721 New Articles

Κυριότερα Κοινωνικά Νέα

Στήλη Ἅλατος ... Τῶν Ἁγίων καί Θεοφόρων Πατέρων οἱ ὁποῖοι συγκρότησαν τό 325 μ. Χ. στήν Νίκαια τῆς Βιθυνίας τήν Α΄ Οἰκουμενική Σύνοδον

Κοινωνια

Ὁ Ἐπίσκοπος Ὠλένης

  Α Θ Α Ν Α Σ Ι Ο Σ                      Κυριακή  13  Ἰουνίου   2021 

 Στήλη Ἅλατος ...

 

 

       Σήμερα Κυριακή τῶν Ἁγίων καί Θεοφόρων Πατέρων, ἀγαπητοί μου ἀναγνῶστες, οἱ ὁποῖοι συγκρότησαν τό 325 μ. Χ. στήν Νίκαια τῆς Βιθυνίας τήν Α΄ Οἰκουμενική Σύνοδον, γιά νά δώσουν λύση στά ἐνσκήψαντα προβλήματα ἐντός τῶν κόλπων τῆς Ἁγίας μας Ἐκκλησίας. Σκοπός της ἦτο νά προφυλάξει τά πιστά μέλη της ἀπό τήν αἵρεση καί νά ἀπαντήσει στίς ἀποκλίνουσες ἀπόψεις τῶν ἀρειανῶν.Διετύπωσε αὐθεντικά τήν πίστη της ὡς Οἰκουμενική Σύνοδος  καί καθόρισε τά δόγματα τῆς Ἐκκλησίας μας. Οἱ δογματικές ἀποφάσεις τῶν Ἱερῶν Συνόδων, γνωστές ὡς ὅροι, δηλαδή ὅρια-ὁριοθετήσεις, ἐμπεριέχουν σωτήριες ἀλήθειες. Συνεπῶς τά δόγματα τῆς Ἐκκλησίας δέν εἶναι τίποτε ἄλλο παρά σωτηριολογικές προτάσεις ζωῆς, ἀφοῦ καταγράφουν τήν κοινή πίστη καί τήν καθολική συνείδηση καί διαχρονική ἐμπειρία τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ σώματος.

  Μέ τήν ἑορτή τῶν ἁγίων Πατέρων ἡ Ἐκκλησία μας σκοπόν ἔχει ὄχι μόνο νά τιμήσει καί νά δοξάσει τούς Πατέρες γιά τό ὄντως ὑψηλό καί μεγάλο ἔργο τους, ἀλλά νά περάσει καί τό μήνυμά τους στήν δική μας ζωή. Ἡ μνήμη τους θά μᾶς βοηθήσει νά οἰκειωποιηθοῦμε καί νά διατηρήσουμε τήν πίστη πού ἐκεῖνοι δογμάτισαν καί ὁμολόγησαν.

  Πιό συγκεκριμένα, ἡ μνήμη τῶν Πατέρων μᾶς καλεῖ νά μείνουμε ἀμίαντοι καί ἀμόλυντοι ἀπό τήν ἀκαθαρσία τῶν αἱρέσεων. Ἀκριβῶς γι’αὐτό τό θέμα ὁ Ὑμνογράφος βάζει μεσίτες πρός τόν Κύριο τούς ἴδιους τούς Πατέρας καί παρακαλεῖ γιά λογαριασμό τοῦ πιστοῦ λαοῦ: «Πατέρων θείων σήμερον τήν μνήμην ἑορτάζοντες  ταῖς παρακλήσεσιν τούτων δεόμεθα, Πανοικτίρμον, πάσης βλάβης  αἱρέσεων ῥῦσαι λαόν σου, Κύριε, καί πάντας καταξίωσον Πατέρα,  Λόγον δοξάζειν καί τό πανάγιον Πνεῦμα».

  Δικαίως μᾶς καλεῖ ὁ Ὑμνογράφος τῆς Ἐκκλησίας νά ψάλουμε κατά τήν ἑόρτιον μνήμη τῶν Θεοφόρων Πατέρων τῆς Α’ Οἰκου-μενικῆς Συνόδου:  «Τῶν ἁγίων Πατέρων ὁ χορός, ἐκ τῶν τῆς οἰκουμένης περάτων συνδραμῶν, Πατρός καί Υἱοῦ καί Πνεύματος ἁγίου μίαν οὐσίαν ἐδογμάτισε καί φύσιν, καί τό μυστήριον τῆς θεολογίας τρανῶς παρέδωκε τῇ Ἐκκλησίᾳ. Οὕς εὐφημοῦντες ἐν πίστει, μακαρίσωμεν λέγοντες. Ὤ θεία παρεμβολή, θεηγόροι ὁπλῖται παρατάξεως Κυρίου, ἀστέρες πολύφωτοι τοῦ νοητοῦ στερεώματος, τῆς μυστικῆς Σιών οἱ ἀκαθαίρετοι πύργοι, τά μυρίπνοα ἄνθη τοῦ Παραδείσου, τά πάγχρυσα στόματα τοῦ Λόγου, Νικαίας τό καύχημα, οἰκουμένης ἀγλάϊσμα, ἐκτενῶς πρεσβεύσατε ὑπέρ τῶν ψυχῶν ἡμῶν».

    Διότι κύριος σκοπός τῆς Συνόδου ἦταν ἡ καταδίκη τοῦ Ἀρειανισμοῦ καί ἡ θετική διατύπωση τῆς ὀρθοδόξου δογματικῆς διδα-σκαλίας περί τοῦ Δευτέρου Προσώπου τῆς Ἁγίας Τριάδος. Ὁ Πατέρας, ὁ Υἱός καί τό Ἅγιο Πνεῦμα εἶναι μέν τρία Πρόσωπα ἐνυ-πόστατα, ἀλλά διά τό συναῒδιον, τό ὁμόθρονο, τό ὁμοούσιο καί τό ἀπαράλλακτο τῆς οὐσίας Τους ἀποτελοῦν Μία Θεότητα, Μονάδα Τρίφωτο καί ὄχι τρεῖς θεούς, δηλαδή «τρεῖς ἀνομοίους τε καί ἐκφύλους οὐσίας», ὅπως ἄφρονα ἀποτόλμησε νά κηρύξει ὀ Ἄρειος.

     Ἡ Μία καί Ἑνιαία Θεότητα διακρίνεται σέ τρία Πρόσωπα (ὑποστάσεις) ὡς πρός τόν ἀριθμό. Ἐκεῖνο, τό ὁποῖο ἐξασφαλίζει τήν ἑνό-τητα τῆς Θεότητος εἶναι τό ὁμοούσιον, τό ἀπαράλλακτον τῆς μορφῆς, ἡ ταυτότητα τῆς οὐσίας τῶν τριῶν Θείων Ὑποστάσεων, ἐνῶ ἐκεῖνο πού διακρίνει τά Πρόσωπα εἶναι οἱ ἀσύγχυτες ἰδιότητες αὐτῶν.

   Τό πρῶτο καί κύριο ἔργο τῆς Συνόδου ἦτο ἀφ’ἑνός μέν νά καταδικάσει τίς αἱρετικές πλάνες καί κακοδοξίες τοῦ Ἀρείου καί τῶν ὁπαδῶν του, ἀφ’ἑτέρου δέ ἡ διακήρυξη τῆς πίστεως διά τοῦ Συμβόλου τῆς Νικαίας, τό ὁποῖον ἀποτελεῖ καί τόν πρῶτο σημαντικό σταθμό στήν προσπάθεια τῆς θεολογικῆς πατερικῆς σκέψεως.

    Αὐτή ἦτο ἡ τεράστια προσφορά  τῶν Θεοφόρων Πατέρων τῶν συγκροτησάντων τήν Α’ ἐν Νικαίᾳ Οἰκουμενική Σύνοδον, πού καθά-ρισαν τό ἔδαφος τῆς ὀρθοδοξίας ἀπό τά ζιζάνια καί τά  δηλητήρια τῆς πλάνης, πού ὁδηγοῦν τόν ἄνθρωπον μακριά ἀπό τόν Θεόν, τήν πηγή τῆς ζωῆς.

     Ἐκεῖνοι ἔμειναν ἑνωμένοι μέ τόν Ζωοδότην Κύριον. Τό ἴδιο ἄς κάνουμε  καί ἐμεῖς. Ἄς παραμείνουμε ἑνωμένοι μέ τόν Θεόν, πού εἶναι ἡ ὁδός, ἡ Ἀλήθεια καί ἡ Ζωή, γιά νά ὁδηγήσει καί  ἐμᾶς εἰς τόν Παράδεισο, εἰς τήν αἰώνια Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν. ΑΜΗΝ.

Πηγή εικόνας: https://el.wikipedia.org/ 

Στήλη Ἅλατος ... Ἡ Κυριακή τοῦ Τυφλοῦ

Κοινωνια

Ὁ Ἐπίσκοπος Ὠλένης

  Α Θ Α Ν Α Σ Ι Ο Σ                      Κυριακή  6  Ἰουνίου   2021 

 Στήλη Ἅλατος ...    

 

      Σήμερα  Κυριακή τοῦ Τυφλοῦ, ἀγαπητοί μου ἀναγνῶστες, ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία μᾶς ὑπενθυμίζει τό θαῦμα πού ἐπετέλεσε ὁ  Κύριός μας, πού εἶναι ἡ πηγή τοῦ φωτός, δίδοντας τό φῶς  εἰς τόν ἐκ γενετῆς τυφλόν. Εἰς τήν μετά ταῦτα συνάντηση τοῦ θεραπευμένου Τυφλοῦ  μετά τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ καί τήν διαβε-βαίωση τοῦ τυφλοῦ ὅτι Τόν πιστεύει, ὁ Ἰησοῦς τοῦ ἀπαντᾶ:«Eἰς κρῖμα ἐγώ εἰς τόν κόσμον τοῦτον ἦλθον, ἵνα οἱ μή βλέποντες βλέπωσι καί οἱ βλέποντες τυφλοί γένωνται» (Ἰωάν. Θ΄, 39).    

  Τά λόγια αὐτά δέν μποροῦσαν ν’ ἀφήσουν ἀδιάφορους τούς ὑπερήφανους «σοφούς» καί «δικαίους» τοῦ κόσμου τούτου, ὅπως ἦταν οἱ Φαρι­σαῖοι. Ἐξαιτίας τῆς φιλαυτίας τους καί τῆς μεγάλης ἰδέ­ας πού εἶχαν γιά τόν ἑαυτό τους, αἰσθάνθηκαν θιγμένοι ἀπό τήν παρατήρηση τοῦ Κυρίου. Ἀντέδρασαν, λοιπόν, μέ μίαν ἐρώτηση, πού ἐκφράζει τήν ἀγανάκτηση καί τήν ἔπαρσή τους, ἀλλά συνάμα καί τή χλευαστική τους διά­θεση καί τόν φθόνο τους καί τήν περιφρόνησή τους πρός τόν Χριστό: «Μή καί ἡμεῖς τυφλοί ἐσμέν;» (Ἰωάν. Θ΄,40).

     Εἰς  τήν ἐρώτηση τῶν Φαρισαίων ὁ Κύριος ἀπανατᾶ: «Εἰ τυφλοί ἦτε, οὐκ ἄν εἴχετε ἁμαρτίαν∙ νῦν δέ λέγετε ὅτι βλέπο-μεν∙ ἡ οὖν ἁμαρτία ὑμῶν μένει»· Δηλαδή ἄν  ἤσασταν τυφλοί, δέν θά ἤσασταν ἔνοχοι∙ τώρα, ὅμως, λέτε μέ βεβαιότητα ὅτι βλέπετε· ἡ ἐνοχή σας, λοιπόν, παραμένει» (Ἰωάν.Θ΄,41).

     Πόσο φοβερή ἀσθένεια τῆς ψυχῆς εἶναι ἡ ἔπαρση! Στά ἀνθρώπινα ἔργα, στερεῖ ἀπό τόν ὑπερόπτη τή βοή­θεια καί τή συμβουλή τοῦ πλησίον. Καί στό ἔργο τοῦ Θεοῦ, στό ἔργο τῆς σωτηρίας, στέρησε ἀπό τούς ἀλαζόνες Φαρισαίους τῆς ἐποχῆς τοῦ Κυρίου καί στερεῖ ἀπό τούς Φαρισαίους κάθε ἐποχῆς τόν πιό πολύτιμο θησαυ­ρό, τή θεία δωρεά πού ἔφερε ἀπό τόν οὐρανό ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ, τούς στέρησε καί τούς στερεῖ τή θεία ἀποκάλυψη καί τή μακαρία κοινωνία μέ τόν Θεό, κοινωνία πού προ­ϋποθέτει τήν ἀποδοχή αὐτῆς τῆς ἀποκαλύψεως.

     Οἱ Φαρισαῖοι θεωροῦσαν ὅτι ἀνῆκαν στούς ἀνθρώπους πού  εἶχαν φτάσει στήν ἀλη­θινή καί τέλεια θεογνωσία, ὅτι δέν χρειάζονταν περαιτέρω πρόοδο καί ὅτι δέν εἶχαν ἀνάγκη ἀπό καμιά σπουδή ἤ διδαχή. Γι’ αὐτό ἀπέρριπταν τή διδασκαλία γιά τόν Θεό, πού τούς τήν παρέδιδε ἄμεσα ὁ Ἰησοῦς Χριστός.

     Ἡ ἀρετή τῆς ταπεινώσεως ἐναντιώνεται στό πάθος τῆς ὑπε-ρηφάνειας, τό ὁποῖο ἐκδηλώνεται μέ ξεχωριστό τρό­πο στό πνεῦμα τοῦ κάθε ἀνθρώπου. Ὅπως ἡ ὑπερηφάνεια εἶναι κατε-ξοχήν ἀσθένεια τοῦ πνεύματος, ἔτσι καί ἡ ταπείνωση εἶναι κατεξοχήν κατάσταση εὐρωστίας τοῦ πνεύματος, μία ἀγαθή καί μακαρία κατάσταση. Στήν Ἁγία Γραφή καί στά ἔργα τῶν Ἁγίων Πατέρων ὀνομάζεται συ­χνά καί ταπεινοφροσύνη.  Ταπεινοφροσύνη  εἶναι ἡ ὀρθή ἀντίληψη τοῦ ἀνθρώπου γιά τήν ἀνθρώπινη φύση καί  γιά τόν ἑαυτό του.

   Τό ἄμεσο ἀποτέλεσμα τῆς ταπεινώσεως ἤ ταπεινο­φροσύνης ὡς ὀρθῆς ἀντιλήψεως γιά τήν ἀνθρώπινη φύ­ση καί γιά τόν ἴδιο μας τόν ἑαυτό εἶναι ἡ εἰρήνευση τῆς καρδιᾶς. Ὁ ταπεινός ἄνθρωπος εἶναι εἰρηνικός καί ἀπέναντι στούς συνανθρώπους του καί ἀπέναντι στόν ἑαυτό του καί ἀπέναντι στίς κάθε λογῆς περιστάσεις καί ἀπέναντι στόν Θεό.Εἶναι εἰρηνικός καί μέ τή γῆ καί μέ τόν οὐρανό. Ἡ ταπείνωση ἔχει πάρει τό ὄνομά της ἀπό τήν εἰρήνη πού γεννᾶ στήν καρδιά μας. Τήν κατάσταση τῆς ἠρεμίας, τῆς χαρᾶς καί τῆς μακαριότητας, πού προκαλεῖται μέσα μας ἀπό τήν ἀρετή, τήν ὀνομάζουμε τα­πείνωση. Ὅταν θέλουμε μαζί μέ τήν κατάσταση νά δεί­ξουμε καί τήν πηγή της, τότε κάνουμε λόγο γιά ταπεινοφροσύνη.

     Αὐτήν τήν ἀρετή τῆς ταπείνωσης ἔχουμε ἀνάγκη νά βιώ-σουμε, γιά νά ἔρθη ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ μέσα μας, νά μᾶς χαρίσει τό φῶς τό ἀληθινό, ὅπως χάρισε  στόν τεθεραπευμένον τυφλόν τῆς σημερινῆς εὐαγγελικῆς περικοπῆς, γιά νά γνωρίσουμε καλύτερα τόν ἑαυτόν μας, τόν κόσμο καί τόν Θεόν.

    Ἀποτέλεσμα τούτου θά εἶναι ἡ ἕνωσή μας μέ τόν Ἀναστάντα Κύριον, ὁ Ὁποῖος μέ τήν ἀνάληψή Του θά μᾶς ὁδηγήσει στόν Παράδεισο τῆς ὄντως  ζωῆς. ΑΜΗΝ.

Πηγή εικόνας: https://www.impantokratoros.gr/ 

Στήλη Ἅλατος ... Ἡ Κυριακή τῆς Σαμαρείτιδος

Κοινωνια

  Ὁ Ἐπίσκοπος Ὠλένης

  Α Θ Α Ν Α Σ Ι Ο Σ                      Κυριακή  30  Μαῒου   2021  

 Στήλη Ἅλατος ...     

 

 

      Σήμερα  Κυριακή τῆς Σαμαρείτιδος, ἀγαπητοί μου ἀναγνῶστες, ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία μᾶς ὑπενθυμίζει τήν σωτήρια συνάντηση τῆς Σαμαρείτιδος μετά τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ἡ ἐπικοινωνία μεταξύ Χριστοῦ καί Σαμαρείτιδος ἀρχίζει μέ ἀφορμή τό νερό, τό ὁποῖο εἶναι γιά τόν ἄνθρωπο πηγή δύναμης καί ζωῆς, ἀλλά  καί ζωογονεῖ ὅλη τήν κτίση. Δροσίζει καί καθαρίζει, ἀλλά καί προσφέρει χαρά καί ζωή, δύναμη καί εὐλογία εἰς τήν ἀνθρωπότητα. Διατηρεῖ  καί αὐξάνει τόν κόπο πάντων τῶν ἀνθρώπων. Τό νερό εἶναι εὐλογία, πλοῦτος καί ζωή.

Ὅμως ἐκτός ἀπό τό ὑλικό ὕδωρ τῆς φύσης ὑπάρχει καί τό πνευματικό ὕδωρ. Εἶναι τό ὕδωρ γιά τό ὁποῖο μιλᾶ ὁ Χριστός στή Σαμαρείτιδα, τό ζωντανό ὕδωρ καί  ἀληθινό, πού ποτέ δέν στερεύει, γιατί εἶναι ὁ ἴδιος ὁ Χριστός.

    Το ὕδωρ  ἀκόμη συμβολίζει τήν διδασκαλία καί τόν λόγο τοῦ Κυρίου μας στούς ἀνθρώπους. Καί αὐτός ὁ λόγος εἶναι γεμάτος ἀπό τήν δύναμη καί τήν σοφία τοῦ Θεοῦ. Ξεδιψάει τόν ἄνθρωπο καί τόν ὁδηγεῖ μέσῳ τῶν μυστηρίων στήν σωτηρία καί  στόν ἁγιασμό. Τό νερό εἶναι τό ὁρατό στοιχεῖο, πού εἰσάγει τόν ἄνθρωπο στήν Ἐκκλησία, διά τοῦ μυστηρίου τοῦ Βαπτίσματος, πού δίνει τή δυνατότητα τῆς σωτηρίας. Τό βάπτισμα εἶναι ἡ ἀρχή τῆς ἐλπίδας,τῆς ἀθανασίας καί τῆς ἀνάστασης, πού πρέπει νά κυριαρχεῖ στή ζωή τοῦ χριστιανοῦ.

     Στή συνάντηση τοῦ Χριστοῦ μέ τή Σαμαρείτιδα ἐπέρχεται ἡ λυ-τρωτική δύναμη τῆς Θείας ἐνέργειας, ἡ ὁποία ἐπενεργεῖ ἀπ’εὐθείας στό πνεῦμα τῆς γυναίκας,πού μέχρι ἐκείνη τή στιγμή ἦταν νεκρό μέσα στό ζωντανό σῶμα της. Τό ἴδιο ἔγινε καί κατά τήν δημιουργία τοῦ ἀνθρώπου, κατά τήν ὁποία ἡ Θεία ἐνέργεια ἔδωσε πνοή ζωῆς στόν πρῶτο, «ἐκ πηλοῦ», ποιηθέντα ἄνθρωπο, πού ἦταν ὁ Ἀδάμ. Τώρα ζωοποιεῖ  τήν Σαμαρείτιδα, γιατί διαπιστώνει, ὅτι εἶναι πνευματικά νεκρή, ἀφοῦ  ἡ πνοή τῆς ζωῆς πού ἐνεφύσησε ὁ Θεός στόν ἄνθρωπο, μέ τήν παρακοή τῆς Θείας Ἐντολῆς νεκρώθηκε, ἐξαιτίας τοῦ ἐγωκεντρισμοῦ του καί συγχρόνως νεκρώθηκε καί ἡ ἀγάπη, ἡ ὁποία ἦταν σύμφυτος μέ τήν «πνοή ζωῆς», πού ἔλαβε ὁ ἄνθρωπος καί κατά συνέπεια νεκρώθηκε καί ἡ διάθεση τῆς θυσίας καί τῆς προσφορᾶς.

    Ὁ Χριστός στή συνάντησή Του μέ τή Σαμαρείτιδα τῆς δίδει τήν δυνατότητα νά ἐλέγξει τόν ἐγωκεντρισμό της, ὁ ὁποῖος τῆς διαφθείρει τήν ἀνθρώπινη εἰκόνα της,  καί τῆς ζητάει νά τοῦ δώσει κάτι, ἐν προκειμένῳ νά πιεῖ νερό, ἀπό τό φρέαρ τοῦ Ἰακώβ. Δηλαδή νά βγεῖ ἀπό τό «Ἐγώ» της καί νά ἀποδεχθεῖ τό «Ἐσύ». Ζητᾶ ἀπό τή Σαμαρείτιδα νερό, γιά νά  τῆς δώσει τήν εὐκαιρία νά αἰσθανθεῖ ἀντί μῖσος ἀγάπη γιά τόν ἄλλο, καί νά κατορθώσει νά βλέπει τόν ἄλλο, ὡς τή δυνατότητα τῆς δικῆς της σωτηρίας. Ζητῶντας της νά πιεῖ νερό ὁ Χριστός τῆς δίνει τήν εὐκαιρία, νά βιώσει τήν ὀντολογική ἀγάπη πρός τόν συνάνθρωπο ἀδιάκριτα καί ὄχι μέ προϋποθέσεις.

      Ἡ ἔκβαση αὐτή τοῦ διαλόγου τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ μέ τή Σαμα-ρείτιδα γυναίκα στάθηκε ἡ αἰτία τῆς ἀλλαγῆς τῆς ζωῆς της καί τῶν συγχωριανῶν της.  Ἀπό ἐκείνη τή στιγμή ἔπαψε νά εἶναι ἡ γυναῖκα τῶν πέντε ἀνδρῶν καί ἔγινε κήρυκας καί ἀπόστολος τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ἀπό ἐκείνη τή στιγμή ἄρχισε νά κατανοεῖ τά λόγια καί τίς ἀποκαλύψεις τοῦ Κυρίου γιά τήν προσωπική της ζωή.

     Ἡ λατρεία τοῦ Θεοῦ εἶναι ἐξόχως σημαντική μέσα στή ζωή τῆς Ἐκκλησίας. Ὁ κάθε πιστός ἄνθρωπος, αἰσθάνεται πηγαία τήν ἀνάγκη νά λατρεύει τόν Θεό. Ὁ Ἰησοῦς Χριστός στό διάλογό Του μέ τή Σαμαρείτιδα ἀποσυνδέει τή λατρεία τοῦ Θεοῦ ἀπό τόν τόπο καί δέ δίνει κάποια ἰδιαίτερη σημασία σέ αὐτόν. Δηλαδή ὁ Θεός Πατέρας πρέπει νά λατρεύεται «ἐν πνεύματι καί ἀληθείᾳ».

    Ὁ διάλογος μεταξύ τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ καί τῆς Σαμαρείτιδος ἔγινε ἡ αἰτία, ὥστε ἡ γυναίκα ἐκείνη νά πιστέψει τόν Χριστό, ὡς Σωτῆρα καί Λυτρωτή. Ἡ Σαμαρείτιδα εἶναι ἡ σήμερον τιμωμένη Ἁγία Φωτεινή, τήν οποία τιμᾶ ἡ Εκκλησία μας, καθώς καί τήν 26η  Φεβρουαρίου.

 Ἀφοῦ δέχθηκε τό βάπτισμα, μαζί μέ τά παιδιά καί τίς ἀδερφές της, στή συνέχεια ἀκολούθησε τούς Ἀποστόλους. Κήρυξε στή Συρία, στή Φοινίκη, στήν Παλαιστίνη, στήν Αἴγυπτο, στήν Καρχηδόνα καί τέλος στή Ρώμη. Ἡ Σαμαρείτιδα ἄφησε τή σκοτεινή ζωή της  καί ἀναγνωρίστηκε σάν Ἰσαπόστολος.

   Ἄς μιμηθοῦμε τό παράδειγμά της. Ἄς ἀφήσουμε καί ἐμεῖς τή στάμνα τῶν ἁμαρτιῶν μας καί ἄς τήν μιμηθοῦμε στήν ζωή καί στήν συμπεριφορά μας, ὥστε νά ἀξιωθοῦμε καί ἔμεῖς νά λάβουμε ἀπό τόν Κύριον τήν λύτρωση καί τήν σωτηρία μας. ΑΜΗΝ.

 Πηγή εικόνας: https://el.wikipedia.org/ 

Στήλη Ἅλατος ... Ἡ Κυριακή τοῦ Παραλύτου

Κοινωνια

  Ὁ Ἐπίσκοπος Ὠλένης

  Α Θ Α Ν Α Σ Ι Ο Σ                      Κυριακή  23  Μαῒου   2021  

 Στήλη Ἅλατος ...     

 

 

       Σήμερα Κυριακή τοῦ Παραλύτου, ἀγαπητοί μου ἀναγνῶστες,ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία μᾶς ὑπενθυμίζει τό θαῦμα τῆς θερα-πείας τοῦ παραλυτικοῦ, πού ἐπί τριάκοντα ὀκτώ ἔτη ἦτο καθηλωμένος στό κρεββάτι τοῦ πόνου, καί περίμενε στήν κολυμβήθρα τῆς Βηθεσδᾶ τήν βοήθεια τῶν συνανθρώπων του ὥστε κάποιος νά τόν βάλη εἰς τήν κολυμβήθρα, μετά τήν ταραχή τοῦ ὕδατος, διά νά θεραπευθεῖ. Τό δρᾶμα τῆς ψυχῆς του ἦταν πιό μεγάλο ἀπό τήν ἀρρώστια τοῦ σώματός του.

     Σύμβολο τοῦ ἀνθρώπου τῆς ἐποχῆς μας εἶναι ὁ παραλυτικός. Στήν ἀπέραντη καί πολυάνθρωπη κοινωνία μας, στίς πανύψηλες πολυκατοικίες καί στά τσιμεντένια μεγαθήρια ὑπάρχουν πολλοί πού ὑποφέρουν καί πονοῦν. Στά νοσοκομεῖα καί στίς κλινικές, στίς φυλακές καί στά γηροκομεῖα πολλές τραγικές ὑπάρξεις δέν ἔχουν ἕναν ἄνθρωπο νά τούς δροσίσει τά φλογισμένα χείλη, νά τούς πεῖ δυό λόγια παρηγοριᾶς, νά τούς ἐμψυχώσει καί νά τούς ἐνθαρρύνει, νά τούς προσφέρει λίγη ἀγάπη καί ἀνθρωπιά.

     Θέλουμε τόν χρόνο ὑπηρέτη τῆς δικῆς μας εὐτυχίας. Τά ἀποτελέσματα αὐτῆς τῆς ἐγωπαθοῦς συμπεριφορᾶς εἶναι τραγικά. Ὅσο ἀπομακρυνόμαστε ἀπό τόν συνάνθρωπό μας τόσο περισσότερο χανόμαστε στό λαβύρινθο τῆς μοναξιᾶς καί τῆς ἀπελπισίας. Εἰδικοί ἐπιστήμονες, ψυχολόγοι καί ψυχίατροι ὑπογραμμίζουν, ὅτι ἡ μοναξιά ἀποτελεῖ τό πιό μεγάλο πρόβλημα τοῦ καιροῦ μας. Ὁ πολιτισμός καί ἡ ἁλματώδης πρόοδος τῆς ἐπιστήμης δέν κατώρθωσαν νά τό λύσουν. Ἀντίθετα μέ τίς νέες μεθόδους συμπεριφορᾶς πού εἰσήγαγαν στήν ζωή τους οἱ ἄνθρωποι μεγάλωσαν τήν ψυχική τους τραγῳδία, αὔξησαν τήν ἀνασφάλεια, ἀπομονώθηκαν περισφίγγοντας γύρω τους τόν ἐγωιστικό κλοιό καί ἐγκαταλείφθηκαν στόν ὠκεανό τῆς ἀβεβαιότητας.

     Οἱ αἰτίες τῆς καταθλιπτικῆς μοναξιᾶς εἶναι δύο.

  Ἡ πρώτη αἰτία εἶναι ὁ ἐγωκεντρισμός τοῦ ἀνθρώπου. Ὁ ἐγωϊσμός ἔκλεισε τήν ἀνθρώπινη καρδιά. Ὕψωσε πανύψηλα τείχη ἀνάμεσα στούς ἀνθρώπους. Ὡδήγησε τόν ἄνθρωπο σέ μία ψεύτικη αὐτάρκεια, ὥστε νά μήν ἔχει ἀνάγκη πιά καί ἀπό τήν «καλημέρα» τοῦ συνανθρώπου του. Ὁ ἕνας βλέπει τόν ἄλλο κάτω ἀπό τό πρῖσμα τοῦ δικοῦ του συμφέροντος. Κάνει φιλίες συμφεροντολογικές. Γίνεται εὐγενικός ἐκεῖ ὅπου ἔχει κάτι νά κερδίσει. Ὅλα τά μετρᾶ μέ τή ζυγαριά τοῦ συμφέροντος.

    Ἡ δεύτερη αἰτία εἶναι ἡ κυριαρχία τῆς μηχανῆς. Ἡ πρόοδος ἔφερε κοντά τούς ἀνθρώπους. Ἔκαμε τόν κόσμο μία γειτονιά. Ψυχικά ὅμως τούς ἀποξένωσε.Παλιά ἐπικρατοῦσε ἡ συναδέλφωση, ἡ αὐθόρμητη ἐπικοινωνία, ἡ γνήσια συναναστροφή. Σήμερα κυριαρχεῖ ἡ ἠλεκτρονική μοναξιά. Καταργήθηκε ὁ διάλογος. Τή θέση του πῆρε ὁ ἠλεκτρονικός ὑπολογιστής, ἡ τηλεό-ραση καί τά ἄλλα βιομηχανικά ὑλικά.

    Τό ἐρώτημα εἶναι: πῶς θά σπάσουμε τόν πάγο τῆς μοναξιᾶς;   

    Φυσικά δέν μποροῦμε νά ἀρνηθοῦμε τήν ἐξέλιξη καί τόν πολι-τισμό. Ἐκεῖνο πού χρειάζεται εἶναι νά τόν προσφέρουμε ἀνθρώ-πινα στούς ἄλλους. Νά χρησιμοποιήσουμε τή μηχανή γιά τήν σύσφιξη τῶν ἀδελφικῶν σχέσεων καί τήν καλύτερη ἐπικοινωνία τῶν προσώπων. Νά γκρεμίσουμε τά ἐγωϊστικά τείχη πού μᾶς χωρίζουν καί στό χάσμα τῶν κοινωνιῶν μας νά ἁπλώσουμε τίς γέφυρες τῆς ἀγάπης. Νά ἀνοίξουμε τήν καρδιά μας ἀνυπόκριτα στούς ἄλλους. Νά βιώσουμε τίς διαστάσεις τῆς πραγματικῆς ἀγάπης. Ἥλιος πού μέ τίς ἀκτῖνες λοιώνει τόν πάγο τῆς μοναξιᾶς εἶναι ἡ ἀγάπη. Τό δόσιμο τῆς ἀγάπης δέν σπάει μόνο τή μοναξιά τοῦ ἄλλου ἀλλά γεμίζει καί τή δική μας καρδιά.

   Ὅσοι νοιώθετε μοναξιά, ὅσοι καρφωμένοι στό κρεββάτι τοῦ πόνου σάν τόν παραλυτικό ἐλᾶτε, ἑνωθεῖτε μέ τόν Θεάνθρωπο Κύριον. Ζητεῖστε τόν Χριστό στίς ὧρες τῆς μοναξιᾶς σας. Ἐκεῖνος θά γεμίσει τή ζωή σας. Μήν ἀπογοητευθεῖτε. Μήν ἀπελπισθεῖτε. Ὑψῶστε τήν κραυγή τῆς ψυχῆς σας στόν Κύριο. Πολύ σύντομα στόν ἀφόρητο πόνο σας θ’ ἀπαντήσει μ’ αὐτά τά παρήγορα λόγια: «Διά σέ ἄνθρωπος γέγονα. Διά σέ σάρκα περιβέβλημαι καί λέγεις ἄνθρωπον οὐκ ἔχω;».Ἔχεις Ἐμένα, ἔλα, σέ περιμένω.ΑΜΗΝ.

Πηγή εικόνας: https://poimin.gr/

Τσαρλς Γκροντίν : Πέθανε ο πρωταγωνιστής της ταινίας «Μπετόβεν»

Κοινωνια

Έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 86 ετών ο Τσαρλς Γκροντίν (Charles Grodin), γνωστός στο ευρύ κοινό για τον ρόλο του στην επιτυχημένη ταινία «Μπετόβεν».

Όπως ανακοίνωσε ο γιος του, ο κωμικός ηθοποιός έδινε μάχη με τον καρκίνο τα τελευταία χρόνια.

Πηγή, περισσότερα στο https://www.tovima.gr/2021/05/19/culture/tsarls-gkrontin-pethane-o-protagonistis-tis-tainias-mpetoven/

Στήλη Ἅλατος ... Ἡ συνάντηση τοῦ Ἀναστάντος Κυρίου μέ τόν Ἀπόστολον Θωμᾶ καί η σωτήριος ὁμολογία του

Κοινωνια

 

  Ὁ Ἐπίσκοπος Ὠλένης

  Α Θ Α Ν Α Σ Ι Ο Σ                                     Κυριακή  9  Μαῒου   2021  

 Στήλη Ἅλατος ...     

 

 

        Σήμερα Κυριακή τoῦ Θωμᾶ ἤ Ἀντιπάσχα, ἀγαπητοί μου ἀναγνῶστες, ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία μᾶς ὑπενθυμίζει  τήν συνάντηση τοῦ Ἀναστάντος Κυρίου μέ τόν Ἀπόστολον Θωμᾶ καί τήν σωτήριον ὁμολογία του. Ὁ Θωμᾶς δέν θέλει νά ἀρκεσθεῖ στίς διαβεβαιώσεις τῶν ἄλλων μαθητῶν «ἑωράκαμεν τὸν Κύριον», καί ζητᾶ νά Τόν δεῖ καί ἐκεῖνος. Ὁ ὑμνωδός ἀποκαλεῖ αὐτή τήν ἀπιστία «καλή» γιατί ὁδηγεῖ τίς καρδιές τῶν ἀνθρώπων στήν «ἐπίγνωση».

    Ὁ Θωμᾶς τόλμησε νά πεῖ «ἄν δέν τό δῶ ἐγώ ὁ ἴδιος δέν θά πιστέψω». Καί μέ αὐτή τήν τόλμη του ἔδειξε τήν πραγματική πίστη πού βρισκόταν κάτω ἀπό τήν ἐπιφανειακή του ἀπιστία, γιατί κανείς δέν μπαίνει  σέ μία περιπέτεια, ἀπό τήν ὁποία, εἶναι βέβαιος ὅτι θά βγεῖ χαμένος. Ἀλλά ὁ Θωμᾶς βγῆκε τόσο κερδισμένος ὅσο βγαίνει κερδισμένος καί ὅποιος ἄνθρωπος ζητήσει νά δεῖ τόν Θεό.

     Ὁ Θωμᾶς ἔχει τό κουράγιο νά ἀναζητᾶ καί γι’ αὐτό τολμᾶ νά λέει στούς ἄλλους μαθητές «  ἐάν μὴ θεάσωμαι τοῦτον, οὐ πείθομαι τοῖς λόγοις ὑμῶν” (Κάθισμα ὄρθρου Κυριακῆς Θωμᾶ). «Τίς ἔδωκε (αὐτῷ) τόλμαν, καὶ ἴσχυσε ψηλαφῆσαι φλόγεον ὀστοῦν; Τίς ἐφύλαξε τὴν τοῦ μαθητοῦ παλάμην τότε ἀχώνευτον ὅτε τῇ πυρίνῃ πλευρᾷ προσῆλθε τοῦ Κυρίου;… πάντως ἡ ψηλαφηθεῖσα· εἰμή γάρ ἡ πλευρά δύναμιν ἐχορήγησε πηλίνῃ δεξιᾷ, πῶς εἷχε ψηλαφῆσαι παθήματα, σαλεύσαντα τὰ ἄνω καὶ τὰ κάτω;» (Οἶκος ὄρθρου Κυριακῆς Θωμᾶ).

    Αὐτή λοιπόν ἡ τόλμη τῆς ἀναζήτησης μιᾶς ἄμεσης ἐπαφῆς μέ τήν ἀλήθεια εἶναι ἕνα δῶρο τοῦ Θεοῦ. Αὐτή ἡ τόλμη ὁδηγεῖ τόν Θωμᾶ στήν πραγματική συνάντηση μέ τόν Ἀναστημένο Χριστό «ἠπίστει τοῖς ρηθεῖσιν αὐτῷ, ἐξ ἀπιστίας εἰς πίστιν βεβαιῶν» (ἰδιόμελο Στιχηρό ἑσπερινού Κυριακῆς Θωμᾶ).

     Ὁ Χριστός δέν ἐπιπλήττει τόν Θωμᾶ γιατί ζητᾶ νά τόν συναντήσει ὁ ἴδιος, ἀλλά γιατί διαλέγει τό πιό χαμηλό δυνατό ἐπίπεδο συνά-ντησης, δηλαδή ἐκεῖνο τῶν αἰσθήσεων. Ἡ Χάρη τοῦ Θεοῦ ἐνεργεῖ μέ τρόπους πολύ συγκλονιστικότερους ἀπό ἐκείνους πού ὑποπίπτουν στίς αἰσθήσεις. Ἀλλά ὁ Θωμᾶς, ὅπως καί ἐμεῖς πολλές φορές, δέν ἀναζητᾶ τίς τελευταῖες ἀλλά ἀρκεῖται στίς πρῶτες. Ἐντυπωσιαζόμαστε πολύ ἀπό μία θαυματουργική θεραπεία καί δέν παρατηροῦμε τό θαῦμα τοῦ ἐξωτερικοῦ ἤ τοῦ ἐσωτερικοῦ μας κόσμου, πού εἶναι ἀφάνταστα ἐντυπωσιακότερα ἀπό οἱαδήποτε θαυματουργική θεραπεία ἤ ὑπερφυσική πρόβλεψη.

     Ποιός θάνατος ὅμως εἶναι φοβερότερος, ὁ φυσικός ἤ ὁ πνευματικός; Ποιοί εἶναι πραγματικά πεθαμένοι, οἱ ἅγιοι πού ἔχουν ταφεῖ πρίν ἀπό αἰῶνες ἤ οἱ ἄνθρωποι πού κινοῦνται πλάϊ μας μέ τέλειες  φυσικές τους λειτουργίες, ἀλλά ἡ καρδιά τους δέν μπορεῖ νά νιώσει ἴχνος ἀγάπης οὔτε γιά τό συνάνθρωπο οὔτε γιά τό Θεό;

     Ὁ Χριστός ὅμως ἀνταποκρίνεται στήν ἀνάγκη τοῦ κάθε ἀνθρώπου καί ἐνσαρκώνεται γιά τόν κάθε ἄνθρωπο, δηλαδή εἶναι πρόθυ-μος νά κατεβεῖ καί νά τόν συναντήσει στό ἐπίπεδο πού ἐκεῖνος βρί-σκεται. Ὁ Χριστός δέχεται ἐπίσης νά δείξει τό πρόσωπό του στό Ζακχαῖο, δέχεται νά ἀγγίξει τό ἱμάτιό του ἡ Χαναναία, δέχεται νά πεῖ τό σωτήριο λόγο γιά τόν ἑκατόνταρχο, δέχεται ἀκόμη καί νά φιλήσει τά πόδια Του ἡ ἁμαρτωλή, ἀλλά ζητᾶ ἀπ’ ὅλους νά προχω-ρήσουν στήν οὐσιαστικότερη συνάντηση, πού γίνεται στό χῶρο τῆς καρδιᾶς.

    Ὁ Θωμᾶς ἀνταποκρίνεται σ’ αὐτή τήν ἐπιθυμία τοῦ Χριστοῦ καί δέν μένει στή συνάντηση μέ τόν Κύριο καί τό Διδάσκαλο, ἀλλά προχωρεῖ στή συνάντηση μέ τό Θεό καί «ψηλαφήσας ὡμολόγησε Αὐτόν εἶναι Θεὸν οὐ γυμνόν, καὶ ἄνθρωπον οὐ ψιλόν» (Στιχηρό Ἑσπερινού Κυριακῆς Θωμᾶ).

        Καλούμεθα καί ἐμεῖς νά ἀγωνιζόμεθα γιά τήν ἀπόκτηση τῆς γνήσιας πίστης. Νά μελετοῦμε μέ πίστη τόν Λόγο τοῦ Θεοῦ καί πνευματικά βιβλία. Νά προσευχόμεθα θερμά καί συχνά. Νά ἔχουμε μετάνοια εἰλικρινή καί καθημερινή γιά τά λάθη μας. Νά δείχνουμε ταπείνωση καί  ἀγάπη πρός τόν πλησίον μας.

     Ἐάν ἔτσι ἀγωνιζόμεθα νά ζοῦμε πνευματικά, θά λάβουμε μέσα μας μία ἄλλη αἴσθηση, θά νοιώθουμε τήν Χάρη τοῦ Θεοῦ, πού θά μᾶς πληροφορεῖ καί στερεώνει τήν ἁγία μας πίστη. Νά μήν φοβούμεθα νά ὁμολογοῦμε, παντοῦ καί πάντοτε, αὐτήν τήν πίστη. Γιά νά ἀξιωθοῦμε ἐκείνης τῆς ἀνεκφράστου παραδείσιας χαρᾶς, ἀπό αὐτήν τήν ζωή, μέ τήν Χάρη καί Φιλανθρωπία τοῦ Ἀναστάντος Χριστοῦ, τίς πρεσβεῖες τῆς Παναγίας καί ὅλων τῶν Ἁγίων μας.ΑΜΗΝ.

Πηγή εικόνας: https://www.dogma.gr/