453 New Articles

Κυριότερα Κοινωνικά Νέα

Στήλη Ἅλατος ... Κυριακή του Παραλύτου

Κοινωνια

Ὁ Ἐπίσκοπος Ὠλένης

Α Θ Α Ν Α Σ Ι Ο Σ

                                                                                                                                                         Κυριακή 19 Μαῒου 2019

Στήλη Ἅλατος ...

Σήμερα Κυριακή τοῦ Παραλύτου ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία, ἀγαπη τοί μου ἀναγνῶστες, μᾶς ὑπενθυμίζει τό θαῦμα πού ἐπετέλεσε ὁ Θεάνθρωπος Κύριός μας εἰς τήν προβατική κολυμβήθρα, πού βρι-σκόταν ἐκεῖ κοντά, εἶχε γύρω της πέντε στοές καί ἐπονοσμάσθηκε Βηθεσθᾶ, πού στά ἑλληνικά σημαίνει «οἶκος τοῦ ἐλέους». Πῆρε τό ὄνομα αὐτό γιατί ἄγγελος Κυρίου κατέβαινε σ’αὐτήν κατά καιρούς καί ἀνακοινοῦσε τό νερό της καί αὐτός πού εἰσήρχετο πρῶτος μέσα στό νερό , ἐθεραπεύετο ἀπό ὁποιαδήποτε ἀσθένεια καί ἄν ἔπασχε.

Ἐκεῖ λοιπόν ὁ Καρδιογνώστης καί Παντογνώστης Χριστος, συνά-ντησε τότε ἕναν ἀσθενῆ, παράλυτο γιά τριάντα ὀκτώ ἔτη, ὁ ὁποῖος μάταια προσδοκοῦσε τήν θεραπεία, γιατί δέν εἶχε ἄνθρωπον δικό του γιά νά τόν βάλλει στό νερό μέ τήν κίνηση τῶν ὑδάτων, γιά νά θεραπευθεῖ. Ὁ Φιλάνθρωπος καί Ἐλεήμων Θεός τόν σπλαχνίσθηκε καί κρίνοντας πώς ἀρκετό ἤδη χρόνον εἶχε ταλαιπωρηθεῖ γιά τίς ἁμαρτίες του, τόν θεράπευσε ἀμέσως μέ τόν παντοδύναμο λόγο Του.

Γιά νά καταστεῖ δέ ἐμφανές τό θαυμαστό τοῦτο γεγονός, τόν πρό-σταξε νά σηκώσει καί τό κρεββάτι του. ἐπάνω στό ὁποῖο γιά πολλά χρόνια εὑρισκόταν, νά περπατήσει, ὑγιής πλέον, τό ὁποῖον καί ἔγι-νε. Ὁ Χριστός , πού ἔχει ὡς ἔνδυμα τήν ταπείνωση, μετά τήν πραγ-ματοποίηση τοῦ θαύματος, φεύγει γιά νά μή Τόν δοξάσει ὁ λαός.

Ἀργότερα ὁ Χριστός τόν συνάντησε στόν Ναόν τοῦ Σολομῶντος, ἀναγνώρισε στό πρόσωπό Του τόν εὐεργέτη του, γιά νά ἀκούσει τήν θεϊκή του ὑπόδειξη: «Ἴδε , ὑγιής γέγονας μηκέτι ἁμάρτανε, ἵνα μή χεῖρόν σοί τι γένηται»( Ἰωάννου Ε, 15).

Ἀπό τήν παραίνεση τοῦ Κυρίου στόν θεραπαυμένο πλέον παρα-λυτικόν νά μή ἁμαρτήσει στό ἐξῆς, γιά νά μή πάθει κάτι τό χειρό-τερο, πληροφορούμεθα ὅτι τό αἴτιο τῆς μακρόχρονης παραλυσίας του ἦτο οἱ προσωπικές του ἁμαρτίες. Πρέπει νά ἀντιληφθοῦμε ὅτι γιά κάθε ἁμαρτία, ἐπιτρέπει ὁ Θεός νά πάσχει καί νά ταλαιπωρεῖται ὁ ἀμετανόητος ἁμαρτωλός.

Πρέπει νά στοχασθοῦμε ὅτι οὔτε ἄγγελος οὔτε ἄνθρωπος μπο-ροῦσε νά θεραπεύσει τήν πληγή τῆς προπατορικῆς ἁμαρτίας τῶν Πρωτοπλάστων, ἀλλά ἦταν ἀναγκαία ἡ συγκατάβαση καί κατά-βαση στόν κόσμον τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ. Τό πάθος, ὁ Σταυρός, τό αἷμα καί ὁ θάνατός τοῦ Χριστοῦ μᾶς βοηθοῦν νά ἀντιληφθοῦμε καθαρά πόσο εἶναι τό βάρος τῆς ἁμαρτίας

Ἡ λέξη ἀμαρτία προέρχεται ἀπό τό ρῆμα ἁμαρτάνω, πού σημαίνει ἀποτυγχάνω τοῦ σκοποῦ, ἀστοχῶ. Καί ἡ ὅποια ἀμαρτία, δηλαδή παράβαση τοῦ Ἁγίου θελήματος τοῦ Θεοῦ, συνιστᾶ μία ἀποτυχία τοῦ σκοποῦ τῆς δημιουργίας καί ὕπαρξής μας, πού εἶναι νά κατα-στοῦμε «καθ’ὁμοίωσιν Θεοῦ», δηλαδή νά γίνουμε κατά χάριν θεοί.

Ὅλος ὀ πνευματικός μας ἀγώνας μέσα στήν Ἐκκλησία, μέ τήν προσευχή, τήν ἄσκηση, τήν μετοχή στά Μυστήρια πρέπει νά στο-χεύει στήν ἀποκατάσταση τῶν σχέσεών μας μέ τόν Τριαδικόν Θεόν. Νά ἐπιτύχουμε τήν πνευματική ἀναπλασή μας διά τῶν μυστηρίων τῆς Ἐκκλησίας μας καί τῶν ἀρετῶν, νά γίνουμε ὅμοιοι μέ τόν Θεόν. Ἡ κοινωνία μας μέ τόν Θεόν μᾶς βοηθάει νά «ἔλθωμεν εἰς ἑαυτόν», νά ταπεινωθοῦμε καί νά μετανοήσουμε. Ὁ Θεός ἐπιτρέπει , ὡς ἔκ-φραση τῆς Πατρικῆς Του ἀγάπης καί Πρόνοιας νά μᾶς βροῦν ἀρρώστειες, θλίψεις καί συμφορές, γιά τήν μετάνοια καί τήν σωτηρία μας.

Ὅλα, ὅσα μᾶς συμβαίνουν, εἶναι μέσα στήν Πρόνοια καί τό σχέδιο τοῦ Θεοῦ. Φθάνει ἐμεῖς νά πιάνουμε τά μηνύματα, νά ἔχουμε ὀφθαλμούς τοῦ βλέπειν καί ὦτα τοῦ ἀκούειν» κατά τήν προτροπήν τοῦ Χριστοῦ.Ἐπιτρέπει ὁ Θεός νά δοκιμάζεται ἄνθρωπος στό κρεβ-βάτι τοῦ πόνου «ὡς χρυσός ἐν χωνευτηρίῳ», γιά νά φανεῖ ἡ πίστη, ἡ ὑπομονή, ἡ ἀρετή καί νά λάβει ἔτσι λαμπρότερο στεφάνι στήν Βασιλεία Του.

Ἄς ἀγωνιζόμεθα λοιπόν νά ζοῦμε καθημερινά μέ μετάνοια καί ταπείνωση καί ἀγάπη, τηρώντας τίς ἐντολές τοῦ Κυρίου, γιά νά ἀξιωθοῦμε τῆς καθαρότητας τῆς ψυχῆς μας καί τῆς αἰωνίου ζωῆς, μέ τίς πρεσβεῖες τῆς Θεοτόκου καί πάντων τῶν Ἁγίων. ΑΜΗΝ.

Προέλευση εικόνας από το https://www.romfea.gr/

Αίτημα για τη μοριοδότηση των μαθητών Γ' Λυκείου των Λυκείων Ανδραβίδας - Κυλλήνης και Πηνειού

Κοινωνια

Σύσκεψη πραγματοποιήθηκε το απόγευμα της Πέμπτης , στο Δημαρχείο Λεχαινών στην οποία συμμετείχαν όλοι οι πρόεδροι των Συλλόγων Γονέων και Κηδεμόνων των Λυκείων των Δήμων Πηνειού και Ανδραβίδας Κυλλήνης , οι διευθυντές και Διευθύντριες των σχολείων αυτών και πάρα πολλοί γονείς.
Από πλευράς Δήμων έδωσαν το παρόν ο Δήμαρχος Ανδραβίδας Κυλλήνης Ναμπιλ Ιωσήφ Μοραντ , οι Αντιδήμαρχοι Μίγκος Ανδρέας και Παλαιολόγος Χρήστος και ο πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου Ζαφειρόπουλος Χρήστος
από το Δήμο Πηνειού ο Αντιδήμαρχος Γεωργόπουλος Διονύσιος .Στη σύσκεψη συμμετείχε ο Προέδρος της ΕΛΜΕ Ηλείας Αθανασόπουλος Τρύφωνας .Οι σύλλογοι των γονέων ,οι διευθυντές και ο πρόεδρος της ΕΛΜΕ , , εξέθεσαν το θέμα της μοριοδοτησης των μαθητών της Γ Λυκείου των Δήμων Πηνειού και Ανδραβίδας Κυλληνης,οι οποίοι δοκιμάζονται από τις σεισμικές δονήσεις πράγμα που δημιουργεί μεγάλο πρόβλημα στην σωστή προετοιμασία τους για τις εξετάσεις που αρχίζουν στις 7 Ιουνίου. Ο Δήμαρχος και οι Αντιδήμαρχοι συμφωνήσαν απόλυτα με το αίτημα των συλλόγων γονέων και υποσχέθηκαν να προωθήσουν άμεσα το θέμα στο Υπουργείο Παιδείας και σε όλους τους εμπλεκόμενους φορείς . Μάλιστα συμφωνήθηκε να κλειστεί ραντεβού με τον Υπουργό Παιδείας στο οποίο θα μεταβεί αντιπροσωπεία γονέων και αιρετών ,με λεωφορείο του Δήμου Ανδραβίδας Κυλλήνης για να υποστηρίξει το αίτημα. Στη συνέχεια συντάχθηκε το παρακάτω ψηφισμα-αιτημα που θα αποσταλεί στον Υπουργό Παιδείας ,στους Βουλευτές του Νομού, στον Περιφερειάρχη ,στον Διευθυντή Εκπαίδευσης και στον Τύπο .Το κείμενο είναι:

 

 

Οι γονείς των μαθητών της Γ Λυκείου των Λυκείων των Δήμων Πηνειού και Ανδραβίδας Κυλλήνης
Προς τον Υπουργό Παιδείας – Θρησκευμάτων κ .Κωνσταντίνο Γαβρόγλου
Αξιότιμε , κ. Υπουργέ όλοι εμείς οι γονείς και κηδεμόνες των μαθητών – υποψήφιων πανελλαδικών εξετάσεων 2019 ΕΠΑΛ, ΓΕΛ και Μουσικού , οι οποίοι κατοικούν στο δήμο Ανδραβίδας –Κυλλήνης και Πηνειού του νομού Ηλείας έπειτα από συγκέντρωση και ανταλλαγή προβληματισμού, καταλήξαμε στα εξής :
1) Εδώ και ένα μήνα η περιοχή ταλαιπωρείται από δεκάδες σεισμικές δονήσεις , και δεν ξέρουμε για πόσο διάστημα ακόμα θα διαρκέσει ,γεγονός που αναστατώνει τα παιδιά μας, τα φοβίζει και δεν τα αφήνει να ξεκουραστούν κατά τις νυχτερινές ώρες ή τα διακόπτει στη διάρκεια της μέρας από την προετοιμασία τους για τις εξετάσεις. Επίσης σας είναι ήδη γνωστό ότι τα σχολεία είναι κλειστά ήδη δυο μέρες και υπάρχει απόφαση για αύριο 17/5/2019 .
2) Υπό αυτές τις συνθήκες και γνωρίζοντας πολύ καλά την ευαισθησία σας σε ότι αφορά την βιολογική και ψυχολογική ισορροπία των μαθητών , το ενδιαφέρον σας για την πρόοδο τους καθώς επίσης και την ανάλογη αντιμετώπιση σε Λευκάδα και Μύτικα , Κω, Χίο, Λέσβο, Κεφαλονιά και πιο πρόσφατα στη Ζάκυνθο σύμφωνα με το άρθρο 51 του νόμου 4264/2014 ζητάμε την μοριοδότηση των μαθητών της Γ΄ Τάξης ΓΕΛ , ΕΠΑΛ, και Μουσικού , που κατοικούν στους δυο δήμους , είτε φοιτούν στα σχολεία των δήμων, είτε φοιτούν σε άλλα σχολεία εκτός δήμων.
Ως γονείς και κηδεμόνες των μαθητών εκφράζουμε την ελπίδα και συγχρόνως τη βεβαιότητα , ότι θα ληφθούν υπόψη οι προβληματισμοί και το αίτημα μας , δεδομένης της ιδιότητας του πανεπιστημιακού δασκάλου, του υπουργού Παιδείας και της εκπεφρασμένης ευαισθησίας σας σχετικά με τη νεολαία.
Με εκτίμηση οι γονείς – κηδεμόνες των μαθητών των Λυκείων των Δήμων Πηνειού και Ανδραβίδας Κυλλήνης.

 

Ζητάμε ακόμα το αδύνατο ενάντια στον ρεαλισμό

Κοινωνια

Πενήντα χρόνια πριν πραγματοποιήθηκε στη Γαλλία μία από τις πιο ριζοσπαστικές κοινωνικές «εκρήξεις» στην ιστορία του 20ούαιώνα. Το αποτέλεσμα ήταν να αμφισβητηθούν όλες οι δεδομενικότητες και οι κοινωνικές αξίες εκείνης της εποχής. Πριν διεισδύσουμε στις αντιφάσεις και στην τεράστια επιρροή που άσκησε σε όλα τα επίπεδα του βίου η εξέγερση του Μάη του ”68 (οικονομικό, πολιτισμικό, αξιακό), θα πρέπει να αναφέρουμε τις ιστορικές συνθήκες που γέννησαν αυτό το κίνημα και τα ρηξικέλευθα αιτήματά του.

Όπως κάθε κοινωνική διαδικασία, έτσι και ο Μάης του ”68 δεν έπεσε από τον ουρανό, όπως θα έλεγε ο Μαρξ, αλλά γεννήθηκε σε συγκεκριμένες πολιτικοκοινωνικές συνθήκες, όπου οι αντιφάσεις και οι αντιθέσεις οξύνθηκαν. Πιο συγκεκριμένα, μετά το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου αποκρυσταλλώθηκε σε παγκόσμιο επίπεδο ένας νέος συσχετισμός δύναμης με τις ισορροπίες σε συνεχή ρευστότητα. Οι ανακατατάξεις στο επίπεδο της παγκόσμιας εξουσίας δημιούργησαν την εποχή του Ψυχρού Πολέμου και τη συνεχή ένταση μεταξύ της καπιταλιστικής Δύσης και της σοσιαλιστικής Ανατολής.

Στη Δύση και στις κύριες χώρες της επικράτησε το κεϋνσιανό πρότυπο, που εξασφάλιζε για την κοινωνική πλειοψηφία πολύ σημαντικά δημόσια αγαθά, όπως δωρεάν παιδεία, υγεία και στέγαση. Η «χρυσή εποχή του καπιταλισμού», όπως ονομάστηκε αυτή η περίοδος, ήταν αποτέλεσμα των πολλών εργατικών θυσιών και διεκδικήσεων, αλλά και προϊόν της μεγάλης πίεσης που ασκούσε η Σοβιετική Ένωση στις δυτικές χώρες.

Παράλληλα εκείνη την εποχή εντεινόταν και η διαδικασία της αποαποικιοποίησης, με αποτέλεσμα ο κόσμος να μεταβάλλεται με γρήγορους ρυθμούς και να δημιουργούνται νέα αιτήματα στον ιστορικό ορίζοντα. Πολύ σημαντικό στοιχείο που επιτάχυνε την κοινωνική κίνηση και την ανάδυση νέων ριζοσπαστικών αιτημάτων ήταν και η ανάδειξη του αντιπολεμικού κινήματος, ως απάντηση στην αμερικανική επέμβαση στο Βιετνάμ.

Όλα τα προαναφερθέντα συμπυκνώνονται με ενάργεια στην εξέγερση του Μάη του 1968. Όλα ξεκίνησαν από μια χούφτα φοιτητών που κατέλαβαν τη σχολή τους μετά από διαμάχη τους με τη διοίκηση του πανεπιστημίου και την αστυνομία. Λίγες μέρες αργότερα η φλόγα της εξέγερσης των νέων φοιτητών είχε διαχυθεί σε όλη τη Γαλλία, με αποτέλεσμα ο ξεσηκωμός να λάβει παλλαϊκά χαρακτηριστικά. Φοιτητές, εργαζόμενοι, ακόμη και μαθητές έγιναν μία γροθιά αμφισβητώντας κάθε κοινωνική παραδοχή και οτιδήποτε θεωρούνταν ως αυτονόητο.

Συνθήματα όπως το «Απαγορεύεται το απαγορεύεται» και «Είστε ρεαλιστές, ζητήστε το αδύνατον» υποδηλώνουν με γλαφυρότητα την κατεύθυνση του Μάη: κοινωνική χειραφέτηση και άρση κάθε καταπίεσης. Με την εξέγερση του ”68 έγινε σαφές ότι οι νέοι αμφισβητούν τον τρόπο ζωής των παλαιότερων γενεών καθώς και το μέλλον που επιφυλάσσεται για τους ίδιους, δηλαδή ησυχία, τάξη και ασφάλεια. Στη θέση των συντηρητικών αξιών οι νέοι και οι νέες θέτουν ως αιτήματα την αλληλεγγύη, τη δημοκρατία, την ειρήνη και την άρση κάθε κοινωνικής ή φυλετικής διάκρισης.

Μετά όμως από λίγους μήνες, η εξέγερση και ο στρατηγικός στόχος της κοινωνικής απελευθέρωσης είχαν ηττηθεί, με εκλογικό αποτέλεσμα την επικράτηση και την ενδυνάμωση του Ντε Γκωλ στις εκλογές. Η ήττα αυτή έχει σημαδέψει την ιστορία της Αριστεράς και δεν μπορεί να νοηθεί με όρους τυχαιότητας ή κοινωνικού αυτοματισμού, αλλά χρειάζεται να αναζητηθούν οι βαθύτερες αιτίες της αποδυνάμωσης ενός τόσο ισχυρού κινήματος.

Βασικότερη από άλλες είναι πως έλειπε το πολιτικό υποκείμενο που θα έδινε συνεκτικότητα και θα μορφοποιούσε τα ριζοσπαστικά αιτήματα σε εφαρμοσμένη πολιτική. Αυτό τεκμηριώνεται και από την προσέγγιση του Κομμουνιστικού Κόμματος Γαλλίας, που κράτησε μία φοβική στάση στην αυθόρμητη κίνηση των μαζών. Τα θεωρητικά εργαλεία του οικονομισμού δεν μπορούσαν να εξηγήσουν τη δυναμική του κινήματος και την ετερόκλητη σύνθεση των εξεγερμένων κοινωνικών δυνάμεων.

Από τις «στάχτες» του Μάη του 19’68 αναδύεται η Νέα Αριστερά, η οποία αποδεσμεύεται από τον σοβιετικό οικονομισμό και ενσωματώνει τα αιτήματα του Μάη σε οικονομικό, πολιτικό και πολιτισμικό επίπεδο. Ωστόσο η νεοφιλελεύθερη ορθοδοξία επικράτησε στον δυτικό κόσμο και αφαίρεσε τα περιεχόμενα των αιτημάτων του Μάη του 1968: τα αναποδογύρισε προσδίδοντάς τους μία ατομικίστικη λογική.

Το σύνθημα του Μάη «Παίρνω τις επιθυμίες μου για πραγματικότητα» υλοποιείται στη νεοφιλελεύθερη εποχή ως «Καταναλώνω ό,τι θέλω, εφόσον το θέλω». Το δόγμα του ατομικισμού και του κοινωνικού δαρβινισμού μεταφέρεται και στις ανθρώπινες σχέσεις, με αποτέλεσμα αξίες όπως η κοινωνική δικαιοσύνη και η αλληλεγγύη να δαιμονοποιηθούν.

Εν κατακλείδι, ο Μάης του ’68 δεν κατάφερε να πραγματώσει τα αιτήματά του, ωστόσο θα πρέπει να τονίσουμε ότι ταρακούνησε την ιστορική κίνηση και λειτουργεί σαν φάρος για κάθε καταπιεσμένο. Οι ιδέες της εξέγερσης είναι στις ημέρες μας πιο επίκαιρες από ποτέ. Στην εποχή του νεοφιλελεύθερου ρεαλισμού εμείς «Ζητάμε -ακόμα- το αδύνατο». Η Αριστερά μπορεί να μετασχηματίσει την κοινωνία μόνο όταν επιδιώκει το αδιανόητο της κάθε εποχής, αποφεύγοντας βεβαίως τις παγίδες που κρύβει ο επαναστατικός βολονταρισμός και διαβάζοντας κάθε φορά τον συσχετισμό δύναμης με σκοπό τη μετατόπισή του υπέρ των συμφερόντων της κοινωνικής πλειοψηφίας.

Ο Αντιλιάν Κοτζάι είναι απόφοιτος μεταπτυχιακού τμήματος Πολιτικής Επιστήμης και Κοινωνιολογίας ΕΚΠΑ, μέλος της Νεολαίας ΣΥΡΙΖΑ

Πηγή: Η Αυγή

Αναδημοσίευση από το https://commonality.gr

  • Ὁ Ἐπίσκοπος Ὠλένης
     
    Α Θ Α Ν Α Σ Ι Ο Σ                                                                                                  Κυριακή 5 Μαῒου 2019
     
     
    Στήλη Ἅλατος ...
     
    Σήμερα Κυριακή τοῦ Θωμᾶ ἡ Ἁγίαμας Ἐκκλησία, ἀγαπητοί μου ἀναγνῶστες, μᾶς ὑπενθυμίζει τήν σωτήριον ὁμολογία τοῦ Ἀποστόλου Θωμᾶ, ὅταν παρουσιάσθηκε ὁ Ἀναστημένος Κύριος ἐνώπιόν του καί τήν διακήρυξη πού ἔκανε «ὁ Κύριός μου καί ὁ Θεός μου» (Ἰωάννου Κ΄29).
    Ἡ θεία συγκατάβαση, ὡς συνέχεια τοῦ μυστηρίου τῆς θείας κένωσης, δέν περιορίζεται στόν Σταυρό καί στήν ταφή.
    Συνεχίζεται καί μετά τήν Ἀνάσταση. Ὁ Ἀναστάς Κύριος δέν ἦλθε νά ἐπιβάλει βιαίως τό χαρμόσυνο μήνυμα τῆς Ἀναστάσεως στούς ἀνθρώπους. Οὔτε τούς ὑποχρέωσε νά Τόν ἀσπασθοῦν ἀπροϋπόθετα. Ἀποδέχεται ὡς δοξασμένος Κύριος νά γίνει ἀντικείμενο ἔρευνας. Ἀναγνωρίζει στόν Θωμᾶ τή λογική ἀδυναμία νά πιστέψει καί συγκαταβαίνει γιά μία ἀκόμη φορά στήν ἀνθρώπινη ἀμφισβήτηση.
    Γι’αὐτό μετά ἀπό ὀκτώ ἡμέρες πού οἱ Μαθητές ἦσαν συναγμένοι σέ κάποιο σπίτι καί ὁ Θωμᾶς μαζί τους, ἔρχεται
    ὁ Χριστός, κι’ἐνῶ οἱ πόρτες ἦσαν κλειστές, στάθηκε στό μέσον καί τούς εἶπε: «Ἡ εἰρήνη νά εἶναι μαζί σας». Ἔπειτα
    λέγει στόν Θωμᾶ: «Φέρε το δάκτυλό σου ἐδῶ καί κοίταξε τά χέρια μου καί φέρε τό χέρι σου καί βάλε το στήν πλευρά μου καί μή γίνου ἄπιστος ἀλλά πιστός». Ὁ Θωμᾶς ἀποκρίθηκε: «Ὁ Κύριός μου καί ὁ Θεός μου».
    Ὅταν κάποιος ζεῖ τό μυστήριο τῆς ὀρθοδόξου πίστεως καί ἡ καρδιά του γεύεται τή σταυροαναστάσιμη ἐμπειρία,
    αἰσθάνεται τήν ἀνάγκη νά τήν ἐκφράσει καί πρός τούς ἔξω.
    Ἔτσι τό φῶς τῆς λαμπρῆς ἐκχέεται καί σέ ἄλλους λαούς, φυλές καί γλῶσσες. Τηρεῖται, ἔστω συμβολικά μέ τόν τρόπο
    αὐτό, ἡ ἐντολή τοῦ Χριστοῦ πρός τούς μαθητές νά κηρύξουν τήν Ἀνάσταση «εἰς πάντα τά ἔθνη». Ἡ βεβαιότητα γιά τήν ἀλήθεια καθιστᾶ ἀναγκαία τήν μαρτυρία της πρός κάθε ἄνθρωπο καλῆς προαίρεσης.
    Ὁ Ἀπόστολος Θωμᾶς ἀποτέλεσε στό διάβα τῶν αἰώνων τό σύμβολο τοῦ «ἀπίστου». Ὅμως, ὁ Θωμᾶς δέν ἦταν ἄπιστος.
    Ἦταν εἰλικρινής ἀναζητητής τῆς ἀλήθειας. Δέν εἶχε ἰδεολογικό ὑπόβαθρο καί ἀντιχριστιανικό πνεῦμα. Γι' αὐτό
    καί ὁ Χριστός ἀνταποκρίνεται καί διαλύει τίς ἀμφιβολίες του.
    Φανερώνεται καί δέν ἀρνεῖται νά ψηλαφηθεῖ ἀπό τόν «ἄπιστο» μαθητή του. Ὁ ὑμνογράφος τῆς Ἁγίας μας
    Ἐκκλησίας κάνει λόγο γιά «καλή ἀπιστία» τοῦ Θωμᾶ, διότι αὐτή γέννησε τή βέβαιη πίστη. Γιαυτό ἐπιτιμᾶ τόν Θωμᾶ καί
    πάντες μέν πάντας « πού δέν μέ εἶδαν καί ὅμως πίστεψαν».
    Ἔτσι μακαρίζονται οἱ χριστιανοί ὅλων τῶν αἰώνων, πού ἀποδέχονται καί βιώνουν τό κήρυγμα τῆς Ἀναστάσεως.
    Ἴσως κάποιος ἀναρωτηθεῖ:Γιατί ὁ Ἀναστημένος Χριστός ἐπέλεξε νά ἐμφανισθεῖ στούς μαθητές, τόν Θωμᾶ καί τίς
    Μυροφόρες καί δέν παρουσιάσθηκε κατευθείαν στούς σταυρωτές του, γιά νά πιστέψουν καί ἐκεῖνοι; Στό ἐρώτημα
    αὐτό ἀπαντᾶ ὁ Ἱερός Χρυσόστομος: «Ἄν ὑπῆρχε ἐλπίδα νά τούς ἑλκύσει στήν πίστη, δέν θά ἀμελοῦσε νά φανερωθεῖ σέ ὅλους. Κι’ αὐτό τό ἀπέδειξε ἡ ἀνάσταση τοῦ Λαζάρου, πού ἦταν τέσσερις μέρες νεκρός καί τόν ἀνέστησε μπροστά στά μάτια ὅλων. Παρά ταῦτα, ὄχι μόνο δέν ἑλκύσθηκαν στήν πίστη, μά ἐξαγριώθηκαν ἐναντίον τοῦ Χριστοῦ, ὥστε ἤθελαν νά σκοτώσουν καί αὐτόν καί τόν Λάζαρο».
    Τό γεγονός ὅτι ὁ «ἄπιστος» μαθητής θυσίασε μαρτυρικά τή ζωή του, γιά νά μεταφέρει τό ἐλπιδοφόρο ἀναστάσιμο
    μήνυμα στά βάθη τῆς Ἀνατολῆς, ἀποτελεῖ μία ἀκόμη μαρτυρία τῆς Ἀνάστασης καί δικαιώνει τή θεία συγκατάβαση.
    Ὁ Χριστός εἶναι ἡ Αὐτοζωή. Διά τοῦτο τό νόημα τῆς ζωῆς μας βρίσκεται στήν προσωπική καί πνευματική ἀναγέννησή
    μας, στήν Χριστοκεντρική ἑρμηνεία τῆς καθημερινότητάς μας, στήν ἔλευση τοῦ Παρακλήτου, ὥστε νά φωτίζει τίς σκοτεινές πτυχές τῆς ζωῆς μας καί νά διώκει τούς φόβους μας.
    Ἀποτέλεσμα τούτου εἶναι νά ἐπιτευχθεῖ ἡ μυστηριακή ἕνωση μέ τόν Κύριο, ἡ ὑπέρβαση τοῦ θανάτου καί ἡ χαρά τῆς
    ἀναστάσεώς μας.
    Αὐτό καλούμεθα νά κάνουμε καί ἐμεῖς Νά γίνουμε Ἱεραπόστολοι στόν σύγχρονο κόσμο, κηρύττοντας μέ λόγια
    καί μέ τήν ζωή μας τήν Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου, γιά νά πλημμυρίσει ἡ ψυχή ὅλων μας ἀπό τό φῶς τῆς Ἀναστάσεως
    καί νά διακηρύττουμε ἔμπρακτα τήν Θεανδρική Του ὑπόσταση καί νά ἀναφωνοῦμε «ὁ Κύριός μου καί ὁ Θεός μου». ΑΜΗΝ.
     
    Η εικόνα προέρχεται από το http://www.saint.gr

Θρησκεία και γεωπολιτική

Διεθνή

Οι ορθόδοξοι χριστιανοί γιορτάζουν την Ανάσταση του Σωτήρος τους, του ιδρυτή της θρησκείας τους.

Η Ανάσταση είναι το γεγονός που οικοδομεί όλη την υπόσταση της ορθοδοξίας αλλά η ανάλυση του συμβολισμού της είναι υπόθεση περισσότερο ειδικών σχολιαστών.

Ο χριστιανισμός ως θρησκεία γεννήθηκε στους Άγιους Τόπους, αλλά διαδόθηκε στον κόσμο χάρη στη συνάντησή του με τον ελληνισμό. Από τη συνάντηση αυτή διαμορφώθηκαν τα θρησκευτικά πιστεύω, στα οποία στηρίχθηκε η Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Τα διέδωσε σε λαούς που χάρη σ’ αυτά εισήχθησαν στον πολιτισμό.

Αυτό το αποτύπωμα στις ψυχές των λαών διαμόρφωσε και τις σχέσεις τους και τις αντιπαραθέσεις τους.

Στο ομόθρησκο Ρώσων και Ελλήνων βασίστηκαν οι ρώσοι τσάροι στη μακρόχρονη αντιπαράθεσή τους με τους Οθωμανούς. Αυτή η σχέση είχε πρακτικά αποτελέσματα για την απελευθέρωση του υπόδουλου γένους.

Στο ίδιο ομόθρησκο αλλά, στην προκειμένη περίπτωση, και ομόφυλο βασίστηκαν πάλι οι Ρώσοι, για να υποστηρίξουν τους Βουλγάρους όταν έκαναν τα πρώτα τους βήματα για τη δημιουργία δικού της ανεξάρτητου κράτους. Σε βάρος, αυτήν τη φορά, των Ελλήνων.

Στο δίλημμα πατριαρχικοί ή εξαρχικοί αναπτύχθηκαν οι σκληρές αντιπαραθέσεις στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ού αιώνα, που οδήγησαν στο «Μακεδονικό Αγώνα» και στους βαλκανικούς πολέμους.

Σκληρές και άγριες θρησκευτικές αντιπαραθέσεις οδήγησαν στον Τριακονταετή Πόλεμο στην Ευρώπη μετά το τέλος του οποίου η ειρήνη της Βεστφαλίας (1648) έθεσε τις βάσεις για τη δημιουργία των σύγχρονων εθνικών κρατών και τη σταδιακή εκκοσμίκευση, που πήρε πιο σαφή χαρακτηριστικά μετά το 1789.

Η θρησκεία ήταν και συνεχίζει να παραμένει στενά συνδεδεμένη με την πολιτική. Και αν δει κανείς προσεκτικά είτε ιστορικές είτε σημερινές διαστάσεις της, θα καταλήξει αβίαστα ότι η θρησκεία έχει σχέση και με τη σύγχρονη γεωπολιτική.

Στην αναβίωση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας με τη μορφή ενός νεοοθωμανισμού απέβλεπε το εμβληματικό σύγγραμμα του Αχμέτ Νταβούτογλου «Στρατηγικό βάθος», η θεωρητική βάση, δηλαδή, της πολιτικής του Ταγίπ Ερντογάν.

Σε ισλαμικά τόξα που θα περικυκλώσουν την Ελλάδα αναφέρονται συχνά διάφοροι αναλυτές και ανησυχεί η κοινή γνώμη. Σε χριστιανικούς άξονες αναφέρονταν αναλύσεις της δεκαετίας του ’90 κατά τους γιουγκοσλαβικούς πολέμους.

Σιίτες και σουνίτες σκοτώνονται στη Μέση Ανατολή και σε άλλα μέρη του κόσμου, μεταξύ τους μιάμιση χιλιετία, σχεδόν, μετά τον Προφήτη.

Στις θρησκείες και τα θρησκευτικά δόγματα βασίζονται οι εσωτερικές αποδομήσεις εθνικών κρατών.

Όμως, αν υπήρξε μια θρησκεία που έφερε σε επαφή τη Δύση με την Ανατολή, αυτή είναι ο χριστιανισμός.

Ιστορικές αγκυλώσεις είναι, ακόμη, ζωντανές στις μνήμες των λαών της Ανατολής αλλά και της Δύσης. Αγκυλώσεις που δημιουργήθηκαν εξαιτίας πολέμων στους οποίους οι πρωταγωνιστές τους προέβαλαν θρησκευτικές αξίες, για να ενδυναμώσουν τους πολεμιστές.

Για τους σταυροφόρους που κατέστρεψαν την Κωνσταντινούπολη, μιλούν, ακόμη, οι Έλληνες. Στους σταυροφόρους αναφέρονται και σήμερα οι λαοί στις ισλαμικές χώρες. Τους Άραβες που εισέβαλαν στη Δύση, μέχρι το Πουατιέ, θυμούνται οι Δυτικοί.

Εν τούτω Νίκα διακήρυξε ο Μέγας Κωνσταντίνος. Εν ονόματι του Ισλάμ κατέλαβε την Κωνσταντινούπολη ο Μωάμεθ. Τον Γρηγόριο Ε’ κρέμασαν στην Πύλη του Πατριαρχείου οι Οθωμανοί. Και πάει λέγοντας.

Θα επικαλεστώ τον Édouard Schuré, για μια πολύ σύντομη ιστορική αναδρομή:

«…Ο κύριος σκοπός της Μέμφιδος, των Δελφών, της Ελευσίνας υπήρξε να διδάξουν την ενότητα του Θεού μαζί με τις θεοσοφικές ιδέες και την ηθική πειθαρχία που συνάπτονται προς αυτήν.

Όμως οι μαθητές του Ορφέα, του Πυθαγόρα και του Πλάτωνα απέτυχαν μπροστά στον εγωισμό των πολιτικών, μπροστά στη φαυλότητα των σοφιστών και τα πάθη του όχλου.

Η κοινωνική και πολιτική αποσύνθεση της Ελλάδας υπήρξε συνέπεια της θρησκευτικής, ηθικής και διανοητικής της αποσύνθεσης.

Αν υπήρξε κάποιος που είχε καταλάβει τι έλειπε από τον αρχαίο κόσμο και που να δοκίμασε να τον ανυψώσει με μια ηρωική και μεγαλοφυή προσπάθεια, αυτός ήταν ο Μέγας Αλέξανδρος.

Ονειρεύτηκε ένα παγκόσμιο βασίλειο, όχι, όμως, με τον τρόπο των καισάρων, δηλαδή, με την καταπίεση των λαών, με τη συντριβή της θρησκείας και της ελεύθερης επιστήμης.

Η μεγάλη του ιδέα ήταν η εκ νέου συμφιλίωση της Ασίας και της Ευρώπης μέσα από μια σύνθεση των θρησκειών, στηριζόμενη σε μια επιστημονική εξουσία.

Το σπαθί του Αλέξανδρου υπήρξε η τελευταία αναλαμπή της Ελλάδας του Ορφέα.

Ενώ τα δίδυμα άστρα της Ελλάδας, ο Απόλλωνας και η Αθηνά, έγερναν ωχριώντας προς τη δύση τους, οι λαοί είδαν να ανατέλλει στο θυελλώδη ουρανό τους ένα απειλητικό σημάδι: η ρωμαϊκή λύκαινα.

Ποια είναι η προέλευση της Ρώμης; Η συνωμοσία μιας άπληστης ολιγαρχίας εν ονόματι της κτηνώδους ισχύος.

Ανάμεσα στους λαούς που υπέταξε η Ρώμη υπήρχε και ένας που ονόμαζε τον εαυτό του ‘λαό του Θεού’ και του οποίου το πνεύμα ήταν το αντίθετο του ρωμαϊκού.

Σε τι οφείλεται το ότι ο λαός του Ισραήλ, φθαρμένος από τους εσωτερικούς του αγώνες, συντριμμένος από σκλαβιά τριακοσίων ετών, είχε διατηρήσει την ακαταδάμαστη πίστη του;

Στους προφήτες. Στον προφητισμό.

Η γη περίμενε έναν πνευματικό βασιλιά, που θα τον καταλάβαιναν οι μικροί, οι ταπεινοί, οι φτωχοί».

Ήρθε, δίδαξε σταυρώθηκε και αναστήθηκε.

Παντελής Σαββίδης

*Δημοσιεύθηκε στη "Μακεδονία της Κυριακής" στις 27-28 Απριλίου 2019

Πηγή: https://www.makthes.gr

Προέλευση εικόνας: https://www.iefimerida.gr

Η αυτοματοποίηση της παραγωγής και η διατήρηση των θέσεων εργασίας δεν είναι ασύμβατες

Κοινωνια

Για αιώνες μετά τη βιομηχανική επανάσταση, ο αυτοματισμός δεν εμπόδιζε την αύξηση των μισθών και της απασχόλησης, επειδή συνοδεύονταν από νέες τεχνολογίες προσανατολισμένες στη διατήρηση του ρόλου της ανθρώπινης εργασίας στη δημιουργία αξίας. Αλλά στην εποχή της τεχνητής νοημοσύνης, εναπόκειται στους υπεύθυνους χάραξης πολιτικής να διασφαλίσουν ότι αυτό θα συνεχιστεί.

Η τεχνητή νοημοσύνη μεταμορφώνει κάθε πτυχή της ζωής μας, κυρίως της οικονομίας. Ως τεχνολογία γενικής χρήσης, οι εφαρμογές της είναι δυνητικά ατελείωτες. Ενώ μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την αυτοματοποίηση εργασιών που προηγουμένως εκτελούνταν από ανθρώπους, μπορεί επίσης να καταστήσει την ανθρώπινη εργασία πιο παραγωγική, αυξάνοντας έτσι τη ζήτηση εργασίας.

Δυστυχώς, η τρέχουσα τάση στην εμπορική ανάπτυξη της τεχνητής νοημοσύνης είναι μια όλο και μεγαλύτερη αυτοματοποίηση, με δυνητικά καταστροφικές συνέπειες για την κοινωνία. Πραγματικά, ο αυτοματισμός είναι μια κινητήρια δύναμη ανάπτυξης της παραγωγικότητας από την αρχή της βιομηχανικής επανάστασης, όταν, ξεκινώντας από το τέλος του 18ου αιώνα, η ύφανση και η περιστροφή έγιναν μηχανοκίνητες. Η αυτοματοποίηση όμως δεν είναι ουδέτερη. Αντικαθιστώντας την εργασία με μηχανές στη διαδικασία παραγωγής, ο αυτοματισμός μειώνει το μερίδιο της εργασίας στην προστιθέμενη αξία (και το εθνικό εισόδημα), συμβάλλει στην ανισότητα και μπορεί να μειώσει την απασχόληση και τους μισθούς.

Ωστόσο, οι περισσότερες σύγχρονες οικονομίες έχουν βιώσει έντονη αύξηση των μισθών και της απασχόλησης μετά τη βιομηχανική επανάσταση. Καθώς ο αυτοματισμός εκτόπισε εργαζομένους από την εκτέλεση ορισμένων εργασιών, προέκυψαν άλλες τεχνολογίες για την αποκατάσταση του κεντρικού ρόλου της εργασίας, δημιουργώντας νέα καθήκοντα στα οποία οι άνθρωποι έχουν συγκριτικό πλεονέκτημα. Οι τεχνολογίες αυτές δεν συνέβαλαν μόνο στην αύξηση της παραγωγικότητας, αλλά αύξησαν επίσης την απασχόληση και τους μισθούς, δημιουργώντας μια δικαιότερη κατανομή των πόρων στη διαδικασία.

Σκεφτείτε τη γεωργική μηχανοποίηση, η οποία ξεκίνησε τον 19ο αιώνα. Στην αρχή, η υποκατάσταση της χειρονακτικής εργασίας από τις μηχανές μείωσε το μερίδιο της εργασίας στην προστιθέμενη αξία, εκτοπίζοντας ένα τεράστιο μερίδιο του εργατικού δυναμικού των ΗΠΑ που προηγουμένως εργαζόταν στη γεωργία. Ωστόσο, την ίδια στιγμή, οι αναπτυσσόμενες νέες βιομηχανίες χρειάζονταν εργαζομένους για την εκτέλεση νέων καθηκόντων και τη στελέχωση καινούργιων επαγγελμάτων που δημιουργήθηκαν. Οι θέσεις γραφείου διευρύνθηκαν τόσο στις υπηρεσίες όσο και στις κατασκευές, όπου η καλύτερη κατανομή της εργασίας ενίσχυσε την παραγωγικότητα, την απασχόληση και την αύξηση των μισθών.

Ένα παρόμοιο σχήμα τεχνολογικής αλλαγής ενίσχυσε την απασχόληση και την αύξηση των μισθών για τους εργαζομένους υψηλής και χαμηλής ειδίκευσης στις δεκαετίες που ακολούθησαν το Β’ Παγκόσμιο πόλεμο. Ωστόσο, τις τελευταίες τρεις δεκαετίες, οι συνοδευτικές αλλαγές που απαιτούνται για την αντιστάθμιση των επιδράσεων της αυτοματοποίησης στην εργασία λάμπουν δια της απουσίας τους. Το αποτέλεσμα είναι ότι η αύξηση των μισθών και της απασχόλησης παρέμεινε στάσιμη και η αύξηση της παραγωγικότητας αναιμική.

Δυστυχώς, η τεχνητή νοημοσύνη φαίνεται να επιδεινώνει αυτό το μοτίβο, οδηγώντας σε ακόμη μεγαλύτερη ανισότητα και πολλές ακόμη δεκαετίες αργής αύξησης των μισθών και μείωσης της συμμετοχής στην αγορά εργασίας.

Αλλά δεν υπάρχει τίποτα σχετικά με την τεχνητή νοημοσύνη που απαιτεί αυτό το αποτέλεσμα. Αντιθέτως, οι εφαρμογές τεχνητής νοημοσύνης θα μπορούσαν να αναπτυχθούν για την αναδιάρθρωση των εργασιών και τη δημιουργία νέων δραστηριοτήτων όπου η εργασία μπορεί να αποκατασταθεί, δημιουργώντας τελικά ευρύτατα οικονομικά και κοινωνικά οφέλη.

Στην παιδεία, για παράδειγμα, η συλλογή και επεξεργασία δεδομένων σε πραγματικό χρόνο από τα συστήματα τεχνητής νοημοσύνης μπορεί να δώσει τη δυνατότητα στους εκπαιδευτικούς να προσφέρουν εξατομικευμένες οδηγίες που θα προσαρμόζονται στις ανάγκες κάθε μαθητή, οι οποίες ενδέχεται να ποικίλουν από υποκείμενο σε υποκείμενο. Το ίδιο ισχύει και για την υγειονομική περίθαλψη, όπου η τεχνητή νοημοσύνη μπορεί να ενδυναμώσει τους τεχνικούς και τις ειδικευμένες νοσοκόμες ώστε να προσφέρουν εξατομικευμένες θεραπείες. Επιπλέον, τα πιθανά οφέλη της τεχνητής νοημοσύνης για την εργασία δεν περιορίζονται στις υπηρεσίες. Χάρη στην πρόοδο που έχει γίνει στον τομέα της επαυξημένης και εικονικής πραγματικότητας, μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί για να δημιουργήσει νέα καθήκοντα για τους ανθρώπους σε υψηλής ακρίβειας παραγωγή, η οποία επί του παρόντος κυριαρχείται από βιομηχανικά ρομπότ.

Είναι δελεαστικό να πιστεύουμε ότι η αγορά θα μετουσιώσει αυτές τις υποσχέσεις σε πραγματικότητα. Οι νέες τεχνολογίες παράγουν οφέλη όχι μόνο για τους εφευρέτες και τους πρωτοπόρους, αλλά και για άλλους παραγωγούς, εργαζομένους και καταναλωτές. Και ορισμένες τεχνολογίες έχουν τη δυνατότητα να παρακινήσουν τη δημιουργία θέσεων εργασίας και να μειώσουν την ανισότητα, με τεράστια κοινωνικά οφέλη που οι εφευρέτες και οι πρωτοπόροι δεν είχαν καν εξετάσει.

Το πρόβλημα είναι ότι οι αγορές τεχνολογίας δεν λειτουργούν τόσο καλά, όταν υπάρχουν ανταγωνιστικά πρότυπα στο παιχνίδι. Όσο περισσότερο το πρότυπο αυτοματοποίησης καθιερώνεται τόσο περισσότερα κίνητρα υπάρχουν για επένδυση σε αυτό τον τομέα εις βάρος άλλων παραδειγμάτων που θα μπορούσαν να δημιουργήσουν νέες θέσεις έντασης εργασίας.

Αν αυτός δεν είναι αρκετός λόγος για να μην εμπιστευόμαστε την αγορά, υπάρχουν πρόσθετα προβλήματα που αφορούν ειδικά τις τεχνολογίες τεχνητής νοημοσύνης. Για να πάρουμε ένα παράδειγμα, ο χώρος κυριαρχείται από μια χούφτα μεγάλων εταιρειών τεχνολογίας με επιχειρηματικά μοντέλα που συνδέονται στενά με την αυτοματοποίηση. Αυτές οι εταιρείες αντιπροσωπεύουν το μεγαλύτερο μέρος των επενδύσεων στην έρευνα τεχνητής νοημοσύνης, και δημιούργησαν ένα επιχειρηματικό περιβάλλον στο οποίο η απομάκρυνση των σφαλερών ανθρώπων από τις διεργασίες παραγωγής θεωρείται απόλυτη τεχνολογική και επιχειρηματική προτεραιότητα. Και σα να μην έφτανε αυτό, οι κυβερνήσεις επιδοτούν τις επιχειρήσεις μέσω επιταχυνόμενης απόσβεσης, φορολογικών μειώσεων και εκπτώσεων τόκων – ενώ φορολογούν την εργασία.

Δεν είναι ν’ απορεί κανείς που η υιοθέτηση νέων τεχνολογιών αυτοματισμού έχει γίνει κερδοφόρα, ακόμη και όταν οι ίδιες οι τεχνολογίες δεν είναι ιδιαίτερα παραγωγικές. Τέτοιες αποτυχίες στην αγορά καινοτομίας και τεχνολογίας φαίνεται να προωθούν ακριβώς το λάθος είδος τεχνητής νοημοσύνης. Μια μονομανής εστίαση στην αυτοματοποίηση όλο και περισσότερων καθηκόντων μεταφράζεται σε χαμηλή παραγωγικότητα, αργή αύξηση των μισθών, και σε ένα μειούμενο μερίδιο της εργασίας στην προστιθέμενη αξία.

Δεν χρειάζεται να γίνει έτσι. Αναγνωρίζοντας μια προφανή αποτυχία της αγοράς και αναπροσανατολίζοντας την ανάπτυξη της τεχνητής νοημοσύνης προς τη δημιουργία νέων καθηκόντων που ενισχύουν την παραγωγικότητα για τους ανθρώπους, μπορούμε να επιτύχουμε και πάλι κοινή ευημερία. Δεν έχουμε άλλη εναλλακτική.

 

Ο Daron Acemoglu είναι καθηγητής Οικονομικών στο MIT.

Ο Pascual Restrepo είναι καθηγητής Οικονομικών στο πανεπιστήμιο της Βοστώνης.

 

Μετάφραση: Κώστας Ψιούρης

Επιμέλεια: Ρόνια Αναστασιάδου

Πηγή: Η Αυγή από Project Syndicated

Αναδημοσίευση από το https://commonality.gr 

Advertisement