469 New Articles

Κυριότερα Κοινωνικά Νέα

Στήλη Ἅλατος ... Ἡ μνήμη τοῦ Ὁσίου πατρός ἡμῶν Ἀρσενίου τοῦ Καππαδόκου

Κοινωνια

  Ὁ Ἐπίσκοπος Ὠλένης

  Α Θ Α Ν Α Σ Ι Ο Σ                  Κυριακή   10   Νοεμβρίου    2019 

 Στήλη Ἅλατος ...

 

 

     Σήμερα  ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησἰα, ἀγαπητοί μου ἀναγνῶστες, ἑορτάζει τήν ἱερά μνήμη τοῦ Ὁσίου πατρός ἡμῶν Ἀρσενίου τοῦ Καππαδόκου, ὁ ὁποῖος γεννήθηκε τό 1840 μ. Χ στά Φάρασα ἤ Βαρασιό τῆς Καππαδοκίας . Οἱ γονεῖς του ἦσαν πλούσιοι σέ ἀρετές καί μέτριοι σέ ἀγαθά. Εἶχαν ἀποκτήσει δύο παιδιά, τόν Βλάσιο καί Θεόδωρον (τόν Ἅγιον Ἀρσένιον).

  Ἀπό μικρή ἡλικία ἔμειναν ὀρφανοί καί τούς προστάτευσε ἡ θεία τους, ἀδελφή  τῆς μητέρας τους.Ἕνα θαυμαστό γεγονός πού τούς συνέβηκε, ἦταν ἡ ἀφορμή ὁ μέ Βλάσιος νά ὑμνεῖ καί νά δοξάζει τόν Θεόν μέ τόν δικό του τρόπον, νά δοξολογεῖ δηλαδή ὡς δάσκαλος τῆς Βυζαντινῆς Μουσικῆς, ὁ δέ Θεόδωρος νά θέλει νά γίνει Μοναχός.

  Στά εἴκοσι ἕξ χρόνια καταφεύγει  εἰς τήν Ἱεράν Μονή Φλαβιανῶν τοῦ Τιμίου Προδρόμου (Ζιντζί-Ντερέ), ὅπου ἀργότερα ἐκάρη Μονα-χός μέ τό ὄνομα Ἀρσένιος. Οἱ ἀνάγκες ὅμως τῆς Ἐκκλησίας ἦσαν       πολλές καί χειρονεῖται διάκονος καί στέλνεται εἰς τήν Πατρἰδα του Φάρασα γιά νά μάθει γράμματα στά ἐγκαταλειμμένα παιδιά μέ μεγάλη προφύλαξη , διά νά μή γίνει ἀντιληπτό ἀπό τούς Τούρκους. Στό τριακοστό ἔτος τῆς ἡλικίας του χειροτονεῖται Πρεσβύτερος στήν Καισάρεια μέ τόν τίτλον τοῦ Ἀρχιμανδρίτου καί γίνεται ἐπίσης Πνευματικός.

Ἀρχίζει πιά τήν  πνευματική του δράση μέ μεγάλη διάθεση. Mέ τήν  Θεία Χάρη πού τόν προίκησε ὁ Θεός θεράπευε τίς ψυχές καί τά σώματα τῶν πονεμένων ἀνθρώπων.Εἶχε πολλή ἀγάπη στόν Θεό καί πρός τήν εἰκόνα Του, τόν ἄνθρωπον καί  ὅταν ἔβλεπε πολύ πόνο καί Τουρκική καταπίεση, ἡ ἀγάπη τόν ἔβγαζε ἔξω ἀπό τόν ἑαυτόν του καί ἔξω ἀπό τό χωριό του καί ἀγκάλιαζε ὅλα τά χωριά. Θεράπευε ἀδιάκριτα τόν ἀνθρώπινο πόνο ὅπου τόν συναντοῦσε σέ Χριστιανούς ἤ Τούρκους, ἀφοῦ  γιά τόν Ἅγιο ἡ διαφορά Χριστιανοῦ ἤ Τούρκου δέν εἶχε καμμία σημασία, διότι ἔβλεπε στό πρόσωπό τους, τήν μέ πολλή ἀγάπη πλασθεῖσα εἰκόνα τοῦ Θεοῦ

 Ὁ Ἅγιος εἶχε πολλά χαρίσματα, μεταξύ τῶν ὁποίων εἶχε καί τὄ προορατικό χάρισμα. Εἶχε πληροφορηθῆ ἀπό τον Θεό, πώς θά ἔφευγαν γιά τήν Ἑλλάδα καί τοῦτο ἐπραγματοποιήθη στίς 14 Αὐγούστου  τοῦ 1924 μέ τήν ἀνταλλαγή τῶν πληθυσμῶν. Γνώριζε ἐπίσης καί τόν θάνατόν του καί ὅτι αὐτός θά συνἐβαινε σέ νησί. Ἡ ἁγία του μορφή  συνέχεια σκορποῦσε χάρη καί παρηγοριά. Τό πρόσωπό του ἔλαμπε ἀπό τήν ἀσκητική γυαλάδα, εἶχε ἐξαϊλωθεῖ ἀπό τούς ὑπερφυσικούς πνευματικούς ἀγῶνες, καθώς καί ἀπό τούς πολλούς του κόπους γιά τήν ἀγάπη πρός τό ποίμνιό του, πού τό ποίμανε πενήντα χρόνια σάν καλός  Ποιμένας

 Ὅταν ἦλθε τό πλήρωμα τοῦ χρόνου γιά νά μετοικήσει εἰς τούς οὐρανούς , ἦλθε ἡ Παναγία καί τόν μετέφερε  εἰς τό Ἅγιον Ὄρος γιά νά δεῖ τούς Ναούς καί τά Μοναστήρια αὐτοῦ, πού δέν εἶχε ἀξιωθεῖ νά τό γνωρίσει καί νά τό ἐπισκεφθεῖ, στίς 10 Νοεμβρίου τοῦ 1924 στήν Κέρκυρα παρέδωσε τήν ἁγία του ψυχή στόν Θεόν, πού τόσο πολύ Τόν ἀγάπησε καί ἔδωσε ὅλο του τόν ἑαυτόν σ’Αὐτόν. Αὐτόν δηλαδή πού δίνει νόημα στήν ζωή καί στόν θάνατον. Γιατί γιά τόν ἄνθρωπο τοῦ Θεοῦ ζωή καί ἐλευθερία εἶναι μόνο ὁ Χριστός. Ὅταν κάποιος πιστεύει  στόν Χριστό ἡ γῆ δέν τόν ἐμποδίζει νά ζεῖ στόν οὐρανό ἀπό σήμερα, ἀπό αὐτήν τήν στιγμή.

  Εἶναι γεγονός πώς ὅ,τι καί νά δώσουμε στήν ἀνθρώπινη ψυχή,  αὐτή δέν θά ξεδιψάσει ποτέ. Πάντα θά ζητᾶ καί πάντα θά θἐλει , ἀφοῦ μόνο ὁ Χριστός  μᾶς ἀναζωογονεῖ, γιατί Αὐτός εἶναι ὁ μόνος ζωοδότης. Ὁ ἄνθρωπος ἀνακαινἰζεται  καί ζεῖ μόνο κοντά στόν Θεό. Ἀπαγοητεύεται ἀπό ὅλα, ἀλλά  τελικά δέν χάνεται, γιατί στρέφεται πρός τόν Χριστό καί πιστεύει καρδιακά ὅτι Αὐτός εἶναι ἡ μόνη παρηγορία τῆς ζωῆς του.

   Ἔτσι καί ἐμεῖς ἑνούμενοι μέ τόν Θεόν,πού εἶναι ἡ πηγή τῆς ζωῆς, θά ἀνακαινισθοῦμε ἐσωτερικά, πνευματικά, τό Πανάγιον Πνεῦμα  θά μᾶς φωτίζει γιά νά βαδίζουμε τόν δρόμο τῆς χάριτος καί τοῦ ἁγιασμοῦ, ὥστε νά πραγματοποιήσουμε τόν σκοπόν τῆς ζωῆς μας πού εἶναι ἡ θέωση καί ἡ κληρονομία τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ. ΑΜΗΝ.

Προέλευση εικόνας: https://www.pemptousia.gr/2012/11/thavmata-agiou-arseniou-kappadoki/

 

 

 

Αντισημιτισμός και ισλαμοφοβία, δίδυμα αφηγήματα μίσους

Κοινωνια

O δραστήριος γάλλος φιλόσοφος Ετιέν Μπαλιμπάρ βρέθηκε αυτή τη φορά στις ΗΠΑ, στο Κέντρο «Χάνα Άρεντ» για την Πολιτική και τις Ανθρωπιστικές Επιστήμες του Κολεγίου Μπαρντ, περίπου 145 χιλιόμετρα βόρεια της Νέας Υόρκης. Εκεί, στις 28 Οκτωβρίου, έδωσε διάλεξη με θέμα «Ποιος είναι ο νέος ρατσισμός;», στο πλαίσιο του θεματικού κύκλου «Ρατσισμός και αντισημιτισμός».

Του Ετιέν Μπαλιμπάρ

Ο τίτλος της σημερινής μου διάλεξης, «Ποιος είναι ο νέος ρατσισμός;», επελέγη με στόχο να διατηρήσει ορισμένες πιθανότητες ανοιχτές και κατά κάποιο τρόπο αναφέρεται σε μια δημόσια συζήτηση στην οποία αρκετοί από εμάς συμμετείχαμε κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του ’90. Αυτή η συζήτηση αφορούσε τη μετάβαση από ένα βιολογικό ρατσισμό σε ένα πολιτιστικό ρατσισμό ή αλλιώς ρατσισμό των πολιτιστικών διαφορών. Λίγες μέρες νωρίτερα είχα την αμφίβολη τιμή να δεχθώ επίθεση από τη γερμανική εφημερίδα «Junge Freiheit», όργανο του νεοναζιστικού κόμματος AfD (Εναλλακτική για τη Γερμανία), ως αυτός που προωθεί την ιδέα ενός ρατσισμού χωρίς φυλές που επιτρέπει να κατηγορούνται πατριώτες οι οποίοι αντιστέκονται ενάντια στην εισβολή μεταναστών στην πατρίδα τους.
Η αλήθεια είναι ότι, τη στιγμή που στην Ευρώπη τουλάχιστον διαξιφισμοί σχετικά με τις δημογραφικές συνέπειες της μετανάστευσης από τον παγκόσμιο Νότο στον παγκόσμιο Βορρά ολοένα και περισσότερο χαρακτήριζαν το δημόσιο λόγο, εγώ και αρκετοί άλλοι επιχειρήσαμε να περιγράψουμε αυτό που ένας σπουδαίος διανοητής, ο Στιούαρτ Χολ, έχει χαρακτηρίζει ως εναλλασσόμενο σήμα. Δηλαδή τον όρο φυλή που έχει το χαρακτηριστικό ότι κινείται κατά μήκος μιας αλυσίδας ισοδύναμων ορισμών που δύνανται να εφαρμόσουν τις ίδιες διαχωριστικές και ιεραρχικές πρακτικές σε διαφορετικά πλαίσια, όπως εθνότητα, πολιτισμός, διαφορά, διαφορετικότητα. Σήμερα τέτοιες συζητήσεις δεν είναι απαρχαιωμένες, κάθε άλλο. Ωστόσο, χρειάζεται να επανατοποθετηθούν λαμβάνοντας υπόψη τις νέες πολιτικές και ιδεολογικές δομές που αποκαλύπτονται στην παρούσα συνθήκη, όπου οι εντάσεις γύρω από τη δημογραφική και τη δημοκρατική όψη των θεσμών έχουν αγγίξει ένα επικίνδυνο επίπεδο οξείας αντιπαράθεσης.

Ο ρατσισμός δεν είναι ούτε ένας ούτε απλός

Το ζήτημα προφανώς απαιτεί εκτενέστερης ανάλυσης. Όμως θα ήθελα να προχωρήσω απευθείας σε αυτό που αποτελεί την κυρίως ιδέα αυτού που σήμερα θέλω να θέσω σε κριτική και γιατί όχι και σε ανασκευή, δηλαδή ότι ο αντισημιτισμός και η ισλαμοφοβία είναι ή έχουν γίνει δίδυμα αφηγήματα μίσους με παγκόσμια και διεθνή επιρροή και πάμπολλες εκδηλώσεις. Αποτελούν αναπόσπαστα τμήματα του ρατσισμού με την ευρεία έννοια, αλλά την ίδια στιγμή διαφοροποιούνται από τον πυρήνα του με ανάλογο τρόπο, διότι αποτελούν τμήματα της έκφρασης μιας εθνικής αφήγησης με θεολογικό υπόβαθρο.
Πριν προχωρήσουμε με αυτή την ιδέα, θα ήθελα να αναφερθώ σε δύο προκαταρκτικές σκέψεις. Πρώτον, δεν υπάρχει ξεχωριστή ή απλή εκδοχή του ρατσισμού. Αυτό ισχύει διότι ο ρατσισμός είναι στην ουσία του ποικίλος, ανιχνεύεται στο παρελθόν πολλών διαφορετικών ιστορικών αφηγημάτων, συνδέεται με πολλές διαφορετικές δομές εξουσίας, διαχωρισμού και εκμετάλλευσης και πάντοτε συνδυάζεται με άλλες πολιτικές παραφορές. Ωστόσο, κατά περιόδους, έχουν γίνει απόπειρες να παραχθεί ένας ορισμός, να ενοποιηθούν οι διαφορετικοί ρατσισμοί. Αυτό είναι από τη μια προβληματικό, από την άλλη μπορεί να αποδειχθεί βοηθητικό, τουλάχιστον ως προς τη διατύπωση στρατηγικών ερωτημάτων. Η πλέον σημαντική τέτοια προσπάθεια παραμένει αυτή που έδωσε και τη σημερινή ονομασία του όρου ρατσισμός, ακόμα και όταν παρεκκλίνουμε από αυτή.
Πρόκειται για τις δύο δηλώσεις της UNESCO για τη φυλή, που διατυπώθηκαν το 1950 και το 1951. Το βασικό σημείο της σκέψης μου σχετίζεται με το γεγονός ότι και οι δύο αυτές δηλώσεις εδράζουν την κριτική τους στο μύθο της βιολογικά καθορισμένης φυλής στη διασταύρωση τριών ιστορικών περιπτώσεων με βαθιά διαφορετικές γενεαλογίες. Την περίπτωση διαχωρισμών λόγω χρώματος μετά την κατάργηση της δουλείας, κυρίως στις ΗΠΑ αλλά και αλλού. Την περίπτωση της υποδούλωσης και υποβάθμισης ιθαγενών πληθυσμών από αποικιοκρατικές αυτοκρατορίες. Και την περίπτωση διωγμών εναντίον Εβραίων, κυρίως στην Ευρώπη, που οδήγησαν στην εξολόθρευσή τους κατά τη διάρκεια της ναζιστικής ισχύος. Στην ουσία τους, οι δύο δηλώσεις εννοούσαν ότι οι τρεις αυτές περιπτώσεις μπορούσαν να υπαχθούν υπό έναν ορισμό, αυτόν του ρατσισμού.

Ο όρος φυλή έχει εναλλασσόμενο σήμα

Η δεύτερη προκαταρκτική σκέψη μας καλεί να επιστρέψουμε στην ιδέα που διατύπωσε ο Στιούαρτ Χολ, ότι ο όρος φυλή είναι ένα εναλλασσόμενο σήμα που υποκύπτει σε εναλλαγές με ισοδύναμους όρους, οι οποίοι στη συνέχεια εμφανίζονται είτε ως συνώνυμα είτε ως υποκατάστατα της λέξης «φυλή». Παρατηρούμε ότι η σημασία του σημαινόμενου προκύπτει από το γεγονός ότι κάνει εφικτή σε θεσμούς σχετικούς με διαχωρισμούς και εξολόθρευση μια θεωρία που μπορεί να αποτελέσει και αφήγημα. Επί της ουσίας, όπως επινοήθηκε στα πρώτα βήματα της σύγχρονης Ευρώπης, με την επιλογή της αποικιοκρατίας, επρόκειτο για μια θεωρία προέλευσης και καταγωγής, που ακολουθούσε ένα γενεαλογικό σχήμα εφαρμοζόμενο όχι σε άτομα ή οικογένειες αλλά σε ολόκληρους πληθυσμούς. Συναρθρωμένο μάλιστα με μια θεωρία περί κληρονομιάς και εκφυλισμού, ιδιαίτερα μέσω υβριδισμού. Αυτό το αφήγημα μετασχηματίστηκε εκ βάθρων αρκετές φορές, με το σημαίνον φυλή να εναλλάσσεται μεταξύ διαφορετικών ορισμών και εφαρμογών. Η βιολογική κληρονομικότητα βασισμένη στη θεωρία του κοινωνικού δαρβινισμού δεν ήταν η αρχική εκδοχή, όπως πολλοί θεωρούν. Ο πολιτιστικός ρατσισμός ή φυλετικοποίηση των πολιτιστικών διαφοροποιήσεων αποτέλεσε άλλη μια εκδοχή στενά συνδεδεμένη με την απο-αποικιοποίηση και τη νέα αποικιοκρατία. Δεν πρόκειται για ένα ρατσισμό χωρίς φυλές, αλλά για ένα ρατσισμό που εδραιώνεται στην άρνηση για τον όρο φυλή, τον οποίο υποκαθιστά με το ψευδώνυμο πολιτισμός. Όλα αυτά τα χαρακτηριστικά παραμένουν παρόντα. Διότι αποτελεί δομικό στοιχείο αυτού του γενεαλογικού σχήματος να έχει χαρακτηριστικά συντήρησης.

Ο εσωτερικός εχθρός

Ωστόσο, και εδώ βρίσκεται το πυρηνικό ερώτημα που θέλω να απευθύνω, δεν έχει εμφανιστεί μια νέα εναλλαγή, μια νέα μετωνυμία της λέξης φυλή, η οποία μάλιστα συνδέεται με το νέο μοτίβο του δημογραφικού ή εδαφικού ζητήματος; Δανείζομαι για αυτό τον όρο νόμος της γης από τον υπερδεξιό, υπερεθνικιστή Καρλ Σμιτ, διότι με σαφήνεια αναδεικνύει τη συνάρθρωση κάθε τέτοιου νόμου με την ταυτοποίηση κάποιου εσωτερικού εχθρού. Ο τυπικός εσωτερικός εχθρός σήμερα είναι αυτός που έρχεται από έξω. Ιδιαίτερα το έξω που εκτείνεται στα νότια του πλανήτη, τις πρώην αποικίες. Οι προερχόμενοι από εκεί βρίσκονται ήδη μέσα, είναι οι μετανάστες εκ του Νότου.
Για να επανέλθω εκεί από όπου ξεκίνησα, δεν πρέπει να αποκλείσουμε τον αντισημιτισμό και την ισλαμοφοβία από το ευρύτερο ορισμό του ρατσισμού. Αποτελούν άλλωστε τυπικές περιπτώσεις δίωξης και εξόντωσης στη βάση αυτού που ονόμασα γενεαλογικό σχήμα, ενώ συμπεριλαμβάνονται στην ιδεολογία των πλέον οργανωμένων ρατσιστικών ομάδων. Ωστόσο, όπως ήδη γνωρίζουμε, αυτές οι ομάδες αναπτύσσουν και άλλα είδη μίσους, όπως η ομοφοβία και ο αντιφεμινισμός. Ένα σημαντικό εξάρτημα αυτής της ιδεολογίας είναι η υπεράσπιση της οικογένειας και των χριστιανικών αξιών συχνά συναρθρωμένων.

Το θεολογικό στοιχείο

Θα ήθελα να πάω αυτό το ζήτημα ένα βήμα παραπέρα, λέγοντας ότι το σημαντικό στοιχείο που μας καλεί να το αναλύσουμε είναι το θεολογικό –προτιμώ αυτήν την ορολογία από τον όρο θρησκευτικό. Είναι παρόν και στην περίπτωση του αντισημιτισμού και στην περίπτωση της ισλαμοφοβίας. Αυτό που τίθεται ως διακύβευμα σε αυτές τις περιπτώσεις είναι ορισμένοι εκλεκτοί ή ομάδες εκλεκτών, μια προνομιακή σχέση με την αλήθεια που αποκαλύπτεται καθώς και μια απόλυτη αντίληψη του νόμου. Σαφώς όλα αυτά έχουν ρίζα στην ανάπτυξη του μονοθεϊσμού, μάλιστα τείνω να πω του δυτικού μονοθεϊσμού. Ο φιλόσοφος Ζακ Ντεριντά κάποτε διατύπωσε την άποψη ότι η θεολογική ισχύς της υποταγής βρίσκεται πίσω από το συνδυασμό ιδεών όπως ο εκλεκτός ή ο επιλεγμένος που είναι κεντρικές για το ρατσισμό και τον εθνικισμό της Δύσης.
Αρχικά οι Άραβες και οι μουσουλμάνοι φαινόταν να μη γίνονται αντικείμενο διαχωρισμού εντός του ευρύτερου πεδίου των αποικιοκρατούμενων φυλών. Αυτό το φαινόμενο γίνεται όλο και περισσότερο εύθραυστο. Ήδη από το 19ο αιώνα, οι Άραβες και οι εβραίοι συνδυάστηκαν στο φυλετικό φιλολογικό σχήμα των σημιτών, των αιώνιων εχθρών της άριας φυλής. Κάτι τέτοιο επιχειρούσα να αναδείξω ήδη από το 2000 όταν πρότεινα να συμπεριληφθεί η ισλαμοφοβία σε μια διευρυμένη έννοια του αντισημιτισμού.

Χρήσιμες ασυμμετρίες

Προφανώς υπήρχε πολιτική πρόθεση πίσω από αυτήν την πρόταση και κατανοώ ότι ενέχει πολύ προβληματικά σημεία. Ένα από αυτά είναι η πρόθεση να μην αρνηθώ ότι υπάρχει τοξικός αντισημιτισμός στον αραβικό και μουσουλμανικό κόσμο –κάτι που όντως είναι πραγματικότητα. Όπως είναι πραγματικότητα η τοξική ισλαμοφοβία μεταξύ των εβραίων –να μην παραλείψουμε και το θεσμικό αντιαραβικό ρατσισμό του Ισραήλ. Η πρόθεσή μου, ωστόσο, ήταν να αντιπαρατεθώ στην ιδέα ότι το νέο κύμα αντισημιτισμού σήμερα στην Ευρώπη, ιδιαίτερα στη Γαλλία, είναι κυρίως προϊόν του αντισιωνισμού μεταξύ των Αράβων και των μουσουλμάνων. Κάτι που πλέον διαπιστώνουμε ως αναληθές με την άνοδο του νεοναζισμού για τον οποίο είναι και οι δύο εχθροί.
Δεν πιστεύω πλέον σε αυτή τη συμμετρία ή στην ανάγκη οικοδόμησης ενός αντίπαλου μύθου. Πιο συγκεκριμένα θεωρώ ότι τα στοιχεία της ασυμμετρίας είναι εξίσου σημαντικά, για παράδειγμα – η διαφορετική τους σχέση απέναντι στη διαδικασία της σημερινής μετανάστευσης. Οι εβραίοι, ιδιαίτερα οι δυτικοευρωπαίοι εβραίοι, ήταν κάποτε το πρότυπο του εκδιωκόμενου, αλλά δεν είναι πια. Αντίθετα, οι μουσουλμάνοι αποτελούν σήμερα μεγάλο μέρος του περιπλανώμενου πληθυσμού μεταναστών και προσφύγων που συχνά παρομοιάζονται με νομάδες ή πιο πρόσφατα παρουσιάζονται ως υπερεθνικοί τρομοκράτες.
Αυτό το απολύτως αρνητικό τους «προνόμιο» εδράζεται στην απεικόνιση του Ισλάμ ως το απόλυτο θεολογικό άλλο. Μάλιστα απεικονίζεται όχι μόνο –και αυτό μπορεί να μοιάζει παράδοξο– ως ο χρόνιος εχθρός της χριστιανοσύνης ή του χριστιανικού πολιτισμού, αλλά και ως η θρησκευτική ομάδα εκείνη που με μανία αντιστέκεται σε κάθε μορφή εκκοσμίκευσης. Σε αυτά μπορούμε να προσθέσουμε ακόμα ένα κρίσιμο στοιχείο ασυμμετρίας. Το γεγονός δηλαδή ότι, τουλάχιστον στη Δύση, ο αντισημιτισμός βαίνει ολοένα και περισσότερο αποφυλετικοποιούμενος, ενώ η ισλαμοφοβία συνεχίζει να –ή ακριβέστερα σήμερα περισσότερο από ποτέ– φυλετικοποιείται μέσω της πολύπλοκης αλληλοεπικάλυψης των όρων Άραβας και μουσουλμάνος.
Εν τέλει, όπως διαπιστώνετε, το μοτίβο στα δικά μου μάτια παραμένει περίπλοκο. Για να ολοκληρώσω, θα ήθελα να προσθέσω τις εξής τρεις παρατηρήσεις: Πρώτον, υπάρχει απόλυτη αναγκαιότητα, πολιτική όσο και φιλοσοφική ακόμα και ηθική, να προσθέσουμε την ισλαμοφοβία σε κάθε ταμπέλα, συζήτηση ή σχέδιο μαζί με το ρατσισμό ή τον αντισημιτισμό, ως ένα τρίτο όρο με την ίδια βαρύτητα, ανάλογες αλληλοεπικαλύψεις και ιδιομορφίες. Δεύτερον, κάθε πολιτική που στοχεύει στην ανατροπή των διαχωρισμών και στην καταπολέμηση του μίσους χρειάζεται να στρέφεται εναντίον του αντισημιτισμού και της ισλαμοφοβίας εξίσου, χωρίς προτεραιότητες ή ιεραρχίες. Όχι παραβλέποντας τις μεταξύ τους δραματικές συγκρούσεις, αλλά ακριβώς εξαιτίας αυτών και της δολοφονικής τους δυνατότητας να προωθούν το ρατσισμό. Τρίτον, θα ήθελα να εξάρω τη σημασία του θεολογικού στοιχείου. Πάντοτε υπήρχε και συνεχίζει να υπάρχει περισσότερο από ποτέ θεολογική διάσταση στην ανάπτυξη του ρατσισμού, η οποία έχει συμβολικές απαρχές αλλά πολύ πραγματικές συνέπειες.

Θεμέλιο της ελευθεροτυπίας, η προστασία των δημοσιογραφικών πηγών

Κοινωνια

Η εμβληματική απόφαση Goodwin κατά Ηνωμένου Βασιλείου της 27.3.1996 του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων κατοχυρώνει απολύτως την προστασία των δημοσιογραφικών πηγών.

Θεμελιώδη προϋπόθεση και ακρογωνιαίο λίθο της ελευθερίας του Τύπου, αλλά και εγγύηση για την απρόσκοπτη λειτουργία του στις σύγχρονες δημοκρατίες χαρακτηρίζουν την προστασία των δημοσιογραφικών πηγών έγκριτοι συνταγματολόγοι και νομικοί με δηλώσεις τους στην «Κ». Με αφορμή την εξώδικη δήλωση της επικεφαλής των εισαγγελέων Διαφθοράς Ελένης Τουλουπάκη, με την οποία ζητεί από την εφημερίδα και τη δημοσιογράφο Ιωάννα Μάνδρου να αποκαλύψει την πηγή του εγγράφου για τους προστατευόμενους μάρτυρες στην υπόθεση Novartis, η «Κ» απευθύνθηκε στον ομότιμο καθηγητή του Πανεπιστημίου Αθηνών Νίκο Κ. Αλιβιζάτο, στον καθηγητή Ποινικού Δικαίου στο ΑΠΘ Λάμπρο Μαργαρίτη και στον δικηγόρο Βασίλη Χειρδάρη, που είναι εξειδικευμένος στο ευρωπαϊκό δίκαιο. Κοινή συνισταμένη όλων είναι η απόλυτη προστασία που προσφέρει στις δημοσιογραφικές πηγές η νομολογία του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Στρασβούργου καθώς και η σημασία της για την ακριβή και αξιόπιστη πληροφόρηση των πολιτών.

ΝΙΚΟΣ Κ. ΑΛΙΒΙΖΑΤΟΣ
Θεμελιώδης προϋπόθεση της ελευθεροτυπίας

Με το από 4.11.2019 εξώδικό της προς την «Καθημερινή», η εισαγγελεύς Διαφθοράς κ. Ελένη Τουλουπάκη δεν διεκδικεί απλώς την επανόρθωση ανακριβειών, τις οποίες περιείχε, κατά τη γνώμη της, τo ρεπορτάζ της Ιωάννας Μάνδρου για τους προστατευόμενους μάρτυρες της υπόθεσης Novartis, κάτι που προφανώς δικαιούται. Καλεί, επί πλέον, τη γνωστή δημοσιογράφο να αποκαλύψει την πηγή των πληροφοριών της. Το πώς δηλαδή έφθασε στα χέρια της το εμπιστευτικό έγγραφο της δικογραφίας που επικαλέσθηκε στο ρεπορτάζ της.

Αντί για άλλο σχόλιο, θέλω απλώς να παραθέσω μια σκέψη της πολυσχολιασμένης απόφασης Goodwin κατά Ηνωμένου Βασιλείου της 27.3.1996, την οποία έκτοτε ακολουθεί απαρεγκλίτως το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο του Στρασβούργου σε παρόμοιες υποθέσεις: «Η προστασία των δημοσιογραφικών πηγών είναι μία από τις θεμελιώδεις προϋποθέσεις της ελευθεροτυπίας και των κωδίκων δεοντολογίας που ισχύουν σε πολλά κράτη-μέλη και περιλαμβάνεται σε πολλές διεθνείς συμβάσεις για τις δημοσιογραφικές ελευθερίες […]. Η έλλειψη μιας τέτοιας προστασίας θα μπορούσε να αποτρέψει τις πηγές των δημοσιογράφων να συνδράμουν τον Τύπο στην πληροφόρηση του κοινού για θέματα γενικού ενδιαφέροντος. Κατ’ επέκταση, ο Τύπος δεν θα μπορούσε να παίξει τον ρόλο του ως δημόσιου θεματοφύλακα (public-watchdog) και η ικανότητά του να παρέχει ακριβείς και έγκυρες πληροφορίες θα αποδυναμωνόταν» (σκέψη 39).

Το ερμηνευτικό δεδικασμένο της απόφασης αυτής δεσμεύει, ως γνωστόν, τα ελληνικά δικαστήρια. Θεωρώ, συνεπώς, αδιανόητο να αγνοείται από έμπειρη δικαστική λειτουργό. Πολύ περισσότερο, όταν αυτή κατέχει μιαν εξαιρετικά καίρια θέση στον εισαγγελικό κλάδο και απευθύνεται σε μιαν από τις εγκυρότερες εφημερίδες της χώρας.

ΒΑΣΙΛΗΣ ΧΕΙΡΔΑΡΗΣ
Σκύλος και δημόσιος φύλακας της ελευθερίας

Η ελευθερία του Τύπου και της δημοσιογραφίας είναι βασικός προστατευτικός πυλώνας του δημοκρατικού πολιτεύματος και της ίδιας της ελευθερίας. Ο Τύπος δεν πρέπει να είναι ελεύθερος για την κατοχύρωση της δουλειάς των οργάνων του (δημοσιογράφων, εκδοτών, σχολιαστών κ.λπ.) αλλά και κυρίως γιατί ενημερώνει τους πολίτες, μεταδίδει πληροφορίες και ιδέες και ελέγχει την εξουσία. Ουσιαστικά μετουσιώνει τη δημοκρατία στην πράξη. Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο δίνει ιδιαίτερη σημασία στην προστασία της ελευθερίας του Τύπου, τον οποίο χαρακτηρίζει «σκύλο και δημόσιο φύλακα της δημοκρατίας», υπό την έννοια ότι προφυλάσσει τη δημοκρατία με ένα εκκωφαντικό και καμιά φορά υπερβολικό τρόπο. Το Στρασβούργο, μάλιστα, προκειμένου ο Τύπος να επιτελέσει το έργο του χωρίς παρεμβάσεις, του αναγνωρίζει και ένα περιθώριο υπερβολής και προκλητικότητας.

Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο αναγνωρίζει μια πολύ μεγάλη προστασία στις δημοσιογραφικές πηγές και είναι γνωστή η απόφαση Goodwin κατά Ηνωμένου Βασιλείου. Μάλιστα, στη νομολογία του ΕΔΔΑ η προστασία των πηγών είναι καθολική. Με μόνο μία εξαίρεση σε υπόθεση παιδεραστίας, στην οποία το Δικαστήριο έκρινε ότι επιτακτικοί λόγοι δημοσίου συμφέροντος επιβάλλουν την άρση της προστασίας της πηγής, στις υπόλοιπες υποθέσεις που αφορούσαν την αποκάλυψη πηγών, το Δικαστήριο δικαίωσε πανηγυρικά τους δημοσιογράφους, προστατεύοντας την πηγή τους (ενδεικτικά βλ. αποφάσεις: Voskuil κατά Ολλανδίας, για μη αποκάλυψη πηγών σε υπόθεση εμπορίας όπλων, Sanoma Uitgevers B.V κατά Ολλανδίας, όπου το ΕΔΔΑ έκρινε ότι το συμφέρον της ποινικής έρευνας δεν υπερκέραζε την ανάγκη προστασίας των δημοσιογραφικών πηγών και επομένως υπήρχε παραβίαση της ελευθερίας έκφρασης, όταν οι δημοσιογράφοι υποχρεώθηκαν να αποκαλύψουν φωτογραφικό υλικό για παράνομους αυτοκινητικούς αγώνες, Telegraaf Media Nederland Landelijke Media B.V. κ.ά. κατά Ολλανδίας, όπου διαπιστώθηκε παραβίαση γιατί ζητήθηκε από δημοσιογράφους να παραδώσουν έγγραφα για να εντοπίσει το κράτος τις δημοσιογραφικές πηγές. Ιδιαίτερα σημαντική επίσης είναι η απόφαση Becker κατά Νορβηγίας, με τη δικαίωση δημοσιογράφου που αρνήθηκε να καταθέσει αποδεικτικά στοιχεία σε ποινική υπόθεση εναντίον ενός από τα πρόσωπα που αποτελούσαν τις πηγές του).

Συμπερασματικά, η προστασία των δημοσιογραφικών πηγών ταυτίζεται με την ελευθερία του Τύπου και των δημοσιογράφων και τελικά με την προστασία της δημοκρατίας. Η οποιαδήποτε κρατική όχληση δημοσιογράφων για αποκάλυψη των πηγών μόνο ζημιά στην ίδια τη δημοκρατία μπορεί να προκαλέσει. Η άρνηση δε των δημοσιογράφων για την αποκάλυψή τους εδράζεται, αφενός μεν, σε υπερνομοθετικής ισχύος διατάξεις (όπως η ΕΣΔΑ και το ΔΣΑΠΔ) αλλά και στην ιερή υποχρέωσή τους στη διαφύλαξη του κράτους δικαίου και της δημοκρατίας.

ΛΑΜΠΡΟΣ ΜΑΡΓΑΡΙΤΗΣ
Εμβληματική απόφαση του Ευρωδικαστηρίου

Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο αναγνωρίζει απόλυτη προστασία στις πηγές των δημοσιογράφων. Υπάρχει η εμβληματική απόφαση Goodwin κατά Ηνωμένου Βασιλείου, που ανέλυσε τους λόγους, σύμφωνα με το άρθρο 10 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου (ΕΣΔΑ), που επιτρέπουν την απόκρυψη των πηγών. Συγκεκριμένα, ανέφερε ότι η απουσία της προστασίας θα μπορούσε να αποθαρρύνει τις πηγές από την παροχή βοήθειας στον Τύπο για την ενημέρωση του κοινού και επισήμανε ότι χωρίς την προστασία θα μπορούσε να αποδυναμωθεί η ικανότητα του Τύπου να παρέχει αξιόπιστη πληροφόρηση. Καταλήγοντας, στην απόφαση επισημαίνεται: «Η διαταγή δημοσιοποίησης των πηγών δεν θα μπορούσε να συμφιλιωθεί με το άρθρο 10 της ΕΣΔΑ παρά μόνον εάν δικαιολογούνταν από ένα επιτακτικό, πρόδηλο υπέρτερο δημόσιο συμφέρον», κάτι που προδήλως δεν συμβαίνει στη συγκεκριμένη περίπτωση.

Πηγή: https://www.kathimerini.gr/1050393/article/epikairothta/ellada/8emelio-ths-eley8erotypias-h-prostasia-twn-dhmosiografikwn-phgwn (Έντυπη)

Νέες Τεχνολογίες Ρομποτικής και Τεχνητής Νοημοσύνης. Ποιές είναι οι προκλήσεις του μέλλοντος και ποιος ο ρόλος της Εκπαιδευτικής Ρομποτικής;

Κοινωνια

*Του Τρυφωνόπουλου Αθηνόδωρου

 

Θα μπορούσαμε να φανταστούμε το μέλλον μας; Θα μπορούσαμε να δούμε ποια είναι τα επαγγέλματα του μέλλοντος μέσα από τα σημερινά δεδομένα; Η αλήθεια είναι ότι κάτι τέτοιο είναι πολύ δύσκολο καθώς αρκετοί παράγοντες επηρεάζουν την εξέλιξη της ζωής. Η τεχνολογία,  η ηθική, το περιβάλλον, ο πολιτισμός, η οικονομία, η γήρανση του πληθυσμού είναι μερικοί από αυτούς. Η αλήθεια είναι ότι ορισμένα από τα σημερινά παραδοσιακά επαγγέλματα μπορεί να μην υπάρχουν στο άμεσο μέλλον ή  μπορεί να υπάρχουν με πολύ διαφορετικό τρόπο. Μιλάμε για επαγγέλματα όπως δικηγόροι, και γιατροί που σήμερα αποτελούν τις πρώτες επιλογές των μαθητών για σπουδές. Ποια θα είναι η απασχόληση των δικηγόρων άραγε όταν οι τεχνολογίες ΤεχνητήςΝοημοσύνης θα έχουν την δυνατότητα να ερμηνεύουν δικόγραφα, να γνωματεύουν επί δικαστικών αποφάσεων, να ερμηνεύουν νόμους; Πως θα αλλάξει το επάγγελμα του Ιατρού όταν θα έχει στα χέρια του εργαλεία Ρομποτικής χειρουργικής,  επεμβατικάνανορομπότ και τεχνολογίες τρισδιάστατης εκτύπωσης βιολογικών μελών;

Οι τεχνολογίες τεχνητής νοημοσύνης και Ρομποτικής θα παίξουν τεράστιο ρόλο στον τρόπο με τον οποίο θα λειτουργούμε στο μέλλον τόσο στην προσωπική όσο και στην επαγγελματική μας ζωή.

Είμαστε όμως προετοιμασμένοι κατάλληλα για να ανταποκριθούμε σε τέτοιες αλλαγές;

Ποια είναι τα χαρακτηριστικά τα οποία θα πρέπει να έχει ένας επαγγελματίας του μέλλοντος σε οποιοδήποτε τομέα και εάν απασχοληθεί;

Οι σύγχρονες τάσεις στον τομέα της εκπαίδευσης αναδεικνύουν ότι οι επαγγελματίες του μέλλοντος θα πρέπει να είναι ευπροσάρμοστοι στις αλλαγές, να μπορούν να λειτουργούν αποδοτικά σε ομάδες, να συνεργάζονται αναγνωρίζοντας το ρόλο τους,  να μπορούν να χρησιμοποιούν αποδοτικά τις τεχνολογίες. Και αυτό γιατί θα πρέπει να μπορούν να προσαρμοστούν στις νέες καταστάσεις, να μπορούν να κρίνουν και να λάβουν σωστές αποφάσεις και να συνδιαμορφώσουν τις νέες εξελίξεις.

Και το ερώτημα το οποίο τίθεται αβίαστα είναι το εξής. Μπορεί το παραδοσιακό μοντέλο εκπαίδευσης να υποστηρίξει κάτι τέτοιο;

Η απάντηση έρχεται μέσα από την μεθοδολογία του SΤΕΜ. Τα αρχικά του ακρωνύμιου SΤΕΜ είναι Science, Technology, EngineeringandMathematics Που στα Ελληνικά σημαίνει  Φυσικές Επιστήμες,  Τεχνολογία,  Μηχανική και Μαθηματικά.  Είναι η μεθοδολογία που στοχεύει να κάνει τη μάθηση να αποκτήσει τέτοιο νόημα για τους μαθητές ώστε να παραμένουν στο σχολείο, να επιτυγχάνουν υψηλές επιδόσεις, και με επιτυχία να αποφοιτούν από το λύκειο προς την  τριτοβάθμια εκπαίδευση ή προς ένα επάγγελμα της επιλογής τους. Θα πρέπει οι μελλοντικοί πολίτες να μάθουν να διαβάζουν, να υπολογίζουν, να εξετάζουν αλλά και να καινοτομούν, να αναπτύξουν κοινωνικές δεξιότητες, να συνεργάζονται, να έχουν κριτική σκέψη.

Όλα τα αναπτυσσόμενα επαγγέλματα θα απαιτήσουν κάποιο υπόβαθρο σε γνώσεις τεχνολογίας, μηχανικής και μαθηματικών.

Πως Θα γίνει αυτό;

Για να γίνει κάτι τέτοιο θα πρέπει:

  • Να καταλάβουν οι μαθητές ότι η δική τους ευημερία εξαρτάται από την ποιότητα του πλανήτη και να εκπαιδευτούν σε θέματα όπως προστασία του πλανήτη, προσαρμογή στις κλιματικές αλλαγές και άλλα θέματα.
  • Μέσα από την ενασχόληση με αυτά τα θέματα αρχίζουν να βλέπουν τις επιπτώσεις σε όλους τους τομείς της ζωής μας και να μπορούν να προβλέπουν και να αντιμετωπίζουν Περιβαλλοντικές, Κοινωνικοοικονομικές και πολιτικές επιπτώσεις.
  • Να δημιουργηθεί ένα Ευνοϊκό περιβάλλον μάθησης για τα παιδιά
  • Μέσα σε αυτό το πλαίσιο σημαντικό ρόλο παίζει η ομάδα όπου οι μαθητές πρέπει να μάθουν να λειτουργούν μέσα σε αυτή και γι’ αυτό οι δραστηριότητες ακολουθούν την ομαδοσυνεργατική μεθοδολογία.
  • Η μεθοδολογία STEMφιλοδοξεί να μετασχηματίσει το μοντέλο της δασκαλοκεντρικής διδασκαλίας σε διδασκαλία όπου κυρίαρχο ρόλο παίζει στο αναλυτικό πρόγραμμα σπουδών θα διαδραματίζει η επίλυση προβλήματος, η ανακαλυπτική-διερευνητική μάθηση όπου απαιτείται η δημιουργική εμπλοκή των μαθητώνστην ανακάλυψη της λύσης.

Τιείναι STEM (Science Technology Engineering & Mathematics)

Αποτελεί Ακρωνύμιο τουScience, Technology, Engineeringand Mathematics που στα Ελληνικά μεταφράζεται ως Φυσικές Επιστήμες, την Τεχνολογία, την Επιστήμη των Μηχανικών και τα Μαθηματικά.

Ο όρος πρωτοεμφανίστηκε το 2001 από την βιολόγο Judith A. Ramaley Διευθύντρια του Ιδρύματος Φυσικών Επιστημών των ΗΠΑ υπεύθυνη για την ανάπτυξη νέων προγραμμάτων σπουδών

Δεν αφορά μόνο τις επιστήμες που αναφέρονται στο ακρωνύμιο αλλά θεωρεί τα σύγχρονα προβλήματα είναι αρκετά σύνθετα και πολυδιάστατα για να αντιμετωπισθούν από μια μόνο επιστήμη

Σχεδιάζει στην διδασκαλία των Μαθηματικών και των Φυσικών Επιστημών, όπου είναι βασικές επιστήμες για την κατανόηση του περιβάλλοντος, να εισαχθούν οι Τεχνολογίες και η επιστήμη της Μηχανικής που αποτελούν τα μέσα αλληλεπίδρασης με το σύμπαν.

Βοηθά την ανάπτυξη δεξιοτήτων ενθαρρύνοντας τα παιδιά:

  • να απαντούν σε ερωτήματα
  • να εμπλέκονται σε παιγνιώδεις δραστηριότητες με θέματα την επιστήμη, τα μαθηματικά, την μηχανική και την τεχνολογία
  • να αναστοχάζονται στην διαδικασία επίλυσης πραγματικών προβλημάτων
  • χρησιμοποιούν την κριτική τους σκέψη
  • να δουλεύουν σε ομάδες (συνεργασία)

Μέσα από αυτή την διαδικασία εκπαίδευσης οι μαθητές θα είναι:

  • Ικανοί λύτες προβλημάτων-Problem–solvers
  • ΚαινοτόμοιInnovators
  • Αυτοδύναμοι-Self–reliant
  • Λογικοί στοχαστές-Logicalthinkers
  • Τεχνολογικά εγγράμματοι – Technologicallyliterate

 

Τι είναι η εκπαιδευτική Ρομποτική και ποιους αφορά.

 

  • Η εκπαιδευτική ρομποτική υλοποιεί την φιλοσοφία του STEM στην πράξη.
  • Αφορά όλους τους μαθητές από την ηλικία των 5 ετών και πάνω.
  • Τα παιδιά σχεδιάζουν, κατασκευάζουν και προγραμματίζουν ρομποτικές κατασκευές παίζοντας και μαθαίνουν αλλά και αναπτύσσουν δεξιότητες
  • Οι μαθητές εμπλέκονται ενεργά στις κατασκευές και η εκπαιδευτική ρομποτική χρησιμοποιείται για την διδασκαλία διαφόρων εννοιών κυρίως από τις Φυσικές Επιστήμες αλλά και από άλλα γνωστικά αντικείμενα
    • Φυσική
    • Μαθηματικά
    • Μηχανική
    • Τεχνολογία
    • Ιστορία (Κατασκευή καταπέλτη του Αρχιμήδη) κτλ


 

Ποια είναι τα Οφέλη από την ενασχόληση με την Εκπαιδευτική Ρομποτική

 

Τα οφέλη από την ενασχόληση με την Εκπαιδευτική Ρομποτική είναι πολλαπλά και σε πολλά επίπεδα. Οι μαθητές οι οποίοι ασχολούνται με την εκπαιδευτική Ρομποτική αναπτύσσουν ικανότητες:

  • Επίλυσης σύνθετων Προβλημάτων
  • Κριτικής ικανότητας και λήψης αποφάσεων
  • Βελτιώνουν την δημιουργικότητα τους
  • Αναπτύσσουν Δεξιότητες
  • Συνεργάζονται
  • Επικοινωνούν
  • Προσδιορίζουν το ρόλο τους μέσα σε ομάδα
  • Μαθαίνουν να Διαχειρίζονται το Ανθρώπινο Δυναμικό
  • Πειραματίζονται
  • Ανακαλύπτουν νέα γνώση
  • Διαμορφώνουν συστηματικό τρόπο σκέψης
  • Αντιμετωπίζουν σύνθετα προβλημάτων σχεδιάζοντας, υλοποιώντας και παρουσιάζοντας λύσεις.
  • Αξιολογούν Λύσεις
  • Κάνουν Ανατροφοδότηση
  • Αναπτύσσουν Διαπραγματευτική ικανότητα
  • Βελτιώνουν την αυτοπεποίθησή τους
  • Ενισχύεται η αυτοεκτίμησή τους
  • Είναι περισσότερο αισιόδοξοι
  • Ενισχύουν την Συναισθηματική Νοημοσύνη
  • Κάνουν μια πρώτη επαφή με τις Φυσικές Επιστήμες
  • Κατανοούν απλές και σύνθετες μηχανών
  • Μαθαίνουν τον Αλγοριθμικό-Δομημένο τρόπος σκέψης
  • Κατασκευάζουν και Προγραμματίζουν
  • Προβληματίζονται σχετικά με θέματα ηθικής

Και όλα αυτά μέσα από δημιουργική εμπλοκή σε παιγνιώδης δραστηριότητες με βιωματικότρόπο διδασκαλίας.

                Τεχνολογίες  που υποστηρίζουν  την εκπαιδευτική Ρομποτική

 

Υπάρχουν πάρα πολλές λύσεις ανάλογα με:

  • την ηλικία του μαθητή
  • Το γνωστικό επίπεδο του μαθητή
  • Το κόστος

 

Οι λύσεις που υποστηρίζονται και από διαγωνισμούς είναι:

  • Λύση Lego. Με αυτή την τεχνολογία υλοποιούνται ο Πανελλήνιος Διαγωνισμός Εκπαιδευτικής Ρομποτικής και Ολυμπιάδα Εκπαιδευτικής Ρομποτικής
  • OpenSource (Χρήση Arduino) Πανελλήνιος Διαγωνισμός Εκπαιδευτικής Ρομποτικής με την χρήση ανοιχτών τεχνολογιών

Οι λύσεις αυτές μπορεί και να συνεργαστούν.

   
   

 Διαγωνισμοί Εκπαιδευτικής Ρομποτικής

 

Οι Διαγωνισμοί διοργανώνονται από

  • την WRO Hellas
  • τον Οργανισμό ΕΛΛΑΚ (Ελεύθερο Λογισμικό/ Λογισμικό Ανοιχτού κώδικα)

 

WROHellas

Ο Διαγωνισμός της WROHellas περιλαμβάνει

  • Βασικές Κατηγορίες
  • Πιλοτικές Κατηγορίες (Για μαθητές Νηπιαγωγίου, Δημοτικού, Γυμνασίου και Λυκείου)

 

Βασική Κατηγορία

  • Δημοτικό: Ανοιχτή κατηγορία «Αρχιπέλαγος Αιγαίο: Η Τεχνολογία βοηθά να αναπτυχθούν τα νησία»
  • Δημοτικό: Ποδόσφαιρό 2Χ2
  • Γυμνάσιο: Κατασκευάζουν ρομπότ την ημέρα του διαγωνισμού «Φέτος οι δρόμοι του κρασίου»
  • Λύκειο: Ανοιχτή κατηγορία «Έξυπνες πόλεις»

 

Πιλοτική Κατηγορία

  • Νηπιαγωγείο: «Μια βόλτα στην πόλη μου»
  • Δημοτικό: Ανοιχτή κατηγορία «Επικοισμός του Άρη»
  • Γυμνάσιο: Παράλληλη κατηγορία «Πρωτέας» για αρχάριες ομάδες με την ίδια πίστα του πεσρινού διαγωνισμού για εξάσκηση
  • Γυμνάσιο-Λύκειο: Παράλληλη κατηγορία: «Διάθλο +1» Κατασκευή Ρομποτικού αθλητή για να φέρουν εις πέρας ένα δοσμένο δίαθλο καθώς και να εμπνευστούν ένα δικό τους ρομποτικό αθλητή.

 

Περισσότερες πληροφορίες για τους διαγωνισμούς της WROHellasμπορείτε να βρείτε στην ιστοσελίδα https://wrohellas.gr/

 

 

 

 

ΤρυφωνόπουλοςΑθηνόδωρος

Msc in Advanced Information Systems

Καθηγητής Πληροφορικής

 

 

Προέλευση εικόνας: https://www.ert.gr

Πρόσκληση για συνάντηση στον Σύνδεσμο των εν Αθήναις Πυργίων

Κοινωνια

Στήλη Ἅλατος ... Ἡ ἱερά μνήμη τοῦ Ἁγίου Νεομάρτυρος Γεωργίου τοῦ Νεαπολίτου

Κοινωνια

  Ὁ Ἐπίσκοπος Ὠλένης

  Α Θ Α Ν Α Σ Ι Ο Σ                  Κυριακή   3   Νοεμβρίου    2019 

 Στήλη Ἅλατος ...

 

        Σήμερα ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία, ἀγαπητοί μου ἀναγνῶστες, ἑορ-τάζει τήν ἱερά μνήμη τοῦ Ἁγίου Νεομάρτυρος Γεωργίου τοῦ Νεαπολίτου. Γεννήθηκε καί μεγάλωσε στήν εὐλογημένη γῆ τῆς Καππαδοκίας καί  ἀνετράφη  ἀπό εὐλαβεῖς καί θεοφοβούμενους γονεῖς.

    Ἔζησε σέ δύσκολες ἱστορικές στιγμές καί βίωσε τήν σκλαβιά καί τή φτώχεια τῆς ἐποχῆς του. Εἶχε ὅμως μέσα του  μιά δίψα: Νά βρεῖ τήν ἀλήθεια, τό φῶς καί τήν ἀπόλυτη ἐλευθερία. Καί ἦταν τοῦτο τότε, μέσα στούς δύσκολους αὐτούς καιρούς, σάν νά ἔψαχνε τό ἄφταστο καί ἀκατανόητο, τό ἀνύπαρκτο καί ἀόρατο. Ἀκολουθώντας, ὅμως, τήν κλήση τοῦ Θεοῦ ὑποτάσσεται στόν «Ἕνα τῆς Τριάδος» καί ἐλευθερώνεται ἀπό τή σκλαβιά τῆς ἐποχῆς καί τήν ταραχή τοῦ πολέμου. Χειροτονεῖται ἱερεύς καί ἀπολαμβάνει μία ἄλλη δόξα, τήν ὁποίαν οἱ μεγάλοι καί οἱ ἔνδοξοι τῆς γῆς δέν μπόρεσαν ποτέ νά βιώσουν: τή σταυρική καί ἱερατική δόξα τῆς θυσίας.

   Ὑπηρέτησε τό ποίμνιό του στόν Ναό τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου Νεαπόλεως Καππαδοκίας (Νέβ-Σεχίρ) μέ ἀπόλυτη ἀφοσίωση, μέ ἀγάπη καί πνεῦμα αὐτοθυσίας.

     Οἱ Ἅγιοι εἶναι οἱ ἀψευδεῖς μάρτυρες, ὅτι ὅσα λέγονται καί γράφο-νται στό Εὐαγγέλιο εἶναι ἀληθινά καί μποροῦν νά ἐφαρμοσθοῦν. Εἶναι οἱ κατ’ἐξοχήν πνευματικοί ἄνθρωποι, ἀφοῦ σ’αὐτούς ἀναπαύεται τό Ἅγιον Πνεῦμα, πού τούς καθιστᾶ μετόχους τῆς ζωῆς τοῦ Χριστοῦ. Ὅσοι μετέχουν στήν ζωή τοῦ Χριστοῦ ἁγιάζονται καί στή συνέχεια φωτίζουν καί ἁλατίζουν τήν ζωή τοῦ κόσμου μελετῶντας τά συναξάριά τους.

      Ὁ Ὀρθόδοξος Ἁγιογράφος δέν σχεδιάζει καί δέν εἰκονογραφεῖ τά φυσικά πρόσωπα τῶν Ἁγίων, ἀλλά τήν θεωμένη ὑπόστασή τους, ἔτσι καί τά Συναξάρια μέ τήν ἔξαρση τοῦ θαυμαστοῦ στοιχείου προβάλλουν τήν ἐν Χριστῷ ἀνακαινισμένη ἀνθρώπινη ὑπόσταση, τόν ἐν Χριστῷ μεταμορφωμένον ἄνθρωπον. Μέ τόν  τρόπον αὐτόν οἱ Χριστιανοί ἔχουν τήν δική τους καθημερινή «Ἐφημερίδα». Μπολιάζουν τήν ζωή τους μέ τήν χάρη τῶν Ἁγίων καί καλοῦνται νά τούς μιμηθοῦν στήν καθημερινότητά τους.

      Αὐτά βίωνε καί ἐξέπεμπε εἰς τήν ζωή του καί ὁ Ἅγιος Νεομάρτυρας Γεώργιος Νεαπολίτης, πού μαρτύρησε τέλη τοῦ 18ου αῖῶνος μ.Χ. Ἦτο πιστός στήν διακονία του πού τοῦ ἐμπιστεύθηκε ἡ Ἐκκλησία, τίμησε τήν ἱερωσύνη καί ἀναδείχθηκε πρότυπο πνευματικοῦ πατέρα, ἀφοῦ θυσίασε τήν ψυχή του ὑπέρ τῶν λογικῶν του προβάτων. Τό ἔργο του ἦτο πρωτίστως ἁγιαστικό, ἀλλά καί κοινωνικό , γι’αὐτό τόν τιμοῦσαν καί πολλοί Τοῦρκοι. Ἀνταποκρινόμενος στήν πρόσκληση τῶν χριστιανῶν ἀπεφάσισε νά ὁδοιπορήσει μέ τό γαϊδουράκι του ἕξ ὧρες  ἀπό τή Νεάπολη τῆς Μ. Ἀσίας στό χωριό τῆς Μαλακοπῆς, γιά νά τελέσει τήν Θεία Λειτουργία καί νά ἁγιάσει τούς πιστούς. Στήν πορεία αὐτή ἀντιμετωπίζει τήν ἐπιθετικότητα τῶν Τούρκων, ἕνεκα τῶν ἐπαναστατικῶν δραστηριοτήτων τῶν Ἑλλήνων καί τῆς ἀποτυχημένης ἐπανάστασης τοῦ Ὀρλώφ τό 1797. Ὁ Ἅγιος Γεώργιος δέν πτοεῖται ἀπό αὐτά, βαδίζει τόν δρόμο τοῦ ἱεροῦ χρέους. Στήν πορεία αὐτή συναντᾶ τόν παραλογισμόν, τό τυφλό μῖσος καί τήν ἀπανθρωπιά. Σφαγιάζεται ὡς «ἀρνίον ἄκακον» ἀκολουθῶντας τήν θυσία τοῦ Ἐσταυρωμένου.

    Ἔτσι ὁ Ἅγιος Νεομάρτυρας Γεώργιος ἔγινε ζωντανό παράδειγμα  ἕνα ἁγιασμένο πρόσωπο, πού ἔλαβε τήν ἱερωσύνη γιά νά ὑπηρετήσει τόν ἄνθρωπον μέ ἀγάπη καί αὐτοθυσία, ἀφοῦ ὁ Θεός εἶναι ἀγάπη. Ἔγινε ὑπόδειγμα ἀληθινῆς ζωῆς καί εὐτυχίας, ἀφοῦ ὁ ἄνθρωπος εἶναι εὐτυχισμένος μόνον ὅταν εἶναι ἑνωμένος μέ τόν Χριστόν, ὁ Ὁποῖος εἶναι ἡ μόνη Ἀλήθεια καί ἡ Ζωή καί ἡ χαρά.

    Καλούμεθα καί ἐμεῖς, ἐάν θέλουμε νά βιώσουμε τήν ὄντως ἀληθινή ζωή,νά ἀκολουθἠσουμε τήν ζωή τοῦ Ἁγίου,  καί μέ τόν πνευματικόν μας ἀγώνα νά καθαρίσουμε τόν ἑαυτόν μας, ὥστε νά καταστῆ ἡ ψυχή μας δοχεῖον τῆς χάριτος τοῦ Θεοῦ καί νά γίνουμε μέτοχοι τῆς Βασιλείας Του.  ΑΜΗΝ.

Προέλευση εικόνας: https://www.dogma.gr

 

 

,