κατά την πενταετία κάλεσμά μας στην ομογένεια, ήρθαν στην Αρχαία Ήλιδα, αγόρασαν μεγάλες εκτάσεις γης, ολοκληρώνουν τις αναγκαίες μελέτες και προχωρούν ταχύτατα στην κατασκευή ενός τεράστιου διεθνούς πολιτιστικού και τουριστικού πόλου.

Μέσω της επένδυσης, αναμένεται να προσφερθούν το επόμενο διάστημα χιλιάδες εργοταξιακές θέσεις εργασίας και εκατοντάδες μόνιμες θέσεις εργασίας, τόσο στην ξενοδοχειακή και συνεδριακή εγκατάσταση, όσο και σε αυτό καθ’ αυτό το «ΜΝΗΜΕΙΟ ΤΩΝ ΑΘΑΝΑΤΩΝ», το οποίο για πρώτη φορά θα φέρει στην Αρχαία Ήλιδας εκατοντάδες χιλιάδων μαθητών και τουριστών, βγάζοντας από το περιθώριο τη γενέτειρα των Ολυμπιακών Αγώνων και τα πανανθρώπινα ιδεώδη που γεννήθηκαν στον Ιερό της τόπο, όπως του Ολυμπισμού και της Εκεχειρίας.

Ζήτησα να αναβληθεί για 20 ημέρες η παρουσίαση των μακετών του έργου που είχαν σκοπό να κάνουν οι επενδυτές, καθώς δεν επιθυμώ ως Δήμαρχος και Υποψήφιος Δήμαρχος να θεωρηθεί ότι είναι για προεκλογικό όφελός μου η συγκεκριμένη παρουσίαση».

Επιπλέον, ευχαρίστησε τους κατοίκους των περιοχών γύρω από την Αρχαία Ήλιδα, οι οποίοι υποδέχτηκαν με χαρά την επένδυση και αυτό φαίνεται από το γεγονός ότι πούλησαν στο ίδρυμα περιουσίες τις οποίες κατείχαν επί δεκαετίες, βλέποντας το μεγάλο έργο που έρχεται.   

Η οικονομία των φτωχών: ανταλλακτικά δίκτυα, εναλλακτικά νομίσματα και ανακτημένες επιχειρήσεις στη Λατινική Αμερική

Οικονομία

Η Λατινική Αμερική αποτελούσε ανέκαθεν πεδίο έντονου κοινωνικού πειραματισμού από τους θιασώτες του νεοφιλελευθερισμού. Τα αποικιακά δεσμά του 19ου και των αρχών του 20ου αιώνα διαδέχτηκαν στρατιωτικές δικτατορίες, οι οποίες παρουσιάστηκαν ιδιαίτερα πρόθυμες να «ανοίξουν» τις οικονομίες των χωρών τους στους νεοφιλελεύθερους μάγους του ΔΝΤ. Όμως, η μεγάλη κρίση και η χρεοκοπία της Αργεντινής το 2001 αποτέλεσε το ορόσημο για την μετάβαση σε μία νέα φάση, κατά την οποία τα αντικοινωνικά προγράμματα λιτότητας των θεσμών της παγκόσμιας οικονομικής διακυβέρνησης προκάλεσαν εναλλακτικά κινήματα κοινωνικής αντίδρασης, τα οποία γρήγορα παγκοσμιοποιήθηκαν.

Στο πλαίσιο, λοιπόν, της εξέλιξης της κρίσης στην Αργεντινή, από τα μέσα της δεκαετίας του 1990 και μέχρι τις αρχές του 21ου αιώνα, εμφανίστηκαν μια σειρά από νέα κοινωνικά κινήματα της εναλλακτικής οικονομίας, της οικονομίας των φτωχών1. Οι αιτίες της ανάπτυξης αυτών των κινημάτων ήταν βέβαια η ίδια η ανάγκη της επιβίωσης σε μια χώρα της οποίας η οικονομία κατέρρεε, μετά από δεκαετίες προγραμμάτων λιτότητας και «πακέτων βοήθειας» του ΔΝΤ, αλλά σημαντικό στοιχείο αποτέλεσε και η διεθνής αμφισβήτηση της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης, όπως αυτή εκφράστηκε τα χρόνια πριν και μετά από τη «μάχη του Σιάτλ».

Το πρώτο και βασικό στοιχείο της οικονομίας των φτωχών ήταν η καθιέρωση των ανταλλακτικών σχέσεων στην οικονομία. Το κίνημα των Club de Trueque αποτέλεσε τον οδηγό για αμέτρητα εγχειρήματα ανταλλακτικής οικονομίας και εναλλακτικών κοινωνικών νομισμάτων σε ολόκληρο τον πλανήτη. Στις δοκιμαζόμενες από τις ελλείψεις βασικών αγαθών γειτονιές του Μπουένος Άιρες, τα ανταλλακτικά δίκτυα γιγαντώθηκαν το 2001, με τις πρώτες μορφές εναλλακτικών νομισμάτων να κάνουν την εμφάνισή τους την ίδια περίοδο. Τα ανταλλακτικά παζάρια της πρωτεύουσας της Αργεντινής, στην κορύφωσή τους, συγκέντρωναν τη δραστηριότητα εκατομμυρίων ανθρώπων και θορύβησαν ιδιαίτερα το ΔΝΤ και τις αρχές της χώρας, οι οποίες προσπάθησαν με διάφορους τρόπους να τα περιορίσουν.

Το σημαντικό στοιχείο των ανταλλακτικών οικονομικών σχέσεων που εισήγαγαν τα κινήματα των Club de Trueque ήταν μια νέα ηθική διάσταση της οικονομίας, η λεγόμενη «οικονομία των αναγκών». Στις θεωρητικές της καταβολές βρίσκονταν η αμφισβήτηση των τεχνιτών κρίσεων του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού, η δίκαιη αναδιανομή του πλούτου και η χειραφέτηση της Λατινικής Αμερικής. Τα κινήματα των ανταλλακτικών σχέσεων στην οικονομία συνδυάστηκαν με αιτήματα για οικονομία της εγγύτητας και σεβασμό του περιβάλλοντος, ενώ διασταυρώθηκαν και με άλλα ρεύματα της κοινωνικής και οικονομικής σκέψης γύρω από τον εναλλακτικό δρόμο της αποανάπτυξης.

Μια δεύτερη δέσμη κινημάτων που αναπτύχθηκε ήταν εκείνη που στόχευε στην ανάκτηση των χρεοκοπημένων επιχειρήσεων και στη μετατροπή τους σε αυτοδιαχειριζόμενες από τους ίδιους τους εργαζόμενους σε αυτές. Οι «fabricas recuperadas» αποτέλεσαν εγχειρήματα οριζόντιας κοινωνικής οργάνωσης με στόχο την αποτροπή της φυγής κεφαλαίων και της λεηλασίας των περιουσιακών στοιχείων των επιχειρήσεων που χρεοκόπησαν κατά την διάρκεια της κρίσης στην Αργεντινή. Πάνω από 130 τέτοιες επιχειρήσεις ανακτήθηκαν από εργαζόμενους, δημιουργώντας «cooperativas de trabajo», συνεταιρισμούς δηλαδή εργαζομένων, με οριζόντιες διαχειριστικές διαδικασίες και με έμφαση στην κοινωνική αλληλεγγύη προς το σύνολο της κοινότητας, της οποίας οργανικό μέρος αποτελούσε η κάθε επιχείρηση. Και στα κινήματα αυτά η καταστολή του κράτους της Αργεντινής υπήρξε άγρια, ενώ σε πολλές περιπτώσεις οι καταλήψεις επιχειρήσεων συνδέθηκαν και με ευρύτερα κοινωνικά κινήματα της Αργεντινής, όπως ήταν η περίπτωση της Cooperativa de trabajo Brukman του Μπουένος Άιρες, οι εργάτριες της οποίας αδελφοποιήθηκαν με τις Μητέρες της Πλατείας του Μαΐου2, καταφέρνοντας να ξεσηκώσουν έτσι ένα μεγάλο κίνημα αλληλεγγύης και να αποτρέψουν τη βίαιη απομάκρυνσή τους από την επιχείρηση.

Τα ανταλλακτικά δίκτυα, τα εναλλακτικά νομίσματα, και οι ανακτημένες επιχειρήσεις, παρόλο που αντιμετώπισαν την κρατική καταστολή και στην Αργεντινή, αλλά και σε όλες τις χώρες της Λατινικής Αμερικής, δημιούργησαν νέες προσεγγίσεις και τάσεις για μία «εναλλακτική» παγκοσμιοποίηση. Η οικονομία των φτωχών της Αργεντινής της κρίσης άνοιξε νέους δρόμους σκέψης και κοινωνικής δράσης, πολλοί από τους οποίους γνώρισαν παγκόσμια αναγνώριση. Προφανώς, τα κινήματα αυτά δεν κατάφεραν να ανατρέψουν τις εξελίξεις στην παγκόσμια οικονομία, όμως δημιούργησαν τη βάση για εναλλακτικές απαντήσεις στα διαρκή ερωτήματα των επανατροφοδοτούμενων κρίσεων της παγκοσμιοποίησης. Η Λατινική Αμερική αποτέλεσε για τα κινήματα αυτά ένα εργαστήρι αλληλέγγυου κοινωνικού πειραματισμού.

Σήμερα, τα κινήματα της εναλλακτικής οικονομίας φαίνεται να περνούν σε μία νέα φάση. Στις περισσότερες χώρες, οι φορείς της κοινωνικής και αλληλέγγυας οικονομίας γνωρίζουν κάποιας μορφής θεσμική αναγνώριση. Όμως, την ίδια στιγμή, με την Λατινική Αμερική να εισέρχεται σε μία νέα περίοδο κρίσεων και εντάσεων, αλλά και τις ευρωπαϊκές κοινωνίες να προβληματίζονται έντονα για το μέλλον τους, δεν αποκλείεται να επανεμφανιστούν εκ νέου με πιο ριζοσπαστικά χαρακτηριστικά και με επικαιροποιημένη ατζέντα διεκδικήσεων.

 

Ο όρος «οικονομία των φτωχών» καθιερώθηκε ευρύτερα μέσα από το βιβλίο της Georgina M. Gomez, Argentina’s Parallel Currency: the economy of the poor, 2009, London, Pickering & Chatto.

2 Πρόκειται για την Asociación Madres de Plaza de Mayo, τις μητέρες δηλαδή των «εξαφανισμένων» πολιτικών αντιπάλων του «βρόμικου πολέμου» της Αργεντινής (1976-1983).

Ο Νικόλας Κουντούρης είναι Δρ Πολιτικής Επιστήμης

Πηγή: Η Αυγή

Αναδημοσίευση από το https://commonality.gr

Ημερίδα για το LEADER από τον Εμπορικό Σύλλογο Κρεστένων και την ΑΝ.ΟΛ. Α.Ε.

Οικονομία

O Εμπορικός Σύλλογος Κρεστένων και η Αναπτυξιακή Ολυμπίας ΑΑΕ ΟΤΑ(ΑΝΟΛ ΑΕ), στα πλαίσια της 1ης Πρόσκλησης Εκδήλωσης Ενδιαφέροντος του Τοπικού Προγράμματος CLLD/LEADER για ιδιωτικά έργα, σας προσκαλούν σε ανοικτή ενημερωτική ημερίδα που διοργανώνουν στην Κρέστενα, στην αίθουσα του Εργατουπαλληλικού Κέντρου την Τετάρτη 17 Απριλίου και ώρα 6.00 μ.μ. Στην ημερίδα θα γίνει αναλυτική παρουσίαση των Δράσεων που περιλαμβάνει η Προκήρυξη και θα δοθούν οδηγίες για την διαδικασία υποβολής των προτάσεων.

 

Ενημερωτική ημερίδα από τον ΑΝ.ΟΛ. Α.Ε. και το Επιμελητήριο Ηλείας για το LEADER

Οικονομία

H Αναπτυξιακή Ολυμπίας ΑΑΕ ΟΤΑ (ΑΝΟΛ ΑΕ) σε συνεργασία με το Επιμελητήριο Ηλείας, στα πλαίσια της 1ης Προκήρυξης του Τοπικού Προγράμματος CLLD/LEADER για ιδιωτικά έργα, διοργανώνει ενημερωτική Ημερίδα στην αίθουσα εκδηλώσεων του Επιμελητηρίου στον Πύργο, την Τρίτη 16 Απριλίου 2019 και ώρα 10.00 π.μ.

Στην ημερίδα θα γίνει ενημέρωση των ενδιαφερομένων αναφορικά με τις επενδύσεις και ενέργειες που χρηματοδοτεί το Πρόγραμμα, τα ποσοστά επιχορήγησης, τις επιλέξιμες δαπάνες και θα γίνει αναλυτική παρουσίαση των απαραίτητων στοιχείων του φακέλου που θα υποβληθεί.

Σημειώνεται ότι το Πρόγραμμα χρηματοδοτεί επιχειρήσεις μεταποίησης και βιοτεχνικές/βιομηχανικές επενδύσεις, τουριστικές και εμπορικές επιχειρήσεις, επιχειρήσεις παροχής υπηρεσιών καθώς και δράσεις συνεργασίας επιχειρήσεων(clusters). To ποσοστό επιχορήγησης κυμαίνεται από 50% έως 65% ανάλογα με τη δράση και τις κατηγορίες των υποψήφιων επενδυτών.

Περιοχή εφαρμογής του Προγράμματος είναι ολόκληρη η περιοχή του Νομού Ηλείας πλην των εντός σχεδίου περιοχών των πόλεων Πύργου και Αμαλιάδας.

 

Κρέστενα 10-4-2019

 

Για την ΑΝΟΛ ΑΕ

Μπαλιούκος Διονύσιος

Πρόεδρος ΔΣ & ΕΔΠ LEADER

Ενημερωτική ημερίδα στα πλαίσια του Τοπικού Προγράμματος CLLD/LEADER, για ιδιωτικά έργα από την Αναπτυξιακή Ολυμπίας ΑΑΕ ΟΤΑ(ΑΝΟΛ ΑΕ), την Τρίτη 16 Απριλίου και ώρα 10.00 π.μ. στο Επιμελητήριο Ηλείας, 4ο όροφος.

Οικονομία

H Αναπτυξιακή Ολυμπίας ΑΑΕ ΟΤΑ (ΑΝΟΛ ΑΕ) σε συνεργασία με το Επιμελητήριο Ηλείας, στα πλαίσια της 1ης Προκήρυξης του Τοπικού Προγράμματος CLLD/LEADER για ιδιωτικά έργα, διοργανώνει ενημερωτική Ημερίδα στην αίθουσα εκδηλώσεων του Επιμελητηρίου στον Πύργο, την Τρίτη 16 Απριλίου 2019 και ώρα 10.00 π.μ.
Στην ημερίδα θα γίνει ενημέρωση των ενδιαφερομένων αναφορικά με τις επενδύσεις και ενέργειες που χρηματοδοτεί το Πρόγραμμα, τα ποσοστά επιχορήγησης, τις επιλέξιμες δαπάνες και θα γίνει αναλυτική παρουσίαση των απαραίτητων στοιχείων του φακέλου που θα υποβληθεί.
Σημειώνεται ότι το Πρόγραμμα χρηματοδοτεί επιχειρήσεις μεταποίησης και βιοτεχνικές/βιομηχανικές επενδύσεις, τουριστικές και εμπορικές επιχειρήσεις, επιχειρήσεις παροχής υπηρεσιών καθώς και δράσεις συνεργασίας επιχειρήσεων(clusters). To ποσοστό επιχορήγησης κυμαίνεται από 50% έως 65% ανάλογα με τη δράση και τις κατηγορίες των υποψήφιων επενδυτών.
Περιοχή εφαρμογής του Προγράμματος είναι ολόκληρη η περιοχή του Νομού Ηλείας πλην των εντός σχεδίου περιοχών των πόλεων Πύργου και Αμαλιάδας.

Και Τέταρτη Εταιρεία Έλαβε Άδεια Για Φαρμακευτική Κάνναβη

Ειδήσεις

Στις τέσσερις ανέρχονται οι άδειες για εγκατάσταση Μονάδων Καλλιέργειας και Επεξεργασίας Προϊόντων Φαρμακευτικής Κάνναβης καθώς δημοσιεύτηκε στο ΦΕΚ η άδεια που δόθηκε στην PHARMA ESSENZA CANNABIS –ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΗΣ ΚΑΝΝΑΒΗΣ AΕ.

Το ύψος της επένδυσης εκτιμάται στα 8 εκατ. ευρώ ενώ αναμένεται να απασχολήσει περίπου 60 άτομα. Η επένδυση θα γίνει στον Δήμο Ανδραβίδας του Νομού Ηλείας.

Οι πρώτες δύο εταιρείες που έλαβαν άδεια, είναι η BIOMECANN AE, που εδρεύει στη Λάρισα, με εκτιμώμενη επένδυση 9,5 εκατ. ευρώ και BIOPROCANN AE, που εδρεύει στην Κόρινθο, με εκτιμώμενη επένδυση 12,5 εκατ. ευρώ. Ο εκτιμώμενος αριθμός εργαζομένων στις δυο μονάδες ανέρχεται σε 51 στην πρώτη και 66 στη δεύτερη.
Ακολούθησε η έγκριση της άδειας εγκατάστασης Μονάδας για την ΤΙΚΟΥΝ ΟΛΑΜ ΕΛΛΑΔΟΣ ΑΕ στη Βιομηχανική Ζώνη στα Εξαμίλια του Δήμου Κορινθίας, με επένδυση 9 εκατ. ευρώ και 38 εργαζόμενους.

Υπενθυμίζεται πως οι άδειες έχουν πενταετή διάρκεια, ενώ η επικαιροποίηση των απαιτούμενων δικαιολογητικών θα γίνεται σε ετήσια βάση.

Οι κατατεθειμένοι προς έλεγχο φάκελλοι, για καλλιέργεια και επεξεργασία Φαρμακευτικής Κάνναβης, στην Γενική Γραμματεία Βιομηχανίας ανέρχονται μέχρι στιγμής στους 43, με το εκτιμώμενο ύψος επένδυσης φτάνει στα 529 εκατ. ευρώ και ο αριθμός εργαζομένων όπως των προσδιορίζουν οι εταιρείες ανέρχεται σε 2.862.

Χριστιάννα Κούσιου

Πηγή: http://athina984.gr

Σωτήρης Βαλντέν: 50+ κείμενα για μια περιπετειώδη πενταετία

Εξωτερική Πολιτική

Μόλις κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Θεμέλιο και στην καινούργια σειρά Θεμέλιο | Σύγχρονη Πολιτική το νέο βιβλίο του Σωτήρη Βαλντέν*, “Η Αριστερά στην κυβέρνηση”. Πρέσπες, Ευρώπη. 50+ κείμενα για μια περιπετειώδη πενταετία”.
Το βιβλίο αυτό περιλαμβάνει κείμενα παρέμβασης για τις πολιτικές εξελίξεις κατά την πενταετία 2014-2019: καλύπτονται οι εσωτερικές εξελίξεις, το Μακεδονικό και η κρίση της Ευρώπης.
Το πρώτο μέρος του βιβλίου είναι μια κριτική επισκόπηση των πολιτικών εξελίξεων στην Ελλάδα: το τελευταίο έτος της πορείας της Αριστεράς προς την κυβέρνηση, το δραματικό πρώτο εξάμηνο του 2015, και η τετραετία της δεύτερης κυβέρνησης Τσίπρα. Θίγονται θέματα όπως ο αντιμνημονιακός αγώνας, η στάση των εταίρων και του ΔΝΤ, η συγκυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ με τους ΑΝ.ΕΛΛ., το προσφυγικό, οι επιτυχίες και τα λάθη της κυβερνητικής πολιτικής. Ένα κεφάλαιο καλύπτει τις εξελίξεις και τα διλήμματα στον χώρο της Κεντροαριστεράς.
Το δεύτερο μέρος ασχολείται με το Μακεδονικό και την εξωτερική πολιτική, καθώς και με τις εξελίξεις και την κρίση στην Ευρώπη. Ο συγγραφέας εξετάζει το μακεδονικό ζήτημα όπως εμφανίζεται τις τελευταίες δεκαετίες, επιχειρηματολογεί υπέρ της επίλυσής του, αντικρούει τα εθνικιστικά επιχειρήματα και αναλύει τη Συμφωνία των Πρεσπών, την οποία και υποστηρίζει θερμά. Αναφέρεται επίσης σε πτυχές των ελληνοτουρκικών σχέσεων. Το τελευταίο κεφάλαιο είναι αφιερωμένο στα επίκαιρα ευρωπαϊκά θέματα: Από θέσεις σταθερά φιλοευρωπαϊκές, ο συγγραφέας επικρίνει τον δρόμο που έχει πάρει η Ευρώπη, σχολιάζει τις εξελίξεις σε Ιταλία, Γερμανία και αλλού, συζητά τη στρατηγική για την αντιμετώπιση της Ακροδεξιάς και αναλύει την εξωτερική πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Το βιβλίο αποτελεί μια συμβολή στη μάχη, σε Ελλάδα και Ευρώπη, ενάντια στην άνοδο της Ακροδεξιάς και του εθνικισμού, στις πολιτικές που παράγουν λιτότητα, ανεργία, ακραίες ανισότητες και ανασφάλεια. Υποστηρίζεται η στροφή της Ευρώπης προς πολιτικές που θα προάγουν την απασχόληση και την ανάπτυξη και θα στηρίζονται στην αλληλεγγύη. Για την Ελλάδα, υποστηρίζεται πως το διακύβευμα είναι να παραμείνει η Ελλάδα στον δρόμο της Αριστεράς. Το βιβλίο αποτελεί και κάλεσμα για ενότητα όλων των προοδευτικών δυνάμεων.

* Ο Σωτήρης Βαλντέν είναι τ. στέλεχος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και διδάσκει σήμερα στο Ελεύθερο Πανεπιστήμιο των Βρυξελλών. Από την περίοδο της δικτατορίας υπήρξε στέλεχος της ανανεωτικής και δημοκρατικής Αριστεράς. Είναι υποψήφιος του ΣΥΡΙΖΑ για τις ευρωεκλογές.

Πηγή: http://epohi.gr

Στο Αμμάν ο πρωθυπουργός για την τριμερή με Κύπρο και Ιορδανία

Εξωτερική Πολιτική

Η συνεργασία Ελλάδας-Κύπρου-Ιορδανίας ενδυναμώνει τη στρατηγική για την προοπτική της ειρήνης και της σταθερότητας στην Ανατολική Μεσόγειο, τόνισε ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας, στην έναρξη των εργασιών της 2ης Τριμερούς Συνόδου Κορυφής των τριών χωρών που πραγματοποιείται στο Αμμάν.

Ο κ. Τσίπρας αναφέρθηκε στον σταθεροποιητικό ρόλο της Ιορδανίας στην περιοχή, ενώ για την Ελλάδα και την Κύπρο είπε ότι είναι οι πλησιέστερες χώρες μέλη της Ευρωπαϊκής Ενωσης και μπορούν να βοηθήσουν, σημειώνοντας ότι αποτελούν πυλώνα σταθερότητας στην ευρύτερη περιοχή.

Ο πρωθυπουργός έφτασε στο Αμμάν λίγο πριν τις 12 το μεσημέρι και πριν την έναρξη της συνόδου συναντήθηκε με τον βασιλιά Αμπντάλα Β΄.

Στο τραπέζι των συνομιλιών της 2ης Συνόδου αναμένεται να βρεθούν οι εξελίξεις στην Ανατολική Μεσόγειο, το Μεσανατολικό, η κατάσταση στη Συρία και το προσφυγικό, το Κυπριακό και οι σχέσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης με την Ιορδανία, σύμφωνα με διπλωματικές πηγές.

 Οι ίδιες διπλωματικές πηγές επισημαίνουν ότι η σημερινή Σύνοδος αναδεικνύει την αυξανόμενη δυναμική των τριμερών σχημάτων συνεργασίας Ελλάδας και Κύπρου με σημαντικές χώρες της Ανατολικής Μεσογείου και την ενίσχυση των σχέσεων της Ελλάδας με τον Αραβικό κόσμο.
 
Από την πλευρά του ο Έλληνας πρωθυπουργός αναμένεται να τονίσει ότι σε ένα ευρύτερο περιβάλλον εντεινόμενης αστάθειας, η αναβάθμιση των διπλωματικών και οικονομικών σχέσεων με την Ιορδανία, που αποτελεί σταθερό και αξιόπιστο εταίρο στην περιοχή, αποκτά ακόμα μεγαλύτερη σημασία. 

Και τη στιγμή που στην Ευρώπη και σε άλλες περιοχές του κόσμου ενισχύεται η μισαλλοδοξία και ο φόβος του διαφορετικού, η Ιορδανία αποτελεί πρότυπο ειρηνικής συνύπαρξης και ανεκτικότητας.

Στη Σύνοδο θα συζητηθεί η διμερής και τριμερής οικονομική συνεργασία, η οποία αφορά κυρίως έργα ανοικοδόμησης στη Συρία και το Ιράκ, και η συνεργασία στους τομείς της εκπαίδευσης, των οπτικοακουστικών, του τουρισμού και της ενέργειας.

Επίσης, θα υπογραφούν δύο τριμερή μνημόνια συνεργασίας, Το ένα αφορά στον τομέα της εκπαίδευσης για τα έτη 2019-2022 και το άλλο θα υπογραφεί μεταξύ των φορέων προώθησης επενδύσεων. Από  την ελληνική πλευρά συμμετέχει το Enterprise Greece.

 Παράλληλα με τη Σύνοδο Κορυφής θα πραγματοποιηθεί επιχειρηματικό φόρουμ, με συμμετοχή υψηλόβαθμων αξιωματούχων και επιχειρήσεων από την Ελλάδα, την Κύπρο και την Ιορδανία. 

Νωρίτερα το πρωί έγινε η συνάντηση των υπουργών Εξωτερικών των τριών χωρών στην οποία από την ελληνική πλευρά συμμετείχε ο Γιώργος Κατρούγκαλος.

Τον κ. Τσίπρα στο Αμμάν συνοδεύουν και οι υφυπουργοί Οικονομίας Στάθης Γιαννακίδης και Ψηφιακής Πολιτικής Λευτέρης Κρέτσος.

 

Πηγή: https://www.efsyn.gr

Η εθνική μειονότητα στο επίκεντρο της συνάντησης Τσίπρα με Ράμα

Εξωτερική Πολιτική

Η ενταξιακή πορεία της Αλβανίας, ο σεβασμός των δικαιωμάτων της ελληνικής εθνικής μειονότητας και η άρση των αλυτρωτικών αναφορών στα σχολικά εγχειρίδια και τα κοιμητήρια της γείτονας χώρας, τέθηκαν στο επίκεντρο της συνάντησης του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα και του Αλβανού ομόλογού του Έντι Ράμα.

Σύμφωνα με διπλωματικές πηγές, η συζήτηση κατά τη διάρκεια της  συνάντησης του Πρωθυπουργού με τον Αλβανό ομόλογό του χωρίστηκε σε δύο τομείς: Ο ένας αφορούσε την ενταξιακή πορεία της Αλβανίας και τις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις για την έναρξή της και ο δεύτερος αφορούσε τη διμερή συνεργασία κυρίως στον οικονομικό τομέα.

Ο Πρωθυπουργός υπογράμμισε για ακόμη μία φορά ότι κεντρικό κριτήριο για την έναρξη της ενταξιακής πορείας της Αλβανίας είναι ο σεβασμός των δικαιωμάτων της ελληνικής εθνικής μειονότητας, στο πλαίσιο του οποίου συζήτησαν τις σαφείς θέσεις που έχει αναδείξει και η Ευρωπαϊκή Ένωση σε σχέση με τα περιουσιακά δικαιώματα και τον εφαρμοστικό νόμο για τον αυτοπροσδιορισμό.

Επίσης, όπως αναφέρουν διπλωματικές πηγές, συζητήθηκαν τα επόμενα βήματα σε σχέση με την άρση αλυτρωτικών αναφορών στα σχολικά εγχειρίδια και για τα κοιμητήρια, ενώ στο δεύτερο σκέλος της συζήτησης έθεσαν επί τάπητος την ενίσχυση της οικονομικής συνεργασίας Ελλάδας και Αλβανίας με έμφαση στις υποδομές.

 
 

Εκκληση από την ομογένεια να προστατευθούν οι ελληνικές περιουσίες στη Χειμάρρα

Εξωτερική Πολιτική


Έκκληση στην ελληνική κυβέρνηση να υπερασπιστεί τα νόμιμα δικαιώματα της ελληνικής μειονότητας στην Αλβανία ώστε να αποφευχθεί η υφαρπαγή περιουσιακών στοιχείων στη Χειμάρρα απευθύνει με ανακοίνωση που εξέδωσε χθες το βράδυ η «Ομόνοια».

Στην ανακοίνωση σημειώνεται ότι με την απόφαση που δημοσιεύθηκε σήμερα στο ΦΕΚ στα Τίρανα «ολοκληρώνεται το έγκλημα της υφαρπαγής των περιουσιών στη Χειμάρρα».

Αναλυτικά αναφέρεται:

Σήμερα δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα της κυβερνήσεως η απόφαση με αριθμό 172 και ημερομηνία 27.02.2019 για την προσωρινή απαγόρευση της εγγραφής στο υποθηκοφυλακείο της αγροτικής γης των πρώην συνεταιρισμών και γεωργικών εταιριών στις περιοχές για τις οποίες έχει ορισθεί ως προτεραιότητα η τουριστική ανάπτυξη.

Ο νόμος αναφέρεται στους χάρτες που έχουν δημοσιευθεί από Κρατική Αρχή Γεωπεριφερειακών Πληροφοριών και η συγκεκριμένη υπουργική απόφαση βασίζεται στην εφαρμογή του άρθρου 34 του νόμου 93/2015. Στους συγκεκριμένους χάρτες έχουν συμπεριλάβει τις κρατικές περιουσίες που έχουν εγκριθεί με την υπουργική απόφαση 707 και 708 στις 21.11.2018. Η απόφαση 708 έχει να κάνει με τις περιουσίες από την Παλάσα μέχρι τα Εξαμίλια.

Το άρθρο 3 της απόφασης ορίζει, αμέσως μετά την δημοσίευση της ότι σταματά οποιαδήποτε διαδικασία εγγραφής της περιουσίας που είχαν πάρει ντόπιοι κάτοικοι μέλη των γεωργικών εταιριών.

Στο άρθρο 4 η απόφαση ορίζει τα κεντρικά γραφεία καταγραφής των πόλεων μεταξύ των οποίων Αυλώνα, Χειμάρρα και Άγιοι Σαράντα να εγγράψουν τις συγκεκριμένες περιουσίες που περιγράφουν οι συγκεκριμένοι χάρτες, και με βάση την υπάρχουσα νομοθεσία να κάνουν την προσωρινή καταγραφή για διαχείριση στα αρμόδια υπουργεία για τον τουρισμό.

Το άρθρο 5 καταργεί την υπουργική απόφαση 138 που απαγόρευε την εγγραφή από μέρος των πολιτών σε όλη την ακτογραμμή. Η κατάργηση του 138 είναι δώρον άδωρον για όσους πολίτες έχουν περιουσία εντός των δημοσιευμένων χαρτών.

Η συγκεκριμένη απόφαση μπερδεύει σκοπίμως τα πράματα και κανείς νομικός δεν μπορεί να αποφανθεί με ακρίβεια ποιος είναι ο στόχος. Αν θεωρηθεί ως ακριβής η ερμηνεία που λέει ότι πρώτα θα δοθεί η ευκαιρία στους πολίτες να εγγράψουν του τίτλους τους (ΑΜΤΠ) από την Παλάσα έως την Νίβιτσα, θα χαθεί σημαντικό κομμάτι της περιουσίας, για τους εξής λόγους:

1. Δεν αναγνωρίζει περιουσία σε όσους δεν έχουν στα χέρια τους ΑΜΤΠ και είναι αρκετοί.

2. Όσοι έχουνε ΑΜΤΠ δεν έχουν όλα τα μέτρα.

3. Υπάρχουν αρκετοί ιδιοκτήτες που είναι σε διαδικασία διεκδίκησης της περιουσίας τους στα δικαστήρια.

Ακόμα και να πάρουν τίτλους ιδιοκτησίας όλοι αυτοί, από τη στιγμή που το κράτος όρισε τις συγκεκριμένες περιοχές για τουριστικές επενδύσεις, θα αποζημιωθούν με το πόσο του 0.6 έως 1.5 ευρώ το τετραγωνικό.

Η άλλη ερμηνεία κάνει ακόμα χειρότερα τα πράγματα, δίνει τη δυνατότητα να εγγράψει κατά προτεραιότητα το κράτος την περιουσία και μετά ότι απομείνει να εγγράψουν τις περιουσίες τους οι έχοντες ΑΜΤΠ ή οποιονδήποτε άλλο τίτλο ιδιοκτησίας.

Πρόκειται για μια απόφαση εμπαιγμό, με την οποία έχουν στόχο την παραπλάνηση της κοινής γνώμης και την υφαρπαγή της περιουσίας από σχεδόν το σύνολο τον γηγενών κάτοικων της περιοχής της Χειμάρρας.

Η απόφαση στοχεύει να κρατήσει σε ομηρία μέχρι τις εκλογές το εκλογικό σώμα, να σύρει τους πολίτες στα γραφεία του υποθηκοφυλακείου με το αζημίωτο, ενώ όσους καταφέρουν να τα εγγράψουν θα τους τα πάρουν με τον νόμο του 2015 για τουριστικές επενδύσεις.

Η κλοπή ολοκληρώνεται, τα μέλη της Εθνικής Ελληνικής Μειονότητας απογυμνώνονται από οποιονδήποτε οικονομικό πόρο και εξαναγκάζονται να απομακρυνθούν από τις πατρογονικές τους εστίες.

Όσοι συμπράττουν στην ανομία που συντελείται, είναι υπόλογοι στην Ιστορία και βάζουν ταφόπλακα στη Χειμάρρα όπως την γνωρίζουμε εδώ και αιώνες.

Καλούμε την Αλβανική κυβέρνηση να αποσύρει άμεσα όλα αυτά τα νομοθετήματα, να μιλήσει ξεκάθαρα και να επιστρέψει επιτέλους με όποιον νόμο εκείνη κρίνει τις περιουσίες στους νόμιμους ιδιοκτήτες, που τις κατέχουν και τις απολαμβάνουν εδώ και αιώνες.

Καλούμε την Ελληνική Κυβέρνηση να υπερασπιστεί εμπράκτως τα νόμιμα δικαιώματα της Εθνικής Ελληνικής Μειονότητας και να μετέλθει κάθε νόμιμο μέσο ώστε να αποφευχθεί η υφαρπαγή αυτή.

Αυστηρό μήνυμα Τσίπρα

Χθες  από το Βουκουρέστι ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας απηύθυνε ευθεία προειδοποίηση για την ενταξιακή προοπτική της Αλβανίας στην Ε.Ε τονίζοντας ότι τα Τίρανα προωθούν αρνητικές ρυθμίσεις για την Ελληνική Μειονότητα στη γειτονική χώρα. «Σήμερα μαθαίνω ότι υπάρχει μια αρνητική εξέλιξη σε σχέση με την Ελληνική Μειονότητα στην Αλβανία», δήλωσε ο κ. Τσίπρας, τονίζοντας ότι «αν ισχύει αυτό, θα είναι μια πάρα πολύ αρνητική εξέλιξη».

«Είναι μια υπόθεση που δυστυχώς αυτή τη στιγμή δεν μας δίνει την αισιοδοξία σε ό,τι αφορά την κρίσιμη ευρωπαϊκή προοπτική αυτής της χώρας, που αντιμετωπίζει σημαντικές προκλήσεις και στις οποίες πρέπει να ανταποκριθεί. Οι προϋποθέσεις να κινηθούμε σε αυτή την κατεύθυνση όμως, αν επαληθευτούν αυτές οι πληροφορίες που έχουμε, νομίζω ότι δεν υπάρχουν», υπογράμμισε ο πρωθυπουργός.

Σχολιάζοντας τις εξελίξεις ο αρμόδιος τομεάρχης Εξωτερικών της Νέας Δημοκρατίας, σημείωσε:

«Η συμπεριφορά των Τιράνων έναντι της ελληνικής εθνικής μειονότητας στην Αλβανία,  έστελνε, εδώ και καιρό, το μήνυμα ότι ήταν θέμα χρόνου να φτάσουμε στη σημερινή απαράδεκτη και προκλητική απόφαση της Κυβέρνησης Ράμα.

Εμείς επισημαίναμε και προειδοποιούσαμε εγκαίρως. Η Κυβέρνηση είτε δεν άκουγε είτε υποβάθμιζε τις εξελίξεις.

Η δήμευση των ελληνικών περιουσιών στη Χειμάρρα αποτελεί ιδιαίτερα αρνητική εξέλιξη, που πλήττει τόσο τις ελληνοαλβανικές σχέσεις όσο και την ευρωπαϊκή προοπτική της Αλβανίας. 

Το καθήκον μας να προστατεύσουμε τα δικαιώματα και τις περιουσίες της ελληνικής μειονότητας από την αυθαιρεσία του Αλβανικού Κράτους, επιβάλλει την άρνηση της Ελλάδας να συναινέσει στη συνέχιση της ενταξιακής πορείας της Αλβανίας στην Ε.Ε.».


Πηγή: http://www.kathimerini.gr (30.03.2019)


Εκρηκτικό κλίμα δημιουργεί η Τουρκία ενόψει Ιερουσαλήμ - Οι προκλητικές δηλώσεις του Ερντογάν

Εξωτερική Πολιτική

 

Εκρηκτικό κλίμα προσπαθεί να δημιουργήσει η Άγκυρα ενόψει της Τριμερούς Συνάντησης Κορυφής της Ελλάδας, της Κυπρου και του Ισραήλ

Εκρηκτικό κλίμα επιχειρεί να δημιουργήσει η Τουρκία ενόψει της Τριμερούς Συνάντησης Κορυφής της Ελλάδας, της Κυπρου και του Ισραήλ την Τετάρτη, στην Ιερουσαλήμ, παρουσία του Αμερικανού υπουργού Εξωτερικών Μάικ Πομπέο.   Μέσω της Συνάντησης Κορυφής η Ουάσινγκτον στέλνει μήνυμα προς την Τουρκία για τις πολεμικές απειλές που συνεχίζει να εξαπολύει κυρίως εναντίον της Κύπρου και σύμφωνα με πληροφορίες στο Ανακοινωθέν που θα εκδοθεί θα υπάρχει αυστηρή προειδοποίηση για τις απειλές που εκτοξεύονται από τρίτες χώρες.   Στη συνεδρίαση του Συμβουλίου Σύνδεσης Ε.Ε.-Τουρκίας στην περασμένη Πέμπτη η ΕΕ επανέλαβε την έντονη αποδοκιμασία στις απειλές που εκτοξεύονται εναντίον κρατών-μελών ζητώντας τον σεβασμό στα κυριαρχικά δικαιώματα της Κυπριακής Δημοκρατίας. Μάλιστα η ΕΕ προειδοποίησε ότι σε οποιεσδήποτε ενέργειες (βάσει των τουρκικών δηλώσεων για τουρκικές γεωτρήσεις εντός της κυπριακής ΑΟΖ) θα απαντούσε κατάλληλα και σε πλήρη αλληλεγγύη με την Κύπρο.   Εντωμεταξύ, η Τουρκία, εκτός της μεγάλης περιοχής που έχει δεσμεύσει για άσκηση ανήμερα της 25ης Μαρτίου μεταξύ Ρόδου και Καστελόριζου, δεσμεύει δυο ακόμη περιοχές για τις 20 Μαρτίου, την ημέρα δηλαδή που οι κ. Νετανιάχου, Τσίπρας και Αναστασιάδης θα συζητούν στο Ισραήλ τα επόμενα βήματα στην κατασκευή του αγωγού East Med και παρουσία του Αμερικανού υπουργού Εξωτερικών Πομπέο θα εξετάσουν και τις απειλές ασφάλειας στη Νοτιοανατολική Μεσόγειο και τη συνεργασία με τις ΗΠΑ για την αντιμετώπισή τους.   Η πρώτη περιοχή που δεσμεύθηκε με NAVTEX 0359/19 στις 13 Μαρτίου βρίσκεται εντός της κυπριακής ΑΟΖ νότια της Λεμεσού (η οποία έχει δεσμευθεί και για την 25η Μαρτίου), ενώ το μεσημέρι της Κυριακής οι τουρκικές Αρχές εξέδωσαν νέα NAVTEX 0368/19 με την οποία δεσμεύεται για ασκήσεις μεγάλη περιοχή δυτικά της Πάφου. Στην Κύπρο, στο Αιγαίο, στη Συρία, το Ιράκ δοκιμάζουν την υπομονή και την αποφασιστικότητα της Τουρκίας, δήλωσε ο Τούρκος Πρόεδρος Ταγίπ Ερντογάν μιλώντας για την 104η επέτειο της μάχης των Δαρδανελίων.

Ο Τούρκος Πρόεδρος ανέφερε ότι, παρότι πέρασε ένας αιώνας από τη μάχη του Τσανάκαλε (Δαρδανελίων), ακόμη συνεχίζουν να δοκιμάζουν την υπομονή και την αποφασιστικότητά τους. «Παρενοχλώντας τα σύνορά μας με τη Συρία μάς δοκιμάζουν προσπαθώντας να ιδρύσουν εκεί ένα διάδρομο τρομοκρατίας. Το ίδιο και στο Ιράκ.     Στην Κύπρο μας δοκιμάζουν προσπαθώντας να παραβιάσουν τα δικαιώματά μας. Μας δοκιμάζουν στο Αιγαίο προσπαθώντας να το μετατρέψουν σε θάλασσα απροσπέλαστη. Μας δοκιμάζουν προκαλώντας ταραχές στους δρόμους, κάνοντας απόπειρα πραξικοπήματος, κάνοντας συμμαχίες σκότους. Μας δοκιμάζουν με μηνύματα που έστειλαν από τη Νέα Ζηλανδία η οποία βρίσκεται 16 χιλιάδες 500 χλμ μακριά από τη χώρα μας».   Αναφερόμενος στην φονικόη επίθεση στη Νέα Ζηλανδία ο Τούρκος Πρόεδρος απευθύνθηκε στους Αυστραλούς και τους Νεοζηλανδούς που είχαν πολεμήσει στη μάχη των Δαρδανελίων λέγοντας «οι παππούδες σας ήρθαν εδώ και άλλοι γύρισαν με τα πόδια και άλλοι με φέρετρα.   Αν θα έρθετε με τον ίδιο σκοπό, σας περιμένουμε. Θα σας φιλοξενήσουμε και εσάς όπως φιλοξενήσαμε τους παππούδες σας. Την Ισταμπούλ δεν θα μπορέσετε να την κάνετε Κωνσταντινούπολη».   «Η Ελλάδα δεν πρόκειται να παρασυρθεί στην εργαλειοποίηση της εξωτερικής πολιτικής για την εξυπηρέτηση εσωτερικών πολιτικών σκοπιμοτήτων και στη χρήση της Ιστορίας με προσβλητικούς όρους για τους γειτονικούς λαούς».   Αυτό αναφέρει σε ανακοίνωσή του το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών, σχολιάζοντας σημερινές αναφορές του Προέδρου της Τουρκίας, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, σε προεκλογική συγκέντρωση στη Σμύρνη.   Το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών προσθέτει ότι ανάλογες απαράδεκτες αναφορές υπονομεύουν την εμπιστοσύνη που η Αθήνα φιλοδοξεί να οικοδομηθεί μεταξύ των δύο χωρών και δεν συνάδουν με την ευρωπαϊκή προοπτική που η τουρκική ηγεσία διακηρύσσει ότι υποστηρίζει.   Ο Ερντογάν βρέθηκε στην παράλια πόλη της Τουρκίας και ξεκίνησε την ομιλία του αναφωνώντας «Σμύρνη που έριξες στη θάλασσα τους γκιαούρηδες».   Συνεχίζοντας είπε: «Δυστυχώς, ό,τι δεν τόλμησαν να κάνουν οι Έλληνες κατά τη διάρκεια της κατοχής, το πραγματοποίησαν αυτοί (η αξιωματική αντιπολίτευση). Με τον ίδιο τρόπο, τόσα χρόνια αυτοί που διοικούν αυτή την πόλη και που δεν μπόρεσαν ούτε ένα πρόβλημα να λύσουν, δεν εκτίμησαν με ειλικρίνεια τις επενδύσεις της Κυβέρνησης».  

 

ΑΠΕ-ΜΠΕ / Reuters /Anadolu / Philenews

 

Πηγή: www.lifo.gr

Ερντογάν: Δεν υπάρχει Κωνσταντινούπολη, υπάρχει «Ισλαμπόλ» – Η «Ωραία Ελένη»… μιλάει τουρκικά

Εξωτερική Πολιτική

Ο πρόεδρος της Τουρκίας «βάφτισε» την Πόλη και βρήκε ακόμη μια ευκαιρία για να μιλήσει για την μετατροπή της Αγιάς Σοφιάς σε τζαμί, κάτι που ζητούν επιτακτικά οι Τούρκοι εθνικιστές. Για δεύτερη φορά, ο Ερντογάν θέλησε να ρίξει τους τόνους αλλά όχι και να κλείσει εντελώς την… πόρτα στο ενδεχόμενο

Οι υψηλοί τόνοι και οι προκλητικές δηλώσεις του Ταγίπ Ερντογάν δεν έχουν τέλος, σημάδι μια στρατηγικής που δεν αφορά μόνο τις δημοτικές εκλογές αλλά που έχει ως στόχο να αφήσει παρακαταθήκη.

Μετά τους «γιαούρηδες» που πετάχτηκαν από τη Σμύρνη και ότι θα φύγουν σε φέρετρα όσοι απειλήσουν την Ινσταμπούλ, ο Ερντογάν φρόντισε να δώσει το στίγμα για την Τουρκία που ονειρεύεται. «Βάφτισε» την Κωνσταντινούπολη «Ισλαμπόλ», δηλαδή πόλη του Ισλάμ.
«Αυτές οι δηλώσεις περί Κωνσταντινούπολης δεν είναι τυχαίες. Σημαίνει ότι στην ψυχή τους, στο μυαλό τους ακόμη αυτά σκέφτονται. Αλλά πρέπει να γνωρίζουν ότι: Εδώ είναι «Ισλαμπόλ» (σ.σ. η πόλη του Ισλάμ). Δεν έχουμε πια ούτε στο μυαλό μας ούτε στα όνειρά μας καμία Κωνσταντινούπολη.Δεν θα αφήσουμε να συμβεί κάτι τέτοιο», είπε ο Ερντογάν.

Ο πρόεδρος της Τουρκίας βρήκε ακόμη μια ευκαιρία για να μιλήσει για την μετατροπή της Αγιάς Σοφιάς σε τζαμί, κάτι που ζητούν επιτακτικά οι Τούρκοι εθνικιστές. Για δεύτερη φορά, ο Ερντογάν θέλησε να ρίξει τους τόνους αλλά όχι και να κλείσει εντελώς την… πόρτα στο ενδεχόμενο. Εκλογές έρχονται άλλωστε.

Τεράστιο κόστος

«Δεν πρέπει να μπαίνουμε σε τέτοια παιχνίδια, γιατί το κόστος για την Τουρκία θα είναι τεράστιο. Δεν είναι πρόβλημα για εμάς, μπορούμε να ξεπεράσουμε όλα τα εμπόδια, αλλά τί κόστος θα έχει αυτό; Δεν βρίσκω σωστό να τα εξηγήσω εδώ αυτά, αλλά αυτό θα έχει κόστος και το τίμημα θα είναι πολύ βαρύ για εμάς. Ας μην ξεχνάμε ότι σε πολλές χώρες του κόσμου έχουμε χιλιάδες τζαμιά. Άραγε όσοι το ζητούν αυτό, να γίνει τζαμί (σ.σ. η Αγία Σοφία), σκέφτονται τί θα συμβεί σε αυτά τα τζαμιά;», είπε ο Ερντογάν.

Και εξήγησε πως το να γίνει τζαμί η Αγιά Σοφιά (Μνημόνιο Πολιτιστικής Κληρονομίας της UNESCO να σημειωθεί αν και το ξεχνούν πολλοί στην άλλη πλευρά του Αιγαίου), θα μπορούσε να προκαλέσει ακόμη και επιθέσειςεκδίκησης σε τζαμιά σε όλο τον κόσμο.

Κλείνοντας το μάτι στους «Γκρίζους Λύκους» είπε ότι στην Αγιά Σοφιά υπάρχει ξεχωριστός χώρος για όποιον θέλει να προσευχηθεί, σημειώνοντας πως πολλές φορές έχει εκεί διαβαστεί και το Κοράνι.

Στο σημείο που μιλούσε για την Αγιά Σοφιά, ο Ερντογάν βρήκε άλλη μια ευκαιρία να απευθυνθεί στον μακελάρη της Νέας Ζηλανδίας, που στο μανιφέστο του είχε γράψει πως ήθελε εξαφανίσει τους μιναρέδες από την Αγιά Σοφιά. «Οι παππούδες σου ήταν τόσο ισχυροί, που το επίπεδό τους δεν μπορείς να το φτάσεις καν. Βρε ανάγωγε, μάθε πρώτα τα όριά σου. Εσύ ακόμη δεν έχεις μάθει αυτό το έθνος. Ήρθε εδώ ο τύπος και περιηγήθηκε επί 43 ημέρες, έκανε βόλτες» είπε ο Ερντογάν.

 

Και για την Τροία

Μιλώντας έξω από το Μουσείο της Τροίας, είπε: «Το μουσείο της Τροίας που εγκαινιάζουμε σήμερα είναι το τελευταίο παράδειγμα της προσπάθειάς μας να μεταφέρουμε την ιστορία μας στις επόμενες γενιές. Η Τροία, με την ιστορία των 50.000 ετών είναι από τα σημαντικότερά μας αρχαιολογικά μνημεία, το οποίο είναι υπό την προστασία της Ουνέσκο από το 1998».

Το πιο εντυπωσιακό και εκτός κάθε λογικής πλέον είναι ότι μπαίνοντας ο επισκέπτης στο μουσείο συναντά την Ωραία Ελένη αλλά και τον Αχιλλέα και μόλις πλησιάσουν ενεργοποιείται ένας αισθητήρας και τα δυο αυτά πρόσωπα, μιλούν τουρκικά!


Πηγή: https://www.in.gr

 

ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ, Μητροπολίτης Ηλείας, Γράμματα συνθήματα διδάγματα για τους νέους, Πύργος, Ιερά Μητρόπολη Ηλείας, 1975.

Διονύσιος Α.Κόκκινος, Εταιρεία Ηλειακών Σπουδών, 1967.

Φολόη, Εταιρεία Πελοποννησιακών Σπουδών, Αθήνα, 1969

Ποντικόκαστρο, Χ.Ο., Αθήναι, 1969.

Κων/νος Ιω.Σταυρόπουλος, {Το }χωριό μου Τριφυλλιακόν Αίπυ νυν Πλατιάνα της Ηλείας Ολυμπίας, Χ.Ο., Αθήνα 1967.

Λετρίνοι, Χ.Ο., Αθήναι  1973.

Μορφές και σκηνές από τον αγώνα του 1821, Χ.Ο., Πύργος 1971.

Εορτασμός εκατονταετηρίδος Ανδρέου Καρκαβίτσα, Εταιρεία Ηλειακών σπουδών, Αθήνα 1966.

Δ.Ν.Κωνσταντόπουλου, Πενήντα χρόνια ζωής του Πύργου,[χ.ο.],  Πύργος Ηλείας  [χ.χ.].

ΚΩΣΤΑΚΗΣ, Θανάσης Π., Ματιές στον πολιτισμό μας, Χ.Ο., Αθήνα 1970.

Ηρώον πεσόντων σκλαβωμένης Ελλάδας 1940-1945. 2/, Πελοπόννησος. 2/, Νομοί Αχαϊας -Ηλείας, Χ.Ο, Αθήνα.

{Η }προϊστορική Ωλενος, Χ.Ο., Πάτραι 1972.

Πίσα, Χ.Ο., Αθήναι 1975.

Μνημοσύνη : ετήσιο περιοδικό / Εταιρεία Ιστορικών Σπουδών επί του νεώτερου ελληνισμού,

Εταιρεία ιστορικών σπουδών νεώτερου ελληνισμού, Αθήναι 1967-2015.

Πρακτικά του Α Συνεδρίου Ηλειακών Σπουδών : (23-26 Νοεμ. 1978) / Εταιρεία Πελοποννησιακών Σπουδών, Εταιρεία Πελοποννησιακών Σπουδών, Αθήναι 1980.

{Τα }Ναϊκά της ιεράς μητροπόλεως Ηλείας και Ωλένης, Χ.Ο., Αθηναι 1989.

ΠΙΣΙΜΙΣΗΣ, Γιάννης Θ., {Το }Αράκλωβο και τα Σκόρτα από τη Φραγκοκρατία μέχρι σήμερα : ιστορία-χωρογραφία, Παρασκευόπουλος, Αθήνα 1988.

 Παπανδρέου Γ., Αζανιάς, Χ.Ο., Πύργος Ηλείας 1886.

{Ο }Πύργος της Ηλείας, Εφημερίς "Αυγή", Πύργος 1970.

 

 

Η Ενάτη Συμφωνία του Λούντβιχ βαν Μπετόβεν

Το Θέμα

 

 Πηγή: youtube

Προέλευση εικόνας: https://left.gr

Ο Άγιος Ανδρέας μας στο τέλος του Χειμώνα

Το Θέμα

 

 

Ο Άγιος Ανδρέας στο τέλος του Χειμώνα. Φωτογραφία που αναρτήθηκε από τον Νίκο Γκίτση στην Κλειστή Ομάδα του facebook  του Κορακοχωρίου).

Οι περίφημοι πέντε «Ελληνικοί χοροί» για έγχορδα του Ν. Σκαλκώτα

Το Θέμα

Οι περίφημοι πέντε «Ελληνικοί χοροί» για έγχορδα, το δημοφιλέστερο ίσως ελληνικό κλασικό έργο διεθνώς του σπουδαίου και πρωτοπόρου της σύγχρονης μουσικής, Νίκου Σκαλκώτα . Οι «Ελληνικοί Χοροί», ως προς τη μορφή και ως προς τη χρήση του δημοτικού υλικού, είναι έργο ριζικά πρωτότυπο. Είναι μια αυτόνομη, οραματική, εξερευνητική και μεγάλη δημιουργία, η οποία, σε αντίθεση με ομοειδή έργα άλλων συνθετών, δεν είναι ποτέ συμφωνική «ανάπλαση» δημοτικών πρωτοτύπων. Είτε με την ατονική-δωδεκαφθογγική, είτε με την τονική δημιουργία του, όπως οι «Ελληνικοί Χοροί», ο πολυσχιδής Σκαλκώτας αποτελεί σημαντική μορφή στον ευρωπαϊκό μοντερνισμό του 20ού αιώνα».

 

 

Πηγή: https://www.pemptousia.gr

 

 

Προέλευση φωτογραφίας: Google (από ανάρτηση του Νίκου Γκίτση, στην Ομάδα του Κορακοχωρίου, στο facebook).

 

 

 

 

 

 

 

 

Ερμής Ηλείας. Ένα σύντομο εισαγωγικό σημείωμα

Το Θέμα

          Είναι η πρώτη ημέρα που ο “Ερμής της Ηλείας” είναι αναρτημένος.

          Για να επιτευχθεί αυτό το αποτέλεσμα εργάστηκαν ή/και ενδιαφέρθηκαν κάποιοι άνθρωποι.

          Όλοι εμείς ξεκινάμε ένα ταξείδι στο οποίο ευελπιστούμε ότι θα συμμετέχετε, με ευχαρίστηση και καλή διάθεση, και σεις. Ένα ταξείδι που οπωσδήποτε θα έχει και δυσκολίες, αλλά και ευτυχισμένες στιγμές, γνώση και πληροφορία που θα ανακαλύψουμε μαζί, δίκαια και άδικα που θα διαπιστώσουμε από κοινού.

          Κεντρικός άξονας της προσπάθειάς μας θα είναι αφ’ ενός η “συμπάθεια”, δηλαδή η κατανόηση της δράσης των ανθρώπων, αφ’ αφετέρου, δε, η αμφισβήτηση των νοητικών πλαισίων που μας θέτει η κοινωνική πραγματικότητα μέσα στην οποία ζούμε, σε μια προσπάθεια να αλλάξουμε τα πράγματα προς το καλύτερο.

          Σ΄ αυτό το ταξείδι είμαστε εξοπλισμένοι με πολύ διάθεση, που νομίζουμε ότι θα κάμψει τις δυσχέρειες του καιρού μας.

          Ας ελπίσουμε ότι η προσπάθειά μας κάτι θα αφήσει!

         Όλοι εμείς που ασχοληθήκαμε με τον «Ερμή της Ηλείας» σας ευχαριστούμε θερμά!

 

Εκ μέρους   όλων εμάς,

Σάκης Τραμπαδώρος